IV SA/Po 291/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Bąk- Marciniak po rozpoznaniu w dniu [...] lutego 2019 r. na posiedzeniu niejawnym 1. zażalenia P. K. na postanowienie WSA w Poznaniu z dnia [...] października 2015 r., 2. zażalenia I. K. na postanowienie WSA w Poznaniu z dnia [...] października 2015 r., 3. zażalenia S. O. na postanowienie WSA w Poznaniu z dnia [...] października 2015 r. 4. zażalenia S. O. na postanowienie WSA w Poznaniu z dnia [...] czerwca 2017 r. 5. zażalenia S. S. W. w W. na postanowienie WSA w Poznaniu z dnia [...] stycznia 2018 r., o odrzuceniu zażalenia na zarządzenie Sądu z dnia [...] lipca 2017 r. 6. zażalenia S. O. na postanowienie WSA w Poznaniu z dnia [...] stycznia 2018 r., o odrzuceniu zażalenia na zarządzenie Sądu z dnia [...] lipca 2017 r. 7. zażalenia S. S. W. w W. na postanowienie WSA w Poznaniu z dnia [...] stycznia 2018 r., o odrzuceniu zażalenia na zarządzenie Sądu z dnia [...] lipca 2017 r. 8. zażalenia S. O. na postanowienie WSA w Poznaniu z dnia [...] stycznia 2018 r., o odrzuceniu zażalenia na zarządzenie Sądu z dnia [...] lipca 2017 r. 9. zażalenia S. S. W. w W. na postanowienie WSA w Poznaniu z dnia [...] sierpnia 2018 r., 10. zażalenia S. O. na postanowienie WSA w Poznaniu z dnia [...] sierpnia 2018 r., w sprawie ze skargi S. S. W. w W. w Ś. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P z dnia [...] lutego 2015r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia i umorzenia postępowania odwoławczego postanawia umorzyć postępowanie zażaleniowe Stowarzyszenie Stop Wiatrakom w Wielkopolsce wniosło skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia i umorzenia postępowania odwoławczego. Postanowieniem Sądu z dnia [...] lutego 2017 r. odrzucono przedmiotową skargę. Postanowienie powyższe stało się prawomocne z dniem [...] stycznia 2019 r. (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt II OZ [...]). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 195 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302- dalej jako "p.p.s.a") jeżeli postępowanie zażaleniowe stało się bezprzedmiotowe przed przedstawieniem zażalenia wraz z aktami sprawy Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, wojewódzki sąd administracyjny na posiedzeniu niejawnym umarza to postępowanie. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Zwrot normatywny: "stało się bezprzedmiotowe" oznacza, że chodzi o przyczynę, która zaistniała w toku postępowania sądowego po wniesieniu skargi, gdy postępowanie zażaleniowe staje się bezprzedmiotowe jeszcze przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Chodzi o przeszkodę mającą charakter trwały, uniemożliwiającą prowadzenie dalszego postępowania zażaleniowego w sprawie. Jak wynika z akt sprawy postanowieniem z dnia 21 lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę w niniejszej sprawie, a postanowienie to jest prawomocne od dnia 18 stycznia 2019 r. Sprawa została zatem zakończona, a obecne rozpoznawanie zażaleń na postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wskazane w rubrum jest bezprzedmiotowe (por. wyrok NSA z 10 lutego 2017 r., sygn. akt I OZ 230/17 CBOSA). Sąd z całą stanowczością podkreśla, że w toku trwającego niemal cztery lata postepowania sądowego Skarżący, jak i uczestnicy postępowania (poza inwestorem) składali ustawiczne wnioski, sprzeciwy, zażalenia na zarządzenia oraz postanowienia wpadkowe Sądu, uniemożliwiając jednocześnie ostateczne zakończenie sprawy. Powyższe generowało koszty związane z wydawaniem kolejnych orzeczeń, ich wysyłką do stron, czy też wysyłką akt do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W ocenie Sądu takie postępowanie stanowi nadużycie prawa. Do nadużycia prawa dochodzi w sytuacjach, gdy działania stron postępowania nie służą ochronie naruszonych praw tylko stanowią cel sam w sobie (vide: postanowienie NSA z dnia 18 marca 2014 r., sygn. akt I OZ 175/14, postanowienie NSA z dnia 17 marca 2017 r., sygn. akt I OZ 571/17). Nadużyciem prawa jest więc korzystanie z tego prawa i używanie instrumentów służących jego realizacji nie w celu zrealizowania wartości, którym to prawo ma służyć, chociaż z powoływaniem się na nie (tak W. Jakimowicz, Nadużycie prawa dostępu do informacji publicznej, w: Antywartości w prawie administracyjnym, maszynopis powielony, Kraków 2015, pkt V). Podkreśla się jednak, że ocena działań stron postępowania sądowoadministracyjnego pod kątem nadużycia prawa wymaga każdorazowo wnikliwej analizy tak, by mieć pewność, że rzeczywiste prawo do sądu nie doznaje żadnego uszczerbku (zob.m.in. postanowienie NSA z dnia 3 lutego 2015 r., sygn. akt I OZ 61/15). Pierwszoplanową rolę odgrywa w tym zakresie element funkcjonalny (zob. Z. Kmieciak, Nadużycie prawa do środka odwoławczego w postępowaniu sądowoadministracyjnym, "Państwo i Prawo" 2011, nr 10, s. 24). Zatem niezasługującym na ochronę w demokratycznym państwie prawnym (art. 2 Konstytucji RP) nadużyciem prawa jest wykorzystywanie instytucji prawnej wbrew jej celowi i funkcji (zob. postanowienie NSA z dnia 16 października 2015 r., sygn. akt I OSK 1992/14). Jako niedopuszczalne uznać przy tym należy używanie uprawnień procesowych w celach sprzecznych z ich przeznaczeniem. Jakkolwiek każde prawo podmiotowe, w tym prawo do sądu, przyznane jest w celu ochrony interesów uprawnionego, to jednak powinno być ono wykonywane zgodnie z jego społecznym celem. W konsekwencji zachowanie, które formalnie zgodne jest z literą prawa, lecz stoi w sprzeczności z sensem danej instytucji procesowej, nie może zasługiwać na ochronę (por. Marcin Warchoł, Pojęcie nadużycia prawa w procesie karnym; Prokuratura i prawo, Nr 11/2007). Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 195 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.