IV SA/Po 292/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz po rozpoznaniu dnia 2 kwietnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym 1. zażalenia I. K. z 20 września 2018 r. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia [...] września 2018 r. o odrzuceniu zażalenia; 2. zażalenia S. O. z 2 października 2018 r. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 4 września 2018 r. o odrzuceniu zażalenia; 3. zażalenia S. O. z 8 października 2018 r. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 11 września 2018 r. o sprostowaniu; 4. zażalenia S. O. z 3 stycznia 2019 r. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 4 grudnia 2018 r. wzywające do uiszczenia wpisu; w sprawie ze skargi ze skargi S. O. oraz M. N., E. N. oraz M. K. i S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 13 lutego 2015r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia i umorzenia postępowania odwoławczego postanawia umorzyć postępowania zażaleniowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w dniu 7 lutego 2018r. wydał wyrok, w którym orzekając w przedmiocie skarg na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 13 lutego 2015r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia i umorzenia postępowania odwoławczego, odrzucił skargę M. N. i E. N.; odrzucił skargę S. O.; odrzucił skargę S. K. i oddalił skargę M. K.. Wyrok jest prawomocny od 22 marca 2018 r. (k. 757 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Stosownie do art. 195 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; dalej jako "p.p.s.a") jeżeli postępowanie zażaleniowe stało się bezprzedmiotowe przed przedstawieniem zażalenia wraz z aktami sprawy Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, wojewódzki sąd administracyjny na posiedzeniu niejawnym umarza to postępowanie. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Zwrot normatywny: "stało się bezprzedmiotowe" oznacza, że chodzi o przyczynę, która zaistniała w toku postępowania sądowego po wniesieniu skargi, gdy postępowanie zażaleniowe staje się bezprzedmiotowe jeszcze przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Chodzi o przeszkodę mającą charakter trwały, uniemożliwiającą prowadzenie dalszego postępowania zażaleniowego w sprawie. Jak wynika z akt sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w dniu 7 lutego 2018r. wydał wyrok, w którym orzekając w przedmiocie skarg na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 13 lutego 2015r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia i umorzenia postępowania odwoławczego, odrzucił skargę M. N. i E. N.; odrzucił skargę S. O.; odrzucił skargę S. K. i oddalił skargę M. K.. Wyrok ten jest prawomocny. Sprawa została zatem zakończona, a obecne rozpoznawanie zażaleń na postanowienia i zarządzenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wskazane w rubrum jest bezprzedmiotowe (por. wyrok NSA z 10 lutego 2017 r., sygn. akt I OZ 230/17; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślenia wymaga, że w toku trwającego niemal 4 lata (od 4 maja 2015 r.) postępowania Skarżący składali ustawiczne wnioski, sprzeciwy, zażalenia na zarządzenia oraz postanowienia wpadkowe Sądu dążąc do uniemożliwienia ostatecznego zakończenia sprawy. Powyższe generowało koszty związane z wydawaniem kolejnych orzeczeń, ich wysyłką do stron, czy też wysyłką akt do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd, jako gospodarz postępowania, będący jednocześnie dysponentem środków publicznych w tym zakresie, nie może akceptować sytuacji, w której koszty wszczętych przez Skarżących, licznych i merytorycznie wątpliwych postępowań sądowych finansowane są przez podatników. Zdaniem Sądu takie działanie Skarżących nie zmierza do ochrony ich praw, lecz stanowi cel sam w sobie i oceniane powinno być jako nadużycie prawa. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje, że do nadużycia prawa dochodzi w sytuacjach, gdy strona podejmuje prawnie dozwolone działania dla celów innych, niż przewidziane przez ustawodawcę. Każde prawo podmiotowe, w tym prawo do sądu, przyznane jest przez normę prawną w celu ochrony interesów uprawnionego. Prawo to winno być jednak wykonywane zgodnie z celem, na który zostało przyznane. W konsekwencji zachowanie, które formalnie zgodne jest z literą prawa, lecz sprzeciwia się jej sensowi, nie może zasługiwać na ochronę (por. postanowienia NSA z 16 października 2016 r. sygn. akt I OSK 1992/14, z 18 marca 2014 r. sygn. akt I OZ 175/14, z 5 listopada 2015 r. sygn. akt I OZ 1382/15; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tak samo należy ocenić działania podmiotu, który inicjuje szereg postępowań sądowych w celu innym, niż ochrona swych praw – ten sposób wpływa na obniżenie poziomu ochrony innych podmiotów, które nie mogą w dostatecznie szybki sposób uzyskać ochronę prawną (H. Dolecki, Nadużycie prawa do sądu, w: Sądownictwo administracyjne gwarantem wolności i praw obywatelskich 1980–2005. Warszawa 2005, s. 136). W niniejszej sprawie skarżący od 2015 r. swoimi działaniami procesowymi uniemożliwiali merytoryczne rozpoznanie i zakończenie sprawy. Jak wskazano na wstępie sprawa została rozstrzygnięta prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w dniu 7 lutego 2018 r. i dalsze prowadzenie postępowania sądowego jest bezprzedmiotowe. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 195 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.