IV SA/Po 322/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: starszy referendarz sądowy Damian Mataczyński po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2015r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku adwokata K.C. z dnia 30 października 2015r. w przedmiocie zasądzenia kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych postanawia odmówić przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 19 maja 2015r. odrzucił skargę M.P. o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 listopada 2008r. sygn. akt IV SA/Po 159/08 uchylającym decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] lutego 2008r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] października 2007r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego. Adwokat K.C. pismem z dnia 30 października 2015r. przedstawił opinię o braku podstaw do złożenia skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 maja 2015r. wraz z wnioskiem o zasądzenie na jego rzecz kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, nieopłaconej w żadnej części. Ustosunkowując się do powyższego wniosku wyjaśnić należy, że w przedmiotowej sprawie postanowieniem z dnia 22 września 2015 r. przyznano już adwokatowi B.B. wynagrodzenie za pomoc prawną udzieloną z urzędu za sporządzenie opinii prawnej o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia z dnia 19 maja 2015r. W takich okolicznościach wydanie w sprawie przez drugiego wyznaczonego pełnomocnika, tj. K.C. kolejnej opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, nie można uznać za udzielenie skarżącemu realnej pomocy prawnej. Z punktu widzenia strony postępowania prawo pomocy zostało już w tym zakresie skonsumowane, a zatem nieuprawnione byłoby przyznanie wynagrodzenia za dokonanie tej samej czynności, którą wykonał pierwotnie wyznaczony pełnomocnik. Podzielić zatem należy pogląd zaprezentowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że przyznawanie ze środków publicznych wynagrodzenia dwóm pełnomocnikom ustanowionym z urzędu, którzy podejmowali w sprawie te same działania stanowiłoby nieuzasadnione i nadmierne obciążanie Skarbu Państwa (por. postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2007 r. sygn. akt II OZ 1287/07 oraz z dnia 3 grudnia 2014 r. sygn. akt II FZ 1873/14, dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z tych też względów brak jest podstaw do przyznania adw. K.C. wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia z dnia 19 maja 2015 r. Mając powyższe na uwadze, działając na podstawie art. 250 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji postanowienia.