IV SA/Po 343/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska Sędziowie WSA Donata Starosta WSA Izabela Bąk-Marciniak /spr./ Protokolant st.sekr.sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi T. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy S. z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz T. P. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem kosztów sądowych. Decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...], Wójt Gminy S. odmówił uchylenia decyzji własnej nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrociepłowni biogazowej na nieruchomości oznaczonej geodezyjnie nr [...] w miejscowości S., gm. S. (dalej jako inwestycja, przedsięwzięcie). Powyższe rozstrzygnięcie wydano w oparciu o następujące okoliczności sprawy: Pismem z dnia 12 grudnia 2010 r. mieszkańcy sołectwa S. reprezentowani przez T. P., wystąpili do Wójta Gminy S. z żądaniem wznowienia wszystkich postępowań administracyjnych dotyczących budowy elektrowni biogazowej, na podstawie art. 145 §1 pkt 1 i pkt 4 Kpa oraz uznania ich za stronę tych postępowań. Ponadto wniesiono o stwierdzenie nieważności lub uchylenie wszystkich decyzji dotyczących tej inwestycji, w tym pozwolenia na jej budowę wydanego dnia [...] stycznia 2009 r., wstrzymanie wydania decyzji zezwalającej na użytkowanie obiektu oraz sporządzenie opinii przez konserwatora zabytków. We wniosku wskazano, iż o powyższych postępowaniach wnioskodawcy dowiedzieli się dnia 17.11.2010 r. Decyzją Wójta Gminy S. z dnia [...] stycznia 2011 r., odmówiono wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. W uzasadnieniu swojej decyzji organ I instancji wskazał, że wnioskodawcy nie posiadają przymiotu stron postępowania, gdyż sporna inwestycja nie oddziałuje na ich nieruchomości, brak jest zatem uzasadnienia, co do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 §1 1 pkt 4 Kpa, a wnioskodawcy nie wskazali żadnych okoliczności dających podstawę do wszczęcia postępowania z urzędu. W postępowaniu odwoławczym decyzja ta została uchylona. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w decyzji z dnia [...].02.2011 r. wskazało, że tylko, gdy w świetle twierdzeń wynikających już z samego wniosku o wznowienie wynika, że brak jest ustawowych podstaw do wznowienia, że wniosek składa podmiot niebędący stroną albo termin do jego złożenia nie został zachowany organ wydaje decyzję o odmowie wznowienia postępowania. W przeciwnym wypadku, jeżeli istnieje cień wątpliwości np. co do legitymacji podmiotu składającego wniosek o wznowienie postępowania, gdy zachodzi potrzeba badania tej legitymacji na gruncie akt sprawy, to wydanie decyzji winno być poprzedzone postanowieniem, o jakim mowa w art. 149 Kpa, a to z uwagi na konieczność przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania, co do przyczyn wznowienia, a więc realizacji dyspozycji art. 149 § 2 Kpa. Stwierdzenie, w tej kolejnej fazie postępowania, że z wnioskiem wystąpił podmiot nie będący w rzeczywistości stroną albo, zaistniały przesłanki wznowienia skutkuje- zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 Kpa - odmową uchylenia decyzji dotychczasowej. Ponownie rozpoznając sprawę Wójt Gminy S. postanowieniem z dnia [...] maja 2011 r. wznowił postępowanie w sprawie, a następnie decyzją z dnia [...] lipca 2011r. odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] sierpnia 2007 r. W uzasadnieniu swej decyzji organ stwierdził, iż nie znalazł podstaw do uznania wnioskodawców za strony w postępowaniu zakończonym w/w decyzją, nie znalazł też podstaw do wszczęcia postępowania wznowieniowego z urzędu, w szczególności z przyczyn wskazanych przez wnioskodawców, a wynikających z art. 145 §1 pkt 1 i 2 Kpa. Na powyższą decyzję, reprezentujący wnioskodawców T. P., złożył odwołanie, wnosząc o jej uchylenie. Odwołujący wskazał, że organ nie odniósł się do zarzutu o fałszywych informacjach zawartych w raporcie oddziaływania inwestycji na środowisko, a dotyczących w szczególności odległości inwestycji od zabudowań mieszkalnych, pominięcia bliskości budynków szkolnych, drogi powiatowej, jeziora oraz zabytków. Nadto podkreślił, iż wnioskodawcy bez wątpienia są stronami postępowania, ponieważ wszyscy mieszkają w strefie szkodliwego oddziaływania inwestycji, a inwestycja ta stanowić będzie zagrożenie dla ich zdrowia i życia. Zarzuty te powtórzone zostały w piśmie "uzupełnienie do odwołania", w którym pełnomocnik podniósł dodatkowo, iż raport został sporządzony dla elektrowni biogazowej, natomiast decyzję wydano dla elektrociepłowni gazowej co w Jego ocenie stanowi istotną różnicę. Decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji w pierwszej kolejności zbadał kwestię statusu poszczególnych wnioskodawców jako stron postępowania, biorąc pod uwagę, że zgodnie z art. 28 Kpa za stronę musi być uznany każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo każdy żądający czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek, przy czym pojęcie interesu prawnego musi być rozumiane jako obiektywna, czyli rzeczywiście istniejąca potrzeba ochrony prawnej. Interes ten musi być osobisty, własny, indywidualny i konkretny, dający się obiektywnie stwierdzić oraz aktualny, a nie ewentualny (wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 1998 r., IV SA 1106/97). Organ II instancji wskazał, iż sprawa dotyczy wznowienia postępowania zakończonego decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, która wydana została w oparciu o ustawę z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.). Zarówno na podstawie obowiązującego wówczas przepisu art. 46a ustawy Prawo ochrony środowiska, jak i aktualnie obowiązującego art. 73 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu, informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko ( Dz.U. Nr 199 poz. 1227 ze zm.), stroną postępowania o wydanie decyzji środowiskowej bez wątpienia jest podmiot wnioskujący o wydanie decyzji. Nie jest on jednak jedynym uczestnikiem tego postępowania. Stosownie do powyższego, uwzględniając znaczenie pojęcia interesu prawnego w odniesieniu do przedmiotu postępowania, na gruncie w/w przepisów przymiot strony będą posiadać podmioty mające tytuł prawny do nieruchomości znajdujących się w granicach oddziaływania planowanego przedsięwzięcia. Oddziaływanie przedsięwzięcia może obejmować zarówno działki bezpośrednio przylegające do działki podlegającej zainwestowaniu, jak i działki sąsiednie - co zależy od konkretnych okoliczności dla danej inwestycji. Ustalenia w zakresie kręgu stron powinny być dokonywane na podstawie dołączonej do wniosku mapy ewidencyjnej z zaznaczonym przebiegiem granic terenu, którego dotyczy podanie oraz obejmującej obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie (art. 46a ust. 4 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska i art. 74 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r.), jak również danych z ewidencji gruntów, które organ prowadzący postępowanie zwykle winien zgromadzić z urzędu. Kolegium zbadało więc kwestię oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko. Planowana inwestycja, na podstawie obowiązującego wówczas § 3 ust.1 pkt 73 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko ( Dz. U nr 257, poz. 2573), należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a Starosta P. oraz Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. nałożyli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Raport w tej sprawie, opracowany w kwietniu 2007r. przez Pracownię Ochrony Środowiska B. w P., stanowił podstawę ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla tej inwestycji. Z charakterystyki przedsięwzięcia, stanowiącej zał. nr 1 do decyzji wynika, że technologie zastosowane w elektrociepłowni biogazowej są całkowicie przyjazne środowisku naturalnemu, a efektem działalności biogazowni jest poprawa warunków ochrony środowiska. Realizacja przedsięwzięcia nie spowoduje naruszenia norm i czystości powietrza na obszarach zwykłych. Dzięki zastosowaniu technologii fermentacji oraz układu kogeneracyjnego przewiduje się ograniczenie emisji C02 do powietrza oraz ograniczenie przenikania związków azotu i amoniaku do wód gruntowych. Nadto zastosowana technologia fermentacji beztlenowej powoduje deodoryzację wsadu organicznego. Zanik zapachów materii organicznej jest zjawiskiem pozytywnie wpływającym na jakość życia mieszkańców. Emisja substancji pyłowych i gazowych nie będzie przekraczać dopuszczalnych stężeń zanieczyszczeń, a emisja hałasu nie przekroczy dopuszczalnych wartości dla zabudowy zagrodowej. Wszelkie oddziaływanie na otoczenie zamykać się będzie w granicach działek, na których jest planowane przedsięwzięcie tj. działek nr [...] i [...], do których tytuł prawny posiada inwestor. Powyższe potwierdzają też mapy ewidencyjne z zaznaczonym obszarem, na który oddziałuje inwestycja, znajdujące się w aktach sprawy. W świetle powyższych stwierdzeń organ nie miał wątpliwości, że żaden z wnioskodawców nie posiada statusu strony w badanym postępowaniu, ponieważ jak wskazują akta sprawy, planowana biogazownia oddziałuje jedynie w granicach nieruchomości, na której jest posadowiona. Za strony postępowania, poza inwestorem, organ uznał jedynie właścicieli nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie. Kolegium uznało, że twierdzenia wnioskodawców, iż w sprawie występują też przesłanki wynikające z art. 145§ 1 pkt 1 i 2 Kpa tj. sfałszowanie dowodu w postaci raportu oraz popełnienie przestępstwa przy wydawaniu decyzji, nie znalazły potwierdzenia w żadnym prawomocnym orzeczeniu sądu, ani innego właściwego organu, nie jest też oczywiste w świetle badanego materiału , w związku z czym, nie może stanowić o wznowieniu postępowania z urzędu. Na powyższe rozstrzygniecie skargę do Sądu wywiódł T. P. wnosząc o jej uchylenie. Skarżący podniósł, iż nie uznanie Jego i pozostałych wnioskodawców za stronę postępowania jest naruszeniem prawa. Z uwagi na to iż wnioskodawcy mają własne budynki i grunty w odległości kilkudziesięciu metrów od inwestycji posiadają również interes prawny w przedmiotowym postępowaniu. Zdaniem Skarżącego funkcjonowanie szkodliwej inwestycji uniemożliwi mieszkańcom korzystanie ze swoich nieruchomości, które będą" zmuszeni opuścić, gdyż nikt ich nie kupi". Ponadto decyzja z [...], sierpnia 2007 r. została wydana w oparciu o Raport, który z uwagi na swe braki merytoryczne uniemożliwia właściwą ocenę wpływu planowanej inwestycji na środowisko. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało uwzględnić, aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej wskazane. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, czyli jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i procesowego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2012 r. poz. 270, j.t.), zwanej dalej ppsa., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych zasad Sąd uznał, że zarówno ona, jak i utrzymana nią w mocy decyzja Wójta Gminy S. naruszają zasady procedury administracyjnej w sposób, który może mieć istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Na wstępie podkreślić należy, iż fundamentalną zasadą postępowania administracyjnego jest spoczywający na organie obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych kroków w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy (art. 7 k.p.a.). Właściwe ustalenie stanu faktycznego, niezbędne dla prawidłowości podejmowanych decyzji, wymaga z kolei wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego (art. 77 k.p.a.). Organy administracji publicznej jednostronnie rozstrzygając o prawach lub obowiązkach strony postępowania, w procesie dowodzenia powinny w sposób szczególny zwracać uwagę na te okoliczności sprawy, które pozostają sporne. Nie umniejszając przypisanego organom administracyjnym prawa do swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.) należy podkreślić, że aby swoboda w ocenie dowodów nie przybrała formy dowolności, wydawane rozstrzygnięcia muszą być należycie uzasadnione. Wznowienie postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 i 145a § 1 k.p.a.) - jako szczególny rodzaj procedury umożliwiającej wzruszenie ostatecznych decyzji z zakresu administracji publicznej składa się z dwóch etapów. W pierwszym organ właściwy w sprawie wznowienia postępowania bada przesłanki formalne wniosku, czyli czy inicjatywa w sprawie wznowienia pochodzi od osoby mającej czynną legitymację procesową, czy wniosek złożono z zachowaniem terminu, a także czy wskazano przyczynę wznowienia postępowania z katalogu ujętego w art. 145 § 1 i art. 145a § 1 k.p.a. Po złożeniu wniosku o wznowienie z powołaniem się na przesłankę z art. 145 §1 pkt 4 k.p.a. organ właściwy w sprawie powinien w pierwszej kolejności dokonać oceny w takim zakresie, czy wniosek jest dopuszczalny, a więc, czy wnioskodawca zachował ustawowy termin do złożenia wniosku - art. 148 §1 k.p.a. Wprawdzie w przepisie tym mówi się o konieczności zachowania terminu przez stronę, jednakże należy rozumieć przez to, że podmiot składający wniosek jest subiektywnie przekonany o tym, że powinien być traktowany jako strona, jednakże bez swej winy został przez organ administracyjny pominięty w postępowaniu. Jeżeli więc wnioskodawca, na którym ciąży obowiązek wykazania, że termin z art. 148 § 1 został przez niego zachowany, tego nie uczynił we własnym zakresie, ani też pouczony w trybie art. 9 k.p.a. przez organ o ciążącym na nim obowiązku, nie dokonał uzupełnienia wniosku w wymaganym zakresie (co do zachowania terminu) - właściwym rozstrzygnięciem jest wydanie decyzji o odmowie wznowienia na podstawie art. 149 § 3 k.p.a (por. wyrok NSA z dnia 06 maja 2010 r, sygn. akt II OSK 773/09, LEX nr 597851). Z regulacji zawartej w przepisie art. 148 k.p.a. wynika, że to strona musi wykazać, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia. Organ administracji publicznej nie jest jednakże zwolniony od przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia tej okoliczności. Organ obowiązany jest bowiem z urzędu zbadać zachowanie przez stronę terminu do wniesienia podania o wznowienie (patrz wyrok NSA z 21marca 2012 r. sygn. akt I OSK 463/11, LEX nr 1145113). W przedmiotowej sprawie wnioskujący o wznowienie postępowania mieszkańcy sołectwa S. wskazali, że o istnieniu decyzji z dnia [...], sierpnia 2007 r. o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrociepłowni dowiedzieli się 17.11.2010 r. Organ tej okoliczności nie zbadał, pomimo iż wydaje się ona mało wiarygodna. Po pierwsze obwieszczenie o rozpoczęciu procedury udziału społeczeństwa w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (..) znalazło się na stronie internetowej Urzędu Gminy S., Tablicy ogłoszeń oraz w Urzędzie Gminy S.. Ponadto w pismach pełnomocnika Inwestora z dnia 08.11.2011 r. oraz 15.09.2011 r. (k. 240-276 i 233-237 akt adm.) wskazano na "jawny i oczywisty" dla mieszkańców Sołectwa S. fakt prowadzenia prac budowlanych, które rozpoczęto w styczniu 2010 r., a także na treść protokołu zebrania sołectwa z dnia 1 grudnia 2010 r., jako na dowód, że o ewentualnych podstawach wznowienia postępowania Skarżący wiedział już w czasie kampanii przed wyborami samorządowymi w 2010 r. (pismo z 08.11.2011 r.). Na uwagę zasługuje też fakt, iż miejscowość S. ma ok. 600 mieszkańców, z których troje brało udział w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (..). Jest zatem mało prawdopodobne by w stosunkowo tak niewielkiej miejscowości mieszkańcy mogli nie wiedzieć o planowanej inwestycji. Zaznaczenia jednak wymaga, że Sąd nie przesądza tu w żaden sposób o tym czy do uchybienia terminu rzeczywiście doszło, wskazując jedynie, na konieczność wyjaśnienia tej kwestii . Organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję nie biorąc w ogóle pod uwagę, że kwestia badania terminu do wniesienia przedmiotowego wniosku została w postępowaniu I instancji pominięta. Uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy, gdyż w przypadku stwierdzenia złożenia wniosku z uchybieniem miesięcznego terminu organ II instancji winien wznowione postępowanie umorzyć (por. wyrok NSA z 18.02.2011 r., II OSK 176/10, CBOSA). Warto podkreślić, że jako podstawę wznowienia postępowania pełnomocnik wnioskodawców wskazał pierwotnie art. 145 § 1 pkt 1 i 4 (w żądaniu z dnia 12 grudnia 2010 r.), a następnie żądanie to rozszerzył o podstawy z art. 145 § 1 pkt 2 i 5 (pismo procesowe z dnia 13 stycznia 2011 r. zatytułowane "Uzupełnienie drugie" żądania z dnia 12 grudnia 2010 r.; k. 148 akt adm. I inst.). W konsekwencji odrębnie w odniesieniu do każdej z tych podstaw organy winny zbadać dochowanie terminów, o jakich mowa w art. 148 k.p.a. Ponadto organy w sposób powierzchowny zbadały interes prawny wnioskodawców. Utożsamiono brak przymiotu strony z sytuacją, gdy podmiot wnioskujący o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest właścicielem działki sąsiedniej rozumianej jako działka bezpośrednio granicząca z działką objętą planowaną inwestycją. Wynika to jasno z uzasadnienia decyzji organu II instancji, w którym stwierdzono, że organ I instancji ustalił, iż żaden z wnioskodawców nie posiada tytułu prawnego do nieruchomości przylegających do terenu inwestycji, a zarazem nie wykazał swego interesu prawnego w rozstrzyganej sprawie. Zarazem jednak uwadze SKO uszedł fakt, że, z naruszeniem art. 9 k.p.a., wnioskodawcy nie zostali wezwani do wykazania takiego interesu, mogli zatem żywić przekonanie, iż ich dotychczasowe twierdzenia okazały się dla organu wystarczające. Co więcej, w aktach sprawy zabrakło podstawowych, w takim przypadku, informacji, pozwalających na ustalenie czy, i ewentualnie do których działek, tytułami prawnymi dysponują poszczególni wnioskodawcy. W szczególności brak w aktach odpisów z ksiąg wieczystych nieruchomości, których adresy zostały powołane przy nazwiskach wnioskodawców podpisanych pod wnioskiem z dnia 12 grudnia 2010 r. Należy mieć na uwadze, iż mówiąc o oddziaływaniu konkretnego przedsięwzięcia, nie możemy ograniczać się jedynie do nieruchomości bezpośrednio sąsiadujących z tą, na której ma być ono realizowane. Uciążliwości nie znają bowiem granic wynikających z prawa własności. Dlatego w orzecznictwie administracyjnym zasadnie przyjmowało się, że "Pojęcie działka sąsiednia jest rozumiane jako działka położona w pobliskim, okolicznym sąsiedztwie działki, na której ma być realizowane zamierzenie inwestycyjne i obejmuje ono zarówno działki bezpośrednio przylegające do działki podlegającej zainwestowaniu, jak działki ościenne" (decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 21 września 2004 r., Kol. Odw. 2434/04/A, OwSS 2005, z. 2, poz. 20). Również ten pogląd nic nie stracił na aktualności, zwłaszcza że sąsiedztwo jest instytucją prawa cywilnego, szeroko analizowaną na gruncie postanowień art. 222 k.c. Oczywiście mówiąc o zasięgu oddziaływania na środowisko należy pamiętać także o tym, aby nie podchodzić do nich jako przekroczeń obowiązujących standardów emisyjnych lub jakości środowiska. O występowaniu uciążliwości nie mówimy bowiem tylko w przypadku przekroczenia wymagań wynikających z przepisów prawa lub wydanych na ich podstawie decyzji administracyjnych. Gdyby intencją ustawodawcy było ograniczenie oddziaływania tylko do tego przekraczającego określone normy, to mówiłby o terenach, na których zachodzi konieczność ustanowienia na podstawie art. 135 i 136 prawa ochrony środowiska obszaru ograniczonego użytkowania( Komentarz do ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, Krzysztof Gruszecki LEX 2009). Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy uwzględnią uwagi wynikające z niniejszego uzasadnienia do wyroku i podejmą - w graniach przyznanych im kompetencji - kroki, które doprowadzą do usunięcia wskazanych wyżej naruszeń prawa. W szczególności zbadają czy przy składaniu wniosku o wznowienie postępowania zostały dochowane terminy, o jakich mowa w art. 148 k.p.a., oraz czy wniosek pochodził od strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. W przypadku ewentualnego stwierdzenia, iż obie wskazane wyżej przesłanki zostały jednak w niniejszej sprawie spełnione, organ winien także prawidłowo ustalić krąg wszystkich uczestników postępowania, zarówno tych którzy brali udział w postępowaniu przed organem I jak i II instancji. Po tak prawidłowo ustalonych okolicznościach organ winien dopiero przystąpić do merytorycznego rozpoznania żądania wznowienia postępowania, uwzględniając wszystkie zgłoszone przez wnioskodawców podstawy wznowieniowe – tj. art. 145 § 1 k.p.a. W razie jednak, gdy w ocenie organu brak będzie przesłanek do wznowienia postępowania (wniosek okaże się złożony po terminie, bądź brak będzie legitymacji po stronie wnioskodawców) organ umorzy postępowanie wznowieniowe, wszczęte postanowieniem z dnia [...], maja 2011r. Należy bowiem mieć na uwadze, iż w razie gdy w wyniku wadliwej oceny organ wszczyna postępowanie, pomimo że występują przyczyny niedopuszczalności wznowienia postępowania, postępowanie jako bezprzedmiotowe podlega umorzeniu (art. 105 § 1 kpa) (patrz teza 7 str. 576 do art.149 kpa, wydawnictwo C.H.Beck W-wa 2011). Biorąc pod uwagę przedstawione wyżej okoliczności faktyczne i prawne stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 ppsa, uwzględniając uiszczony przez skarżącego wpis w kwocie 200 zł.