IV SA/Po 374/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maciej Dybowski(spr.) Sędziowie NSA Paweł Miładowski WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska Protokolant ref.staż. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 12 lipca 2006 r. sprawy ze skargi A.B. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie prawa do zasiłku 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia [...] nr [...] 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości /-/E. Kręcichwost-Durchowska /-/M. Dybowski /-/P. Miładowski MB Decyzją Starosty z dnia [...] nr [...], na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 71 ust. 1 i 2, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. 99/ 04/1001, dalej: ustawa o promocji zatrudnienia) A.B. nabyła status bezrobotnego od dnia 31 maja 2004 r. i prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 8 czerwca 2004 r. w wysokości 80 % podstawowej wysokości zasiłku (k. 12). Decyzją z dnia [...] nr [...], na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. 99/04/1001) Starosta orzekł o utracie przez Stronę prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 8 grudnia 2004 r., z powodu upływu maksymalnego okresu jego pobierania (k. 18). Zainteresowana odwołała się od wskazanej decyzji wskazując, że zgodnie z pouczeniem B.M.- osoby rejestrującej Ją dnia 31 maja 2004 r.- dnia 31 maja 2004 r. zarejestrowała się jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku. Dodatkowo została poinformowana, że jeśli zarejestruje się przed 12 czerwca 2004 r., zostanie Jej przyznany zasiłek na 12 miesięcy. By uzyskać prawo do zasiłku, specjalnie przeniosła się ze studiów dziennych na zaoczne. Obecnie jest matką samotnie wychowującą przewlekle chore dziecko i prowadzącą gospodarstwo domowe ( w złej sytuacji finansowej). Jedynym dochodem jest 300 zł alimentów i 43 zł zasiłku rodzinnego. Studiuje na ostatnim semestrze, co (prócz konieczności całodobowej opieki nad dzieckiem) ogranicza Jej możliwości zarobkowe, a wiąże się z ogromnymi kosztami. Decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewoda na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa i art. 73 ustawy o promocji zatrudnienia utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wskazał, że Odwołująca zarejestrowała się dnia 31 maja 2004 r., a prawo do zasiłku nabyła dnia 8 czerwca 2004 r. (art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia). Ustawa o promocji zatrudnienia weszła w życie dnia 1 czerwca 2004 r., zatem prawo do zasiłku przyznano Zainteresowanej na nowych zasadach. Obowiązujący od 1 czerwca 2004 r. na obszarze działania PUP sześciomiesięczny okres zasiłkowy A. B wyczerpała dnia 7 grudnia 2004 r., więc z dniem 8 grudnia 2004 r. prawidłowo orzeczono utratę prawa do zasiłku. Na powyższą decyzję skargę do Sądu Administracyjnego wniosła A.B., żądając uchylenia decyzji Wojewody i poprzedzającej ją decyzji Starosty; strona przywołała argumenty podniesione wcześniej w odwołaniu. Dnia [...] lipca 2004 r. Zainteresowana otrzymała decyzję nr [...], uznającą Ją za osobę bezrobotną z prawem do zasiłku, bez podania czasokresu jego pobierania, co wprowadziło Ją w błąd i utwierdziło w przekonaniu, że zasiłek przyznano Jej na 12 miesięcy. Decyzję z dnia [...] o utracie prawa do zasiłku z dniem 8 grudnia 2004 r., Skarżąca otrzymała dnia 11 stycznia 2005 r.- ponad miesiąc od utraty prawa do zasiłku; pracownik PUP nie poinformował Zainteresowanej o możliwości ubiegania się o dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dziecka i utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych (400 zł miesięcznie w okresie 3 lat), będący obecnie przedmiotem sporu z MOPS (art. 11 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych- Dz.U. 228/03/2255). Organ odwoławczy nie wziął pod uwagę przekroczenia terminów rozpatrzenia sprawy i doręczenia decyzji, niefrasobliwości pracowników PUP i złamania podstawowych zasad postępowania administracyjnego ( art. 6-9, art. 12 kpa). W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Skarżąca zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy dnia 31 maja 2004 r. Tego dnia winna była zostać wydana decyzja o uzyskaniu przez Wnioskodawczynię statusu bezrobotnego z dniem 31 maja 2004 r. i o przyznaniu Jej prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 8 czerwca 2004 r. Do rejestracji Zainteresowanej doszło pod rządem ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (t.j. Dz. U. 58/03/514 ze zm.- dalej: ustawa o zatrudnieniu). Utrwalonym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jest, że z datą rejestracji, a nie wydania decyzji, bezrobotny nabywa określone uprawnienie ( odpowiednio- wyrok NSA z: 4.2.1999-II SA 1704/98) – w szczególności status osoby bezrobotnej i prawo do zasiłku dla bezrobotnych. Mimo zatem, że w decyzji z dnia 14 czerwca 2004 r. Starosta powołał jedynie przepisy ustawy o promocji zatrudnienia, to w istocie podając w uzasadnieniu, że Zainteresowana "w dniu rejestracji spełniała... określone w ww ustawie warunki do uznania za osobę bezrobotną oraz przyznania prawa do zasiłku" (k.12), miał na uwadze normę materialnoprawną, wywiedzioną z art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy zatrudnieniu w zw. z art. 139 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia. Z uwagi na czas rejestracji i zasadę ochrony praw słusznie nabytych, to przepisy ustawy o zatrudnieniu stały się podstawą określenia sytuacji prawnej Skarżącej. Sąd nie zgadza się z argumentacją organu, że prawo do zasiłku dla bezrobotnych przysługiwało Skarżącej dopiero od dnia 8 czerwca 2004 r., bo podlegało ono reżimowi ustawy o promocji zatrudnienia. Jak słusznie wskazywał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyrokach z dnia: 8.3.2005 r. - II SA/Wa 2533/04; 1.3.2005- II SA/Wa 1855/04; 9.3.2005- II SA/Wa 2501/04, okres wyczekiwania na prawo do zasiłku powoduje jedynie skutek w postaci przesunięcia w czasie momentu, w którym uprawnienie do jego wypłaty powstaje; art. 23 ust. 1 ustawy o zatrudnieniu rozumieć należy w ten sposób, że to jedynie realizacja prawa do zasiłku, które bezrobotny nabywa w dniu rejestracji w urzędzie pracy, następuje po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się; decydujące znaczenie dla ustalenia okresu pobierania zasiłku ma moment nabycia prawa do zasiłku- długość tę ustala się jednorazowo. Art. 139 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia stanowi, iż zasiłki przyznane bezrobotnym przed dniem wejścia w życie tej ustawy, są wypłacane na zasadach określonych w dotychczasowych przepisach. Prawo do zasiłku powstało dla Skarżącej dnia 31 maja 2004 r., na podstawie ustawy o zatrudnieniu. Niedopuszczalne jest więc korygowanie sytuacji prawnej Strony, skoro art. 139 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia chroni prawa osoby bezrobotnej do zasiłku. Po pojęciem przyznania prawa do zasiłku przed dniem wejścia w życie ustawy [ o promocji zatrudnienia] rozumieć należy prawo do zasiłku, nabyte w dniu rejestracji- pod rządem ustawy o zatrudnieniu. Zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca stanowią nieuprawnioną ingerencję w prawa nabyte Skarżącej. Trafne są zarzuty naruszenia w postępowaniu zasad zawartych w art. 6-8 i art. 12 kpa. W takim stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- dalej: ppsa) orzekł, jak w sentencji wyroku. Z uwagi na okoliczność, iż zaskarżona decyzja orzekła o utracie prawa, to Sąd w oparciu o art. 152 ppsa określił, iż nie może być ona wykonana. /-/E. Kręcichwost-Durchowska /-/M.Dybowski /-/P.Miładowski MB