IV SA/Po 394/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Dybowski (spr.) Sędziowie NSA Ewa Makosz-Frymus WSA Izabela Bąk-Marciniak Protokolant str. sekr. sąd. Laura Szukała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lipca 2010 r. przy udziale sprawy ze skargi D. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie podziału nieruchomości oddala skargę sygn. IV SA/Po 394/10 U Z A S A D N I E N I E Postanowieniem z dnia [...]maja 2009 r., nr [...] (dalej postanowienie z [...] maja 2009 r.) działający z upoważnienia Prezydenta Miasta P. Dyrektor Zarządu Geodezji i Katastru Miejskiego w P. GEOPOZ (dalej Dyrektor GEOPOZ) na podstawie art.123 kpa; art. 94 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (j. t. Dz. U. 261/04/2603 ze zm., dalej ugn bądź ustawa o gospodarce nieruchomościami), art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 80/03/717 ze zm., dalej upzp) i § 9 uchwały nr [...] Rady Miejskiej P. z dnia [...] czerwca 1991 r. w sprawie przekształcenia P. Przedsiębiorstwa Geodezyjno-Kartograficznego GEOPOZ w Zarząd Geodezji i Katastru Miejskiego GEOPOZ ze zm. (dalej uchwała nr [...]), zawiesił postępowanie w sprawie z wniosku D. M. z dnia [...] kwietnia 2009 r. o podział nieruchomości położonej w P., oznaczonej: obręb R., ark. [...], działka [...], zapisanej w księdze wieczystej [...] jako własność D. M., do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W motywach tego orzeczenia organ administracji wskazał, że postępowanie w sprawie podziału owej nieruchomości wszczęto dnia [...] kwietnia 2009 r., na wniosek jej właściciela. Jeśli nie został uchwalony plan miejscowy dla obszarów objętych, na mocy przepisów odrębnych, obowiązkiem sporządzenia takiego planu, postępowanie w sprawie podziału nieruchomości zawiesza się do czasu uchwalenia tego planu (art. 94 ust. 3 ugn). W studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (dalej studium) określa się obszary, dla których obowiązkowe jest sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na podstawie przepisów odrębnych, w tym obszary wymagające przeprowadzenia scaleń i podziału nieruchomości (art. 10 ust. 2 pkt 8 upzp). Nieruchomość ta położona jest na terenie objętym uchwałą Rady Miasta P. nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. (dalej uchwała nr [...] bądź zmiana Studium) w sprawie zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta P., uchwalonego uchwałą nr [...] z dnia [...] listopada 1999 r. Rady Miasta P. w sprawie uchwalenia "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta P.". Uchwałą nr [...] w granicach miasta wyodrębniono m.in. podstrefę "[...]", w której to podstrefie wyznaczono tereny wymagające scaleń i podziału, dla których obowiązkowe jest uchwalenie planu miejscowego. Dyrektor GEOPOZ ustalił, że owa nieruchomość znajduje się na terenie wymagającym przeprowadzenia scalenia i podziału. Plan miejscowy dla tego terenu nie został uchwalony, zatem wystąpiła obligatoryjna przesłanka z art. 94 ust. 3 ugn. Postępowanie zostanie podjęte z urzędu w przypadku uchylenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bądź uchylenia lub zmiany uchwały z [...]stycznia 2008 r. (k. 46-45 akt administracyjnych). Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...] (dalej postanowienie z [...] czerwca 2009 r.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. (dalej SKO bądź Kolegium) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 kpa i art. 94 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (j. t. Dz. U. 261/04/2603 ze zm.) utrzymało postanowienie z [...] maja 2009 r. w mocy (k. 74-72 akt administracyjnych). Prawomocnym postanowieniem z dnia [...]grudnia 2009 r., IV SA/Po 910/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę D. M. na postanowienie z [...] czerwca 2009 r. (k. 16-17, 27 akt IV SA/Po 910/09). Dnia 22 grudnia 2009 r. D. M. wniósł o podjęcie zawieszonego postępowania (k. 83-80 akt administracyjnych). Działający z upoważnienia Prezydenta Miasta . Dyrektor Zarządu Geodezji i Katastru Miejskiego w P. GEOPOZ, postanowieniem z dnia [...]stycznia 2010 r. nr [...] (dalej postanowienie z [...] stycznia 2010 r.) na podstawie art.123 kpa; art. 94 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (j. t. Dz. U. 261/04/2603 ze zm.), art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 80/03/717 ze zm.) i § 9 uchwały nr [...] Rady Miejskiej P. z dnia [...] czerwca 1991 r. w sprawie przekształcenia P. Przedsiębiorstwa Geodezyjno-Kartograficznego GEOPOZ w Zarząd Geodezji i Katastru Miejskiego GEOPOZ ze zm., w postępowaniu z wniosku D. M. z dnia [...]kwietnia 2009 r., odmówił podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie o podział nieruchomości położonej w P., oznaczonej: obręb R., ark. [...], działka [...], zapisanej w księdze wieczystej [...] jako własność D. M.. W uzasadnieniu Dyrektor GEOPOZ przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania. Wskazał, że brak podstaw do podjęcia postępowania w sprawie; w szczególności nie uchwalono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obejmującego ustaleniami ową nieruchomość (k. 93 akt administracyjnych). W zażaleniu z dnia [...] lutego 2010 r. D.M. zarzucił postanowieniu z [...] stycznia 2010 r.: błędną interpretację art. 94 ust. 3 ugn; błędną interpretację art. 10 ust. 2 pkt 8 upzp; naruszenie art. 123 § 1 kpa przez wydanie postanowienia przez podmiot nieuprawniony (Zarząd...), gdy postanowienia wydaje organ administracji. Żalący się wniósł o uchylenie "zaskarżonej decyzji" w całości i orzeczenie co do istoty sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. postanowieniem z dnia [...] marca 2010 r., nr [...] (dalej postanowienie z [...] marca 2010 r.), na podstawie art. 127 § 2 i art. "138 § 1" kpa utrzymało w mocy postanowienie z [...] stycznia 2010 r. Kolegium przedstawiło dotychczasowy przebieg postępowania. SKO wskazało, że spór dotyczy obowiązku sporządzenia planu na niniejszym obszarze i rozumienia pojęcia przepisy odrębne, przewidujących ów obowiązek. Postępowanie o podział nieruchomości zawiesza się, jeśli nie został ustalony plan miejscowy, wymagany przez przepisy odrębne (art. 94 ust. 3 ugn). W doktrynie i judykaturze przyjmuje się, że przepisy odrębne to obowiązujące powszechnie akty prawne – poza przepisami bezpośrednio stanowiącymi podstawę orzekania – również normujące kwestie dotyczące przedmiotu sprawy (w niniejszym przypadku dotyczące nieruchomości). Katalog tych przepisów nie jest i nie może być zamknięty. Są nimi nie tylko przepisy wskazane w zażaleniu, lecz i inne, normujące zasady gospodarowania gruntami. Jest nim także art. 10 ust. 2 pkt 8 upzp, w którym określa się, mającą wpływ na sam proces podziału nieruchomości, konieczność wskazania terenów, dla których obowiązkowe jest sporządzenie planu miejscowego. Wskazanie takie winno znaleźć się w studium i dotyczyć będzie m. in. obszarów wymagających przeprowadzenia scaleń i podziałów nieruchomości, co z kolei wynika z przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami (dział III "rozdział II"). Przepisami odrębnymi, nakładającymi obowiązek sporządzenia planu dla terenów objętych procedurą scaleniową w tym rozumieniu, są owe regulacje ugn i art. 10 upzp, określający wymagany w tej kwestii zakres studium. Nie ma takiego znaczenia samo studium, bo nie jest "żadnym aktem prawnym; jest ono jedynie katalogiem zagadnień objętych procedurą planistyczną i żadne obowiązki z jego zapisów nie mogą wynikać". Odmowa podjęcia zawieszonego postępowania podziałowego, z uwagi na wyznaczony w studium teren, dla którego istnieje wynikający z przepisów odrębnych obowiązek sporządzenia planu miejscowego, podjęta została w sposób prawidłowy i służy planom racjonalizacji gospodarki nieruchomościami na tym obszarze. Rozstrzygnięcie w sprawie wydał nie zarząd, lecz dyrektor ZGiKM GEOPOZ, będący organem administracyjnym, co wynika z uchwały Rady Miejskiej P. z [...] czerwca 1991 r., wydanej "na podstawie upoważnienia ustawowego o samorządzie gminnym z 8 marca 1990 r." (k. 99-97 akt administracyjnych). Skargą z dnia [...] kwietnia 2010 r. D. M. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu postanowienie z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P., zarzucając: naruszenie przepisów postępowania administracyjnego - art. 156 § 1 pkt 2 kpa przez brak stwierdzenia nieważności postanowienia I instancji mimo istnienia ku temu przesłanek pozytywnych; błędną interpretację art. 94 ust. 3 ugn; błędną interpretację art. 10 ust. 2 pkt 2 upzp. Skarżący wniósł o uchylenie postanowienia II instancji i stwierdzenie nieważności postanowienia I instancji z powodu wydania "jej" z rażącym naruszeniem prawa (k. 3-7, 22-23, 27 akt IV SA/Po 394/10). W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie (k. 9-10 akt IV SA/Po 394/10). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 153/02/1269 ze zm., dalej usa) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie Sądu podlega zatem zgodność aktów administracyjnych zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego. Stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa - sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. Kontrola sądów administracyjnych sprowadza się do zbadania, czy organy administracji publicznej w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. D. M. nie wskazuje w skardze przesłanek pozytywnych, które – w Jego ocenie – przemawiałyby za stwierdzeniem nieważności postanowienia z [...] stycznia 2010 r. (k. 4 akt IV SA/Po 394/10). W szczególności za stwierdzeniem nieważności postanowienia z [...] stycznia 2010 r. nie przemawiało wydanie tego postanowienia przez Dyrektora GEOPOZ, na co wskazywał w zażaleniu z [...] lutego 2010 r. (k. 9 akt SKO). Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela ustalenia faktyczne, dokonane w postanowieniu z [...] maja 2009 r., postanowieniu z [...] stycznia 2010 r. i postanowieniu z [...] marca 2010 r., czyniąc je integralną częścią ustaleń własnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny ustalił nadto, że uchwała nr [...] zmieniona została: uchwałą nr [...] Rady Miasta P. z dnia [...] stycznia 1999 r. w sprawie zmiany uchwały nr [...] Rady Miejskiej P. z dnia [...]zerwca 1991 r. w sprawie przekształcenia P. Przedsiębiorstwa Geodezyjno-Kartograficznego GEOPOZ w Zarząd Geodezji i Katastru Miejskiego GEOPOZ, uchwałą [...] Rady Miasta P. z dnia [...] czerwca 2004 r. w sprawie zmiany uchwały o przekształceniu P. Przedsiębiorstwa Geodezyjno-Kartograficznego GEOPOZ w Zarząd Geodezji i Katastru Miejskiego GEOPOZ, uchwałą nr [...] Rady Miasta P. z dnia [...] października 2004 r. w sprawie zmiany uchwały o przekształceniu P. Przedsiębiorstwa Geodezyjno -Kartograficznego GEOPOZ w Zarząd Geodezji i Katastru Miejskiego GEOPOZ, uchwałą [...] Rady Miasta P. z dnia [...] marca 2006 r. w sprawie reorganizacji Urzędu Miasta P. i Zarządu Geodezji i Katastru Miejskiego GEOPOZ w P., uchwałą nr [...] Rady Miasta P. z dnia [...] lipca 2006 r. w sprawie zmiany uchwały o przekształceniu Poznańskiego Przedsiębiorstwa Geodezyjno-Kartograficznego GEOPOZ w Zarząd Geodezji i Katastru Miejskiego GEOPOZ (Dz. Urz. Woj. W.. [...], dalej uchwała nr [...]). Uchwała nr [...] uchwalona została na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. h i art. 39 ust. 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (j.t. Dz.U. 142/01/1591 ze zm., dalej usg). Zgodnie z § 9 znowelizowanej uchwały, upoważniono "Dyrektora Zarządu do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej wynikających z zadań, o których mowa w § 4 pkt 9, 10, 13". W § 4 znowelizowanej uchwały wskazano, że "§ 4. Do zadań Zarządu należy: [...] 13) dokonywanie podziałów i rozgraniczania nieruchomości". Zgodnie z art. 39 ust. 4 usg, do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej rada gminy może upoważnić również organ wykonawczy jednostki pomocniczej oraz organy jednostek i podmiotów, o których mowa w art. 9 ust. 1 (K. Bandarzewski w: K. Bandarzewski, P. Chmielnicki, P. Dobosz, W. Kisiel, P. Kryczko, M. Mączyński, S. Płażek "Komentarz do ustawy o samorządzie gminnym" LexisNexis 2007 s. 378-379 uw. 6). W celu wykonywania zadań gmina może tworzyć jednostki organizacyjne (art. 9 ust. 1 in princ usg), a taką jednostką organizacyjną jest GEOPOZ. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sądu Najwyższego i w doktrynie dopuszczono możliwość upoważnienia zatrudnionych w jednostce organizacyjnej (podmiocie) pracowników do wydawania w imieniu jednostki organizacyjnej lub innego podmiotu, do wydawania w jego imieniu aktów administracyjnych (K. Bandarzewski i akceptowane przez Komentatora orzeczenia Sądów – op cit. s. 381 uw. 8). Zarząd Geodezji i Katastru Miejskiego GEOPOZ jest gminną jednostką budżetową (§ 2 ust. 2 uchwały nr [...] w brzmieniu nadanym § 1 pkt 1 uchwały nr [...]), utworzoną w celu wykonywania zadań gminy (art. 7 ust. 1 pkt 1 ugn) i spełniającą wymogi art. 9 ust. 1 in princ. ugn. Postanowienie z [...] stycznia 2010 r. zostało zatem wydane na podstawie właściwego upoważnienia, przez właściwy rzeczowo, miejscowo i funkcjonalnie podmiot i podpisane przez właściwie upoważnionego do wydawania aktów administracyjnych (art. 39 ust. 4 ugn w zw. z art. 268a kpa). W sprawie brak przesłanek nieważności postanowienia z 27 stycznia 2010 r. z art. 156 § 1, a w szczególności punktu 2 § 1 art. 156 kpa. Zaskarżone postanowienie nie narusza prawa materialnego w postaci błędnej wykładni art. 94 ust. 3 ugn i błędnej wykładni art. 10 ust. 2 pkt 8 upzp. Ustawodawca w zakresie geodezyjnego podziału nieruchomości wprowadził dwa reżimy prawne, w zależności od tego, czy nieruchomość jest położona na obszarze objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, czy tam, gdzie plan miejscowy nie obowiązuje (J. Kopyra "Podział nieruchomości gruntowej na podstawie ustawy o gospodarce nieruchomościami" C.H. Beck 2008 s. 28). W przepisach art. 92-100 ugn ustawodawca kierował się zasadą możliwości podziału nieruchomości, przy czym z systematyki przepisów rozdziału 1 działu III ugn, jako regułę wprowadził dokonywanie podziału nieruchomości w zgodzie z ustaleniami planu miejscowego. Dopiero w razie braku tego planu stosuje się przepisy art. 94 (art. 93 ust. 1 ugn). Takie podejście ustawodawcy wiąże się z potrzebą harmonizacji norm dekodowanych z ustaw, tworzących krajowy porządek planistyczny, z władztwem planistycznym gminy, w ramach którego gminy obowiązane są uchwalać studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego (dalej studium; art. 9 ust. 1-5 upzp; "Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz." pod redakcją prof. Z. Niewiadomskiego, wydanie 5, C. H. Beck Warszawa 2009 s. 97 nb 1). Kolejne nowelizacje art. 93 i 94 ugn utrzymały wymóg, by podział nieruchomości realizował przesłanki z ustawy o gospodarce nieruchomościami i warunki wynikające z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (odpowiednio – M. Wolanin "Podział nieruchomości w warunkach braku planu miejscowego – cz. II" Mo. Pr. 15/04/723). Nie ulega przy tym wątpliwości, że do końca 2003 r. (gdy na większości obszarów Polski obowiązywały dawniej uchwalone plany miejscowe), stosowanie art. 94 ugn było wyjątkiem od zasady określonej w art. 93 ugn; po dniu 31 grudnia 2003 r. zastosowanie art. 94 ugn stało się znacznie częstsze (M. Wolanin – op. cit. s. 724). Dokonanie podziału nieruchomości wymaga uprzedniego stwierdzenia, czy dla terenu, na którym jest położona, został sporządzony plan miejscowy – jeśli nie, to kolejnego ustalenia – czy istnieje obowiązek sporządzenia planu. Ustalenie to determinuje dalsze postępowanie – zawieszenie postępowania podziałowego do czasu uchwalenia planu (ust. 3 art. 94) lub dokonanie podziału, jeśli zgodnie z przepisami odrębnymi lub decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o ile wcześniej została wydana (art. 94 ust. 1 ugn; wyrok NSA z 13.6.2007 r., I OSK 723/06). Organy obu instancji prawidłowo ustaliły, że dla obszaru, na którym znajduje się nieruchomość objęta wnioskiem, nie został uchwalony plan miejscowy. Obszar ten objęty jest uchwałą nr [...] w sprawie zmiany Studium, w której określono w szczególności rejon M. – R. – U. jako wymagające - w celu uzyskania właściwej struktury przestrzenno – funkcjonalnej – przeprowadzenia scaleń i podziałów na podstawie warunków określonych w planach miejscowych, zgodnie z art. 102 ugn (k. 19-44 akt administracyjnych). Ustaleń tych Skarżący nie kwestionuje, podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego. Ustawodawca odwołuje się do pojęcia przepisy odrębne zarówno w ust. 1 art. 94 (dopuszczając w szczególności – w przypadku braku planu miejscowego – jeżeli nieruchomość jest położona na obszarze nieobjętym obowiązkiem sporządzenia tego planu, a gmina nie ogłosiła o przystąpieniu do sporządzenia planu – dokonanie podziału, jeżeli jest zgodny z przepisami odrębnymi), jak i w ust. 3 art. 94 ugn. W doktrynie trafnie wskazuje się, że przez przepisy odrębne są m.in. unormowania zawarte w ustawach: Prawo ochrony środowiska, o ochronie przyrody, Prawo wodne, o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, o lasach, o autostradach płatnych, w aktach wykonawczych do tych ustaw. Wymienienie to jest przykładowe, a taksatywne ich wyliczenie nie byłoby możliwe. Chodzi bowiem o wszelkie akty normatywne, powszechnie obowiązujące, które mogą dotyczyć nieruchomości podlegających podziałowi, np. strefy ochronne, ujęcia wód (E. Mzyk w: G. Bieniek, S. Kalus, Z. Marmaj, E. Mzyk "Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz" LexisNexis 2008 s. 373-374 uw. 2, 3). Takim przepisem odrębnym jest w szczególności art. 10 ust. 2 pkt 8 upzp, zgodnie z którym w studium określa się w szczególności obszary, dla których obowiązkowe jest sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na podstawie przepisów odrębnych, w tym obszary wymagające przeprowadzenia scaleń i podziału nieruchomości [...]. Już zatem ujęcie w studium zamierzeń w zakresie przeprowadzenia scaleń i podziału nieruchomości, spełnia przesłanki obowiązku sporządzenia planu miejscowego (T. Bąkowski "Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz" Zakamycze 2004 s. 63-64 uw. 4; s. 86 uw. 8 zdanie ostatnie). Norma prawna, prawidłowo dekodowana z art. 94 ust. 3 ugn w zw. z art. 10 ust. 2 pkt 8 i art. 14 ust. 7 upzp (nie zaś – jak wskazuje Skarżący w punktach II i III zarzutów skargi – odrębnie interpretowanych przepisów art. 94 ust. 3 i art. 10 ust. 2 pkt 8 upzp; k. 4 akt IV SA/Po 394/10), wskazuje na konieczność zawieszenia postępowania w sprawie podziału nieruchomości na podstawie art. 94 ust. 3 ugn, bowiem na podstawie normy prawnej, prawidłowo dekodowanej z przepisów odrębnych (art. 94 ust. 3 ugn w zw. z art. 10 ust. 2 pkt 8 i art. 14 ust. 7 upzp), obowiązek sporządzenia planu miejscowego zaistniał wobec określenia w uchwale o zmianie Studium tego obszaru jako wymagającego przeprowadzenia scaleń i podziału nieruchomości. Podstawą takiego obowiązku nie jest zatem studium (nie będące aktem prawa powszechnie obowiązującego) czy – in casu – uchwała o zmianie Studium, a prawidłowo dekodowana norma z powołanych przepisów ustaw (art. 94 ust. 3 ugn w zw. z art. 10 ust. 2 pkt 8 i art. 14 ust. 7 upzp). Studium jedynie w ramach władztwa planistycznego, określonego ustawowo, doprecyzowało obszary, dla których stało się obowiązkowe sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z tych względów postanowienie o odmowie podjęcia postępowania w sprawie i zaskarżone postanowienie, utrzymujące postanowienie z [...] stycznia 2010 r., odpowiadają prawu materialnemu. Należy wskazać, że ustawodawca w art. 10 ust. 3 upzp nałożył na gminę obowiązek przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu w przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 8, po upływie 3 miesięcy od dnia ustanowienia tego obowiązku. Sądowi z urzędu wiadomym jest, ze sprawy zakończonej prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9.12.2009 r., II OSK 1362/09, oddalającego skargę kasacyjną od wyroku WSA w Poznaniu z 13.5.2009 r., IV SA/Po 148/09, że dla innej części obszaru miejscowości R. (w obrębie której to miejscowości znajduje się działka objęta wnioskiem Skarżącego), Rada Miasta P. uchwałą z dnia [...]października 2006 r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "M.-R.-U.", część D. W. – [...] w P. (Dz.Urz. Woj. Wlkp. [...]), uchwaliła plan miejscowy dla obszaru położonego nieopodal. Ufać należy, że w nieodległym terminie Rada Miasta P. uchwali także plan miejscowy dla podobszaru "[...]". W postanowieniu z [...] marca 2010 r. SKO pominęło we wskazanej podstawie prawnej "art. 138 § 1" [pkt 1 w zw. z art. 144] "Kpa" (k. 99 akt administracyjnych), jednak uchybienie to nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, skoro w ostatecznym rezultacie zaskarżone postanowienie oparte było na prawidłowej podstawie prawnej. Zgodnie z art. 94 ust. 3 ugn, zawieszenie postępowania było obligatoryjne, a w dacie wydania zaskarżonego postanowienia stan faktyczny i prawny nie uległ zmianie, co skutkować musiało utrzymaniem w mocy postanowienia o odmowie podjęcia postępowania. W szeregu orzeczeniach Sądy Administracyjne dopuszczały możliwość zaskarżenia studium w trybie art. 101 ust. 1 usg przez obywateli bądź osoby prawne (jedynie przykładowo: wyrok NSA z 1.4.2009 r.- II OSK 1392/08; wyrok WSA w Gdańsku z 27.5.2008 r.- II SA/Gd 209/07; wyrok NSA z: 26.2.2008 r.- II OSK 1765/07, 6.2.2007 r.- II OSK 1357/06, 14.6.2007 r.- II OSK 359/07) pod warunkiem wykazania, że istnieje związek między zaskarżoną uchwałą a własną indywidualną sytuacją prawną skarżącego. D. M. może rozważyć, czy uchwała z [...] stycznia 2008 r. nr [...] w sprawie zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta P., narusza interes prawny Skarżącego, skoro swym obszarem obejmuje teren, na którym znajduje się działka będąca własnością Skarżącego i czy jednocześnie wprowadza ograniczenia w sposobie i zakresie korzystania z rzeczy (odpowiednio - wyrok NSA z 3.9.2004 r.- OSK 476/04- ONSAiWSA 1/05/2, akceptowany przez W. Kisiela w: "Komentarz do ustawy o samorządzie gminnym" W. Pr. LexisNexis 07 s. 715 uw. 4; postanowienie NSA z 24.2.2009 r.- II OSK 181/09). Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd, na podstawie art. 151 ppsa orzekł jak w sentencji wyroku. ja