IV SA/Po 430/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska (spr.) Sędziowie WSA Tomasz Grossmann WSA Monika Świerczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 października 2022 r. sprawy ze skargi M. P. prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą M. na zarządzenie pokontrolne Inspektor Ochrony Środowiska z dnia 4 maja 2022 r. nr [...] w przedmiocie wyeliminowania naruszeń oddala skargę w całości. Inspektor Ochrony Środowiska na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2021 r., poz. 1070) oraz ustaleń przeprowadzonej w dniach od 18 maja 2021 r. do 22 czerwca 2021 r. kontroli działalności gospodarczej prowadzonej przez M. P. pn. [...] z siedzibą [...] udokumentowanej protokołem kontroli nr [...] zarządził: 1. Przestrzegać warunków posiadanego zezwolenia na zbieranie odpadów. Termin realizacji: na bieżąco; 2. Prowadzić zbieranie i przetwarzanie odpadów wyłącznie po uzyskaniu uregulowań formalnoprawnych w zakresie gospodarki odpadami. Termin realizacji: niezwłocznie dostosować do wymagań prawnych; 3. Zaprzestać zbierania poza miejscem wytwarzania komunalnych osadów ściekowych. Termin realizacji: niezwłocznie dostosować do wymogów prawnych; 4. Klasyfikować odpady zgodnie z przyjętym katalogiem odpadów. Termin realizacji: na bieżąco; 5. Prowadzić rzetelnie ilościową i jakościową ewidencję odpadów zgodnie z przyjętym katalogiem odpadów przy użyciu kart ewidencji odpadów oraz kart przekazania odpadów sporządzanych oddzielnie dla każdego rodzaju odpadu. Termin realizacji: na bieżąco; 6. Prowadzić działalność zgodną z wpisem do rejestru podmiotów wprowadzających produkty, produkty w opakowaniach i gospodarujących odpadami (BDO) prowadzonego przez Marszałka Województwa W.. Termin realizacji: na bieżąco; 7. Wnosić rzetelnie sporządzone roczne sprawozdania o wytwarzanych odpadach i o gospodarowaniu odpadami do Marszałka Województwa W.. Termin realizacji: ustawowy, korekta za 2020 r. niezwłocznie dostosować do wymagań; 8. Magazynować odpady olejów odpadowych zgodnie z wymaganiami prawa. Termin realizacji: na bieżąco. 9. Prowadzić wizyjny system kontroli miejsca magazynowania odpadów. Termin realizacji: na bieżąco; 10. Zapewnić Inspektor Ochrony Środowiska dostępność obrazu z wizyjnego systemu kontroli miejsc magazynowania odpadów w czasie rzeczywistym przez system teleinformatyczny. Termin realizacji: niezwłocznie dostosować do wymagań prawnych. Nadto organ wyznaczył termin przesłania pisemnej informacji o zakresie podjętych działań i zrealizowanych działań służących wyeliminowaniu wskazanych w zarządzeniu naruszeń na dzień 1 czerwca 2022 r. W motywach rozstrzygnięcia Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w P. wskazał, że na podstawie ustaleń kontroli przeprowadzonej przez upoważnionych inspektorów Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w P. w dniach od 15 marca 2021 r. do 26 czerwca 2021 r. działalności gospodarczej prowadzonej przez M. P. pn. M. , do której wniesiono uwagi i zastrzeżenia, stwierdzono nieprawidłowości w zakresie przestrzegania wymagań ochrony środowiska. W związku z powyższym Inspektor Ochrony Środowiska zarządził w punktach 1 -10 ich usunięcie. Następnie organ przedstawił swoje stanowisko odnośnie do każdego z 10 punktów zarządzenia. Odnośnie pkt 1 zarządzenia stwierdzono, że przedmiotem działalności prowadzonej przez M. P. jest działalność w zakresie zbierania odpadów, a przeważającą działalność gospodarczą (kod PKD) wymienionej w CEIDG oznaczonej kodem 46.77.Z, tj. sprzedaż hurtowa odpadów i złomu. Na przedmiotowym terenie działalność gospodarczą prowadzi także M. P. pn. [...] zajmującą się zbieraniem odpadów. Organ wskazywał, że podczas kontroli stwierdzono, że zostały naruszone warunki wydanego zezwolenia na zbieranie odpadów z zezwolenia przez kontrolowany podmiot w zakresie pkt II.2, II.3, II.4, II.5, II.6 decyzji Starosty Ś. z dnia 16 października 2014 r. znak [...] o zezwoleniu na zbieranie odpadów. Odnośnie pkt II.2 decyzji z 16 października 2014r. organ wyjaśnił, że podczas kontroli stwierdzono zbieranie odpadów o kodzie 16 01 04 - Zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy, 16 01 06 - Zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy niezawierające cieczy i innych niebezpiecznych elementów, bez zezwolenia oraz wbrew zakazowi odpady komunalnych, posadów ściekowych zmieszanego ze skratkami, tworzywami sztucznymi oraz nielicznymi elementami słomy. W punkcie II.2 decyzji Starosty Ś. określono rodzaje odpadów dopuszczonych do zbierania, wśród których nie wymieniono do zbierania następujących odpadów, które ujawniono podczas oględzin: - odpadów komunalnych osadów ściekowych zmieszanych ze skratkami, tworzywami sztucznymi oraz nielicznymi elementami słomy o silnym charakterystycznym zapachu dla osadów ściekowym i kolorze ciemno-czarnym w hałdzie. - odpadów pojazdów, karoserii pojazdów, z których część posiadała koła, opony i szyby. Odpady były magazynowane w kilku dużych hałdach na przedmiotowym terenie. Odnośnie naruszenia pkt II.4 decyzji Starosty, tj. miejsc magazynowania zbieranych odpadów, organ wskazał, że w pkt II.4 zezwolenia wskazano miejsca i sposoby magazynowania odpadów. W pkt II.4 lit. a) ustanowiono, że wszystkie odpady niebezpieczne magazynowane będą selektywnie w odpowiednich do tego celu, szczelnych i oznaczonych pojemnikach w budynku na utwardzonej powierzchni. Zdaniem WIOŚ warunek został niespełniony, gdyż akumulatory w ilości 80 sztuk magazynowano bez zabezpieczenia na placu magazynowym na paletach; odpady olejów (bez rozgraniczenia na podmioty, które prowadziły działalność na tym terenie) magazynowano bez możliwości zbierania odcieków, bez ochrony przed warunkami atmosferycznymi. Dalej organ wskazywał, że w pkt II.4 lit. b) decyzji wskazano, że odpadowe baterie i akumulatory magazynowane będą w pojemnikach atestowanych i szczelnych w wyznaczonym miejscu w budynku na utwardzonej powierzchni. Tymczasem w dniu oględzin nie spełniono według organu tego warunku. Następnie organ opisał, że w pkt II.4 lit. d) decyzji o zezwoleniu na zbieranie odpadów ustalono, że odpady inne niż niebezpieczne magazynowane będą selektywnie, w szczelnych, oznaczonych pojemnikach, kontenerach lub luzem, w sposób uporządkowany, w wyznaczonych miejscach na utwardzonej powierzchni. Tymczasem organ podał, że w dniu oględzin odpady magazynowano bez wyznaczenia osobno miejsc magazynowania dla zbieranych odpadów, które magazynowano nieselektywnie, bez rozgraniczenia pomiędzy dwoma podmiotami prowadzącymi działalność gospodarczą na tym terenie. Stwierdzono także, że magazynowanie przepracowanych olejów odbywało się bez możliwości zbierania ich odcieków i bez zabezpieczenia przed warunkami atmosferycznymi (szczegółowo omówione w punkcie 8 niniejszego zarządzenia). Dalej organ opisał czemu jego zdaniem doszło do naruszenia pkt II.5 decyzji Starosty, tj. metody zbierania odpadów. Organ wskazał, że przyjmowane odpady miały być ewidencjonowane, a następnie selektywnie magazynowane w sposób opisany w punkcie II.4. decyzji. Po uzyskaniu uzasadnionych ilości transportowych, odpady powinny być przekazywane firmom posiadającym odpowiednie zezwolenia na ich gospodarowanie. Zdaniem WIOŚ warunek ten został niespełniony, ponieważ odpady magazynowano z naruszeniem pkt II.4, a ponadto nie rozdzielono odpadów należących do podmiotów prowadzących działalność gospodarczą na tym terenie. Organ wskazał, że przestrzeganie warunków decyzji udzielającej m.in. zezwolenia na zbieranie odpadów, do posiadania której podmiot zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2022 r., poz. 699) był zobowiązany, jest obowiązkiem jej adresata, podobnie jak przestrzeganie przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Odnośnie pkt 2 zarządzenia organ wyjaśnił, że na podstawie oględzin przeprowadzonych w dniu 18 maja2021 r. oraz zeznań zawartych w protokole przesłuchania ustalono, że M. P. prowadząc działalność gospodarczą pn. [...], na terenie placu magazynowego zebrała w 2020 i 2021 r. i magazynowała odpady o kodach 16 01 04*, 16 01 06*, tj. odpady komunalnych osadów ściekowych zmieszanego ze skratkami, tworzywami sztucznymi oraz nielicznymi elementami słomy. Na terenie placu magazynowego znajdowały się w kilku hałdach odpady pojazdów, karoserii pojazdów, a część z nich posiadała koła, opony, kilka miało szyby. Powyższe świadczy zdaniem organu o tym, że kontrolowany podmiot zbierał odpady bez zezwolenia, co powoduje, że w 2020 r. i 2021 r. zbierał odpady bez zezwolenia pomimo tego, że miał wiedzę, że takie uregulowania formalnoprawne są wymagane zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy o odpadach. Dalej organ odnosił się do pkt 3 wydanego zarządzenia i wskazał, że podczas oględzin stwierdzono, że w północnej części terenu znajdowało się kilka pryzm kompostu nieodpowiadajqcego wymaganiom z widocznymi zrębkami (hałdy o wysokości około 5-6 m) oraz jedna hałda ciemnych parujących odpadów komunalnych osadów ściekowych zmieszanych ze skratkami, tworzywami sztucznymi oraz nielicznymi elementami słomy o silnym charakterystycznym zapachu dla osadów ściekowym i kolorze ciemno-czarnym. Na podstawie danych zawartych w bazie BDO ustalono, że odpady komunalnych osadów ściekowych zmieszanych z odpadami skratek M. P. przyjęła od spółki R. ,[...], pod nieprawidłowym kodem jako odpady o kodzie 19 05 03 - Kompost nieodpowiadający wymaganiom (nienadający się do wykorzystania) w ilości 397,860 Mg. Organ wskazał, że przedstawiciel podmiotu podczas przesłuchania z pouczeniem o odpowiedzialności karnej zeznał, że odpady przejeżdżające na teren działalności M. P. nadzoruje jej pracownik, a czasem sam przesłuchiwany. Organ wskazał, że świadek zeznał, że na tym odpadzie nie było dodatkowego zarobku, a odpady kompostu zostały przekazane zgodnie z załączonymi kartami przekazania. Powyższe dowodzi zdaniem organu zbierania komunalnych osadów ściekowych wbrew zakazowi. Dalej WIOŚ przywołał art. 3 ust. 1 pkt 4 ustawy o odpadach i podał, że kontrolowany podmiot zbierał poza miejscem wytwarzania odpady komunalnych osadów ściekowych zmieszanych z odpadami skratek. Wbrew zakazowi wynikającemu z art. 23 ust. 2 pkt 2 ustawy o odpadach M. P. zbierała poza miejscem wytwarzania odpady komunalnych osadów ściekowych zmieszanych z innymi odpadami, czym naruszyła art. 23 ust. 2 pkt 62 ustawy o odpadach. Odnośnie pkt 4 zarządzenia organ wskazał, że podczas kontroli ustalono, że: - zużyte czajniki, garnki, patelnie błędnie kwalifikowane były jako odpady o kodzie 17 04 07, chociaż były odpadami z grupy 20; - błędnie klasyfikowane były jako odpady o kodach 17 04 07 i 17 04 05 elementy zespołów napędowych pojazdów, fragmenty karoserii oraz całe karoserie pojazdów - z grupy 16 magazynowanych na placu magazynowym, wśród których ujawniono karoserie i części wymontowane z pojazdów, silniki, elementy urządzeń i zespołów napędowych, - odpady komunalnych osadów ściekowych zmieszanych ze skrałkami zbierane były i błędnie klasyfikowane jako odpady o kodzie 19 05 03 Kompost nieodpowiadający wymaganiom (nienadający się do wykorzystania). Powyższe zdaniem WIOŚ powoduje, że odpady były błędnie kwalifikowane, albowiem zgodnie z zapisami art. 4 ust. 1 pkt 1, 2, 3 ustawy o odpadach odpady klasyfikuje się zgodnie ze sposobem ich wytworzenia oraz składem uwzględniając źródło ich powstawania; właściwości powodujące, że odpady są odpadami niebezpiecznymi, określone w rozporządzeniu (UE) nr 1357/2014 i w rozporządzeniu (UE) 2017/997, oraz przepisy wydane na podstawie art. 3 ust. 5; składniki odpadów, dla których przekroczenie wartości granicznych stężeń substancji niebezpiecznych może powodować, że odpady są odpadami niebezpiecznymi. Uzasadniając pkt 5 swojego zarządzenia pokontrolnego WIOŚ wskazał, że na podstawie ustaleń kontroli, oględzin oraz przesłuchań ustalono, że w latach 2020-2021 ewidencja odpadów była prowadzona nierzetelnie i nie na bieżąco. Organ podał, że obowiązek prowadzenia ewidencji wszystkich wytwarzanych i zbieranych odpadów wynika z art. 66 ust. 1h ustawy o odpadach i wskazał, że obecnie ewidencję odpadów prowadzi się za pomocą indywidualnego konta w bazie BDO. Odnośnie pkt 6 zarządzenia pokontrolnego WIOŚ wskazał, że podczas kontroli ustalono, że kontrolowany podmiot nie złożył wniosku aktualizacyjnego do bazy BDO zgodnego ze stanem faktycznym w zakresie wytwarzanych odpadów. W złożonym wniosku dla miejsca prowadzenia działalności (MPD) w [...], dla prowadzonej działalności gospodarczej nie uwzględniono w Dziale XII m. in. wytwarzania odpadów o kodzie 13 02 08* - Inne oleje silnikowe, przekładniowe i smarowe oraz wpisano odpady o kodzie 02 07 80, które jak ustalono nie są wytwarzane w [...] w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Organ poinformował, że kontrolowany podmiot do dnia zakończenia kontroli nie złożył wniosku o zmianę o wpis do rejestru, wbrew przepisom art. 59 ust. 1 ustawy o odpadach. Podmiot był zobowiązany w ciągu 30 dni złożyć wniosek aktualizacyjny w myśl art. 59 ust. 1 ustawy o odpadach, a do dnia zakończenia kontroli dla miejsca prowadzenia działalności w [...], nie dokonano aktualizacji wpisu. Uzasadniając pkt 7 swojego zarządzenia WIOŚ wskazał, że podczas kontroli stwierdzono, że kontrolowany podmiot w związku ze zbieraniem i wytwarzaniem odpadów był zobowiązany do złożenia Marszałkowi Województwa W. rocznego sprawozdania o wytwarzanych odpadach i o gospodarowaniu odpadami za 2020 r., co wynika z art. 75 i 76 ustawy o odpadach. Podmiot był zobowiązany do złożenia sprawozdanie za rok 2020 do dnia 15 marca 2021 r. Zgodnie z danymi zawartymi w BDO kontrolowana złożyła roczne sprawozdanie o wytwarzanych odpadach i o gospodarowaniu odpadami w zakresie zbierania i wytwarzania odpadów nr J 2020/w0/000026111/1/1 w dniu 12 marca 2021, a więc w terminie ustawowym. W sprawozdaniu nie ujęto jednak odpadów z grupy 16 i 20 klasyfikowanych błędnie jako odpady z grupy 17 oraz komunalnych osadów ściekowych. Odnośnie pkt 8 zarządzenia WWIOŚ wskazał, że na podstawie oględzin przeprowadzonych w dniu 16 kwietnia 2021 r. i 18 maja 2021 r. ustalono, że magazynowano oleje odpadowe (bez rozgraniczenia na podmioty, które prowadziły działalność na tym terenie) bez możliwości zbierania odcieków, bez ochrony przed warunkami atmosferycznymi. Miejsca magazynowania olei odpadowych nie były opisane etykietami z nazwą i kodem odpadu "OLEJ ODPADOWY". Powyższe powoduje zdaniem WIOŚ, że magazynowanie przepracowanych olejów odpadowych odbywało się bez możliwości zbierania ich odcieków i bez zabezpieczenia przed warunkami atmosferycznymi, tj. wbrew wymaganiom par. 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 5 października 2015 r. w sprawie szczegółowego sposobu postępowania z olejami odpadowym (Dz. U. z 2015 r. poz.1694). Odnosząc się do pkt 9 zarządzenia pokontrolnego organ wskazał, że podczas kontroli wykazano liczne uchybienia w prowadzonym na terenie działalności gospodarczej w [...] monitoringu wizyjnym miejsc magazynowania i zbieranych odpadów. Z uwagi na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów objętego zezwoleniem na zbieranie odpadów, w tym odpadów palnych, podmiot był zobowiązany do prowadzenia monitoringu wizyjnego miejsc magazynowania odpadów oraz przechowywania zarejestrowanego obrazu przez 30 dni wstecz. Podczas oględzin ustalono, że prowadzony monitoring, przy użyciu kamer, miejsc magazynowania zbieranych odpadów, do posiadania którego podmiot był zobowiązany zgodnie z zapisem art. 25 ust. 6a ustawy o odpadach o prowadzeniu wizyjnego systemu kontroli miejsca magazynowania lub składowania odpadów był uszkodzony. Organ wskazał, że w dniu 18 maja 2021 r. kontrolowany podmiot nie udostępnił zapisanego obrazu monitoringu w [...] odmawiając Inspektorom IOŚ podczas kontroli zalogowania się do posiadanego systemu monitoringu wizyjnego, nie było też możliwości odtworzenia całego zapisu i zapisanego obrazu przechowywanego lokalnie na dwóch różnych dyskach w [...] pomimo takiego żądania inspektorów. WIOŚ wskazał, że stwierdzono, że jedynie przez niewielki okres czasu istniała możliwość obserwowania podglądu z monitoringu wizyjnego z dwóch kamer skierowanych na wjazd i okolice wagi najazdowej (kamera nr 7 i 8) w dniu 18 maja 2021. Odnośnie pkt 10 zarządzenia WIOŚ poinformował, że podczas kontroli na podstawie oględzin oraz protokołów przesłuchania ustalono, że kontrolowany pomiot w 2020 r. i 2021 r. zbierał i magazynował odpady palne palet, podkładów kolejowych, odpadów chemikaliów, tworzyw sztucznych, opon, pojazdów. W związku z tym organ wskazał, że M. P. była zobowiązana zapewnić W. o Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska dostępność obrazu z wizyjnego systemu kontroli tego miejsca w czasie rzeczywistym przez system teleinformatyczny oraz była zobowiązana do przesłania na adres WWIOŚ danych umożliwiających zalogowanie się do wizyjnego systemu kontroli. Jak jednak ustalono, do dnia 15 czerwca 2021 r. system monitoringu wizyjnego był uszkodzony i dopiero w tym dniu przedstawiciel podmiotu przesłał ponownie WWIOŚ login z dostępem do wizyjnego systemu kontroli. Do tego czasu nagrania z monitoringu wizyjnego nie były archiwizowane 30 dni wstecz zgodnie z wymogiem ustawowym. Powyższe ustalenia potwierdzają zdaniem WIOŚ, że podmiot prowadził w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w [...] monitoring wizyjny niezgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Skargę na powyższe zarządzenie pokontrolne złożyła M. P. prowadząca działalność gospodarczą pod firmą [...] pismem z dnia 3 czerwca 2022 r., zaskarżając je w całości. W odpowiedzi na skargę Inspektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie w całości. W uzasadnieniu organ wskazał, że skarga złożona przez Skarżącą jest bardzo ogólna i nie zostały złożone żadne nowe dokumenty, które mogłyby być podstawą do zmiany ustaleń dokonanych podczas kontroli. Dalej organ, podobnie jak w treści swojego zarządzenia pokontrolnego, opisywał ustalenia dokonanej kontroli oraz uzasadniał każdy punkt zarządzenia pokontrolnego z dnia 4 maja 2022 r. WWIOŚ odniósł się także do kierowanego do niego przez Skarżącą pisma z dnia 30 maja 2022 r. dotyczącego informacji o zakresie podjętych działań w wykonaniu zarządzenia pokontrolnego. WWIOŚ wskazał, że o stwierdzonym naruszeniu decydował ujawniony stan faktyczny na terenie prowadzonej działalności gospodarczej, spowodowany nieprzestrzeganiem decyzji Starosty Ś. z dnia 16 października 2014 r. znak [...], co zostało stwierdzone podczas kontroli. Następnie pismem procesowym z dnia 31 sierpnia 2022 r. Skarżąca uzupełniła złożoną skargę. Zarzuciła naruszenie: 1. art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2021 r. poz. 1070), w zw. z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 699), poprzez uznanie, iż na terenie placu magazynowego Skarżąca zebrała i magazynowała w 2020 i 2021 r. odpady o kodach: - 16 01 04* Zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy, - 16 01 06 Zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy niezawierające cieczy i innych niebezpiecznych elementów, - 19 08 05 Ustabilizowane komunalne osady ściekowe, gdzie w rzeczywistości były nimi odpowiednio odpady o kodach: - 16 01 17 Metale żelazne, - 17 04 05 Żelazo i stal, - 17 04 07 Mieszaniny metali, - 19 05 03 Kompost nieodpowiadający wymaganiom (nienadający się do wykorzystania). 2. naruszenie art. 41 ust. 1 ustawy o odpadach poprzez błędne uznanie, iż Skarżąca prowadzi zbieranie odpadów bez wymaganego prawem zezwolenia, 3. naruszenie art. 66 ust. 1 w zw. z art. 27 ust. 1 i 3 ustawy o odpadach poprzez błędne uznanie, że ewidencja odpadów w 2020 i 2021 r. prowadzona była nierzetelnie i nie na bieżąco, 4. naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 32 w zw. z 59 ust. 1 ustawy o odpadach poprzez błędne uznanie Skarżącej za wytwórcę odpadów o kodzie 13 02 08* Inne oleje silnikowe, przekładniowe i smarowe i tym samym nieuprawione zobowiązanie jej do złożenia wniosku o zmianę wpisu w rejestrze podmiotów wprowadzających produkty, produkty w opakowaniach i gospodarujących odpadami, 5. naruszenie art. 75 ust. 1 i 2 ustawy o odpadach poprzez uznanie, iż roczne sprawozdanie o wytwarzanych odpadach i o gospodarowaniu odpadami za rok 2020 r. było niezgodne ze stanem rzeczywistym. Wobec powyższego Skarżąca wskazała, że zaskarża w części zarządzenie pokontrolne Inspektor Ochrony Środowiska z dnia 4 maja 2022 r., znak: [...] i wniosła o uchylenie wskazanych poniżej punktów przedmiotowego zarządzenia pokontrolnego: - punkt 1 w części dotyczącej rodzajów zbieranych odpadów, - punkt 2, 3, 4, 5, 6 oraz 7 w całości. W uzasadnieniu, odnosząc się do zarzutu uznania odpadów magazynowanych i zbieranych za odpady o kodach 16 01 04*, 16 01 06 i 19 08 05 (pkt 1) Skarżąca wskazała, że przy wykonywaniu kontroli przestrzegania wymagań ochrony środowiska Inspektor WWIOŚ uprawniony jest, zgodnie z art. 9 ust. 2 do szeregu enumeratywnie wymienionych czynności. W tym zgodnie z pkt 10 analizowanego przepisu do określenia składu morfologicznego odpadów w oparciu o wiedzę ekspercką. Z przywołanego przepisu wynika zdaniem Skarżącej, że Inspektor WIOŚ może określić tylko i wyłącznie skład morfologiczny, a nie jest uprawniony do nadawania/kwestionowania kodu. Uprawnienie do określania składu przysługuje mu tylko w czasie kontroli. Skarżąca wskazała, że obowiązek nadawania kodów odpadów spoczywa na ich wytwórcy, w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 32 ustawy o odpadach. Zdaniem M. P. fakt zakwestionowania przyjętej kwalifikacji oraz sformułowanie zarzutu, jakoby zbierane odpady stanowiły komunalne osady ściekowe zmieszane ze skrawkami, tworzywami sztucznymi oraz nielicznymi elementami słomy, zakwalifikowane jako 19 08 05 Ustabilizowane komunalne osady ściekowe, jest niezgodne z pochodzeniem odpadu, albowiem zostały one wytworzone w instalacji do biologicznego przetwarzania odpadów. Co za tym idzie zdaniem Skarżącej w sposób prawidłowy zostały one zaklasyfikowane przez wytwórcę, jako 19 05 03 Kompost nieodpowiadający wymaganiom (nienadający się do wykorzystania). Zgodnie bowiem z katalogiem odpadów do grupy 19 zaliczane są odpady z instalacji i urządzeń służących zagospodarowaniu odpadów, z oczyszczalni ścieków oraz z uzdatniania wody pitnej i wody do celów przemysłowych, zaś do podgrupy 19 05 odpady z tlenowego rozkładu odpadów stałych (kompostowania). Podobnie w przypadku odpadów o kodach 16 01 17 Metale żelazne, 17 04 05 Żelazo i stal i 17 04 07 Mieszaniny metali, które to również zostały zakwestionowane przez Inspektora WIOŚ i które określono, jako 16 01 04* Zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy, 16 01 06 Zużyte lub nienadajqce się do użytkowania pojazdy niezawierające cieczy i innych niebezpiecznych elementów. Skarżąca podała, że przyjęcie odpadów każdorazowo dokonywała na podstawie kart przekazania odpadów, sam zaś obowiązek wystawiania kart przekazania odpadów wynika z art. 69 ust. 1 ustawy o odpadach i spoczywa na podmiocie przekazującym odpady. Żadna z nich nie dotyczyła wskazanych rodzajów odpadów. Mając na uwadze powyższe, w szczególności to, że żaden przepis prawa nie zezwalał na zakwestionowanie przyjętej klasyfikacji odpadów oraz na jej zmianę w trakcie przeprowadzonej kontroli, choćby z uwagi na to, że dokonywana była ona poza źródłem ich powstania, należy zdaniem Skarżącej uznać, iż przedmiotowe zarządzenie pokontrolne w punkcie 1 w części dotyczącej rodzajów zbieranych odpadów oraz w 3 i 4 w całości jest bezzasadne. Ustosunkowując się do zarzutu uznania, że Skarżąca prowadzi zbieranie odpadów bez wymaganego prawem zezwolenia (pkt 2) wskazała ona, że zgodnie z art. 41 ust 1 i 2 ustawy o odpadach prowadzenie zbierania odpadów wymaga uzyskania zezwolenia wydanego w drodze decyzji. Decyzją Starosty Ś. z dnia 16 października, znak: [...], Skarżąca uzyskała zezwolenie na zbieranie odpadów na terenie przedsiębiorstwa, w tym odpady o kodach 19 05 03,16 01 17,17 04 05 i 17 04 07. Z uwagi na to zdaniem Skarżącej należy bezsprzecznie wskazać, że Skarżąca prowadziła i prowadzi swoją działalność gospodarczą w tym zakresie zgodnie z obowiązująca ją decyzją. Ustosunkowanie do zarzutu uznania, że ewidencja odpadów w 2020 i 2021 r. prowadzona była nierzetelnie i nie na bieżąco (pkt 3) Skarżąca wskazała, że nie jest podmiotem, który w myśl ustawy o odpadach jest wytwórcą odpadów, a przyjmowała ona określone odpady celem ich zbierania. Przyjęcie odpadów każdorazowo dokonywała na podstawie kart przekazania odpadów sporządzanych przez wytwórców, na których to ciąży obowiązek gospodarowania wytworzonymi przez siebie odpadami (art. 27 ust. 1 uoo). Sam zaś obowiązek wystawiania kart przekazania odpadów wynika z art. 69 ust. 1 uoo i spoczywa na podmiocie przekazującym odpady. Zdaniem M. P. zgodnie z art. 27 ust. 3 ustawy o odpadach odpowiedzialność za gospodarowanie odpadami, z chwilą ich przekazania, przechodzi na następnego posiadacza odpadów. Skarżąca wskazała także, że przyjmowała określone w przedmiotowej decyzji odpady na podstawie kart przekazania odpadów, stanowiących oświadczenie przekazującego (wytwórcy) w tym zakresie. Jednocześnie żaden przepis prawa nie zezwalał jej na kwestionowane wskazanych tam kodów. Natomiast celem wykonania zobowiązania wynikającego z art. 69 ust. 3 ustawy o odpadach potwierdzała ona niezwłocznie, każdorazowo w Bazie danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami przejęcie odpadów oraz informacje o masie odpadów, jeżeli była ona inna niż masa podana przez posiadacza, który przekazał odpady, a także informacje o dacie i godzinie przejęcia odpadów. Niniejsze potwierdzają załączone karty przekazania odpadów. Ustosunkowując się do zarzutu uznania, że Skarżąca zobowiązana jest do złożenia wniosku o zmianę wpisu w rejestrze podmiotów wprowadzających produkty, produkty w opakowaniach i gospodarujących odpadami (pkt 4) wskazała, że na stronie 6 przedmiotowego zarządzenia pokontrolnego WWIOŚ w odniesieniu do zarządzenia nr 6 stwierdzono, że "podczas kontroli ustalono, że kontrolowany podmiot nie złożył wniosku aktualizacyjnego do bazy BDO zgodnego ze stanem faktycznym w zakresie wytwarzanych odpadów. W złożonym wniosku dla miejsca prowadzenia działalności w [...], dla prowadzonej działalności gospodarczej nie uwzględniono w Dziale XII m.in. wytwarzania odpadów o kodzie 13 02 08* Inne oleje silnikowe, przekładniowe i smarowe oraz wpisano odpady o kodzie 02 07 80, które jak ustalono nie są wytwarzane w [...] w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą." Skarżąca wyjaśniła, że nie jest wytwórcą odpadów w myśl art. 3 ust. 1 pkt 32 ustawy o odpadach Albowiem prowadzi jedynie działalność gospodarczą polegająca na zbieraniu odpadów na mocy decyzji wskazanej w pkt 2 niniejszego pisma, w tym o kodzie 13 02 08* Inne oleje silnikowe, przekładniowe i smarowe. Z tego względu zarzut WIOŚ, jakoby wytwarzała owe odpady jest jej zdaniem chybiony. Odnosząc się do odpadów o kodzie 02 07 80 Wytłoki, osady moszczowe i pofermentacyjne, wywary wyjaśniła, że owszem były one wytwarzane przez Skarżącą, ale w ramach obecnie zamkniętego oddziału zlokalizowanego w Ł. przy ul. [...], gmina Z., gdzie prowadzona była gorzelnia. Natomiast sam fakt wpisania przedmiotowego rodzaju odpadów w Dziale XII stanowił omyłkę. W dniu 26 stycznia 2022 r. odpad ten został wykreślony z przedmiotowego rejestru. Mając na uwadze powyższe należy uznać zdaniem M. P., że nie doszło do zmiany informacji zawartych w rejestrze czy zakresu prowadzonej działalności wymagającej wpisu do rejestru, w związku z czym w niniejszym przypadku nie zaktualizował się obowiązek, o którym mowa w art. 59 ust. 1 ustawy o odpadach Ustosunkowanie do zarzutu uznania, iż roczne sprawozdanie o wytwarzanych odpadach i o gospodarowaniu odpadami za rok 2020 r. było niezgodne ze stanem rzeczywistym (pkt 5) Skarżąca wskazała, że na stronie 7 przedmiotowego zarządzenia pokontrolnego WWIOŚ w odniesieniu do zarządzenia nr 7 stwierdził, że "podmiot był zobowiązany do złożenia sprawozdania za rok 2020 do dnia 15 marca 2021 r. Zgodnie z danymi zawartymi w BDO Kontrolowana złożyła roczne sprawozdanie o wytwarzanych odpadach i o gospodarowaniu odpadami w zakresie zbierania i wytwarzania odpadów nr [...] w dniu 12 marca 2021, a więc w terminie ustawowym. W sprawozdaniu nie ujęto odpadów z grupy 16 i 20 klasyfikowanych błędnie jako odpady z grupy 17 oraz komunalnych osadów ściekowych. Ze względu na fakt, ze ewidencja odpadów w 2020 r. była prowadzona nierzetelnie dane zawarte w sprawozdaniu też są niezgodne ze stanem faktycznym." Z powyższym nie sposób się zdaniem Skarżącej zgodzić albowiem Skarżąca sporządziła roczne sprawozdanie o wytwarzanych odpadach i o gospodarowaniu odpadami w terminie ustawowym, zgodnie z kartami przekazania odpadów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej "P.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 tego przepisu akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Za taki akt uznać należy zaskarżone w niniejszej sprawie zarządzenie pokontrolne wydane przez Inspektor Ochrony Środowiska z 4 maja 2022 r. na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2021 r., poz. 1070 ze zm., dalej "ustawa"). W doktrynie przyjmuje się bowiem, że zarządzenie pokontrolne wydane na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 powyższej ustawy jest władczym aktem administracyjnym adresowanym do kontrolowanej osoby fizycznej lub kierownika kontrolowanej jednostki organizacyjnej (skierowanym do indywidualnego adresata), niestanowiącym jednak decyzji administracyjnej, ani postanowienia (Gruszecki K., Zarządzenie pokontrolne jako akt administracji publicznej. Glosa do wyroku WSA z dnia 20 maja 2009r., II SA/Sz 303/08, dostępne e-lex; Draniewicz B. Glosa do postanowienia NSA z 28 lutego 2008r., II OSK 216/08, ZNSA 2009/6/147-155; Czech T. Zarządzenie pokontrolne organów Inspekcji Ochrony Środowiska, ZNSA 2011/3/89-111). Zarządzenie pokontrolne mieści się w zbiorze aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, podlega zatem zaskarżeniu do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. i w trybie art. 52 § 3 P.p.s.a. i 53 § 2 P.p.s.a. Przedmiotowa skarga została złożona w powyższym trybie i w terminie 30 dni od doręczenia zarządzenia pokontrolnego Skarżącej. Skargę na zarządzenie pokontrolne z 4 maja 2022 r. uznać, zatem należy za dopuszczalną i spełniająca wymogi formalne do jej wniesienia. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie są pkt 1 (w części dotyczącej rodzajów zbieranych odpadów) oraz pkt 2 – 3 zarządzenia pokontrolnego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 4 maja 2022 r., wydanego po przeprowadzeniu kontroli działalności gospodarczej M. P.. Skarżąca w piśmie procesowym uzupełniającym skargę ograniczyła zakres zaskarżenia przedmiotowego zarządzenia. Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonego pokontrolnego zarządzenia WWIOŚ z 4 maja 2022 r. co jego punktu 1 w części oraz punktów od 2 do 7, Sąd doszedł do przekonania, że powyższy akt administracji publicznej odpowiada prawu. Jak już wskazano, w orzecznictwie przyjęto, że zarządzenie pokontrolne wydawane na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy może być zaskarżone do sądu administracyjnego jako inny akt lub czynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Władczy charakter zarządzenia przejawia się tu w obowiązku informacyjnym jego adresata wynikającym z art. 12 ust. 2 ustawy, którego zaniechanie lub nieprawidłowe wykonanie stanowi wykroczenie z art. 31a ustawy (por. wyrok NSA z dnia 2 czerwca 2009 r. sygn. akt II GSK 1009/08, ONSAiWSA 2010, Nr 5, poz. 86). Równocześnie należy zwrócić uwagę na okoliczność, że ów władczy charakter zarządzeń pokontrolnych jest ograniczony do wskazanych wyżej obowiązków informacyjnych z art. 12 ust. 2 ustawy. W szczególności zarządzenia te nie nakładają na ich adresata obowiązków administracyjnoprawnych, które mogłyby być przedmiotem egzekucji administracyjnej. Obowiązek taki może ciążyć na nich na podstawie odrębnych przepisów i decyzji, ale jego samoistnym źródłem nie jest zarządzenie pokontrolne (por. np. T. Czech, "Zarządzenie pokontrolne organów Inspekcji Ochrony Środowiska"; ZNSA 3/2011, s. 93). Wynika z tego m. in., że strona może nie zgodzić się z zarządzeniami pokontrolnymi i poinformować o tym organ. Jeżeli strona uczyni to w terminie określonym w zarządzeniu pokontrolnym, nie poniesienie odpowiedzialności z art. 31a ustawy. Stąd też w orzecznictwie przyjmuje się, że zarządzenie pokontrolne jest aktem, który można określić jako akt o charakterze sygnalizacyjnym, określający ramowe kierunki postępowania względem osoby zarządzającej podmiotem korzystającym ze środowiska (albo innej osoby fizycznej) – por. np. wyrok NSA z 27 stycznia 2017 r., II OSK 1156/15 - CBOSA. Istota sporu w niniejszej sprawie ogniskuje się wokół prawidłowości ustaleń faktycznych poczynionych przez organ w toku przeprowadzonej kontroli oraz treści (stanowiących konsekwencję tych ustaleń) wskazań zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego. Wskazać należy, że postępowanie w przedmiocie wydania zarządzenia pokontrolnego toczy się w oparciu o przepisy ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska, a zatem stan faktyczny sprawy zostaje ustalony na podstawie wyników kontroli oraz protokołu kontroli, który ma odzwierciedlać przebieg kontroli na miejscu. Dodatkowo wskazać należy, że sąd administracyjny nie bada legalności ustaleń faktycznych ujętych w protokole kontroli. Wówczas przedmiotem kontroli nie byłoby bowiem zarządzenie pokontrolne, ale dokument w postaci protokołu kontroli. Z powyższych względów do procedury wydawania zarządzeń pokontrolnych nie stosuje się przepisów K.p.a. odnośnie ustalenia stanu faktycznego i uzasadnienia, zarówno w stosunku do czynności kontrolnych, jak i wydania zarządzenia pokontrolnego (por. wyroki NSA: z dnia 21 czerwca 2012 r. sygn. II OSK 723/12, LEX nr 1219173; z dnia 30 lipca 2019 r., sygn. II OSK 1706/18, LEX nr 2736821). Zarządzenie pokontrolne, w przeciwieństwie do decyzji wymierzającej karę za naruszenie środowiska, ma formę niejako sygnalizacyjną i adresat takiego zarządzenia w zakreślonym terminie jest zobowiązany do wyjaśnienia jakie działania w związku z tym zarządzeniem podjął. Mogą się one jednak sprowadzać do wyrażenia przekonania o braku konieczności podejmowania przez dany podmiot konkretnych działań, z podaniem stosownej argumentacji za tym przemawiającej (zob. wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 2022 r., sygn. akt III OSK 1091/21, dostępne: CBOSA). Sąd rozpoznając skargę na zarządzenie pokontrolne wydane na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy bada przede wszystkim: 1. czy kontrola została przeprowadzona przez powołany do tego organ; 2. czy treść zarządzeń koresponduje z ustaleniami poczynionym w protokole kontroli; a także 3. czy treść zarządzenia pokontrolnego znajduje oparcie w powszechnie obowiązujących przepisach prawa (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 6 lipca 2022 r., sygn. akt IV SA/Po 244/22, dostępne: CBOSA). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy w pierwszej kolejności wskazać należy, że bez wątpienia kontrola została przeprowadzona przez powołany do tego organ, tj. Wojewódzkiego W. Inspektora Ochrony Środowiska. Lektura zarzutów skargi prowadzi do wniosku, że sprowadzają się one przede wszystkim do zakwestionowania wyników kontroli dokonanej w miejscu prowadzenia działalności przez M. P.. Jednak jak już wcześniej wskazano w ramach sądowoadministracyjnej kontroli zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego wydanego na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy sąd administracyjny nie bada legalności ustaleń faktycznych ujętych w protokole kontroli. Odnosząc się do pkt 1 zarządzenia pokontrolnego, który zobowiązywał Skarżącą do przestrzegania warunków posiadanego zezwolenia na zbieranie odpadów wskazać należy, że bez wątpienia koresponduje on z wynikami przeprowadzonej kontroli, której wyniki zawarto w protokole kontroli z dnia 30 czerwca 2021 r. Wskazano w nim, że podczas oględzin w dniu 18 maja 2021 r. stwierdzono, że na terenie prowadzonej przez M. P. działalności gospodarczej w [...] znajdowały się odpady o kodzie 16 01 04* - Zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy, 16 01 06 – Zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy niezawierające cieczy i innych niebezpiecznych elementów. Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012r., o odpadach (Dz. U. z 2022r., poz. 699, dalej "ustawa o odpadach" prowadzenie zbierania odpadów i prowadzenie przetwarzania odpadów wymaga uzyskania zezwolenia. Natomiast zbieranie lub przetwarzanie odpadów bez wymaganego zezwolenia albo niezgodnie z posiadanym zezwoleniem jest deliktem administracyjnym z art. 194 ust. 1 pkt 4 lub 5 ustawy o odpadach. Z decyzji Starosty Ś. z dnia 16 października 2014 r. znak [...] nie wynika, aby Skarżąca uzyskała zezwolenie na zbieranie odpadów o tych kodach, dlatego treść pkt 1 zarządzenia pokontrolnego znajduje również odzwierciedlenie w przepisach prawa. Bez znaczenia są w tym zakresie twierdzenia Skarżącej odnośnie tej części zarządzenia pokontrolnego, jak i kolejnych, że przyjęcia odpadów dokonywała ona na podstawie kart przekazania odpadów i nie miała ona prawa w nie ingerować, albowiem zdaniem Sądu nie powinna ona przyjmować bezrefleksyjnie odpadów z kartami odpadów zawierającymi błędne ich kody. Skarżąca prowadząc działalność gospodarczą w zakresie zbierania odpadów na podstawie decyzji zezwalającej na zbieranie odpadów odpowiada za prawidłową kwalifikację przyjmowanych odpadów. Odnośnie pkt 2 zarządzenia pokontrolnego, którym nakazano Skarżącej prowadzić zbieranie i przetwarzanie odpadów po uzyskaniu uregulowań formalnoprawnych w zakresie gospodarki odpadami wskazać należy, że z protokołu przeprowadzonej kontroli wynika, że na terenie placu magazynowego zebrała w 2020 i 2021 r. i magazynowała odpady o kodach 16 01 04*, 16 01 06, odpady komunalnych osadów ściekowych zmieszanego ze skratkami, tworzywami sztucznymi oraz nielicznymi elementami słomy. Na terenie placu magazynowego znajdowały się w kilku hałdach odpady pojazdów, karoserii pojazdów, a część z nich posiadała koła, opony, kilka miało szyby. Powyższe powoduje, że kontrolowany podmiot zbierał odpady bez zezwolenia i czym również naruszył art. 41 ust. 1 ustawy o odpadach. Z uwagi na to również pkt 2 zarządzenia odpowiada prawu. Odnośnie pkt 3, którym nakazano M. P. zaprzestania zbierania poza miejscem wytwarzania komunalnych odpadów ściekowych wskazać należy, że z protokołu kontroli wynika, że w północnej części terenu znajdowało się kilka pryzm kompostu nieodpowiadającego wymaganiom, z widocznymi zrębkami oraz jedna hałda ciemnych parujących odpadów komunalnych osadów ściekowych zmieszanych ze skratkami, tworzywami sztucznymi oraz nielicznymi elementami słomy o silnym charakterystycznym zapachu dla osadów ściekowych i kolorze ciemno-czarnym. Ustalono, że Skarżąca przyjęła te odpady jako odpady o kodzie 19 05 03 – Kompost nieodpowiadający wymaganiom (nienadający się do wykorzystania). Zgodnie z 3 ust. 1 pkt 4 ustawy o odpadach komunalne osady ściekowe to pochodzący z oczyszczalni ścieków osad z komór fermentacyjnych oraz innych instalacji służących do oczyszczania ścieków komunalnych oraz innych ścieków o składzie zbliżonym do składu ścieków. Zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 23 ust. 2 pkt 62 ustawy o odpadach "zakazuje się zbierania poza miejscem wytwarzania komunalnych osadów ściekowych". Wyniki kontroli pozwoliły na ustalenie, że M. P. zbierała poza miejscem wytwarzania odpady komunalnych osadów ściekowych zmieszanych z odpadami skratek, czym naruszyła art. 23 ust. 2 pkt 62 ustawy o odpadach w związku z czym zarządzenie pokontrolne WWIOŚ w jego punkcie 3 jest prawidłowe. Odnośnie pkt 4 zarządzenia wskazać należy, że podczas kontroli ustalono, że: - zużyte czajniki, garnki, patelnie błędnie kwalifikowane były jako odpady o kodzie 17 04 07, chociaż były odpadami z grupy 20; - błędnie klasyfikowane były jako odpady o kodach 17 04 07 i 17 04 05 elementy zespołów napędowych pojazdów, fragmenty karoserii oraz całe karoserie pojazdów - z grupy 16 magazynowanych na placu magazynowym, wśród których ujawniono karoserie i części wymontowane z pojazdów, silniki, elementy urządzeń i zespołów napędowych, - odpady komunalnych osadów ściekowych zmieszanych ze skrałkami zbierane były i błędnie klasyfikowane jako odpady o kodzie 19 05 03 Kompost nieodpowiadający wymaganiom (nienadający się do wykorzystania). W związku z tym słusznie organ uznał, że poprzez błędne klasyfikowanie odpadów naruszono art. 4 ust. 1 pkt 1-3 ustawy o odpadach, które stanowią, że odpady klasyfikuje się przez ich zaliczenie do odpowiedniej grupy, podgrupy i rodzaju odpadów, uwzględniając: 1) źródło ich powstawania; 2) właściwości powodujące, że odpady są odpadami niebezpiecznymi, określone w rozporządzeniu (UE) nr 1357/2014 i w rozporządzeniu (UE) 2017/997, oraz przepisy wydane na podstawie art. 3 ust. 5; 3) składniki odpadów, dla których przekroczenie wartości granicznych stężeń substancji niebezpiecznych może powodować, że odpady są odpadami niebezpiecznymi. Organ słusznie zobowiązał Skarżącą do klasyfikacji odpadów zgodnie z przyjętym katalogiem odpadów. Odnośnie pkt 5 zarządzenia kontrolnego, który nakładał na Skarżącą obowiązek prowadzenia rzetelnie ilościowej i jakościowej ewidencji odpadów, zgodnie z przyjętym katalogiem opadów przy użyciu kart ewidencji odpadów oraz kart przekazania odpadów sporządzanych oddzielnie dla każdego rodzaju odpadu, ustalono podczas kontroli, że w latach 2020-2021 ewidencja była prowadzona nierzetelnie i nie na bieżąco. Ustalono, że: - odpady z grupy 16 i 20 magazynowane na placu magazynowym (wśród których ujawniono karoserie i części wymontowane z pojazdów, silniki, elementy urządzeń i zespołów napędowych) błędnie klasyfikował jako odpady z podgrupy 17 04; - odpady komunalnych osadów ściekowych przyjął i zdeponował jako odpady o kodzie 19 05 03. Organ wskazał, że dla ww. odpadów nie prowadzono kart ewidencji odpadów zbieranych, nie prowadzono też kart przekazania w latach 2020-2021. Odpady były błędnie kwalifikowane, a prowadzona ewidencja była nierzetelna i nie prowadzono jej dla wszystkich zbieranych i przekazywanych kolejnym posiadaczom odpadów. Obowiązek prowadzenia ewidencji wszystkich wytwarzanych i zbieranych odpadów wynika z art. 66 ust. 1 ustawy o odpadach zgodnie z którym "Posiadacz odpadów jest obowiązany do prowadzenia na bieżąco ich ilościowej i jakościowej ewidencji zgodnie z katalogiem odpadów określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 4 ust. 3, zwaną dalej "ewidencją odpadów". Ewidencję jakościowo-ilościową odpadów prowadzi się w oparciu o art. 67 ust. 1 pkt 1 a i 1 b, ust. 11 ustawy o odpadach, który stanowi, że: "Ewidencję odpadów prowadzi się z zastosowaniem następujących dokumentów: 1. w przypadku posiadaczy odpadów: a) karty przekazania odpadu b) karty ewidencji odpadów (...). Ust. 11. (...) Posiadacz odpadów, który przejmuje odpady, oraz transportujący odpady wprowadzają do Bazy danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami odpowiednio informacje o przejęciu odpadów lub o potwierdzeniu transportu odpadów niezwłocznie po wystawieniu karty przekazania odpadów lub karty przekazania odpadów komunalnych przez posiadacza odpadów, który przekazuje odpady". Kartę przekazania odpadu sporządza się dla każdego rodzaju odpadu oddzielnie. Ponadto zgodnie z art. 69 ust. 1 ustawy o odpadach "kartę przekazania odpadów sporządza posiadacz odpadów, który przekazuje odpady" oraz art. 70 ust. 1 ustawy o odpadach "posiadacz odpadów prowadzi kartę ewidencji odpadów dla każdego rodzaju odpadów odrębnie". W myśl art. 69 ust. 1, 2, 3b ustawy o odpadach "Kartę przekazania odpadu sporządza posiadacz odpadów, który przekazuje odpady. Kartę przekazania odpadów sporządza się w odpowiedniej ilości egzemplarzy - po jednym dla każdego z posiadaczy odpadów, który przyjmuje odpad. (...) Transportujący odpady potwierdza transport odpadów w Bazie danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami niezwłocznie po zakończeniu transportu". W pkt 6 zarządzenia pokontrolnego wskazano, że Skarżąca powinna prowadzić działalność zgodną z wpisem do rejestru podmiotów wprowadzających produkty, produkty w opakowaniach i gospodarujących odpadami (BDO) prowadzonego przez Marszałka Województwa W.. Podczas kontroli ustalono, że kontrolowany podmiot nie złożył wniosku aktualizacyjnego do bazy BDO zgodnego ze stanem faktycznym w zakresie wytwarzanych odpadów. Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy o odpadach M. P. zobowiązana była w ciągu 30 dni złożyć wniosek aktualizacyjny do marszałka województwa, czego nie uczyniła. W związku z tym stwierdzić należy, że również pkt 6 zarządzenia pokontrolnego znajduje odzwierciedlenie w przeprowadzonej kontroli i przepisach prawa. Odnośnie pkt 7 zarządzenia pokontrolnego, którym zobowiązano M. P. do wnoszenia rzetelnie sporządzonego rocznego sprawozdania o wytwarzanych odpadach i o gospodarowana odpadami do Marszałka Województwa W., wskazać należy, że obowiązek wnoszenia rocznego sprawozdania wynika z art. 75 i 76 ustawy o odpadach. M. P. zobowiązana była do wniesienia sprawozdania za rok 2020 r. do dnia 15 marca 2021 r. W wyniku kontroli ustalono, że sprawozdanie zostało złożone w dniu 12 marca 2021 r., wiec w terminie ustawowym. Jednakże w sprawozdaniu tym nie ujęto odpadów z grupy 16 i 20 klasyfikowanych błędnie jako odpady z grupy 17 oraz komunalnych odpadów ściekowych. Organ słusznie zobowiązał Skarżącą do wniesienia poprawnie sporządzonego sprawozdania, zgodnie z art. 75 ustawy o odpadach. Tym samym Sąd uznał, że zaskarżone zarządzenie pokontrolne odpowiada prawu. Treść zarządzenia koresponduje z ustaleniami poczynionym w protokole kontroli oraz znajduje oparcie w powszechnie obowiązujących przepisach prawa. Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) oddalił skargę, jak orzekł w wyroku. W tym miejscu Sąd wskazuje, że zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV z 19 sierpnia 2022 r. na podstawie art. 15 zzs? ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842, obowiązującej na dzień wydania zarządzenia) sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Stronom umożliwiono złożenie dodatkowych wniosków dowodowych lub twierdzeń, które miałyby być podnoszone na rozprawie.