IV SA/Po 493/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz Sędzia WSA Donata Starosta Asesor sądowy WSA Sebastian Michalski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 września 2021 r. sprawy ze skargi Studio A. . na uchwałę Rady Miasta z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "W. – [...]" w P. oddala skargę w całości. S. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp. k., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wystąpiła do sądu administracyjnego ze skargą na uchwałę Rady Miasta nr LVIII/758/V/2009 z dnia 7 lipca 2009 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Wilczak-Czapla" w Poznaniu. Podnosząc zarzut naruszenia art. 20 ust. 1 w związku z art. 9 ust. 4 oraz w konsekwencji art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym skarżąca Spółka zażądała stwierdzenia nieważności powyższego aktu prawa miejscowego w odniesieniu do działek gruntu, których jest właścicielem, w zakresie: 1) § 3 pkt 1 lit. b, f, 2) § 11 w odniesieniu do przeznaczenia 8-U, 3) § 11 pkt 1 lit. d, e, g, 4) § 14 w odniesieniu do symbolu MN/MW, 5) § 14 pkt 1 w odniesieniu do wiodącej zabudowy jednorodzinnej, 6) § 14 pkt 1 lit. f, g, h, 7) § 14 pkt 2 lit. a, b, d, e, f, 8) § 20 pkt 6. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w reżimie obowiązującym dla zaskarżonego aktu prawnego przepis art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przewidywał kryterium "zgodności" planu miejscowego z ustaleniami Studium. Obecnie obowiązuje łagodniejsze kryterium "nie naruszania" ustaleń Studium. Skarżąca wskazała, że Studium stanowi wyłącznie o zabudowie wielorodzinnej (do tego średniowysokiej, blokowej i kwartałowej), natomiast Plan oferuje w to miejsce wyłącznie usługi (8-U) oraz wiodącą zabudowę jednorodzinną, a wielorodzinną ograniczoną do budynków czteroklatkowych, co jest oczywiście sprzeczne ze Studium. Skarżąca podniosła, że organy gminy nie dysponują pełną swobodą przy uchwalaniu planu zagospodarowania przestrzennego, albowiem ex lege związane są ustaleniami studium. Plan ma stanowić uszczegółowienie postanowień studium, a nie ich dowolną interpretację. Przyjęcie w planie ustaleń niezgodnych z treścią studium stanowi o naruszeniu zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżąca podniosła, że w odniesieniu do przedmiotowej sprawy zastosowanie znajduje orzecznictwo z czasów, gdy zapisy planu miejscowego musiały być zgodne z zapisami studium. W ocenie strony skarżącej zapisy planu nie mogą prowadzić do modyfikacji kierunków zagospodarowania przewidzianego w studium lub też tego zagospodarowania wykluczyć. Zgodność między treścią studium, a treścią planu należy postrzegać jako kontynuację identyczności zasad ustalonych ogólnie w studium i podlegających sprecyzowaniu w planie miejscowym. Doprecyzowanie nie może prowadzić do zamiany lub modyfikacji zasad zagospodarowania przewidzianych w studium. Pojęcie "zgodności" uchwalonego planu ze studium oznacza silniejszy stopień związania niż we wcześniej używanych terminach "spójność" czy "niesprzeczność". Skoro studium przewidywało wyłącznie zabudowę wielorodzinną to ustalenie w planie przeznaczenia wyłącznie usługowego oraz wiodącej zabudowy jednorodzinne stanowi istotne naruszenie zasad sporządzania planu. Rada Miasta Poznania, reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wniosła o oddalenie skargi w całości. W uzasadnieniu żądania wskazano, że S. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp. k. nabyła własność nieruchomości obejmujących działki nr [...] oraz [...] ark. [...], obręb W. w P. w dniu [...] lutego 2016 roku. W ocenie organu nie można przyjąć, że Studium wyznacza dla działek skarżącej Spółki wyłącznie kierunek pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną. Wynikający ze Studium kierunek zagospodarowania daje znacznie szersze możliwości kształtowania zapisów planu miejscowego niż zaprezentowane w skardze. Dokładna i kompleksowa treść wynika z różnych zapisów zarówno części ogólnej, jak i części szczegółowej Studium. Organ wskazał ponadto, że studium nie jest "planem wyższego rzędu" nad planem miejscowym. Studium nie jest także "planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego gminy", lecz wyrazem polityki przestrzennej, ujętym kierunkowo, czyli nie "docelowo". Studium nie dokonuje przeznaczenia terenów na oznaczone cele (tu: zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej albo jednorodzinnej). Wskazując tego rodzaju funkcję terenów studium ukierunkowywuje planowanie miejscowe na ten rodzaj zabudowy, aczkolwiek nie wyklucza ani samodzielnych usług, ani infrastruktury technicznej. Wykluczać może funkcje kolidujące z zabudową mieszkaniową, tj. przedsięwzięcia kwalifikowane jako uciążliwe dla środowiska. Stąd naruszeniem studium byłoby wprowadzenie zabudowy na terenach objętych stanowczym zakazem zabudowy, czy zakazanie zabudowy terenów określonych w studium jako zurbanizowane lub wskazane do zabudowy. Zgodnie ze studium działki skarżącej zlokalizowane są w podstrefie B1, na terenie przeznaczonym pod zabudowę oznaczonym symbolem M1sw - tereny zabudowy średniowysokiej, mieszkaniowej, wielorodzinnej blokowej z usługami podstawowymi. Studium określało tzw. tereny brutto, dla których ten dokument planistyczny ustala funkcję wiodącą, a jednocześnie w ramach tych terenów przewidywał przeznaczenie uzupełniające (np. tereny usług, zieleni i komunikacji) uszczegóławiane w planach miejscowych. Skarżony organ wystąpił z wnioskiem o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego wskazując, że w dniu [...] kwietnia 2017 roku Rada Miasta P. przyjęła uchwałę nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Rejon ulic S. " w P., obejmującego swymi granicami również działki należące do skarżącej Spółki. W odniesieniu do wniosku o zawieszenie postępowania strona skarżąca zaznaczyła, że przepis art. 126 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi o zgodnym wniosku stron, a skarżąca Spółka nie godzi się na zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs? ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020, poz. 1842 ze zm.). Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2021, poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm.; dalej w skrócie "P.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze, w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim określonym w skardze przedmiotem zaskarżenia - który może obejmować całość albo tylko część określonego aktu (zob.: J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, uw. 1 do art. 134; a także wyroki NSA: z 05.03.2008 r., I OSK 1799/07; z 09.04.2008 r., II GSK 22/08; z 27.10.2010 r., I OSK 73/10; dostępne w CBOSA), przy czym reguła ta odnosi się również do zaskarżania planów miejscowych (por. wyrok NSA z 05.06.2014 r., II OSK 117/13, CBOSA). Przedmiotem tak rozumianej kontroli Sądu jest w niniejszej sprawie uchwała Rady Miasta Poznania nr LVIII/758/V/2009 z dnia 7 lipca 2009 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Wilczak-Czapla" w Poznaniu opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego z dnia 10 września 2009 roku o numerze 165 pod pozycją 2810. Uchwała weszła w życie po upływie 30 dni od dnia jej ogłoszenia (§ 29 Uchwały), nadal obowiązuje oraz nie była nowelizowana. Nie ulega wątpliwości, że zaskarżona Uchwała, jako podjęta w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego, co zostało expressis verbis przesądzone przez ustawodawcę w art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Skarżąca wyczerpała tryb zaskarżenia określony art. 101 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (Dz.U. 2016, poz. 446 ze zm.) w związku z art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 roku o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2017, poz. 935) wzywając Radę Miasta Poznania pismem z [...] lutego 2021 roku do usunięcia naruszenia prawa (doręczone [...] lutego 2021 roku). Odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (pismo z dnia [...] marca 2021 roku) doręczono skarżącej Spółce w dniu [...] kwietnia 2021 roku. Skarga na Uchwałę została wywiedziona w dniu [...] kwietnia 2021 roku - tj. w sześćdziesiątym dniu od dnia doręczenia organowi wezwania do usunięcia naruszenia prawa - a zatem z zachowaniem terminu, o którym stanowi art. 53 § 2 P.p.s.a. (por. uchwała NSA(7) z 02.04.2007 r., II OPS 2/07, ONSAiWSA 2007, nr 3, poz. 60). Mając powyższe na uwadze Sąd uznał skargę Studio ADS+ spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp. k. za dopuszczalną i przystąpił do jej merytorycznego rozpoznania, w określonych wyżej granicach zaskarżenia oraz własnej kognicji. W skardze wyraźnie zaznaczono, że Uchwała zostaje zaskarżona w części dotyczącej postanowień, które dla działek stanowiących własność skarżącej Spółki: - ustalają przeznaczenie terenów pod zabudowę usługową gastronomii z dopuszczeniem funkcji sportowo-rekreacyjnej, oznaczone symbolem 8-U oraz ustalają przeznaczenie terenów pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z dopuszczeniem zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, oznaczone symbolem MN/MW (§ 3 pkt 1 lit. b, f skarżonej Uchwały), - ustalają szczegółowe parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu na terenie 8-U, co do wysokość zabudowy, która nie może przekraczać 9m, geometrii dachu w formie dachu stromego o kącie nachylenia min. 40° o ujednoliconym spadku dla wszystkich elementów połaci dachu, w szczególności dla kaferków, oraz ustalają wymóg zastosowania rozwiązań spójnych pod względem architektonicznym i urbanistycznym z sąsiadującą zabudową na terenie MN/MW (§ 11 pkt 1 lit. d, e, g skarżonej Uchwały), - ustalają szczegółowe parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, na terenie MN/MW w ten sposób, że określają minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej w powierzchni działki budowlanej na 40%, wysokość budynku od 8,0m do 10,0m liczoną od rzędnej ulicy na terenie [...] do najwyższego punktu dachu budynku, geometrię dachu w formie dachu stromego o kącie nachylenia minimum 40° o ujednoliconym spadku dla wszystkich elementów połaci dachu, w szczególności kaferków, z jednoczesnym dopuszczeniem: lokalizowania zespołu minimum czterech budynków wielorodzinnych, lokalizowania zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, maksymalnie jako czterolokalowych budynków mieszkalnych, lokalizowania garaży wyłącznie wbudowanych w budynek mieszkalny oraz lokalizowanie miejsc postojowych w obrębie działki budowlanej (§ 14 pkt 1 lit. f, g, h, pkt 2 lit. a, b, d, e, f skarżonej Uchwały), - ustalają szczegółowe parametry i wskaźniki zagospodarowania terenu na terenach KDl, 1-KDd, KDp, 2-KDd, 3-KDd, KDp/K/ZZ, KDW/ZZ, KDgp w ten sposób, że na terenie KDp/K/ZZ wydzielony został ciąg pieszy, spełniający wymogi dla osób niepełnosprawnych z dopuszczeniem lokalizowania pochylni lub schodów (§ 20 pkt 6 skarżonej Uchwały). Istota zarzutów skargi sprowadza się do twierdzenia, że wskazane powyżej postanowienia skarżonej Uchwały są niezgodne z wiążącymi organy gminy na etapie uchwalania planu postanowieniami uchwały Rady Miasta nr [...] z dnia 8 stycznia 2008 roku w sprawie zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta P., uchwalonego uchwała nr [...] Rady Miasta z dnia 23 listopada 1999 roku w sprawie uchwalenia "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta poznania, zmienionego uchwałą nr [...] Rady Miasta z dnia 10 lipca 2003 roku w sprawie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta P.. Skarżąca trafnie zauważa, że ocena zasadności sformułowanych w skardze zarzutów winna zostać dokonana w odniesieniu do regulacji obejmującej przepisy art. 20 ust. 1 w związku z art. 9 ust. 4 oraz art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.; dalej w skrócie u.p.z.p.). Zgodnie z treścią powołanych przepisów ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych (art. 9 ust. 4 u.p.z.p.). Plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium (art. 20 ust. 1 u.p.z.p). Naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części (art. 28 ust. 1 u.p.z.p). W skardze nie podnoszono, a Sąd nie ujawnił z urzędu, aby zaskarżona Uchwała została podjęta z istotnym naruszeniem trybu jej sporządzania, czy też naruszeniem właściwości organów w tym zakresie. Natomiast skarżąca Spółka utrzymuje, że treść powołanych powyżej zapisów skarżonej Uchwały została przyjęta niezgodnie z zapisami Studium, a konkretnie § 3 pkt 1 ppkt 2 i pkt 5.1.3. tom 2 "Kierunki" Studium oraz częścią graficzną, albowiem w Studium przeznaczenie terenu obejmującego działki nr [...] i [...], ark. [...], obręb W., określono jako: M1sw - teren zabudowy średniowysokiej, mieszkaniowej, wielorodzinnej blokowej i kwartałowej z usługami podstawowymi. Sąd podziela stanowisko skarżonego organu, że zarzuty skargi oraz ich uzasadnienie zostały zbudowane w oparciu o wybiórcze odczytywanie zapisów Studium. Ocena "zgodności" zapisów skarżonego planu zagospodarowania przestrzennego z wiążącymi na etapie jego uchwalania postanowieniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta P. nie może ograniczać się do niektórych tylko zapisów Studium. Sąd podkreśla, że w części tekstowej ujednoliconego Studium, w załączniku Nr 2 Tom II Kierunki, IV. Część szczegółowa - kierunki polityki przestrzennej dla stref, Strefa B północna część miasta P., [...], na stronie 169 zamieszona została uwaga: "Ustalenia zawarte w części Szczegółowej należy odczytywać łącznie z ustaleniami części Ogólnej". Nie może zatem budzić żadnych wątpliwości, że punktem odniesienia dla oceny zgodności skarżonej Uchwał ze Studium powinna być treść Studium ustalona w oparciu o zapisy zarówno części ogólnej, jak i części szczegółowej. Skarżony organ trafnie zauważa, że właściciel terenu na podstawie studium powinien czerpać optymalną wiedzę na temat możliwości przeznaczenia terenu w uchwalanych planach miejscowych, lecz nie może przy tym bazować, jak to uczyniono w skardze, na wybiórczym odczytywaniu jedynie niektórych zapisów Studium. Podzielając stanowisko zawarte w dopowiedzi na skargę, powtórzyć za organem należy, że działki zakupione przez skarżąca Spółkę w lutym 2016 roku, zgodnie ze Studium, zlokalizowane były w podstrefie B1, na terenie przeznaczonym pod zabudowę oznaczoną symbolem M1sw - tereny zabudowy średniowysokiej, mieszkaniowej, wielorodzinnej blokowej z usługami podstawowymi (Studium, Tom 2 - Kierunki, str. 161). W Studium podstawowe przeznaczenie terenów zostało określone dla terenu brutto. Uzupełnienie podstawowego przeznaczenia na terenach wskazanych pod funkcje mieszkaniowe – M stanowią usługi podstawowe (Studium, Tom 2 - Kierunki, str. 30). Przez usługi podstawowe należy natomiast rozumieć usługi towarzyszące funkcji mieszkaniowej, jako funkcji podstawowej, tworzące przestrzenie ośrodkotwórcze, obejmujące: przedszkola, żłobki, szkoły podstawowe, gimnazja, szkoły ponadgimnazjalne, przychodnie rejonowe, podstawowe usługi handlowe, gastronomiczne, lokalne targowiska i inne nieuciążliwe usługi dla ludności, urządzenia kultury, kościół, urząd pocztowo-telekomunikacyjny, administracja osiedla, a także parki, zieleńce oraz sieć ulic dojazdowych i lokalnych (Studium, Tom 2 - Kierunki, str. 4). Określając ustalenia dla całego miasta w części ogólnej Studium wskazano, że na terenach mieszkaniowych o określonym rodzaju zabudowy, dopuszcza się realizację zabudowy odbiegającą od rodzaju przeważającego na danym terenie, w zakresie umożliwiającym wytworzenie lub dokończenie założenia urbanistycznego, co oznacza możliwość wprowadzenia niewielkich enklaw zabudowy wielorodzinnej wśród zabudowy wielorodzinnej i odwrotnie (Studium, Tom 2 – Kierunki, str. 145). W części szczegółowej odnoszącej się do podstrefy B1 wskazano natomiast, iż należy zadbać o wyznaczenie nowych przestrzeni ośrodkotwórczych w poszczególnych zespołach urbanistycznych, zwłaszcza w nowej zabudowie mieszkaniowej jedno i wielorodzinnej. Lokalizację i formę zagospodarowania należy określić na etapie sporządzania planu miejscowego (Studium, Tom 2 – Kierunki, str. 165). Mając na uwadze powyższe Sąd nie znalazł podstaw do przyjęcia stanowiska, że kwestionowana Uchwała została uchwalona z naruszeniem art. 9 ust. 4 u.p.z.p. W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że zapisy Uchwały wyznaczające w obszarze działek nr [...] i [...], ark. [...], obręb W., tereny o przeznaczeniu oznaczonym symbolem 8-U, symbolem MN/MW oraz symbolem KDp/K/ZZ, zostały przyjęte z poszanowaniem granic kierunkowej kompetencji planistycznej wyznaczonej postanowieniami uchwały Rady Miasta nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 roku w sprawie zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta P., uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Miasta z dnia [...] listopada 1999 roku w sprawie uchwalenia "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta P., zmienionego uchwałą nr [...] Rady Miasta z dnia [...] lipca 2003 roku w sprawie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta P.. W ocenie Sądu nie ma także podstaw dla formułowania ocen, że kwestionowana Uchwała, w zaskarżonej części, została przyjęta z naruszeniem postanowień art. 20 ust. 1 u.p.z.p. Sąd wskazuje, że niezależnie od tego, czy kryterium związania organów gminy ustaleniami studium stanowić będzie "spójność rozwiązań projektu planu z polityką przestrzenną gminy", "zgodności z ustaleniami studium", czy też "brak naruszania ustaleń studium" podstawą oceny o braku poszanowania dla związania ustaleniami studium nie może być dowolnie, bo wybiórczo, odczytywana treści zapisów aktów polityki przestrzennej gminy (9 ust. 1 u.p.z.p). Wyjaśnić ponadto należy, że Studium jest aktem podejmowanym w celu określenia kierunków zmian w strukturze przestrzennej gminy oraz kierunków zmian w zakresie przeznaczenia terenów, a także określenia kierunków i wskaźników dotyczących zagospodarowania oraz użytkowania terenów, w tym terenów wyłączonych spod zabudowy (art. 10 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 u.p.z.p.). Studium nie jest aktem prawa miejscowego, określa jedynie kierunki polityki przestrzennej gminy, których doprecyzowanie następuje w planie miejscowym. Z tego względu wykonanie nakazu uchwalenia planu miejscowego, po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium, należy postrzegać, jako wymóg zachowania zgodność elementów, który zostaje prawidłowo zrealizowany poprzez osiągnięcie stanu niesprzeczność, kompatybilność, przystawalność. W ocenie Sądu wskazany powyżej standard został dochowany w okolicznościach kontrolowanej sprawy. Skarżony organ precyzyjnie wskazał postanowienia Studium, które otwierały możliwość przesądzenia na etapie opracowywania i uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego o tym, że na tzw. terenie brutto oznaczonym w Studium symbolem M1sw (tereny zabudowy średniowysokiej, mieszkaniowej, wielorodzinnej blokowej z usługami podstawowymi) mogą zostać wyznaczone obszary: pod zabudowę usługową gastronomii z dopuszczeniem funkcji sportowo-rekreacyjnej oraz pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z dopuszczeniem zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, a także drogi publicznej, czy ciągu pieszego, spełniającego wymogi dla osób niepełnosprawnych z dopuszczeniem lokalizowania pochylni lub schodów, w tym sieci infrastruktury technicznej, kanalizacji. W konsekwencji Sąd nie znalazł podstaw do przyjęcia stanowiska, że przeznaczenie terenów ustalone zaskarżoną Uchwałą na obszarze działek nr [...] i [...], ark. [...], obręb W., stanowi niedopuszczalną zmianę lub modyfikację zapisów Studium. O zmianie lub modyfikacji zapisów Studium nie może być mowy w sytuacji, gdy na etapie uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organy gminy skorzystały z kompetencji/możliwości wyraźnie przewidzianych w akcie ustanawiającym kierunki polityki przestrzennej gminy. Strona skarżąca nie przedstawiła argumentacji wyjaśniającej dlaczego w jej ocenie niezgodne z postanowieniami Studium są ustalenia skarżonej Uchwały dotyczące parametrów i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu na obszarze MN/MW oraz na obszarze 8-U. Sąd uznał w tym zakresie, że ustalona zgodność skarżonej Uchwały ze Studium w zakresie przeznaczenia terenu pod określonego rodzaju zabudowę przesądza na zasadach zgodności o dopuszczalności określenia w planie parametrów i wskaźników tej zabudowy. Skarżony organ w sposób przekonujący wyjaśnił, że ustalone parametry i wskaźniki wynikają z potrzeby zachowania ładu przestrzennego i dokończenia istniejącego założenia urbanistycznego oraz dostosowania nowej zabudowy do występującej w sąsiedztwie różnorodnej zabudowy, w tym o charakterze willowym (ulica Ugory), a także wielorodzinnym. Istotne dla wyznaczenia rodzaju zabudowy było również zapewnienie widoku na dolinę rzeki W.. Tereny o przeznaczeniu 8-U mają uzupełniać funkcje okolicznej zabudowy mieszkaniowej oraz uatrakcyjnić tereny nadwarciańskie (częściowo obszar zagrożony powodzią oznaczony symbolem KDp/K/ZZ). Wyznaczenie terenu zabudowy usługowej gastronomi z dopuszczeniem funkcji sportowo-rekreacyjnej jest funkcjonalnie uzasadnione, gdy uwzględni się sąsiedztwo terenów zieleni i terenów rekreacyjnych nad rzeką W.. Mając na uwadze powyższe Sąd doszedł do przekonania, że w okolicznościach kontrolowanej sprawy brak jest podstaw do stwierdzenia istotnego naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego w rozumieniu art. 28 u.p.z.p. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm.), skarga podlegała oddaleniu.