IV SA/Po 513/17

PostanowienieWSA w Poznaniu2017-06-20

Skład orzekający: sędzia WSA Izabela Bąk- Marciniak

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy istnieją podstawy do wstrzymania wykonania decyzji nakazującej rozbiórkę samowolnie wybudowanej części instalacji gazowej, ze względu na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków?
Ratio decidendi
Wstrzymanie wykonania decyzji nakazującej rozbiórkę samowolnie wybudowanej części instalacji gazowej jest uzasadnione, ponieważ sama czynność rozbiórki przed rozpoznaniem sprawy przez sąd administracyjny wiąże się z niebezpieczeństwem powstania szkody i trudnych do odwrócenia skutków. Wykonanie rozbiórki narazi skarżących na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody materialnej oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, które nie będą mogły być wynagrodzone przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia.
Stan faktyczny
H. P. i C. P. wnieśli skargę na decyzję Inspektora Nadzoru Budowlanego nakazującą rozbiórkę samowolnie wybudowanej części instalacji gazowej. Skarżący wskazali, że przeszkodą do legalizacji samowoli jest brak zgody współwłaścicieli nieruchomości, a w tej sprawie toczy się postępowanie o wydanie zgody zastępczej. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Rozstrzygnięcie
Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Izabela Bąk- Marciniak po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. P., C. P. na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki samowolnie wybudowanej części instalacji gazowej postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji H. P., C. P. wnieśli skargę na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia 05 kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki samowolnie wybudowanej części instalacji gazowej. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący wskazali, że jedyną przeszkodą do legalizacji wykonanej przez nich samowoli budowlanej było niewykazanie przez skarżących prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z uwagi na to, ze nieruchomość położona w P. przy ul. [...] stanowi współwłasność skarżących oraz E. i R. K. istnieje konieczność uzyskania ich zgody na inwestycję jako współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości. W związku z tym, że E. i R. K. takiej zgody nie wyrazili, Skarżący zwrócili się do Sądu o wydanie zgody zastępczej. Sprawa toczy się przed Sądem Rejonowym w P. pod sygn. akt I Ns [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek skarżących zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jak stanowi § 3 wyżej wymienionego przepisu: po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. Nie chodzi przy tym o posłużenie się użytymi przez ustawodawcę zwrotami tj. "niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody" czy też "spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków". Przedmiotowa decyzja dotyczy nakazu rozbiórki samowolnie wybudowanej części instalacji gazowej. Zdaniem Sądu wykonanie tej decyzji spowodowałoby możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Już sama czynność rozbiórki przed rozpoznaniem sprawy przez sąd administracyjny łączy się z niebezpieczeństwem powstania szkody i trudnych do odwrócenia skutków. Sąd podziela pogląd zaprezentowany w postanowieniu WSA w Białymstoku z dnia 3.08.2008 r., sygn. akt II SA/Bk 352/2006 (patrz: LexPolonica nr 1241556), stwierdzającym, że trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Sąd przyjął, że w art. 61 § 3 p.p.s.a. chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie do stanu pierwotnego (zob. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, Orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, wykonanie przez skarżących nałożonego na nich zaskarżoną decyzją obowiązku rozbiórki narazi ich na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody materialnej jak również spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wykonanie rozbiórki, co do zasady, wiąże się bowiem z koniecznością pokrycia przez skarżących kosztów prac rozbiórkowych oraz, w razie stwierdzenia wadliwości zaskarżonej decyzji i braku podstaw do dokonania rozbiórki, pokryciem kosztów ponownej odbudowy obiektu (zob. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Gd 586/16, dostępny na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że decyzja nakazująca rozbiórkę w przypadku jej wykonania, a następnie ewentualnego uchylenia przez sąd, jest tego rodzaju rozstrzygnięciem, które może spowodować wyrządzenie stronie znacznej szkody i trudne do odwrócenia skutki (por. postanowienia NSA z dnia 1 marca 2011 r., sygn. akt II OZ 118/11; z dnia 27 listopada 2009 r., sygn. akt II OZ 1040/09; z dnia 10 marca 2008 r., sygn. akt II OZ 202/08; z dnia 6 grudnia 2006 r., sygn. akt II OZ 1352/06, czy z dnia 28 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 276/05). Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 25.07.2026. · Źródło