IV SA/Po 528/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta Sędziowie WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska WSA Anna Jarosz (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2015 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Pile z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oddala skargę Decyzją z dnia [...] października 2014 r. nr [...] Wójt Gminy Czarnków (zwany dalej: Wójt), na podstawie art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. l pkt 4 oraz art. 82 i art. 85 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 ze zm., zwanej dalej: ustawa, ustawa środowiskowa), a także § 3 ust. 1 pkt 40 lit. a tiret trzecie, czwarte, piąte i siódme rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2010 roku Nr 213, poz. 1397 ze zm., zwanego dalej: Rozporządzenie) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (j. t. Dz. U. z 2013 roku, poz. 267 ze zm., zwanej dalej: Kpa), po rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] czerwca 2013 r. Zakładu [...] w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie i eksploatacji odkrywki kruszywa naturalnego piaskowo -żwirowego "[...] " na działkach nr [...] w Romanowie Górnym (zwanego dalej: inwestycja, przedsięwzięcie), po przeprowadzeniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie i eksploatacji odkrywki kruszywa naturalnego piaskowo -żwirowego "[...] " na działkach nr [...] w [...]. Organ ustalił warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, nakazując: 1. Transportowane kruszywo przykrywać plandekami; 2. W okresie suszy drogi wewnętrzne i dojazdowe zraszać wodą; 3. Funkcjonowanie zakładu ograniczyć do pory dnia tj. godz. 6:00-19:00; 4. Nadkład gromadzić na zwałowiskach usytuowanych od strony najbliższych zabudowań, wzdłuż zachodniej granicy złoża; 5. Teren wokół stanowiska przesiewania kruszywa zagospodarować w taki sposób aby wokół przesiewacza utworzyć wały z przesianych frakcji materiału, w kształcie nerek. Wyżej wymienione wały o wysokości od 7 do 12 m utrzymywać przez cały okres trwania eksploatacji złoża; 6. Agregat prądotwórczy zlokalizować po wschodniej stronie obszaru złoża; 7. Wykonać ujęcie wód podziemnych o zdolności poboru wody nie większej niż 4,0 m3/h w odniesieniu rocznym; 8. Wszelkie naprawy maszyn i sprzętu eksploatacyjnego oraz ich tankowanie prowadzić poza wyrobiskiem górniczym, w miejscu specjalnie do tego wyznaczonym, na utwardzonym, szczelnym podłożu; 9. Prowadzić stały monitoring sprzętu eksploatacyjnego oraz przestrzegać terminów jego przeglądów technicznych; Używać wyłącznie pojazdów i maszyn sprawnych technicznie; 10. Zakład wyposażyć w sorbenty do pochłaniania substancji ropopochodnych; 11. Ścieki socjalno-bytowe gromadzić w szczelnym zbiorniku bezodpływowym, a następnie wywozić do oczyszczalni ścieków; 12. Zobowiązuje się inwestora do utrzymaniu drogi gminnej (po których będą jeździły samochody obsługujące kopalnię) w należytym stanie technicznym; 13. Należy przewidzieć maksymalne zadrzewienie/ zakrzewienie terenu lokalizacji przedsięwzięcia od strony zachodniej (od strony najbliższych zabudowań) gatunkami zimozielonymi roślin. W zakresie wymagań dotyczących ochrony środowiska koniecznych do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1, w szczególności w projekcie budowlanym organ wskazał, że w przypadku decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1,10, 14 i 18 ustawy należy zastosować atestowane materiały i wyroby budowlane. Organ uznał, iż nie mają zastosowania do przedsięwzięcia wymogi w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych, w odniesieniu do przedsięwzięć zaliczanych do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii w rozumieniu ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska oraz wymogi w zakresie ograniczania transgranicznego oddziaływania na środowisko w odniesieniu do przedsięwzięć, dla których przeprowadzono postępowanie w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko. Organ nie stwierdził także konieczności wykonania kompensacji przyrodniczej. Uznał natomiast konieczność nałożenia obowiązku monitoringu. W tym zakresie organ nakazał w terminie nie dłuższym niż jeden miesiąc od uruchomienia inwestycji wykonać kontrolne pomiary poziomów hałasu na najbliższych terenach objętych ochroną akustyczną zgodnie z przepisami szczegółowymi w tym zakresie, w warunkach, w których występuje najbardziej niekorzystne oddziaływanie przedsięwzięcia na stan akustyczny środowiska. W przypadku stwierdzenia przekroczenia akustycznych standardów jakości środowiska nakazał niezwłocznie zaprojektować i zastosować rozwiązania ograniczające emisję hałasu, a skuteczność zastosowanych rozwiązań potwierdzić niezwłocznie kolejnymi pomiarami hałasu. Wyniki przeprowadzonych pomiarów wraz z opisem dokonanych korekt nakazano przedstawić właściwemu organowi ochrony środowiska i Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska w Poznaniu oraz Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w Poznaniu, w terminie nie dłuższym niż dwa tygodnie po ich wykonaniu. Organ wskazał, także, że należy prowadzić monitoring planowanego przedsięwzięcia na środowisko w zakresie prowadzenia pomiarów wydajności i poziomu zwierciadła wody w studni z częstotliwością 1 raz na rok oraz dokonywać pomiaru ilości pobranej wody podziemnej. Nie stwierdził natomiast organ konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania, jak również konieczności przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania ww. przedsięwzięcia na środowisko oraz postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18 z zastrzeżeniem pkt 4a i 4b ustawy. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ wskazał, że planowane przedsięwzięcie należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a obszar, na którym planuje się inwestycję nie jest objęty żadnym obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Stowarzyszenie [...] z siedzibą w [...] (zwane dalej: Stowarzyszenie) zostało dopuszczone do udziału w postępowaniu na prawach strony i wniosło sprzeciw wobec planowanej inwestycji. Nie została ostatecznie dopuszczona do udziału na prawach strony w postępowaniu R. G. W toku postępowania ustalono bowiem, że nieruchomości R. G. nie są położone w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji oraz, że znajdują się około 550 m od granicy planowanego przedsięwzięcia. Organ podniósł również , że z dokumentacji dotyczącej planowanego przedsięwzięcia nie wynika możliwość emisji szkodliwych substancji bądź innych czynników takich jak np. hałas, na inne nieruchomości niż sąsiadujące bezpośrednio z nieruchomościami objętymi planowanym przedsięwzięciem. W dniu [...] lipca 2013 r. do Urzędu Gminy Czarnków zostało złożone przez Kancelarię Adwokacką [...] adwokat M. M. pismo dotyczące wstąpienia do sprawy J. M. i J. J. Po przeprowadzonym postępowaniu ustalono, że J. J. od początku postępowania był uznany za stronę, natomiast J.M. ostatecznie został dopuszczony do udziału w postępowaniu. Organ wskazał, że mieszkańcy obawiają się przede wszystkim negatywnych wpływów planowanego przedsięwzięcia na środowisko naturalne oraz na zdrowie i życie mieszkańców. Wskazał również, iż na podstawie art. 61 § 4 Kpa i art. 74 ust. w dniu 18 lipca 2013 r. zawiadomiono (obwieszczeniem) strony o wszczęciu postępowania. Zaś zgodnie z art. 64 ust. 1 pkt 1 ustawy, Wójt zasięgnął opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu (zwanego dalej: RDOŚ), czy istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla powyższej inwestycji. W dniu [...] sierpnia 2013 r. wyraził on opinię (postanowienie nr[...]), że dla ww. przedsięwzięcia istnieje potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz określił zakres raportu. Dnia [...] września 2013 r. Wójt wydał postanowienie (nr [...]), w którym nałożył obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla powyższej inwestycji. Zgodnie z art. 74 ust. 3 ustawy w dniu 04 września 2013 r. zawiadomiono (obwieszczeniem) strony o wydanym postanowieniu. Postanowienie powyższe zostało utrzymane w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Pile (zwane dalej: SKO, Kolegium) - postanowienie nr [...] Strony postępowania zostały zawiadomione poprzez obwieszczenie o wydanym postanowieniu SKO. W dniu [...] grudnia 2012 r. złożono raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W ramach przedmiotowego przedsięwzięcia inwestor planuje sortowanie kruszywa i w związku z tym zgodnie z art. 64 ust. 1 pkt 2 ustawy Wójt zasięgnął opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Czarnkowie (zwanego dalej: Inspektor Sanitarny), czy istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla powyższej inwestycji. W dniu [...].12.2013r. Inspektor Sanitarny wyraził opinię (postanowienie nr [...]), że istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz określił zakres raportu. Zgodnie z art. 74 ust. 3 ustawy zawiadomiono strony o wydanej opinii sanitarnej. W dniu [...] lutego 2014r. na podstawie art. 33 ustawy, Wójt Gminy Czarnków podał do publicznej wiadomości informacje: o przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia, o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie, przedmiocie decyzji, o organach właściwych do wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, opinii i uzgodnień, o możliwości zapoznania się z dokumentacją w tym z raportem, miejscu i sposobie składania uwag i wniosków w terminie 21 dni od dnia ogłoszenia. Obwieszczenia Wójta Gminy Czarnków wywieszono na tablicy ogłoszeń w siedzibie Urzędu Gminy Czarnków, w miejscu planowanego przedsięwzięcia na tablicach ogłoszeń w Romanowie Górnym oraz na stronie internetowej i BIP. Organ wskazał kolejno, że zgodnie z art. 77 ust. l pkt 1 ustawy Wójt wystąpił do Rdoś o uzgodnienie warunków realizacji powyższego przedsięwzięcia oraz wystąpił do Inspektora Sanitarnego o opinię przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ podkreślił, że w trakcie postępowania wszystkim osobom fizycznym i prawnym, które wystąpiły z wnioskiem o udostępnienie raportu wydano powyższy dokument w formie elektronicznej. W dniu [...] marca 2014 r. zastrzeżenia do raportu złożyło Stowarzyszenie, a zastrzeżenia te zostały przesłane do RDOŚ i do Inspektora Sanitarnego. Dotyczyły one zakresu ochrony przed hałasem, ochrony przyrody, hydrogeologii, gospodarki wodno- ściekowej oraz innych wymagań, które wynikały z art. 66 ustawy. RDOŚ wezwał Inwestora do odniesienia się do uwag ww. Stowarzyszenia (Inwestor dokonał tego pismem z [...] marca 2014 r.), a następnie zobowiązał Inwestora do uzupełnienia raportu, którego Inwestor dokonał w dniu [...] marca 2014 r. składając uzupełnienie raportu. Kolejno organ wskazał, że w dniu 15 kwietnia 2014 r. Inspektor Sanitarny wydał pozytywną opinię dla przedsięwzięcia z wymienionymi zastrzeżeniami, które uwzględniono w sentencji decyzji, a strony postępowania zostały zawiadomione o wydanej opinii sanitarnej. Wskazano, że RDOŚ zobowiązał kolejno Inwestora do ponownego uzupełnienia raportu, a postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 r. nr. [...] uzgodnił pozytywnie przedsięwzięcie z wymienionymi warunkami realizacji przedsięwzięcia, które również uwzględniono w sentencji decyzji. Organ wskazał, że RDOŚ przesłał do Wójta uzupełnienia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko z [...] marca 2014 r. i [...] marca 2014 r., a strony zostały zawiadomione o wydanym postanowieniu RDOŚ z dnia [...] czerwca 2014 r. Natomiast na podstawie art. 10 § 1 Kpa i art. 74 ust. 3 ustawy, w dniu [...] sierpnia 2014 r., zawiadomiono strony postępowania o możliwości zapoznania się z zebranymi materiałami oraz o możliwości wniesienia ewentualnych uwag w sprawie toczącego się postępowania. Uwagi nie zostały wniesione. Przechodząc do charakterystyki przedsięwzięcia organ wskazał, że przedsięwzięcie polegać będzie na powierzchniowej eksploatacji złoża kruszywa naturalnego [...] DW obejmującego powierzchnię [...] ha. Zgodnie z Dokumentacją geologiczną złoża kruszywa naturalnego w kat. C1 wielkość złoża szacuje się na około [...] tys. m3. Przewidywana wielkość wydobycia rocznego wynosić będzie około [...] Mg. Eksploatacja kruszywa w projektowanym obszarze górniczym prowadzona będzie sposobem odkrywkowym, bez użycia materiałów wybuchowych. Wydobyta kopalina stosowana będzie do celów budownictwa drogowego oraz ogólnego. Wydobywanie kruszywa odbywać się będzie w następujących etapach: usunięcie wierzchniej warstwy ziemi, wydobycie kopaliny za pomocą koparki przedsiębiernej, przewóz kopaliny do przesiania, usypanie hałd w kształcie nerki z kruszywa po procesie przesiewania oraz załadunek kruszywa na pojazdy ciężarowe i wywóz poza teren żwirowni. Wskazano, że planowane przedsięwzięcie obejmuje również proces przeróbki polegający na przesiewaniu kruszywa, a Inwestor planuje przesiewanie na mokro i na sucho. Przesiewanie kruszywa na sucho następować będzie w wyniku wibracji sit, a poszczególne frakcje będą pryzmowane. W przypadku przesiewu na mokro będzie następować również sortowanie wibracyjne, ale z jednoczesnym zraszaniem strumieniem wody pod ciśnieniem, przy wykorzystaniu dysz zraszających. W celu dostawy wody do przesiewacza Inwestor planuje wykonanie własnego ujęcia - studni głębinowej. Pobrana woda tłoczona będzie za pomocą pompy głębinowej na przesiewacz i dalej kierowana do osadnika, z którego infiltrować będzie do gruntu. Kolejno organ wskazał, że na etapie eksploatacji inwestycji źródłem emisji substancji do powietrza będzie spalanie paliw w silnikach pojazdów i urządzeń pracujących na terenie złoża, tj.: koparki, ładowarki, pojazdów ciężarowych przewożących kruszywa ze złoża do przesiania oraz wywożących kruszywo z terenu zakładu, przesiewacza kruszywa (na sucho), agregatu prądotwórczego o mocy 300 kW, pracującego na potrzeby pracy przesiewacza. W ramach planowanej działalności pozyskane kruszywo rozdzielne będzie na frakcje dwiema metodami, tj. na sucho lub na mokro, przy czym nie przewiduje się jednoczesnej pracy w obu technologiach, praca ta będzie występować w sposób zastępczy. Z obliczeń rozprzestrzeniania substancji w powietrzu wynika, iż emisje z ww. źródeł nie będą powodować przekroczenia dopuszczalnych poziomów substancji w powietrzu określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz.U. z 2012 r., poz. 1031) oraz wartości odniesienia substancji w powietrzu, w tym dopuszczalnych częstości przekroczeń określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz.U. z 2010r. Nr 16, poz. 87) poza terenem inwestycji. Najbliżej położone odkrywki kruszywa naturalnego znajdują się w odległości odpowiednio [...] m i [...] m w kierunku północnym od terenu inwestycji. Są to złoża eksploatowane przez Inwestora. Jednakże w złożonej dokumentacji wskazano, iż planowane przedsięwzięcie zostanie uruchomione po zakończeniu eksploatacji ww. odkrywek. Biorąc powyższe organ stwierdził, że pod uwagę nie przewiduje się wystąpienia skumulowanego oddziaływania. Organ nadmienił, iż procesy związane z wydobyciem kopaliny, z uwagi na naturalną wilgotność kopaliny i małą zawartość substancji pylastych w kruszywie (średnio 2 %) będą pomijalnym źródłem emisji substancji do powietrza. Ponadto, emisja ta będzie miała charakter niezorganizowany. Źródłem emisji substancji do powietrza będzie także spalanie paliw w silnikach pojazdów osobowych poruszających się po terenie inwestycji oraz tankowanie pojazdów ciężarowych i zbiornika agregatu prądotwórczego. Jednakże ze względu na fakt, iż ruch pojazdów osobowych będzie niewielki, a przewidywany czas tankowania wyniesie około 10 min./dobę, emisji z tych procesów nie uwzględniono w obliczeniach. Uwzględniając powyższe, a także warunki minimalizujące nałożone na Inwestora w niniejszym postanowieniu, takie jak konieczność przykrywania plandekami transportowanego kruszywa oraz zraszania dróg wewnętrznych i dojazdowych, których spełnienie przyczyni się ograniczenia emisji substancji do powietrza w związku z funkcjonowaniem planowanego przedsięwzięcia organ stwierdził, iż nie będzie ono stanowiło zagrożenia dla stanu jakości powietrza w rejonie zainwestowania. Następnie organ wskazał, że z dokumentacji przedłożonej Rdoś oraz z pisma Wójta z dnia [...] października 2013 r. wynika, że planowane przedsięwzięcie zlokalizowane będzie w odległości około 180 m od terenów wymagających ochrony akustycznej, tj. terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz terenów zabudowy związanej ze stałym i wielogodzinnym pobytem dzieci i młodzieży. Podkreślono, że w raporcie przeanalizowano wpływ eksploatacji przedsięwzięcia na klimat akustyczny środowiska. Zdaniem organu, z przedstawionych informacji wynika, że głównymi źródłami hałasu na terenie eksploatacji złoża będą: praca koparki i ładowarki, mobilny przesiewacz kruszywa, agregat prądotwórczy i manewry pojazdów ciężkich. Prace odbywać się będą tylko w porze dziennej. W ciągu najniekorzystniejszych 8 godzin pory dnia Inwestor przewiduje przejazdy około 15 pojazdów ciężarowych odbierających produkt i około 60 przejazdów transportujących kopalinę z miejsca wydobycia na miejsce pracy przesiewacza. Przewiduje się także jeden przejazd busa dowożącego pracowników. Hałas powodowany przez ten pojazd nie wpłynie w znaczący sposób na emisję hałasu powodowanego przez pojazdy ciężarowe i źródła technologiczne. Prace odkrywkowe trwać będą około 5 godzin w ciągu 8 pory dnia. Sytuacja, w której wydobycie trwać będzie przez 8 godzin będzie miała miejsce kilka razy w roku i dla takiego najniekorzystniejszego wariantu pracy przeprowadzono analizę akustyczną. Podczas wydobywania kruszywa nadkład usuwany będzie na tymczasowe zwałowiska usytuowane od strony najbliższych zabudowań, wzdłuż zachodniej granicy złoża. Powstałe w ten sposób naturalne ekrany akustyczne ograniczą rozprzestrzenianie się hałasu w kierunku zabudowań. Ponadto, charakter wgłębnego pozyskiwania materiału przyczyni się do powstania naturalnego zabezpieczenia akustycznego, którego rolę pełnić będą ściany wyrobiska. Podział urobku na frakcje spowoduje powstanie wokół przesiewacza hałd (wałów) z przesianych frakcji materiału, w kształcie nerek. Wały te o wysokości od 7 do 12 m, które stanowić będą barierę akustyczną dla terenów wymagających ochrony przed hałasem, będą utrzymywane przez cały okres eksploatacji złoża. Organ wskazał, że z dodatkowych wyjaśnień Inwestora, przedstawionych w uzupełnieniu do raportu z [...] kwietnia 2014 r. wynika, że opisane wyżej hałdy, pełniące funkcję magazynów kruszywa, powstaną w ciągu 7-10 dni i będą utrzymywane od momentu ich powstania do czasu zakończenia eksploatacji. Następnie organ wskazał, że z analizy akustycznej przedłożonej tutejszemu organowi wynika, iż na granicy najbliższych terenów objętych ochroną akustyczną zostaną zachowane dopuszczalne poziomy hałasu określone rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. z 2014 r., poz. 112 tj.). Symulacja propagacji hałasu została przeprowadzona przy uwzględnianiu założenia, że Inwestor nie przewiduje prowadzenia prac związanych z eksploatacją złoża w porze nocnej, stąd warunek wpisany do niniejszego postanowienia. W celu minimalizacji oddziaływań akustycznych jako warunki wpisano także konieczność zorganizowania prac na terenie odkrywki w taki sposób, aby tymczasowe zwałowiska nakładu usytuowane były wzdłuż granicy złoża po stronie najbliższych zabudowań oraz zagospodarowanie terenu wokół stanowiska przesiewania kruszywa tak, aby wokół przesiewacza utworzyć hałdy żwiru o wysokości od 7 do 12 m, a także zlokalizowanie agregatu prądotwórczego po stronie wschodniej, w znacznym oddaleniu od terenów chronionych. W związku z tym, że wyniki obliczeń akustycznych wskazują, że na granicy terenów chronionych poziomy hałasu emitowanego podczas eksploatacji odkrywki mogą być zbliżone do dopuszczalnych, Inwestor został zobowiązany do przeprowadzenia kontrolnych pomiarów hałasu po uruchomieniu zakładu i do przedstawienia wyników właściwemu organowi ochrony środowiska i Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska w Poznaniu oraz do wiadomości Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w Poznaniu. Powyższe działanie umożliwi określenie rzeczywistego wpływu przedsięwzięcia na stan akustyczny środowiska i podjęcie działań zmierzających do ograniczenia hałasu, jeśli wyniki wykażą przekroczenie poziomów dopuszczalnych Organ wywodził również, że z przedstawionych w raporcie oraz uzupełnieniu do raportu informacji wynika, iż przedmiotowa inwestycja zlokalizowana będzie na obszarze dwóch Głównych Zbiorników Wód Podziemnych: nieudokumentowanego GZWP nr [...] oraz udokumentowanego GZWP nr [...]. W celu określenia zasobów odnawialnych, szacowania zasobów dyspozycyjnych oraz określenia bilansu zasilania zbiornika wykonano w2008 r. opracowanie "[...] ". Z ww. opracowania wynika, że w obrębie województwa wielkopolskiego udokumentowane zasoby dyspozycyjne wynoszą [...] m3 /h ([...] tys. m3 /d). Jak wynika z dołączonego do raportu przekroju hydrogeologicznego na terenie, na którym będzie zlokalizowane przedmiotowe przedsięwzięcie rozpoznano i udokumentowano dwa piętra wodonośne: czwartorzędowe oraz trzeciorzędowe. Użytkowe poziomy wodonośne nie są izolowane utworami słabo przepuszczalnymi. Od powierzchni terenu występuje jedynie różnoziarnisty kompleks piaszczysty. Inwestor planuje wykonanie własnego ujęcia wód podziemnych, z którego woda będzie wykorzystywana do przewiewnia w systemie na mokro. Inwestor przewiduje, iż maksymalny pobór wody w okresie prowadzenia prac wydobywczych z przesiewaczem będzie wynosił Qmax= 100,0 m3/h. Przedstawione w uzupełnieniu do raportu obliczenia szacunkowe wydajność dopuszczalnej otworu wykazują, że jest możliwe wykonanie ujęcia wód podziemnych o zakładanej przez Inwestora maksymalnej wydajności. Najbliżej położone ujęcie wód podziemnych znajduje się na terenie Wsi [...], w odległości około [...] km na południe od terenu planowanej inwestycji. Sieć hydrograficzna badanego obszaru związana jest z rzeką Noteć, która przepływa w odległości około [...] km na zachód od terenu przedmiotowego przedsięwzięcia. Ponadto, w odległości około [...] km na zachód przepływa Kanał [...]. Eksploatacja złoża nie będzie wywierała wpływu na wody powierzchniowe oraz zbiorniki wodne z uwagi na ich brak na terenie planowanej inwestycji oraz w bezpośrednim jej sąsiedztwie. Eksploatacja złoża nie spowoduje zmian stanu i jakości wód powierzchniowych występujących w jego rejonie, ani nie naruszy reżimu wód i nie wpłynie ujemnie na stosunki wodne w sąsiedztwie złoża. Przedmiotowe złoże jest złożem suchym, w związku z powyższym nie będzie konieczności odpompowywania wody z wyrobiska górniczego i zrzucania ich do cieków powierzchniowych. W następnej kolejności organ wskazał, że w ramach postępowania, przeprowadzono ocenę oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko gruntowo-wodne. Inwestor zamierza zaopatrywać zakład w wodę z własnego, planowanego ujęcia wód podziemnych do celów technologicznych, natomiast do celów socjalno-bytowych z gminnej sieci wodociągowej. Przy założeniu, że praca przesiewacza będzie trwała około 5 godzin na dobę przez 10 dni w miesiącu w okresie 7 miesięcy, roczne zapotrzebowanie na wodę wyniesie około 35 000 m3. Przy takich założeniach pobór wód dla planowanego ujęcia wyniesie: w odniesieniu rocznym Qśrh = 4,0 m3 /h. Ścieki bytowe będą gromadzone w zbiorniku bezodpływowym, a następnie wywożone do oczyszczalni ścieków przez uprawniony podmiot. Wody z własnego ujęcia nie będą uzdatnianie, czyli nie będą powstawały ścieki przemysłowe. Wody opadowe i roztopowe będą odprowadzane w sposób niezorganizowany do gruntu. Organ podkreślił, że w celu ochrony środowiska gruntowo-wodnego przed zanieczyszczeniami, zobowiązano Inwestora, aby wszelkie naprawy maszyn i sprzętu eksploatacyjnego oraz ich tankowanie prowadził poza wyrobiskiem górniczym, w miejscu specjalnie do tego wyznaczonym, na utwardzonym, szczelnym podłożu. W celu zabezpieczenia gleb przed ewentualnym skażeniem wynikającym z wycieku substancji ropopochodnych z maszyn pracujących na terenie kopalni zobowiązano Inwestora do prowadzenia stałego monitoringu sprzętu eksploatacyjnego oraz przestrzegania terminów jego przeglądów technicznych. Ustalono ponadto, że Inwestor wyposaży zakład w sorbenty do pochłaniania substancji ropopochodnych. Środki techniczne oraz organizacyjne zaproponowane przez Inwestora zostały uwzględnione w warunkach realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia i zapewnią one ochronę środowiska gruntowo-wodnego przed zanieczyszczeniem. Organ argumentował, że w związku z realizacją przedmiotowego przedsięwzięcia w raporcie i uzupełnieniu do niego przedstawiono gospodarowanie odpadami na poszczególnych etapach inwestycji, tj. budowy, eksploatacji i likwidacji. Z ww. dokumentów wynika, że wytwarzane odpady będą magazynowane selektywnie w sposób odpowiedni do danego rodzaju odpadów, a następnie będą przekazywane w pierwszej kolejności do odzysku. Jeżeli z przyczyn technologicznych odzysk odpadów nie będzie możliwy lub nie będzie uzasadniony z przyczyn ekologicznych lub ekonomicznych odpady mogą być unieszkodliwiane. Przy założeniu, że inwestor będzie realizował planowane przedsięwzięcie zgodnie z zapisami w raporcie inwestycja nie będzie naruszać prawa w zakresie gospodarki odpadami. Powołując się na art. 81 ust. 3 ustawy podniesiono, że został przeanalizowany wpływ przedmiotowego przedsięwzięcia na cele środowiskowe zawarte w Planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza Odry. Omawiana inwestycja zlokalizowana będzie w granicy Jednolitej Części Wód Podziemnych JCWPd 36 - Region wodny Warty o powierzchni 5 037 km2. Według monitoringu diagnostycznego ocena jej stanu ilościowego jest dobra, chemicznego zła, a ocenę ryzyka określono jako zagrożona nieosiągnięciem celów środowiskowych. Ponadto, przedsięwzięcie realizowane będzie w zlewni Jednolitej Części Wód Powierzchniowych "[...] " o kodzie [...], statusie "sztuczna część wód", o umiarkowanym stanie, zagrożonej nieosiągnięciem celów środowiskowych. Przedsięwzięcie nie będzie zlokalizowane na ciekach i w ramach jego funkcjonowania nie będą wprowadzane bezpośrednio do wód powierzchniowych żadne substancje. Po szczegółowym przeanalizowaniu materiałów dotyczących budowy geologicznej, warunków hydrogeologicznych oraz uwzględniając lokalizację przedmiotowego przedsięwzięcia poza obszarami objętymi ochroną w tym strefami ochronnymi ujęć wód i obszarami ochronnymi zbiorników wód śródlądowych, wziąwszy pod uwagę rodzaj przedmiotowego przedsięwzięcia oraz planowane rozwiązania chroniące środowisko gruntowo-wodne, w tym rozwiązania w zakresie gospodarki wodno-ściekowej i magazynowania oraz postępowania z odpadami nie przewiduje się negatywnego oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko gruntowo-wodne, w tym wody podziemne i powierzchniowe. W związku z powyższym, zdaniem organu, należy uznać, że realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia nie będzie miała negatywnego wpływu na osiągnięcie celów środowiskowych określonych w Planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza Odry. Organ wskazał także, że przedmiotowe przedsięwzięcie realizowane będzie na obszarze specjalnej ochrony ptaków Nadnoteckie Łęgi PLB300003 oraz w odległości około [...] km od obszaru mającego znaczenie dla Wspólnoty Dolina Noteci PLH300004 oraz na gruntach stanowiących nieużytki z roślinnością segetalną i ruderalną. W sąsiedztwie terenu inwestycji znajduje się las monokultura sosnowa, poła uprawne z niewielkimi powierzchniami zalesionymi oraz przydrożny pas zieleni. Z raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wynika, że w miejscu realizacji przedsięwzięcia nie stwierdzono gatunków chronionych roślin, a występujące gatunki zwierząt należą do pospolitych i szeroko rozpowszechnionych, takich jak: sarna, zając szarak, mysz polna, nornica ruda, skowronek polny pustułka, wilga, zięba, wróbel, dymówka. W związku z realizacją przedsięwzięcia nie zachodzi konieczność usuwania drzew i krzewów. Zdaniem organu, uwzględniając powyższe oraz mając na uwadze charakter planowanego przedsięwzięcia, nie przewiduje się znaczącego negatywnego oddziaływania inwestycji na obszary chronione oraz wpływu na gatunki chronione. Wójt podniósł, że ze względu na szczegółowy i jednoznaczny opis planowanej do zastosowania technologii oraz stosowanych środków mających na celu minimalizację negatywnego oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, nie stwierdzono konieczności ponownego przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy, pod warunkiem jednak, że we wniosku o wydanie ww. decyzji nie zostaną dokonane zmiany w stosunku do wymagań określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz w raporcie o oddziaływaniu na środowisko. Ponadto, ze względu na lokalizację w dużej odległości od granic państwa oraz zakres oddziaływania inwestycji nie stwierdzono konieczności przeprowadzenia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko. Wójt wskazał również, że dla powyższego przedsięwzięcia nie określa się wymagań w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych, gdyż planowane przedsięwzięcie nie zalicza się do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia powyższych awarii w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo Ochrony Środowiska i nie wypełnia warunków, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 9 kwietnia 2002, w sprawie rodzajów i ilości substancji niebezpiecznych, których znajdowanie się w zakładzie decyduje o zaliczeniu go do zakładu o zwiększonym ryzyku albo zakładu o dużym ryzyku wystąpienia powyższej awarii przemysłowej (Dz. U. z 2002r. Nr 58, poz.535 ze zm.) Organ stwierdził również, że nie stwierdza się konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania, ponieważ zakładane oddziaływanie emisyjne obiektu nie będzie powodować naruszania standardów jakości środowiska odnośnie hałasu, powietrza jak również środowiska gruntowo wodnego poza granicami inwestycji. W jego ocenie, z analizy raportu o oddziaływaniu na środowisko wynika, że wobec zastosowanych przez inwestora rozwiązań technicznych i technologicznych oraz stosowania odpowiednich zabezpieczeń przedsięwzięcie nie będzie w sposób istotny negatywnie oddziaływać na siedliska przyrodnicze, gatunki roślin i zwierząt obszarów Natura 2000, dla ochrony których zostały one wyznaczone . Jednocześnie przy uwzględnieniu warunków przedstawionych w niniejszej decyzji, skutki oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko nie wywołają niekorzystnych zmian w otoczeniu i nie spowodują zagrożenia w zakresie niekorzystnego oddziaływania na tereny sąsiednie i nie będą naruszać interesów osób trzecich. Realizacja przedsięwzięcia nie spowoduje również naruszenia wymagań ochrony środowiska zawartych w przepisach, jeśli spełnione będą warunki określone w raporcie i uzupełnieniach do raportu oraz w niniejszej decyzji. Odwołanie od powyższej decyzji złożyło Stowarzyszenie zaskarżając ją w całości, wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji i odmowę wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji, i zarzucając: 1. nieuwzględnienie wszystkich wskazań dotyczących warunków przeprowadzenia przedsięwzięcia, określonych przez organy ochrony środowiska, 2. nieodniesienie się przez organ do szeregu zastrzeżeń dotyczących przygotowanego raportu o oddziaływaniu na środowisko, 3. naruszenie art. 80 ust. 1 pkt 3 oraz art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy, 4. naruszenie art. 82 ust. 1 pkt 3 ustawy, 5. naruszenie art. 81 ust. 2 ustawy, 6. naruszenie przepisów postępowania - art. 7, art. 77 § 1, art. 8, art. 10 § 1 Kpa Zdaniem skarżącego zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, w zakresie szeregu aspektów formalnych i merytorycznych. Rozwijając tak postawione zarzuty skarżący wskazał, że organ wydający decyzję "nie uwzględnił wielu wskazań zawartych w uwagach organów ochrony środowiska, dotyczących wpływu przedsięwzięcia na środowisko, jak również warunków jego dopuszczalności. Wbrew wskazaniom zawartym w uzasadnieniu decyzji, kwestie te nie zostały zawarte w jej części rozstrzygającej. Dotyczy to wytycznych w zakresie ochrony akustycznej, hydrologicznej, biologicznej, immisji, zanieczyszczeń czy degradacji środowiska naturalnego." Według skarżącego całkowicie nieuwzględnione zostały liczne uwagi złożone przez niego w zakresie przygotowanego raportu, a zawarte w piśmie z dnia [...] lutego 2014 r., albowiem organ I instancji nie odniósł się do treści tych uwag, a jedynie wskazał, iż zostały one złożone. Zdaniem skarżącego organ naruszył także treść art. 82 ust. 1 pkt 3 ustawy w zw. z art. 135 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, albowiem zaistniały przesłanki utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania, ponieważ mimo zastosowania dostępnych rozwiązań technicznych, technologicznych i organizacyjnych oczywistym jest, w ocenie Stowarzyszenia, że nie mogą być dotrzymane standardy jakości środowiska poza terenem zakładu. Podobnie rzecz się ma, zdaniem skarżącego, w przypadku naruszenia art. 81 ust. 2 ustawy. Organ powinien bowiem wydać decyzję odmowną, albowiem planowana inwestycja w oczywistym stopniu oddziaływać będzie na sferę roślinną oraz zwierzęcą, w tym - ornitologiczną - na obszarze Natura 2000, a oddziaływanie to należy ocenić jako znaczące. Stowarzyszenie zarzuciło również organowi bezkrytyczne przyjęcie wskazań poczynionych w raporcie oraz brak przeprowadzenia jego oceny. Tymczasem jest to dokument przygotowywany na zlecenie inwestora, co powoduje, że organ zobowiązany jest szczególnie wnikliwie ocenić ten dokument. Zdaniem Stowarzyszenia organ, bez własnej oceny, przyjął w szczególności wpływ przedsięwzięcia na obszar chroniony Natura 2000 z treści raportu, co jest niedopuszczalne chociażby i z tego względu, że wskazany sposób ochrony środowiska statuowany jest także uregulowaniami na poziomie prawa europejskiego. Kolejno skarżący oświadczył, iż ponownie składa poczynione już na wcześniejszym etapie zastrzeżenia, które dyskwalifikują raport, a w konsekwencji - poczynione na jego podstawie ustalenia i rozstrzygnięcia., wskazując, co następuje: ■ /s. 16/ Pozbawione podstaw są wskazania o niepowstawaniu wibracji o istotnym znaczeniu. Są one w szczególności sprzeczne ze wskazaniami dotyczącymi pracy urządzeń wykorzystywanych na terenie kopalni, opisanymi na s. 19 raportu; ■ /s. 19/ Ruch pojazdów ciężarowych jest zaniżony w stosunku do zakładanego poziomu eksploatacji złoża. Nie sposób zakładanego urobku wywieźć przy wykorzystaniu ilości transportów wskazanych w raporcie. Jednocześnie ruch ten wpływa w istotnym zakresie na parametry hałasu, zanieczyszczeń powietrza i wód gruntowych, częstotliwości możliwych awarii oraz skażeń środowiska ■ /s. 19/ Wątpliwości budzi wskazanie o braku ruchu samochodów osobowych. Nie określono w raporcie w jaki sposób do kopalni będą przyjeżdżać pracownicy. W szczególności czy nie będą w tym celu wykorzystywać własnych samochodów osobowych; ■ /s. 19/ Raport nie precyzuje rzeczywistej częstotliwości stosowania wydłużonego czasu eksploatacji złoża w wymiarze dobowym. W dokumencie posłużono się ogólnym pojęciem cyt. "kilka razy w roku". Uniemożliwia to weryfikację, czy przyjęte wyliczenia oraz założenia związane z powstawaniem zanieczyszczeń są rzeczywiste i prawidłowe; ■ /s. 37/ W raporcie nie odniesiono się do stosowania zabezpieczeń przez zanieczyszczeniami mogącymi powstać przy uszkodzeniu pojazdów i maszyn oraz zabezpieczeń stosowanych w trakcie transportowania ich do bazy naprawczej; ■ /s. 46/ Raport błędnie określa, że planowane przedsięwzięcie nie będzie ingerować negatywnie na teren chroniony Natura2000 - Nadnotecki Łęgi PLB300003. Wskazania poczynione w tym zakresie są ogólnikowe i całkowicie sprzeczne z zasadami wiedzy. Ponadto inwestycja zlokalizowana jest na obszarze chronionym, a nie w jego sąsiedztwie; ■ /s. 47/ Raport nie zawiera żadnych wskazań opisujących metodę badań, a jedynie ogólnikowe wymienienie metodyki. Brak jest przy tym określenia ilości przeprowadzonych pomiarów, czasu (pory dnia i nocy) ich wykonania, zastosowanego sprzętu. Raport nie uwzględniani wielu gatunków zwierząt, które występują na badanym obszarze, w szczególności jako miejscu żerowania; ■ /s. 52/ Raport pomija cmentarze ulokowany na terenie objętym inwestycją - należy wskazać, iż cmentarze zlokalizowane na terenie objętym inwestycją są objęte ochrona konserwatorską; ■ /s. 54/ Raport nie precyzuje pojęcia "zadowalających efektów eksploatacyjnych, dobrej organizacji i dobrych warunków pracy; ■ /s. 54/ Raport marginalizuje fakt trwałej i pełnej zmiany konfiguracji rzeźby terenu. Pomija także fakt, iż w konsekwencji doprowadzi to do nieodwracalnych zmian stosunków wodnych obszaru przyległego, w związku z poborem ogromnych ilości wody z nowego ujęcia. Należy zauważyć, że podejmowane prace rekultywacyjne nie doprowadzą do przywrócenia stanu pierwotnego; ■ /s. 54/ Wskazanie cyt.: Istotnym elementem planowanej działalności będzie jego kompletność w aspekcie poszanowania, wymagająca stosowania działań naprawczych w stosunku do osiągniętych negatywnych efektów środowiskowych, jest sformułowaniem całkowicie niezrozumiałym, a także sprzecznym z ogólnymi twierdzeniami o braku rzeczywistych negatywnych skutków przedsięwzięcia dla środowiska; ■ /s. 54/ W raporcie powołano się na konieczność wykonania prac rekultywacyjnych, które odwróconą zdewastowanie biologiczne obszaru powyrobiskowego. Jednocześnie jednak w innych częściach raportu nie wskazano na tak daleko idące skutki eksploatacji. Stanowi to o wewnętrznej sprzeczności wykonanego raportu. Ponadto podjęcie "dewastacja" nie zostało należycie rozwinięte w raporcie i trudno jest określić jakie rzeczywiście skutku planowanego przedsięwzięcia są objęte tym sformułowaniem; ■ /s. 55/ W raporcie zlokalizowanie części przeróbczej przy wyrobisku jest ocenione jako korzystne dla środowiska. Jednocześnie jednak pomija fakt, iż usytuowanie to jest niekorzystne z punktu widzenia zakresu oddziaływania hałasu na zabudowania mieszkalne; ■ /s. 55-56/ W raporcie przy ocenie wariantów przedsięwzięcia nie wzięto pod uwagę, że w sąsiedztwie funkcjonują już kopalnie, w którym można pozyskiwać surowiec. Tym samym, dla obsługi żwirowni lokalnych, planowana inwestycja nie jest niezbędna, aby uniknąć szkodliwego dla środowiska transportu z innych, odległych miejsc. Należy zauważyć, że w świetle intensywnej eksploatacji okolicznych złóż, brak realizacji przedmiotowej inwestycji jest wariantem najbardziej korzystnym dla środowiska. Z gospodarczego punktu widzenia nie ma negatywnych konsekwencji rezygnacji z inwestycji; ■ /s. 58/ Raport nie określa, jakie cieki wodne zostały zakwalifikowane jako położone najbliżej planowanej inwestycji, a co do których nie przewiduje się jej wpływu na trofię oraz poziom sanitarnego; ■ /s. 59/ Raport nie określa żadnych planowanych działań mających na celu zmniejszenie niebezpieczeństwa wycieków ropopochodnych oraz marginalizację skutków takich sytuacji, aby zabezpieczyć przed zanieczyszczeniem wód gruntowych. Możliwe jest w szczególności poprzez wprowadzenie przeszkód. Każdy aspekt procesu wydobywczego oraz stosowane urządzenia muszą być zabezpieczone przed wyciekami, zaś wszelkie odsłonięte wody gruntowe muszą być dokładnie zabezpieczone; ■ /s. 61/ Twierdzenia zawarte w raporcie przewidujące brak trwałego obniżenia pierwszego poziomu wód podziemnych, braku zmian naturalnych kierunków przepływu wód w poziomach wodonośnych, brak wpływu na najbliższe ujęcie wód komunalnych, braku istotnych, fizycznych zmian jakości wód podziemnych nie zostało poparte żadną argumentacją, w szczególności zaś - stosownymi badaniami oraz pomiarami czy wyliczeniami. Nie może być więc zaaprobowane jako pozbawione podłoża naukowego; ■ /s. 62/ W raporcie nie rozpoznano możliwości wprowadzenia systemu zraszania (deszczowania) obrzeży obszaru górniczego - w szczególności od strony zabudowań mieszkalnych - co zmniejszyć mogłoby dotkliwość pylenia i jego niekorzystnego wpływu na powietrze; ■ /s. 63/ niezbędne w wydawanej decyzji jest wyegzekwowanie rozwiązań - stosowania plandek na naczepy pojazdów w czasie transportu kruszywa poza teren zakładu oraz polewania wodą dróg wewnętrznych i dojazdowych w okresach suszy meteorologicznej, /s. 65/ Raport pomija zlikwidowanie bazy żerowej zwierząt jako negatywne oddziaływanie na środowisko; ■ /s. 65/ Raport w sposób niezgodny z rzeczywistym stanem rzeczy określa brak występowania gatunków ptaków wymienionych w załączniku nr 2 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 12.01.2011 r. w sprawie obszarów specjalnej ochrony ptaków (Dz.U.25, poz. 133 ze zm.), które spełniają kryteria określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 13 kwietnia 2010 r. w sprawie siedlisk przyrodniczych oraz gatunków będących przedmiotem zainteresowania Wspólnoty, a także kryteriów wyboru obszarów kwalifikujących się do uznania lub wyznaczenia jako obszary Natura 2000 (Dz. U. Nr 77, poz. 510). Wnioski raportu w tym zakresie oparto na błędnie wykonanych badaniach, które uchybiały podstawowym zasadom metodologicznym. Niezależnie od powołanych wyżej zastrzeżeń, dodatkowo należy zauważyć, że nie prowadzono obserwacji w strefie oddziaływania inwestycji; ■ /s. 69/ W raporcie całkowicie bezzasadnie przyjęto brak unikalnych walorów widokowych w sąsiedztwie opisywanego obszaru. Brak jest wskazania przyczyn dla takiego stanowiska, jak również wyjaśnienia, jak pojęcie to rozumie autor raportu; ■ /s. 70/ Wskazując na ochronę przed hałasem dzięki wałom ziemnym, raport nie określa sytuacji, która panować będzie przed ich usypaniem. Raport nie przedstawia w tym zakresie żadnych uwag, jak również nie referuje czy były wykonane jakiekolwiek pomiary i badania w tym kierunku; ■ /s. 71/ uwaga zawarta w rozdziale 10 stoi w całkowitej sprzeczności z treścią kolejnego rozdziału oraz całością twierdzeń zawartych w raporcie; ■ /s. 76/ Raport unika wskazania wprost, że mieszkańcy są przeciwni planowanej inwestycji. Niezbędne jest dokładne opisanie jakie obawy i zastrzeżenia mają okoliczni mieszkańcy oraz wskazać czy obawy i tezy mieszkańców mają uzasadnienie. Niezbędne jest jednoznaczne wyjaśnienie w sposób pogłębiony, dlaczego ewentualne obawy mieszkańców nie są trafne. Raport w tej części posługuje się ogólnymi sformułowaniami, które nie podejmują przedmiotowego zagadnienia; ■ /s. 78/ W raporcie nie przeprowadzono badań dotyczących skumulowanego efektu pracy przedmiotowej inwestycji oraz funkcjonujących już kopalni. Należy zauważyć, że efekt ten może mieć większy niż wynikający z sumy oddziaływań poszczególnych inwestycji. Następnie Stowarzyszenie zarzuciło uzupełniająco, że raport nie zawiera procedur działania w celu zmarginalizowania negatywnego wpływu na środowisku w przypadku awarii, przeciwdziałania przypadkowym bądź celowym skażeniom osadnika. Ponadto całkowicie nietrafnie podejmuje tematykę wpływu na obszar Natura2000. Nie zawiera również elementów obligatoryjnych, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 8, 9 ustawy, a także elementów określonych w ust 8 i 10 postanowienia organu z dnia [...] września 2013 r., w sprawie [...]. Zdaniem strony skarżącej istnieje konieczność przeprowadzenia dodatkowych analiz i badań, których zaniechano przed wydaniem rozstrzygnięcia, a dotyczących wpływu inwestycji na środowisko naturalne, w szczególności prawidłowych metodologicznie analiz ornitologicznych oraz entomologicznych, a także analizy hydrologiczne. Organ dokonał bowiem samodzielnej oceny zagadnień z tego obszaru, co nie może zyskać aprobaty, wobec specjalistycznego charakteru tych kwestii. Decyzją z dnia [...] lutego 2015 nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Pile (zwane dalej: Kolegium, SKO), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 71 ust. l, ust. 2 pkt 2, pkt 75 ust. 1 pkt 4, art. 80 ust. 1, art. 82, art. 85 ust. 1, ust. 2 pkt 1 i ust. 3 ustawy środowiskowej, w zw. z § 3 ust. 1 pkt 40 lit. a tiret litery, czwarte, piąte i siódme Rozporządzenia, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ opisał stan faktyczny w sprawie oraz przywołał regulację art. 82 ust. 1 ustawy i stwierdził, że w ocenie Kolegium decyzja organu pierwszej instancji spełnia wymogi art. 82 ust. 1 ustawy. Według Kolegium w aktach sprawy znajdują się dokumenty potwierdzające zachowanie przez organ pierwszej instancji wymogów proceduralnych wynikających z przepisów Kpa oraz ustawy. Strony zostały zawiadomione o wszczęciu postępowania, organ zapewnił możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, a przed wydaniem decyzji strony zostały zawiadomione, w trybie art. 10 § 1 Kpa, o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Organ odwoławczy przytoczył zastrzeżenia wskazane w opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] kwietnia 2014 r. oraz postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2014 r. wskazując, że powyższe warunki uwzględniono w sentencji decyzji organu pierwszej instancji. Kolegium stwierdziło jednocześnie, że nie znajduje żadnych podstaw do zakwestionowania prawidłowości dokonanych uzgodnień i opinii. Kolegium, w sposób zbieżny w tym zakresie z organem I instancji, opisał szeroko i szczegółowo planowane przedsięwzięcie, z uwzględnieniem raportu. Wskazywało w szczególności na charakter przedsięwzięcia, kwestie emisji substancji do powietrza, kwestie ochrony akustycznej, zagadnienia wpływu na środowisko gruntowo-wodne i ochronę wód, gospodarowania odpadami na poszczególnych etapach inwestycji, wpływu przedmiotowego przedsięwzięcia na cele środowiskowe, kwestie specjalnej ochrony ptaków i roślinności. W ocenie Kolegium, raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko został opracowany zgodnie z obowiązującymi przepisami i uzasadnia stwierdzenie, że wnioskowana inwestycja nie zagraża środowisku w sposób uniemożliwiający jej realizację. Zdaniem Kolegium podnoszone przez odwołującego zarzuty wobec raportu nie są prawidłowo uzasadnione, w szczególności nie są poparte odpowiednim kontrdowodem opartym na wiadomościach specjalnych, a stanowią jedynie nieudokumentowaną polemikę autora odwołania z poszczególnymi zapisami raportu. W toku postępowania przed Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska Inwestor (w piśmie z dnia [...] marca 2014 r.) szczegółowo ustosunkował się do tych zastrzeżeń. Zebrane materiały stanowiły podstawę do określenia warunków realizacji przedsięwzięcia. Za bezpodstawne znało SKO zarzuty odwołania dotyczące naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 8, art. 10 § 1 Kpa. Organ pierwszej instancji przeprowadził bowiem, w jego ocenie, szereg czynności w toku postępowania niezbędnych do jej prawidłowego rozstrzygnięcia. W szczególności, zgodnie z art. 33 ust. 1, w związku z art. 79 ust. 1 ustawy, w trakcie postępowania podano do publicznej wiadomości informację o możliwości zapoznania się z dokumentacją sprawy oraz składania uwag i wniosków w terminie 21 dni. Motywy rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji znalazły szerokie odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, spełniającym wymagania art. 107 § 3 kpa. Organ nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów odwołania wskazujących, że organ pierwszej instancji nie uwzględnił wskazań zawartych w uwagach organów ochrony środowiska w zakresie ochrony akustycznej, hydrologicznej, biologicznej, immisji, zanieczyszczeń czy degradacji środowiska naturalnego. Wszystkie bowiem wskazania i zastrzeżenia organów ochrony środowiska uwzględniono w sentencji decyzji organu pierwszej instancji. Kolejno SKO stwierdziło, na podstawie analizy raportu, że wobec zastosowanych przez inwestora rozwiązań technicznych i technologicznych oraz przy zastosowaniu odpowiednich zabezpieczeń, przedsięwzięcie nie będzie w sposób istotny negatywnie oddziaływać na siedliska przyrodnicze, gatunki roślin i zwierząt obszarów Natura 2000 dla ochrony których zostały one wyznaczone. Za nieuzasadniony Kolegium uznało również zarzut dotyczący braku ustalenia obszaru ograniczonego użytkowania wskazując, że z art. 135 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U z 2013 r. poz. 1232 ze zm.) wynika, że jeżeli z przeglądu ekologicznego albo z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że mimo zastosowania dostępnych rozwiązań technicznych, technologicznych i organizacyjnych nie mogą być dotrzymane standardy jakości środowiska poza terenem zakładu lub innego obiektu, to dla oczyszczalni ścieków, składowiska odpadów komunalnych, kompostowni, trasy komunikacyjnej, lotniska, linii i stacji elektroenergetycznej oraz instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej i radiolokacyjnej tworzy się obszar ograniczonego użytkowania. Obszar ograniczonego użytkowania tworzony jest uchwałą sejmiku województwa lub rady właściwego powiatu. Z przedstawionego w sprawie raportu nie wynika, zdaniem Kolegium, taka potrzeba, bowiem nie ma tam wniosków wskazujących na to, że standardy jakości nie zostaną dotrzymane, a przede wszystkim przedmiotowa inwestycja nie jest objęta zakresem zastosowania ww. przepisu. W ocenie Kolegium przyjęte rozwiązania techniczne zapewniają minimalizację oddziaływania na środowisko przedmiotowej inwestycji, a realizacja przedsięwzięcia, przy założeniu spełnienia warunków i wymogów określonych w zaskarżonej decyzji, nie spowoduje naruszenia wymagań ochrony środowiska. Pismem z dnia [...] czerwca 2015 r. Stowarzyszenie złożyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na powyższą decyzję, w całości powtarzając i podtrzymując zarzuty i ich uzasadnienie powołane w odwołaniu. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzją ją poprzedzającej podnosząc, że wszystkie uchybienia organu I instancji, jako niewyeliminowane przez organ II instancji , rzutują na jakość i legalność wydanej decyzji organu odwoławczego. Postępowanie administracyjne jest bowiem tak ukształtowane, że II instancja nie jest wyłącznie instancją kontrolną, ale ma obowiązek całościowego rozpoznania sprawy i wydania decyzji merytorycznej. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Pismem z dnia [...] sierpnia 2015 r. pełnomocnik skarżącego uzupełnił skargę wskazując, ponad przedstawione w odwołaniu i skardze zarzuty, że zgodnie z danymi z map geodezyjnych obszar Natura 2000 Dolina Noteci znajduje się w odległości ok. 20 m od granicy inwestycji, gdyż zgodnie z wnioskiem o wydanie decyzji inwestycja dotyczy całej działki [...], które znajdują się najbliżej obszaru Natura 2000 - tym samym, w ocenie pełnomocnika, źle obliczono w raporcie wpływ inwestycji, gdyż wpływ ten winien być przesunięty o ok. 280 m w głąb obszaru Natura 2000 (300 m - 20 m). Zdanie skarżącego z tego względu nie sposób określić jaki wpływ inwestycja będzie miała na środowisko. Po wtóre zarzucono, że w aktach sprawy brak jest wykazu stron postępowania, a tym samym nie wiadomo, czy osoby które zmarły w trakcie trwania postępowania pozostawiły spadkobierców. Według pełnomocnika organ źle określił inwestora, albowiem stroną postępowania administracyjnego nie może być firma osoby fizycznej i adresatem decyzji - stroną postępowania jest D. W. Kolejno zarzucono, że w chwili złożenia pisma zerwano humus na terenie całej inwestycji i utworzono z tych odpadów pryzmy, chroniące w zamyśle decyzji akustycznie, zostały jednak one umiejscowione inaczej niż w wariancie I raportu. Tym samym, jak twierdzi pełnomocnik, niemożliwe jest określenie wpływu inwestycji na środowisko, albowiem wszystkie obliczenia zostały wykonane przy założeniu innego umiejscowienia maszyn i pryzm. Obecnie zaś wszystko jest przesunięte o ok. 90 stopni. Na dowód czego przedstawiono dokumentację fotograficzną. Następnie podniesiono również, że w chwili wniesienia pisma ustawiono już kruszarkę, która w żaden sposób nie jest ujęta w procesie produkcyjnym określonym w decyzji środowiskowej. Maszyna ta posadowiona jest na fundamentach, więc nie można jej bez przeszkód przenieść w inne miejsce. Nie określono także jakie jest zapotrzebowanie w energię i zużycie wody przez ten konkretny rodzaj maszyny. Wskazano również, że w decyzji nie nałożono obowiązku posiadania pozwolenia wodnoprawnego na wykorzystywanie złóż wód do produkcji kruszywa, chociaż obowiązek taki wynika, zdaniem skarżącego, z ustawy Prawo wodne. Sama zaś decyzja narusza § 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze z dnia 25 sierpnia 1959 r. (Dz.U. Nr 52, poz. 315). Na tę okoliczność przywołano orzeczenie sądu administracyjnego. Pismem z dnia [...] września 2015 r. pełnomocnik strony skarżącej po raz kolejny dokonał uzupełnienia skargi wskazując, że zgodnie z pismem Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w Poznaniu (załączonego do pisma), cmentarz ewangelicko-augsburski położony w miejscowości [...], bezpośrednio sąsiadującym z terenem wydobycia, jest wpisany do rejestru zabytków. Powyższa informacja nie została, jak zarzuca pełnomocnik, ujęta w raporcie, ani nie było konsultacji z urzędem ochrony zabytków. Z tego faktu pełnomocnik wyciągnął wniosek, że w konsekwencji nie wiadomo jaki wpływ na zabytek będzie miała prowadzona inwestycja, ani jakie środki zapobiegawcze należy podjąć aby ochronić ww. zabytek. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., zwanej dalej: Ppsa) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 Ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem niniejszego postępowania była ocena legalności decyzji Kolegium i poprzedzającej ją decyzji Wójta ustalającej uwarunkowania środowiskowe dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie i eksploatacji odkrywki kruszywa naturalnego piaskowo -żwirowego "[...] " na działkach nr [...] w [...]. Materialnoprawną podstawą wydanych w sprawie decyzji był przepis art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, zgodnie z którym uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Przedmiotowa inwestycja w momencie składania wniosku należała do kategorii przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionych w § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397). W związku z powyższym zgodnie z art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy środowiskowej, przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko jest wymagane obligatoryjnie, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Według art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy środowiskowej przez ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko rozumie się postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia obejmujące w szczególności: - weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, - uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień, - zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu. W artykule 77 ust. 1 ustawy środowiskowej określono, że w tych kategoriach spraw, w których jest przeprowadzana ocena oddziaływania na środowisko, zachodzi konieczność uzgodnienia ich warunków z organem wskazanym w pkt 1 tegoż przepisu, po zasięgnięciu opinii organów wskazanych w pkt 2. Decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje się po stwierdzeniu lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Z powyższych regulacji oraz z dyspozycji przepisów art. 81 ustawy środowiskowej wynika, że ustawodawca określił precyzyjnie katalog okoliczności uzasadniających odmowę zgody na realizację przedsięwzięcia. Wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach można odmówić jedynie w razie: 1. niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony (art. 80 ust. 2), 2. odmowy uzgodnienia warunków realizacji bądź wydania negatywnej opinii, przez organy o których mowa w art. 77 ust. 1 ustawy środowiskowej, 3. braku zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany, jeżeli z oceny oddziaływania na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w innym wariancie (art. 81 ust. 1 ustawy środowiskowej), 4. gdy z oceny oddziaływania na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, a za realizacją przedsięwzięcia nie przemawiają konieczne wymogi nadrzędnego interesu publicznego, w tym wymogi o charakterze społecznym lub gospodarczym i brak jest rozwiązań alternatywnych (art. 81 ust. 2 ustawy środowiskowej), 5. jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza (art. 81 ust. 3 ustawy środowiskowej) (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 30 czerwca 2011 r. sygn. akt II SA/Gd 312/11, LEX nr 8981910). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że w kontekście przytoczonych regulacji organy słusznie uznały, iż nie zaistniały warunki do odmowy zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Organ II instancji słusznie zatem utrzymał w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. Nie można również uznać, aby w trakcie postępowania w niniejszej sprawie została naruszona procedura administracyjna, w szczególności art. 7, art. 77 § 1, art. 8, czy art. 10 § 1 Kodeksu Postępowania Administracyjnego, art. 80, art. 81, art. 82, czy art. 85 ustawy środowiskowej, a to ze względów skazanych poniżej. Zgodnie z art. 7 Kpa w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Art. 77 § 1 Kpa głosi, ze organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zgodnie z art. 8 i 10 § 1 Kpa Organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej i obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Z kolei art. 80 ustawy środowiskowej wskazuje, że jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę: 1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1; 2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; 3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa; 4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone; oraz po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Art. 81 ust. 2 wskazuje, że jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia, o ile nie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 34 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Art. 82 ust. 1 pkt 3 ustawy wskazuje, że w przypadku, o którym mowa w art. 135 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, stwierdza konieczność utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania. Wreszcie art. 85 ustawy środowiskowej stwierdza, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga uzasadnienia, a uzasadnienie to, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, powinno zawierać w przypadku gdy została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko: a) informacje o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę, i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa, b) informacje, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione: ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, uzgodnienia regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz opinie organu, o którym mowa w art. 78, wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone, uzasadnienie stanowiska, o którym mowa w art. 82 ust. 1 pkt 4. Organ podaje do publicznej wiadomości informacje o wydanej decyzji i o możliwościach zapoznania się z jej treścią oraz z dokumentacją sprawy, w tym z uzgodnieniem dokonanym z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska oraz opinią organu, o którym mowa w art. 78. Na tle powyższego należy zatem wskazać, że w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego zapewniono udział społeczeństwa w podejmowaniu decyzji w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. O wszczęciu postępowania zawiadomiono wszystkie strony postępowania, a przed wydaniem decyzji organu I instancji strony postępowania zostały powiadomione o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym w sprawie. Ponadto zgodnie z art. 33 ustawy środowiskowej organ I instancji w celu zapewnienia możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu, informację o planowanym przedsięwzięciu podał do publicznej wiadomości. Organ podał także do publicznej wiadomości informacje o wydanej decyzji i o możliwościach zapoznania się z jej treścią oraz z dokumentacją sprawy, w tym z uzgodnieniem dokonanym z RDOŚ oraz opinią Inspektora Sanitarnego. W ocenie sądu do kwestii poruszonych w zgłaszanych uwagach organ I instancji odniósł się w decyzji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przywołanych przepisów Kodeksu Postępowania Administracyjnego Sąd stwierdza, że naruszeń tych przepisów nie dopatrzył się w niniejszej sprawie. Opinia społeczeństwa winna być uwzględniona w procesie wydania decyzji środowiskowej, ale sprzeciw jednej ze stron postępowania (uczestnika na prawach strony) wobec planowanej inwestycji nie może stanowić wyłącznej przesłanki odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Tymczasem zarzuty skarżącego koncentrują się w dużej mierze na polemice z organem, kwestiach nie podlegających analizie na etapie wydawania decyzji środowiskowej, a część z nich jest bezpodstawna. Dodać należy, że wydanie decyzji środowiskowej jest jedynie jednym z etapów procesu budowlanego i pewne kwestie poddawane są ocenie organów na dalszych etapach tego procesu. Decyzja zaś o środowiskowych uwarunkowaniach ma charakter związany, co oznacza, że w przypadku stwierdzenia przez organ, że spełnione zostały ustawowe przesłanki do jej wydania, organ administracji nie ma innego wyjścia jak wydać rozstrzygnięcie pozytywne. Kolejno Sąd stwierdza, że zostały spełnione wymagania stawiane decyzji w art. 85 i 80 ustawy środowiskowej. I tak wskazać należy, że organy prawidłowo ustaliły, że dla przedmiotowego terenu brak jest aktualnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podstawę do analizy i oceny wpływu planowanego przedsięwzięcia na środowisko, w tym na zdrowie i warunki życia ludzi stanowił raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (zwany: raport), który został przedłożony wraz z wnioskiem o wydanie decyzji środowiskowej i w toku postępowania był wielokrotnie uzupełniany, w związku z wezwaniami organu uzgadniającego. Przy wydaniu decyzji, wbrew zarzutom skargi, organ I instancji wziął pod uwagę: opinię sanitarną z dnia [...] kwietnia 2015 r. oraz treść postanowienia RDOŚ z dnia [...] czerwca 2015 r. Należy bowiem wskazać, że w dniu [...] kwietnia 2014 r. Inspektor Sanitarny wydał pozytywną opinię dla przedsięwzięcia z zastrzeżeniami, wskazując, że: należy prowadzić monitoring planowanego przedsięwzięcia na środowisko w zakresie: - prowadzenia pomiarów wydajności i poziomu zwierciadła wody w studni z częstotliwością 1 raz na rok, - odczytów pomiaru ilości pobranej wody podziemnej z częstotliwością 1 raz na dobę; należy przewidzieć maksymalne zadrzewienie/zakrzewienie terenu lokalizacji przedsięwzięcia od strony zachodniej (od strony najbliższych zabudowań) gatunkami zimozielonymi roślin. Powyższe zastrzeżenia, jak słusznie wskazał organ, uwzględniono w decyzji. Z kolei RDOŚ postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 r. uzgodnił pozytywnie przedsięwzięcie z następującymi warunkami realizacji przedsięwzięcia: Transportowane kruszywo przykrywać plandekami; W okresie suszy drogi wewnętrzne i dojazdowe zraszać wodą; Funkcjonowanie zakładu ograniczyć do pory dnia tj. godz. 6:00-19:00; Nadkład gromadzić na zwałowiskach usytuowanych od strony najbliższych zabudowań, wzdłuż zachodniej granicy złoża; Teren wokół stanowiska przesiewania kruszywa zagospodarować w taki sposób aby wokół przesiewacza utworzyć wały z przesianych frakcji materiału, w kształcie nerek. Wyżej wymienione wały o wysokości od 7 do 12 m utrzymywać przez cały okres trwania eksploatacji złoża; Agregat prądotwórczy zlokalizować po wschodniej stronie obszaru złoża; W terminie nie dłuższym niż jeden miesiąc od uruchomienia inwestycji wykonać kontrolne pomiary poziomów hałasu na najbliższych terenach objętych ochroną akustyczną zgodnie z przepisami szczegółowymi w tym zakresie, w warunkach, w których występuje najbardziej niekorzystne oddziaływanie przedsięwzięcia na stan akustyczny środowiska. W przypadku stwierdzenia przekroczenia akustycznych standardów jakości środowiska niezwłocznie zaprojektować i zastosować rozwiązania ograniczające emisję hałasu. Skuteczność zastosowanych rozwiązań potwierdzić niezwłocznie kolejnymi pomiarami hałasu. Wyniki przeprowadzonych pomiarów wraz z opisem dokonanych korekt przedstawić właściwemu organowi ochrony środowiska i Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska w Poznaniu oraz Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w Poznaniu, w terminie nie dłuższym niż dwa tygodnie po ich wykonaniu; Wykonać ujęcie wód podziemnych o zdolności poboru wody nie większej niż 4,0 m3/h w odniesieniu rocznym; Wszelkie naprawy maszyn i sprzętu eksploatacyjnego oraz ich tankowanie prowadzić poza wyrobiskiem górniczym, w miejscu specjalnie do tego wyznaczonym, na utwardzonym, szczelnym podłożu; Prowadzić stały monitoring sprzętu eksploatacyjnego oraz przestrzegać terminów jego przeglądów technicznych. Używać wyłącznie pojazdów i maszyn sprawnych technicznie; Zakład wyposażyć w sorbenty do pochłaniania substancji ropopochodnych; Ścieki socjalno-bytowe gromadzić w szczelnym zbiorniku bezodpływowym, a następnie wywozić do oczyszczalni ścieków, które również zostały uwzględnione w decyzji. Należy stwierdzić, że wydanie powyższych postanowień w zasadzie ukształtowało decyzję organu I instancji. Zgodnie bowiem z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 lutego 2012 r. sygn.. akt II OSK 2544/11 (LEX nr 1138181), "wydane postanowienie w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia wiąże organ wydający decyzję w zakresie kwestii środowiskowych i praktycznie tę decyzję kształtuje." Jednocześnie Sąd podziela, przytoczone wcześniej, ustalenia faktyczne poczynione przez organy w niniejszej sprawie i czyni je podstawą swoich rozważań. Sąd nie dopatrzył się także naruszeń pozostałych przepisów postępowania przez organy orzekające. Zarzuty zaś w tej mierze mają charakter nader ogólny, tymczasem winny one być skorelowane z konkretnymi konsekwencjami przejawiającymi się wpływem na wynik postępowania. W ocenie sądu, a wbrew zarzutom skargi, organ odwoławczy odniósł się do zarzutów stawianych w toku postępowania odwoławczego, a organ I instancji poddała analizie zastrzeżenia podnoszone przez skarżącego w toku postępowania wyjaśniającego. Faktem jest, iż nie uczynił tego w sposób enumeratywny, ja oczekiwałaby tego stron skarżąca, jednak w ocenie sądu nie był do tego zobowiązany. Zdaniem sądu z decyzji organu I instancji wynika, iż kwestie wskazane w toku postępowania przez Stowarzyszenie były poddane analizie organu. Kwestia uzewnętrznienia tego faktu przez organ w decyzji nie wymaga rozwiązań redakcyjnych, jakich oczekuje strona skarżąca. Mianowicie nie jest, w ocenie Sądu, konieczne, żeby organ niemalże w punktach odniósł się do każdej kwestii poruszanej przez podmioty uczestniczące w postępowaniu. Sąd wprawdzie dostrzega zalety takiego rozwiązania, jednak to ocena merytorycznej treści decyzji, a nie jej redakcja jest przedmiotem oceny sądu. W każdym razie nawet ewentualne uchybienia tej natury nie mogą powodować konieczności uchylenia decyzji. Istotne jest tymczasem, że organ wskazał, iż w toku postępowania zgłaszane były zastrzeżenia, co w niniejszej sprawie uczynił. W zakresie zarzutów związanych z naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 Kpa Sąd nie dopatrzył się tak nieprawidłowości w toku postępowania dowodowego, jak i bierności, czy bezrefleksyjności organu. Należy bowiem wskazać, iż mimo, że raport sporządzany przez inwestora, wchodzący w skład materiału dowodowego sprawy, jest dowodem z dokumentu i jak każdy inny dowód podlega regułom postępowania dowodowego, w tym swobodnej ocenie dowodów zgodnie z art. 80 Kpa, to jednak w postępowaniu o środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia jest dowodem prywatnym o szczególnej mocy dowodowej. Jego szczególny charakter wynika w szczególności z kompleksowej oceny przedsięwzięcia i analizy aspektów technologicznych, prawnych, organizacyjnych i logistycznych jego funkcjonowania w powiązaniu ze sobą (tak: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 639/13, dostępny na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jeżeli zatem w danej sprawie przedstawiony został raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, który w ocenie organu odpowiada przepisom prawa oraz jest spójny, logiczny i przekonujący, to nie jest koniecznym szczegółowa ocena wartości dowodowej tego raportu w sytuacji, gdy organ administracji publicznej dokonał oceny, iż jest on zupełny zarówno pod względem formalnym jak i merytorycznym. Organ nie jest zobowiązany do samodzielnego badania i ustalania parametrów w oparciu o wiedzę specjalistyczną, w sytuacji gdy dysponuje opinią, którą uznaje za wiarygodną i zupełną. Ewentualny zarzut ogólnikowości oceny takiego dowodu mógłby być skuteczny jedynie wówczas, gdyby w toku postępowania stawiane były konkretne zarzuty, co do twierdzeń zawartych w raporcie, a organ administracji publicznej opierając się na takim raporcie nie odniósłby się do podnoszonych kwestii, co – zdaniem Sądu – nie miało miejsca w niniejszej sprawie (tak: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 06 lutego 2013 r. sygn. akt. II OSK 1862/11, LEX nr 1358431). Co więcej, w orzecznictwie podnosi się (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 sierpnia 2014 r. sygn, akt II OSK 495/13, dostępny na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl), że Sąd nie może samodzielnie dokonywać oceny treści raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, gdyż wymaga to wiedzy specjalistycznej. Ocena sądu odnośnie raportu dotyczyć może tylko tego, czy raport jest kompletny i spójny, czy spełnia wymagania ustawowe. W ocenie Sądu raport sporządzony w niniejszej sprawie takie wymagania spełnia. Jednocześnie Sąd w niniejszej sprawie przychyla się do stanowiska, że zastrzeżenia wobec przedłożonego raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, aby nie były uznane za gołosłowne powinny zostać poparte na przykład ekspertyzą, która w sposób udokumentowany wskazuje na wady raportu. Jak bowiem wskazano, raportowi przysługuje szczególna wartość dowodowa, która wynika z kompleksowego charakteru analizy planowanego do realizacji przedsięwzięcia. Podważenie jego ustaleń mogłoby nastąpić jedynie, co do zasady, poprzez przedstawienie równie kompletnej analizy uwarunkowań przyrodniczych (tzw. kontrraportu), sporządzonej przez specjalistów dysponujący równie fachową wiedzą jak autorzy raportu, której wnioski pozostawałyby w rażącej sprzeczności do tych zawartych w raporcie przedłożonym przez inwestora (tak: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 marca 2014 r. sygn, akt II OSK 2564/12, dostępny na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie zaś dowodów na zarzuty kierowane względem raportu zabrakło, co przy ogólnej ocenie raportu, jako spełniającego warunki ustawowe, warunki określone w postanowieniu ustalającym jego zakres oraz przy uznaniu jego spójności, rzetelności i logiczności, powoduje, że zarzuty te nie zasługują na uwzględnienie. Na uwzględnienie nie zasługują również zarzuty skargi i odwołania co do rzekomej bezrefleksyjnej akceptacji raportu przez organ I instancji. Jak wynika z akt sprawy w toku aktywna postawa organu I instancji, jak również organów uzgadniających przejawiała się także w kilkukrotnym wzywaniu inwestorów do składania wyjaśnień i uzupełniania. Zarówno RDOŚ, jak i Inspektor Sanitarny wskazali zresztą szereg warunków realizacji przedsięwzięcia, które zostały uwzględnione w decyzji pierwszoinstancyjnej. Postępowanie organu oraz wnioski zawarte w decyzjach wskazują na prawidłowe zgromadzenie i ocenę materiału dowodowego w sprawie. Po względem formalnym decyzje zaskarżone zawierają wszystkie konieczne i wymagane prawem elementy, są szczegółowe i spełniają standardy jakie narzuca art. 11 Kpa. Dodać należy w tym miejscu jeszcze, że szereg zarzutów skarżącego podniesionych w odwołaniu i podtrzymanych w skardze dotyczących rzekomych braków raportu jest pozbawionych podstaw, albowiem kwestie owe w rzeczywistości są uwzględnione w raporcie (w szczególności wskazać tu można na zarzuty dot. m.in. stron – tak je pogrupował skarżący – kolejno: [...]). Kolejnym zarzutem stawianym organom jest nieuwzględnienie w toku postępowania faktu, iż w sąsiedztwie terenu, którego dotyczy przedsięwzięcie znajduje się cmentarz i to cmentarz zabytkowy. Sąd stwierdza, że okoliczność ta badana będzie dopiero na kolejnym etapie realizacji inwestycji, tj. przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy oraz pozwolenia na budowę. Wskazuje na to zresztą przywołane przez skarżącego orzecznictwo. Wyrok z dnia 17 marca 2011 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 876/10 dotyczył oceny decyzji o warunkach zabudowy (por. również np. wyrok z dnia 8 kwietnia 2015 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w sprawie o sygn. akt IV SA/Po 111/15, dostępny na stronie: www.orzeczenia.gov.pl). Na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut nieustalenia przez organy kręgu stron postępowania, albowiem odmienny wniosek nasuwa się po analizie akt sprawy. Jednocześnie przywołane przez skarżącego orzecznictwo na poparcie tego zarzutu jest nieadekwatne, albowiem dotyczyło np. postępowań toczących sie w trybie nieważnościowym. Nota bene zarzut niebrania przez stronę udziału w postępowaniu jest tożsamy z przesłanką wznowienia postępowania określoną w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa. Nawet zatem, gdyby organ w sposób nieprawidłowy ustalił krąg stron postępowania, to Sąd w obecnym składzie podziela zaś tezę zawartą w wyroku NSA z dnia 13 marca 2012 r., II OSK 2298/11 (a także: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 grudnia 2012 r., I OSK 1389/11, dostępne na stronie" www.orzeczenia.nsa.gov.pl), że w okolicznościach konkretnej sprawy, jeżeli sąd administracyjny ustali, że postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją dotknięte jest wadą określoną w art. 145 § 1 (w niniejszej sprawie pkt 4) Kpa, to w dalszej kolejności powinien sprawdzić, czy w sprawie występują negatywne przesłanki wznowienia, w tym ustanowiony w art. 146 § 2 Kpa zakaz uchylenia decyzji w przypadku, gdy w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Samo stwierdzenie, że postępowanie zakończone zaskarżoną decyzja jest dotknięte kwalifikowaną wadliwością, stanowiącą podstawę do wznowienia postępowania, nie może prowadzić automatycznie do uchylenia decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b Ppsa. Trudno bowiem byłoby przyjąć, że sąd administracyjny kontrolę legalności decyzji zawęża do badania tzw. pozytywnych przesłanek wznowienia, a pomija przesłanki negatywne. Naprawienie wadliwości proceduralnych nie zawsze wpływa na merytoryczną treść decyzji (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Warszawa 2011, s. 567-568). Sąd w składzie niniejszym nie przychyla sie również do zarzutu niewłaściwego określenia adresata decyzji. Aczkolwiek określenie adresata decyzji, jako "[...]" nie jest może najbardziej szczęśliwe, to jednak zdaniem Sądu adresatem tym jest osoba fizyczna [...] prowadząca działalność gospodarczą. Gdyby organ określił adresata w sposób wierny przenosząc wpis z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej RP, tj.: "[...]" wówczas zarzut niewłaściwego określenia strony mógłby być zasadny, albowiem decyzja byłaby skierowana do podmiotu nieposiadającego zdolności prawnej. Tak jednak nie jest i Sąd nie uważa, aby powyższe uchybienie dawało podstawę do uchylenia decyzji. Wreszcie wskazać należy, że zarzuty podniesione w ramach uzupełnienia skargi, a dotyczące obecnego, faktycznego zagospodarowania terenu inwestycji wymyka sie ocenie. Zarzuty skarżącego wskazujące na brak kontroli spełnienia przez inwestorów warunków określonych w zaskarżonych decyzjach i zagospodarowania terenu w sposób odbiegający od wytycznych zaskarżonych decyzji nie zasługują na uwzględnienie w ramach niniejszego postępowania, albowiem jego przedmiotem jest jedynie określenie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Decyzja środowiskowa nie tworzy żadnych praw i nie daje możliwości rzeczywistej budowy. Taką możliwość daje jedynie ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. W razie zaś naruszenia prawa poprzez nielegalne działania uruchomieniu podlegają inne procedury. Reasumując, skoro rozstrzygnięcie swoje organ I instancji oparł – zgodnie z art. 80 ustawy środowiskowej – o wyniki uzgodnień i opinii wysoko wyspecjalizowanych organów (RDOŚ i Inspektora Sanitarnego) – brak jest zdaniem Sądu podstaw do kwestionowania jego ustaleń. W świetle zaś tych ustaleń uznać należy, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły przesłanki negatywne uzasadniające odmowę wydania decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań. Oceniając materiał dowodowy w sprawie organy doszły do prawidłowych konkluzji uznając, iż wobec zastosowania przez inwestora wskazanych w decyzji pierwszoinstancyjnej rozwiązań technicznych i technologicznych oraz zastosowania odpowiednich zabezpieczeń, przedsięwzięcie nie będzie w sposób istotny negatywnie oddziaływać na siedliska przyrodnicze, gatunki roślin i zwierząt obszarów Natura 2000, dla ochrony których zostały one wyznaczone. Przyjęte rozwiązania techniczne zapewnią minimalizację oddziaływania na środowisko przedmiotowej inwestycji, a realizacja przedsięwzięcia, przy założeniu spełnienia warunków i wymogów określonych w decyzji organu I instancji, nie spowoduje naruszenia wymagań ochrony środowiska. Przy uwzględnieniu warunków przedstawionych w decyzji organu I instancji, skutki oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko nie wywołają niekorzystnych zmian w otoczeniu i nie spowodują zagrożenia w zakresie niekorzystnego oddziaływania na tereny sąsiednie i nie będą naruszać interesów osób trzecich. W opisanych okolicznościach Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 Ppsa Sąd skargę oddalił.