IV SA/Po 589/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stankowski Sędziowie NSA Grażyna Radzicka (spr.) WSA Józef Maleszewski Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Walocha po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2017 r. sprawy ze skargi P. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2017 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na recz skarżącego P. L. kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Burmistrz Gminy R. decyzją z dnia [...] listopada 2016r. nr [...] działając na podstawie art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. 2016 r., poz. 23 ze zm. – dalej k.p.a.) oraz z art. 4 ust. 2 pkt. 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i 4, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 778 ze zm. – dalej u.p.z.p.), ustalił na rzecz P. K. S. L. Sp. z o.o. (dalej PKS L.) warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowego położonego na działkach o nr ewid. [...], [...], [...], [...] i [...] w obrębie R.. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła K. P. M. Sp. z o.o. Sp.k. reprezentowana przez radcę prawnego P. Ż.. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji o warunkach zabudowy na bazie niekompletnego materiału dowodowego w sytuacji braku wymaganych przepisami prawa map stanowiących część graficzną decyzji i analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu; art. 107 § 2 k.p.a. w zw. z art. 54 ust. 2 lit. d oraz z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p.; oraz § 3 ust. 1 i 2 oraz § 9 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. (Dz.U. Nr 164, poz.1588 – dalej rozporządzenie). W związku z powyższym, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. wnosząca odwołanie wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej ustalenia warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez ustalenie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego dla projektowanej inwestycji w sposób zgodny z funkcją planowanego obiektu, niepogarszający dotychczasowych warunków użytkowania działek sąsiednich; ewentualnie, w przypadku uznania, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części, na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Do odwołania załączono pełnomocnictwo udzielone M. W. przez K. P. M. Sp. z o.o. Sp. k., podpisane przez G. G. i R. P. wraz z pełnomocnictwem dalszym udzielonym przez M. W. radcy prawnemu P. Ż.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu powyższego odwołania, decyzją z dnia [...] marca 2017r. nr [...], działając na podstawie art. 138 §2 k.p.a., uchyliło zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy opisał dotychczasowy przebieg postępowania i wskazał, że pismem z dnia 16 lutego 2017r. pełnomocnik PKS L. adwokat J. F. wniósł o pozostawienie bez rozpoznania przedmiotowego odwołania od decyzji ewentualnie o oddalenie odwołania i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu pełnomocnik stwierdził, iż odwołanie wniesione zostało przez osobę nie posiadającą do tego odpowiedniego umocowania. Podniesiono, iż pełnomocnictwo główne udzielone M. W. zostało w sposób nieprawidłowy podpisane a także nie obejmowało uprawnienia do reprezentowania spółki K. P. M. Sp. z o.o. Sp. k. w niniejszej sprawie. Wobec nie był on również uprawniony do udzielenia dalszego pełnomocnictwa. Odnosząc się do powyższego Kolegium, po analizie całości dokumentów dotyczących przedłożonych pełnomocnictw i wezwaniu wnoszącego odwołanie do uzupełnienia braków formalnych odwołania uznało, że odwołanie K. P. M. Sp. z o.o. Sp. k. zostało wniesione skutecznie przez prawidłowo umocowanego pełnomocnika Spółki. Dalej organ odwoławczy przytoczył treść art. 53 ust. 3, art. 61 ust. 1 pkt 1 – 5 u.p.z.p. oraz §3 ust. 1 i 2 rozporządzenia. Na tej podstawie organ odwoławczy stwierdził, że sporządzona na potrzeby przedmiotowej sprawy analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu nie w pełni odpowiada obowiązującym przepisom, bowiem przeprowadzona została ogólnikowo odnosząc się wyłącznie do zabudowy trzech działek tj. o nr ewid. [...], nr [...] i nr [...], które to działki zabudowane są budynkami o tej samej funkcji co planowana inwestycja. Kolegium wskazało również, iż w sporządzonej analizie, w jej części graficznej, w oznaczeniach wskazano na budynki w zabudowie stanowiącej podstawę do analizy cech zabudowy dla nowej zabudowy, których funkcja i przeznaczenie nie odpowiada jednoznacznie przeznaczeniu obiektu objętego wnioskiem, nie konkretyzując ich jednak ani nie opisując. Dalej stwierdzono, że obszar analizowany nie został prawidłowo przedstawiony w części graficznej załącznika do decyzji wyników analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, na mapie sytuacyjno-wysokościowej. Na mapie tej przedstawiono bowiem wyłącznie fragmenty granic obszaru analizowanego, co jest sprzeczne z orzecznictwem sądów administracyjnych, z którego jednoznacznie wynika, iż obszar analizowany musi być wyznaczony na kopii mapy wokół terenu inwestycji a granice obszaru analizowanego zamknięte, muszą mieścić się i być przedstawiony w całości na tejże mapie. Wątpliwości Kolegium wzbudziło także określenie, w oparciu o przepisy rozporządzenia, zarówno parametru dotyczącego ustalenia wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki jak również wskaźnika szerokości elewacji frontowej. Kolegium nie znalazło też należytego uzasadnienia dla przyjęcia wysokości górnej krawędzi elewacji na 8 m dla planowanej zabudowy w sytuacji gdy w analizie i wynikach analizy ogólnikowo stwierdzono tylko, że w obszarze analizowanym wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej obiektów wynosi od 4 m do 8 m. P. K. S. L. Sp. z o.o. z siedzibą w L., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, kwestionując powyższą decyzję wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 64 § 2 w zw. z art. 140 k.p.a. polegające na zaniechaniu pozostawienia odwołania bez rozpoznania w sytuacji, w której odwołanie to obarczone było istotnymi brakami formalnymi skutkującymi jego bezskutecznością i tym samym uniemożlwiającymi jego rozpatrzenie. Organ II instancji, działając na podstawie art. 64 § 1 k.p.a. wezwał stronę do usunięcia wspomnianych braków w ustawowym terminie siedmiu dni, a strona braków tych skutecznie nie uzupełniła. Dalej zarzucono naruszenie art. 59 § 2 w zw. z art. 140 k.p.a. polegające na zaniechaniu rozpatrzenia przez organ II instancji wniosku odwołującego o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych odwołania, pomimo iż pismo uzupełniające złożone zostało przez stronę po upływie ustawowego i wskazanego w wezwaniu siedmiodniowego terminu i zawierało wniosek o jego przywrócenie, a w konsekwencji tego niezasadne rozpatrzenie odwołania, oraz zaniechaniu wydania postanowienia w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych odwołania w sytuacji, w której pismo uzupełniające złożone zostało przez stronę po upływie terminu, a strona nie wykazała, jakoby nie ponosiła winy w uchybieniu wspomnianego wyżej terminu, a w konsekwencji tego niezasadne rozpatrzenie odwołania. Wnosząca skargę zarzuciła także naruszenie art. 134 w zw. z art. 129 § 2 k.p.a. polegające na zaniechaniu wydania postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Organowi odwoławczemu zarzucono również naruszenie art. 136 i art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 w zw, z art. 140 k.p.a. polegające na zaniechaniu podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, jak również błędnej ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w konsekwencji oparcie zaskarżonej decyzji na błędnych ustaleniach faktycznych. W skardze wskazano także na naruszenia art. 138 §2 oraz art. 8, art. 11 i art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. Z uwagi na opisane powyżej uchybienia skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym również kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazano, że pełnomocnictwo główne udzielone M. W. przez spółkę K. P. M. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą we W. (reprezentowanej przez komplementariusza spółkę K. P. M. Sp. z o.o. z siedzibą we W.), zostało w sposób nieprawidłowy podpisane. Przy każdym z podpisów winny bowiem znajdować się dokładne dane osób (tj. imię oraz nazwisko), które podpisy te złożyły. Co oczywiste, jest to konieczne dla właściwej ich identyfikacji, a w konsekwencji, dla możliwości ustalenia (bądź też nie) ich uprawnień do reprezentacji spółki. Tymczasem, przy wspomnianych wyżej podpisach, wskazano jedynie funkcję osób składających podpis (Prezes Zarządu i Wiceprezes Zarządu), co w niniejszej sprawie uznać należy za niewystarczające wobec faktu, że w skład Zarządu spółki K. P. M. Sp. z o.o. z siedzibą we W. wchodzi wiele osób (12), w tym kilku Wiceprezesów. Zaznaczyć przy tym należy, że powyższego uchybienia nie zmienia fakt, że podpisy zostały poświadczone notarialnie. Niezależnie od powyższego, jak wynika z notarialnego poświadczenia (Repertorium A nr [...]), podpisy pod wspomnianym pełnomocnictwem głównym złożone zostały przez Prezesa i Wiceprezesa Zarządu spółki K. P. M. Sp. z o.o. z siedzibą we W., a mianowicie G. G. i R. P. . Tymczasem, jak wynika z odpisów z KRS, R. P. nie wchodził w skład Zarządu wskazanej wyżej spółki, jak również nie jest był jej prokurentem, a w konsekwencji, nie był osobą uprawnioną do jej reprezentacji i tym samym udzielenia rozważanego pełnomocnictwa. Ponadto rozważane pełnomocnictwo główne udzielone M. W. nie obejmuje uprawnienia do reprezentowania spółki K. P. M. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą we W. w niniejszej sprawie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swą dotychczasową argumentację. K. P. M. Sp. z o.o. Sp. k. będąc uczestnikiem niniejszego postępowania pismem z dnia 1 września 2017r. wniosła o oddalenie przedmiotowej skargi podnosząc, że zarówno pełnomocnictwo główne udzielone przez Uczestnika M. W. dnia 3 lutego 2016 r. jak i pełnomocnictwo dalsze udzielone przez pełnomocnika dnia 15 grudnia 2016 r. były ważne i skuteczne. Za nietrafny uznano także pogląd Skarżącego, jakoby pełnomocnictwo główne miało być nieprawidłowo podpisane z uwagi na niemożliwość identyfikacji podpisów osób je udzielających w związku z brakiem wskazania szczegółowych danych osobowych przy każdym z podpisów. Wskazano przy tym na notarialne poświadczenie podpisu, które ma na celu potwierdzenie tożsamości podmiotu składającego dane oświadczenie woli. Tak poświadczone podpisy pod dokumentem pełnomocnictwa mają z mocy art. 2 § 2 ustawy Prawo o notariacie charakter dokumentu urzędowego. Jak wskazał uczestnik R. P. w dniu udzielania pełnomocnictwa głównego M. W., tj. w dniu 3 lutego 2016 r., był członkiem zarządu spółki K. P. M. sp. z o.o., na co wskazuje załączony do niniejszego pisma odpis zupełny KRS dla spółki K. P. M. sp. z o.o. R. P. został bowiem wykreślony wpisem nr [...] dopiero w dniu 19 sierpnia 2016 r. Zdaniem uczestnika również kwestia zakresu pełnomocnictwa głównego w niniejszej sprawie nie budzi żadnych wątpliwości. Załączone do odwołania pełnomocnictwo główne udzielone przez Uczestnika M. W. z dnia 3 lutego 2016 r., jak i załączone do pisma z dnia 28 marca 2017 r. pełnomocnictwo główne z dnia 8 lutego 2017 r. są tożsame pod względem zakresu i obejmują ogólne umocowanie do reprezentowania spółki K. P. M. sp. z o.o. sp. k. z siedzibą we W. w postępowaniach mających na celu stwierdzenie nieważności bądź wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji (vide pkt. 2 pełnomocnictw) przed wszystkimi podmiotami, jak również właściwymi organami administracyjnymi wszystkich instancji (tak pkt. 6 pełnomocnictw). Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ II instancji art. 59 § 2 k.p.a. przypomniano, że w niniejszej sprawie wniosek Uczestnika o przywrócenie terminu dotyczył nie terminu na złożenie odwołania, lecz terminu na złożenie pisma uzupełniającego z dnia 28 marca 2017 r. Zdaniem Uczestnika załączone do odwołania pełnomocnictwa były ważne i skuteczne. Uczestnik z ostrożności procesowej dołączył jednak do pisma z dnia 28 marca 2017r. kolejne pełnomocnictwa wraz z potwierdzeniem dokonania dotychczasowych czynności procesowych przez pełnomocnika. Zaniechanie przez organ II instancji rozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia ww. pisma uzupełniającego należy w tej sytuacji interpretować nie jako uchybienie proceduralne, lecz jako reasumpcję stanowiska tegoż organu oraz następcze uznanie, że załączone do odwołania dokumenty świadczące o umocowaniu pełnomocnika Uczestnika były ważne i skuteczne w momencie ich złożenia wraz z odwołaniem. Organ II instancji w zaskarżonej decyzji uznał w tym aspekcie, że odwołanie zostało wniesione "z zachowaniem ustawowego terminu". Logiczną konsekwencją takiego stwierdzenia jest to, że w opinii organu II instancji uczestnik nie uchybił terminowi do wniesienia odwołania. W ocenie Uczestnika zasadnym było również podjęcie przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 §2 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. . Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 – dalej P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), kontrola dokonywana przez sądy administracyjne sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy szczególne nie stanowią inaczej. Ewentualne stwierdzenie uchybień w działaniu administracji publicznej obliguje sąd do uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności, bądź też stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 P.p.s.a.). Sąd administracyjny, kontrolując działalność administracji publicznej, pozostaje zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. związany granicami sprawy, a nie granicami skargi. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie była wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. decyzja kasacyjna Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Rozstrzygnięciem tym doszło do uchylenia decyzji organu I instancji ustalającej warunki zabudowy i przekazania temu organowi sprawy do ponownego rozpatrzenia. Przed poddaniem kontroli zasadności wydanej w sprawie decyzji kasacyjnej, z uwagi na stan faktyczny sprawy i zarzuty skargi kwestionujące prawidłowość przeprowadzonych przez organ odwoławczy czynności poprzedzających wydanie zaskarżonej decyzji, Sąd w pierwszej kolejności odniesienie się do zarzutów dotyczących braków formalnych uniemożliwiających rozpoznanie odwołania. Mając powyższe na uwadze Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie stwierdza, iż złożone na etapie postępowania przed Kolegium odwołanie zawiera braki formalne. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie zaś z art. 28 k.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Natomiast według art. 29 k.p.a. stronami mogą być osoby fizyczne i osoby prawne, a gdy chodzi o państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne i organizacje społeczne - również jednostki nie posiadające osobowości prawnej. Wobec treści w/w przepisów jedną z pierwszych czynności Kolegium w niniejszej sprawie było ustalenie, czy pismo inicjujące postępowanie odwoławcze pochodzi od osoby, która może formalnie działać w imieniu odwołującej się osoby prawnej, tj. K. P. M. Sp. z o.o. Sp. k. we W.. Przypomnieć należy, iż rolą podpisu jest potwierdzenie, że pismo pochodzi od osoby uprawnionej do jego wniesienia, a także, że zostało wniesione zgodnie z wolą tego podmiotu. Dlatego organ administracji publicznej, przed podjęciem rozstrzygnięcia w sprawie, mając wątpliwości co do tego, czy odwołanie lub inne pismo składane w trakcie postępowania zostało podpisane przez osoby do tego uprawnione, powinien wezwać stronę do usunięcia braków formalnych (art. 64 § 2 k.p.a.), bądź do złożenia wyjaśnień na piśmie (art. 50 § 1 k.p.a.). W przypadku złożenia odwołania przez pełnomocnika, mając na uwadze wynikający z art. 33 k.p.a. obowiązek przedłożenia pełnomocnictwa przy pierwszej czynności stwierdzić należy, iż brakiem formalnym odwołania podlegającym uzupełnieniu jest również przedłożenie pełnomocnictwa upoważniającego do występowania w imieniu strony Z przedłożonych wraz z odwołaniem dokumentów wynika, że odwołanie w imieniu K. P. M. Sp. z o.o. Sp. k. we W.. podpisane zostało przez radcę prawnego P. Ż. działającego z upoważnienia M. W. działającego jako pełnomocnik K. P. M. Sp. z o.o. Sp. k. we W.. W załączeniu do odwołania przesłano pełnomocnictwo udzielone w grudniu 2016r. (bez daty dziennej) przez M. W. (działającego jako pełnomocnik K. P. M. Sp. z o.o. Sp. k. we W.) na rzecz radcy prawnego P. Ż. oraz pełnomocnictwo administracyjne i sądowoadministracyjne udzielone w dniu 3 lutego 2016r. przez K. P. M. Sp. z o.o. Sp. k. we W. działającego przez G. G. i R. P. (vide załączone poświadczenie notarialne) Jak słusznie wskazał uczestnik postępowania w piśmie procesowym z dnia 1 września 2017r., przedłożone wraz z odwołaniem poświadczenie notarialne repertorium A nr [...] sporządzone przez notariusza B. M. potwierdza, że G. G. i R. P. złożyli podpisy pod pełnomocnictwem upoważniającym M. W. do działania jako pełnomocnik K. P. M. Sp. z o.o. Sp. k. we W.. Takie poświadczone podpisu pod dokumentem pełnomocnictwa ma bowiem z mocy art. 2 § 2 ustawy Prawo o notariacie (j.t. Dz.U. z 2016r. poz. 1796) charakter dokumentu urzędowego, zaś dokument z podpisami notarialnie poświadczonymi "stanowi pewny i trwały dowód faktu złożenia i treści określonego oświadczenia, z którym w postępowaniu cywilnym wiążą się domniemania typowe dla dokumentów urzędowych" (tak M. Grochowski, Prawo o notariacie. Komentarz, Legalis 2017). Słusznym w ocenie Sądu jest również twierdzenie, iż z treści załączonego do odwołania pełnomocnictwa głównego udzielonego przez Uczestnika M. W. w dniu 3 lutego 2016 r., wynika ogólne umocowanie do reprezentowania spółki K. P. M. sp. z o.o. sp. k. z siedzibą we W. w postępowaniach mających na celu stwierdzenie nieważności bądź wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji (vide pkt. 2 pełnomocnictw) przed wszystkimi podmiotami, jak również właściwymi organami administracyjnymi wszystkich instancji (tak pkt. 6 pełnomocnictw). Z przedłożonych wraz z odwołaniem dokumentów nie wynikało jednak, czy na dzień złożenia odwołania w przedmiotowej sprawie G. G. i R. P. byli upoważnieni do występowania w imieniu K. P. M. Sp. z o.o. Sp. k. we W.. Ma to o tyle istotne znaczenie, że jak wynika z akt sprawy (vide złożony do akt sądowych odpis zupełny z KRS k.112-125), R. P. od dnia 19 sierpnia 2016r. (zob. poz. 76 odpisu) nie jest już członkiem zarządu K. P. M. Sp. z o.o. Oznacza to, iż przesłane wraz z odwołaniem pełnomocnictwo podpisane zostało przez osobę nie będącą już na dzień wniesienia odwołania osobą upoważnioną do występowania w imieniu K. P. M. Sp. z o.o. jako komplementariusza K. P. M. Sp. z o.o. Sp. k. we W.. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 33 k.p.a. pełnomocnikiem strony może być osoba fizyczna (§ 1), przy czym pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa (§ 3). Brak tego rodzaju pełnomocnictwa oryginału lub uwierzytelnionego odpisu, aktualnego na dzień wniesienia podania (w tym przypadku odwołania) oznacza, że osoba, która posługując się takim dokumentem nie może być uznana za pełnomocnika strony, a tym samym działać w jej imieniu. W sytuacji, gdy - tak jak w rozpoznawanej w sprawie - organ odwoławczy nie dysponował aktualnym upoważnieniem udzielonym M. W. działającemu w imieniu K. P. M. Sp. z o.o. zachodziła wadliwość formalna podania, jakim jest odwołanie (por. art. 63 §1 k.p.a. in principio). Dlatego złożonemu środkowi zaskarżenia nie można było nadać dalszego biegu bez uprzedniego przeprowadzenia procedury uzupełnienia braków formalnych, przewidzianej w art. 64 k.p.a., poprzez zobowiązanie wnoszącego odwołanie do złożenia dokumentów w formie prawem przewidzianej potwierdzających jego umocowanie do działania w imieniu strony wnoszącej odwołanie. Zasadnym w swej treści (pomimo, iż wezwanie nie obejmowało wprost zobowiązania do przedłożenia odpisu KRS aktualnego na dzień złożenia odwołania) było zatem wezwanie do uzupełnienia braków formalnych odwołania poprzez wezwanie do złożenia prawidłowych pełnomocnictw do czego wnoszący odwołanie został zobowiązany pismem z dnia 10 marca 2017r. Zgodnie bowiem z art. 64 §2 k.p.a. jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Braki, o których mowa w art. 64 §2 k.p.a. należy rozumieć szeroko i mogą one dotyczyć istotnego elementu treści pisma, np. podpisu, uzasadnienia, precyzyjnego określenia żądania, daty, jak również pełnomocnictwa. Wszystkie one podlegają uzupełnieniu pod rygorem pozostawienia podania bez rozpatrzenia, a zatem nienadania mu dalszego biegu w postępowaniu. Przy tym, nieusunięcie braku w zakresie pełnomocnictwa do występowania w imieniu strony, skutkuje pozostawieniem odwołania bez rozpatrzenia zgodnie z art. 64 §2 k.p.a. – zob. wyroki NSA z dnia 20 sierpnia 2015r., sygn. akt. I OSK 2792/13, z dnia 14 stycznia 2016r., sygn. akt. I OSK 1049/14, z dnia 3 września 2008r., sygn. akt. II OSK 978/07). W świetle powyższego stwierdzić należy, że zasadnym w swej treści (pomimo, iż wezwanie nie obejmowało wprost zobowiązania do przedłożenia odpisu KRS aktualnego na dzień złożenia odwołania) było wezwanie do uzupełnienia braków formalnych odwołania poprzez wezwanie do złożenia prawidłowych pełnomocnictw do czego wnoszący odwołanie został zobowiązany przez Kolegium pismem z dnia 10 marca 2017r. W odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia braków formalnych radca prawny P. Ż. w dniu 28 marca 2017r. złożył wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych odwołania (który upłynął w dniu 27 marca 2017r.), aktualne na dzień 28 marca 2017r wydruki komputerowe aktualnych informacji z KRS o K. P. M. Sp. z o.o. Sp. k. we W., K. P. M. Sp. z o.o., pełnomocnictwo z marca 2017r. udzielone przez M. W. działającego z upoważnienia K. P. M. Sp. z o.o. Sp. k. we W. na rzecz radcy prawnego P. Ż., potwierdzenie dokonania dotychczasowych czynności w postępowaniu odwoławczym i pełnomocnictwo administracyjne i sądowoadministracyjne z dnia 8 lutego 2017r. podpisane przez G. G. i E. J.. W sprawie niekwestionowany przez żadną ze stron postępowania jak i przez organ jest fakt uchybienia terminu do uzupełnienia braków formalnych odwołania. Znajduje to potwierdzenie także w aktach sprawy, z których wynika, że termin do uzupełnienia braków formalnych odwołania, do których wnoszący odwołanie zobowiązany został pismem z dnia 10 marca 2017r. (doręczonym w dniu 20 marca 2017) upłynął w dniu 27 marca 2017r. Uzupełniając braki formalne odwołania w dniu 28 marca 2017r. K. P. M. Sp. z o.o. Sp. k. we W. działając przez pełnomocnika uchybiła zatem temu terminowi. Kwestią wstępną, którą organ odwoławczy winien rozpoznać przed wydaniem merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie było zatem rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych odwołania, czego jednak organ odwoławczy zaniechał. Powyższe uchybienie należy potraktować jako mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Jest bowiem możliwe, że po negatywnym rozpoznaniu złożonego przez K. P. M. Sp. z o.o. Sp. k. we W. wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych odwołania nie dojdzie do merytorycznego załatwienia sprawy przez organ odwoławczy, w sytuacji pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia. Mając zatem na uwadze fakt, iż jak wynika z przesłanych dokumentów i zawartych wyżej ustaleń powyższe - wbrew argumentacji Kolegium zawartej w odpowiedzi na skargę - ma wpływ na wynik postępowania (dopiero wraz z pismem stanowiącym odpowiedź na wezwanie przesłano prawidłowe pełnomocnictwo) zasadnym jest uchylenie zaskarżonej decyzji jako wydanej przedwcześnie. Organ II instancji prowadząc ponownie postępowanie winien w pierwszej kolejności rozpatrzyć wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych odwołania i ewentualnie po jego przywróceniu rozpatrzyć odwołanie. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. O kosztach postępowania (pkt 2 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., uwzględniając poniesiony przez Skarżącego koszt wpisu, w wysokości [...] zł, oraz kwotę stanowiącą równowartość wynagrodzenia pełnomocnika ([...] zł) ustalonego na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1804) i opłatę od pełnomocnictwa w kwocie [...]zł.