IV SA/Po 59/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2014r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg K.O. i M.C. na decyzję Wojewody W. z dnia [...] listopada 2013r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji M.C. i K.O. wnieśli skargi na decyzję Wojewody W. z dnia [...] listopada 2013r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty P. z dnia [...] września 2013r. nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą M.S. pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej o mocy 1 MW i średnicy rotora 54 m w K. działka nr [...]. Wraz ze skargami M.C. i K.O. wnieśli odrębne wnioski o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadnieniem powyższego wniosku jest uzasadnienie skargi zawierające zarzuty do wydanej w sprawie decyzji objętej zakresem skargi. Skarżący podnieśli również, że zachodzi duże prawdopodobieństwo, że w trakcie rozpatrywania niniejszej skargi lub wniosków o wznowienie postępowań w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia czy decyzji o warunkach zabudowy inwestor zakończy budowę i powstaną skutki nie dające się odwrócić. W sytuacji, gdy w wyniku ww. postępowań pozwolenie na budowę straciłoby swoją moc prawną wówczas zaistniałaby niepowetowana szkoda, tak u skarżących jak i u inwestora. W związku z powyższym istnieje konieczność wstrzymania prowadzenia dalszych prac budowlanych, co najmniej do czasu zakończenia wszelkich postępowań administracyjnych prowadzonych w sprawie elektrowni wiatrowej w K., w szczególności postępowań zmierzających do usunięcia naruszeń prawa. Trudną bowiem do wyobrażenia jest sytuacja, w której w wyniku niniejszej skargi decyzja o pozwoleniu na budowę siłowni wiatrowej zostanie uchylona, podobnie jak decyzja o warunkach zabudowy czy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach a elektrownia wiatrowa będzie normalnie funkcjonować. Taka sytuacja nie może mieć miejsca, gdyż skutkowałaby przyjęciem, że istnieje możliwość funkcjonowania obiektu, nie posiadającego do tego stosownych decyzji właściwych organów administracji. Nadto, zdaniem wnioskodawców istnieje duże prawdopodobieństwo, że w wyniku prowadzonych postępowań administracyjnych inwestor utraci zgodę na budowę siłowni wiatrowej, gdyż na etapie prowadzenia postępowań administracyjnych w sprawie warunków zabudowy czy środowiskowych uwarunkowaniach dostrzec można wiele naruszeń prawa, które skutkowały wydaniem rozstrzygnięć o obecnie istniejącej treści. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż zgodnie z art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej p.p.s.a.) wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub zawieszenia czynności. Sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Zasadą wyrażoną w w/w przepisie jest więc wykonalność ostatecznych decyzji organów administracyjnych, a wstrzymanie wykonalności decyzji jest wyjątkiem od tej zasady, który wystąpić może w razie zaistnienia ustawowych przesłanek (faktów) uzasadniających to wstrzymanie i po spełnieniu przez stronę warunków jakie ustawa nakłada na nią, w sytuacji ubiegania się o wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji. Przede wszystkim podkreślić należy, iż wstrzymanie wykonalności decyzji (postanowienia) przez sąd administracyjny występuje zawsze na wniosek strony, a co za tym idzie - wykazanie, że istnieją pozytywne przesłanki od których ustawa uzależnia wstrzymanie decyzji przez sąd, spoczywa na stronie która taki wniosek składa. Strona winna jest wykazać (uprawdopodobnić), że istnieją przesłanki o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. tj., iż w razie wykonania tej decyzji (postanowienia) zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd wniosek taki może uwzględnić jeżeli po analizie wniosku, wskazanych w nim faktów i okoliczności uprawdopodabniających te fakty ocenia, iż skutki takie mogą faktycznie zaistnieć tj., że w razie wykonania decyzji strona może ponieść znaczne szkody lub decyzja spowoduje nieodwracalne skutki. Powyższe przesłanki mogą wystąpić łącznie lub oddzielnie. Przesłanka w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, zachodzi w przypadku zagrożenia wystąpienia szkody, która nie będzie mogła być naprawiona, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Natomiast trudne do odwrócenia skutki powstają zwykle tam, gdzie po wykonaniu decyzji jest niemożliwy powrót do pierwotnego stanu sprawy. Podkreślić również należy, że jak przyjęto w judykaturze, chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową) wyrządzoną wnioskodawcy ( a nie inwestorowi), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że skarżący w złożonych przez siebie wnioskach nie wskazali żadnych okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W tym miejscu wskazać należy, że uzasadnienia wniosku nie mogą stanowić zarzuty merytoryczne stawiane samej zaskarżonej decyzji, ponieważ te będzie rozpoznawał Sąd wydając wyrok. Ustosunkowanie się zatem do tych zarzutów na etapie rozpoznawania przedmiotowego wniosku jest niedopuszczalne. W postanowieniu z dnia 28 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 184/05, Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcia Sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej. Ponadto za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji nie może przemawiać okoliczność rozpoczęcia robót budowlanych na podstawie nieprawomocnej decyzji. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. W przedmiotowej sprawie inwestor dysponuje ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę i to on ponosi ryzyko prowadzenia robót przed rozpoznaniem skargi przez Sąd i to na nim spoczywać będzie obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego, w razie, gdyby okazało się, że w wyniku rozpoznania skargi decyzja zostanie uchylona (por. postanowienia NSA: z dnia 15 lutego 2008r., sygn. akt II OZ 1202/07: z dnia 22 lutego 2008r., sygn. akt II OZ 131/08; z dnia 26 lutego 2008r., sygn. akt II OZ 145/08, nie publik., dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Mając powyższe na uwadze Sąd na mocy art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.