IV SA/Po 62/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski Sędzia WSA Maciej Busz Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Barbara Szymkowiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 07 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi K. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] listopada 2018 r nr [...],[...] w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach 1.oddala skargę w całości; 2.oddala wniosek uczestniczki postępowania M. W. o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego Wójt Gminy [...] decyzją z dnia [...] września 2018 r., znak [...] na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 84 oraz art. 85 ust. 1, ust. 2 pkt 2 ustawy z 3 października 2008r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2017r., poz. 1405 ze zm.), § 3 ust. 2 pkt 2 w zw. z §3 ust. 1 pkt 37 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r. poz. 71) stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia pod nazwą "rozbudowa istniejącej stacji paliw płynnych i gazowych LG o podziemny jednokomorowy zbiornik na benzynę bezołowiową Pb 95 wraz przebudową istniejącego zbiornika dwukomorowego ON i PB na jednopaliwowy na olej napędowy ON wraz z instalacją technologiczną w [...], ul. [...], dz. nr [...], obręb [...], gmina [...]. Określił warunki i wymagania dotyczące planowanego przedsięwzięcia oraz ustalił jego charakterystykę. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli A. W. i K. W.. Odwołujący wskazali, iż organ nie przeprowadził analizy oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko pomimo oczywistych przesłanek przemawiających za tym. Brak jest rozważenia rzeczywistej emisji na powietrze atmosferyczne. Organ nie rozważył oddziaływania akustycznego. Pobieżna była analiza związana z oceną gospodarki wodno-ściekowej. Odwołujący się wskazali, że brak jest charakterystyki zbiorników pod względem wyposażanie w automatyczny system pomiarowy paliwa, zapobiegający przepełnieniu zbiorników, jak również szczelności przestrzeni międzypłaszczowej zbiorników. Nadto odwołujący się podnosili, że nie można pomijać, że teren inwestycji obejmuje również obszar składowania węgla, jego kruszenia, co każdorazowo prowadzi do powstania pyłów i zanieczyszczeń. Przechowywane są także nawozy, substancji mogących zmienić środowisko gruntowo-wodne. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] listopada 2018r. utrzymało zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy. W motywach rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2016 r. poz. 353 ze zm., dalej: "u.u.i.ś."). Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwolił stwierdzić, iż w sprawie nie zaszła żadna z ustawowych przesłanek, która skutkowałby koniecznością wydania decyzji odmownej. Teren, na którym ma być zlokalizowana inwestycja objęty jest zapisami Miejscowego Planu Zagospodarowania przestrzennego wsi [...] przyjętego Uchwałą Nr XVI [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] lipca 2004 r. W przedmiotowym planie działka ewidencyjna nr [...] posiada jednostkę bilansową "[...]"- tereny działalności produkcyjno-usługowej oraz składowania i magazynowania. Przepis § 20 ust. 1 pkt. 2 planu przewiduje, iż istniejące obiekty produkcyjno-usługowe, usługowe i magazynowe mogą podlegać: wymianie, rozbudowie i przebudowie oraz zmianie sposobu użytkowania pod warunkiem utrzymania podstawowego przeznaczenia terenu wymienionego w ust. 1 pkt 1 oraz zgodnie z obowiązującymi przepisami szczególnymi. W świetle przepisów planu organ nie stwierdził, aby planowana inwestycja stała w sprzeczności z jego postanowieniami (art. 80 ust. 2 ustawy). W przedmiotowej sprawie nie doszło również do odmowy uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organy współdziałające, albowiem wszystkie organy te dokonały uzgodnienia inwestycji (art. 80 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 77 ust. 1 ustawy). W sprawie, nie zaistniała również przesłanka braku zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w innym wariancie proponowanym przez wnioskodawcę, w sytuacji, gdy organ skorzysta z możliwości określonej w art. 81 ust. 1 ustawy. Nadto zgromadzony w sprawie materiał nie potwierdza aby zaistniały inne przesłanki skutkujące koniecznością wydania decyzji odmownej. Odwołując się do zarzutów odwołania Kolegium nie podzieliło ich podnosząc że okazały się niezasadne. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na powyższą decyzję organu odwoławczego wniósł K. W. zarzucając nieprzeprowadzenie analizy oddziaływania przedsięwzięcia "Rozbudowa siniejącej stacji paliw ..." na środowisko, w sytuacji gdy: a) znajdowanie się planowanej inwestycji w bliskości Rezerwatu Przyrody [...] oraz koryta rzeki [...], przy stwierdzonej treścią decyzji formie odprowadzania nieczystości i ścieków z obszaru inwestycji do koryta rzeki [...], powyższego, z uwagi na ocenę skutków dokonywania takiego odprowadzania nieczystości na samą rzekę oraz wymienione obszary, oczywiście wymagało b) brak sporządzenia analizy przedmiotowego oddziaływania na środowisko narusza wprost postanowienia dyrektywy [...] z [...] listopada 2009 w sprawie ochrony dzikiego ptactwa oraz dyrektywy Rady [...] z dnia [...] maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk naturalnych oraz dzikiej fauny i flory, z uwagi na okoliczność, iż istnienie w sąsiedztwie planowanej inwestycji obszaru występowania ptaków lęgowych znajdujących się na wykazie zawartym w/w dyrektywie, także gatunków ptaków wymienionych na Czerwonej liście zwierząt ginących i zagrożonych w Polsce (Głowaciński - red, 2002), tj. Puszczyka Strix aluco lęgowy, Dzięcioła czarnego Dryocapus martius, również istnienie obszaru występowania widłaka jałowcowatego o Lycopodium annotinum (roślina, ochrona ścisła) wiąże się z potencjalnym zagrożeniem zniszczenia, przez odprowadzanie zanieczyszczeń do zlewni rzeki [...] i inne emisje z miejsca inwestycji, obszarów występowania wskazanych gatunków ptaków i roślin. Nadto skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego tj. 77 § 1, art. 7, art. 8, art. 77 § kpa , art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez wydanie decyzji bez rzeczywistej analizy stopnia emisji związanej z budową i funkcjonowaniem inwestycji w aspekcie możliwości zanieczyszczenia powietrzą atmosferycznego, powołanych już wód gruntowych, czy oddziaływania akustycznego. Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2018r (sygn. [...]) oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy [...] z [...] września 2018r, znak [...] oraz o rozstrzygnięcie o kosztach postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, zważył co następuje, Skarga okazała się niezasadna. Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018r., poz. 2107) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.– dalej "p.p.s.a.") polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności, zgodnie z którą, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Wójta Gminy [...] odpowiadają prawu. Dokonując rozumianej powyższej kontroli zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji I instancji, Sąd nie dopatrzył się przy ich wydaniu naruszeń prawa skutkujących koniecznością wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Ustalony stan faktyczny sprawy jest wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy i Sąd przyjmuje go za podstawę do dalszych swoich rozważań. Przechodząc do meritum sprawy wskazać należy, iż ustawa z 3 października 2008r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2017r., poz. 1405 ze zm., dalej "ustawa") w art. 33 - 38 i 59 - 70 oraz 73 - 85 określa procedurę wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia, a postępowanie które organ jest ustawowo zobowiązany przeprowadzić nazywane jest postępowaniem w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W literaturze wskazuje się, że postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, służy ocenie na wstępnym etapie wszystkich potencjalnych zagrożeń dla środowiska oraz podjęciu próby wypracowania rozwiązań eliminujących lub maksymalnie minimalizujących negatywne oddziaływania na środowisko, które następnie powinny być wykorzystane na dalszych etapach postępowania administracyjnego. Zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy przez pojęcie "przedsięwzięcie" rozumie się "zamierzenie budowlane lub inną ingerencję w środowisko polegającą na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, w tym również na wydobywaniu kopalin; przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty". Zgodnie z art. 59 ustawy przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1. Zgodnie z art. 63 ustawy obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie następujące uwarunkowania: 1) rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, z uwzględnieniem: a) skali przedsięwzięcia i wielkości zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji, b) powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, c) wykorzystywania zasobów naturalnych, d) emisji i występowania innych uciążliwości, e) ryzyka wystąpienia poważnej awarii, przy uwzględnieniu używanych substancji i stosowanych technologii, f) przewidywanych ilości i rodzaju wytwarzanych odpadów i ich wpływu na środowisko, g) zagrożenia dla zdrowia ludzi, w tym wynikającego z emisji; 2) usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego - uwzględniające: a) obszary wodno-błotne oraz inne obszary o płytkim zaleganiu wód podziemnych, b) obszary wybrzeży i środowiska morskie, c) obszary górskie lub leśne, d) obszary objęte ochroną, w tym strefy ochronne ujęć wód i obszary ochronne zbiorników wód śródlądowych, e) obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszary Natura 2000 oraz pozostałe formy ochrony przyrody, f) obszary, na których standardy jakości środowiska zostały przekroczone lub istnieje prawdopodobieństwo ich przekroczenia, g) obszary o krajobrazie mającym znaczenie historyczne, kulturowe lub archeologiczne, h) gęstość zaludnienia, i) obszary przylegające do jezior, j) uzdrowiska i obszary ochrony uzdrowiskowej g) wody i obowiązujące dla nich cele środowiskowe; 3) rodzaj i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do uwarunkowań wymienionych w pkt 1 i 2, wynikające z: a) zasięgu oddziaływania - obszaru geograficznego i liczby ludności, na którą przedsięwzięcie może oddziaływać, b) transgranicznego charakteru oddziaływania przedsięwzięcia na poszczególne elementy przyrodnicze, c) charakteru, wielkości, intensywności i złożoności oddziaływania, z uwzględnieniem obciążenia istniejącej infrastruktury technicznej, d) prawdopodobieństwa oddziaływania, e) czasu trwania, częstotliwości i odwracalności oddziaływania, f) powiązań z innymi przedsięwzięciami, g) możliwości ograniczenia oddziaływania. Ustawodawca w art. 84 ustawy przewidział, iż w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W decyzji organ może określić warunki lub wymagania lub nałożyć obowiązek wykonania działań, w szczególności jeżeli wynikają one z postanowienia, o którym mowa w art. 63 ust. 2a ustawy. Nadto charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Odnosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż jak wynika z Karty informacyjnej przedsięwzięcia przedmiotowa inwestycja polega na rozbudowie istniejącej stacji paliw płynnych i gazowych LG o podziemny jednokomorowy zbiornik na benzynę bezołowiową Pb 95 wraz przebudową istniejącego zbiornika dwukomorowego ON i PB na jednopaliwowy na olej napędowy ON wraz z instalacją technologiczną. Ponadto zauważyć należy, iż w niniejszej sprawie pozostaje poza sporem, że będąca jej przedmiotem inwestycja należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wprawdzie organy zakwalifikowały przedmiotową inwestycję, jako instalację do naziemnego magazynowania ropy naftowej, produktów naftowych, substancji lub mieszanin, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 25 lutego 2011 r. o substancjach chemicznych i ich mieszaninach, niebędących produktami spożywczymi, gazów łatwopalnych oraz innych kopalnych surowców energetycznych, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 22, z wyłączeniem instalacji do magazynowania paliw wykorzystywanych na potrzeby gospodarstw domowych, zbiorników na gaz płynny o łącznej pojemności nie większej niż 10 m3 oraz zbiorników na olej o łącznej pojemności nie większej niż 3 m3, a także niezwiązanych z dystrybucją instalacji do magazynowania stałych surowców energetycznych (§ 3 pkt 37 rozporządzenia), to bardziej precyzyjnie przedmiotową instalacją określałoby przyjęcie, że jest to instalacja do podziemnego magazynowania ropy naftowej, produktów naftowych, substancji lub mieszanin, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 25 lutego 2011 r. o substancjach chemicznych i ich mieszaninach, niebędących produktami spożywczymi, gazów łatwopalnych oraz innych kopalnych surowców energetycznych, inne niż wymienione w pkt 36a i § 2 ust. 1 pkt 22, z wyłączeniem instalacji do magazynowania paliw wykorzystywanych na potrzeby gospodarstw domowych, zbiorników na gaz płynny o łącznej pojemności nie większej niż 20 m3 oraz zbiorników na olej o łącznej pojemności nie większej niż 3 m3 (§ 3 pkt 36 rozporządzenia). Jakkolwiek w odniesieniu do rozbudowy istniejącej stacji paliw, jak to przyjęto w Karcie informacyjnej przedsięwzięcia, odpowiednim określeniem dla przedmiotowej inwestycji jest też zakwalifikowanie jej jako rozbudowy instalacji do dystrybucji ropy naftowej, produktów naftowych, substancji lub mieszanin, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 25 lutego 2011 r. o substancjach chemicznych i ich mieszaninach, niebędących produktami spożywczymi, z wyłączeniem stacji paliw gazu płynnego, o jakiej mowa w § 3 pkt 35 rozporządzenia. Podkreślić przy tym należy, że każda z przyjętych kwalifikacji dotyczy inwestycji wymienionej w § 3 ust. 1 rozporządzenia zatem przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W konsekwencji nie budzi wątpliwości, że przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko nie jest w przypadku przedmiotowej inwestycji obligatoryjne, lecz zostało uzależnione od stwierdzenia tego obowiązku przez organ przy uwzględnieniu warunków określonych w art. 63 ust. 1 ustawy. Zatem organ dokonując oceny, czy w sprawie niezbędne jest nałożenie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, musi uwzględniać: rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia (pkt. 1); usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (pkt. 2); rodzaj i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do uwarunkowań wymienionych w pkt 1 i 2 (pkt. 3). Organ powyższej oceny dokonał na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, w tym Karcie informacyjnej przedsięwzięcie przedstawionej przez inwestora i sporządzonej przez specjalistów. W tym miejscu warto zauważyć, iż w karcie tej bardzo szczegółowo i wnikliwie przeanalizowano wszelkie wynikające z przepisów i mające istotne znaczenie dla sprawy aspekty wpływu przedmiotowej inwestycji na środowisko. W szczególności poddano analizie: - przewidywaną ilość wykorzystywanych mediów, paliw oraz surowców pomocniczych, - rozwiązania chroniące środowisko naturalne, - rodzaj i przewidywane ilości wprowadzanych do środowiska substancji I energii - gospodarkę odpadami, - oddziaływanie na stan powietrza, - oddziaływanie akustyczne, - możliwe transgraniczne oddziaływanie na środowisko, - oddziaływanie na wody powierzchniowe i podziemne, - oddziaływanie na faunę i florę, - oddziaływanie pól elektromagnetycznych, - obszary podlegające ochronie znajdujące się w zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia. W ocenie Sądu w Karcie informacyjnej przedsięwzięcia przeanalizowano zatem oddziaływanie inwestycji pod kątem wszystkich aspektów środowiskowych (w tym emisji do powietrza, wody i gleby oraz i hałasu) wymaganych przepisami dla takiego dokumentu (zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy środowiskowej), w tym także na tereny sąsiednie, mając na względzie ochronę zdrowia ludzi, oraz elementów przyrodniczych. Karta informacyjna przedsięwzięcia, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy środowiskowej, jest dokumentem ściśle sformalizowanym, zawierającym najistotniejsze informacje i dane dotyczące Inwestycji, tj. dane o: - rodzaju, skali i usytuowaniu przedsięwzięcia, - powierzchni zajmowanej nieruchomości, a także obiektu budowlanego oraz dotychczasowym sposobie ich wykorzystywania i pokryciu nieruchomości szatą roślinną, - rodzaju technologii, - ewentualnych wariantach przedsięwzięcia, - przewidywanej ilości wykorzystywanej mediów, paliw oraz surowców pomocniczych, - rozwiązaniach chroniących środowisko, - rodzajach i przewidywanej ilości wprowadzanych do środowiska substancji lub energii przy zastosowaniu rozwiązań chroniących środowisko, - możliwym transgranicznym oddziaływaniu na środowisko, - obszarach podlegających ochronie na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, znajdujących się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia. W Karcie informacyjnej przedsięwzięcia wskazano, że projektowana rozbudowa stacji paliw nie powoduje emisji ścieków technologicznych do wód lub do ziemi, ponieważ ścieki komunalne zaplecza socjalno-bytowego pracowników oraz klientów stacji nadal odprowadzane będą do ogólnospławnej zbiorczej wiejskiej kanalizacji sanitarnej, która już istnieje. Występujące wody opadowe i roztopowe, poprzez system otwartej i zamkniętej kanalizacji deszczowej są podczyszczane w separatorze substancji ropopochodnych i osadniku wobec braku zbiorczej kanalizacji deszczowej są nadal odprowadzane po terenach zielonych (6362,32m2) przedmiotowej nieruchomości Inwestora. Wbrew temu co podnosi skarżący nie ma zatem możliwości odprowadzania ścieków, także bytowych do rzeki [...]. W Karcie informacyjnej przedsięwzięcia wskazano także rozwiązania chroniące środowisko naturalne mając na uwadze, że inwestycja polegająca na wykonaniu nowego zbiornika i przebudowie istniejącego nie spowoduje istotnej emisji zanieczyszczeń do środowiska. Wskazano zatem, że wykorzystywać należy materiały i prefabrykaty posiadające odpowiedni dokument normalizacyjny lub certyfikacyjny, względnie aprobatę, dbać o należyty stan techniczny używanego sprzętu i dopuszczać do pracy jedynie sprzęt i maszyny sprawne technicznie, organizować pracę sprzętu i maszyn stanowiących źródło emisji w sposób ograniczający oddziaływanie na zdrowie ludzi i środowisko, w porze dziennej (między 6.00-22.00), prowadzić roboty w sposób, który nie spowoduje zniszczeń istniejącej szaty roślinnej, zminimalizować ilości wytwarzanych, które powinny być w pierwszej kolejności poddane odzyskowi, a gdy odzysk nie będzie możliwy unieszkodliwianiu (k. 11 KIP). Ponadto w toku działań mających na celu ochronę środowiska wskazano na konieczność odprowadzenie ścieków socjalno-bytowych z budynku pawilonu stacji paliw do wiejskiej kanalizacji sanitarnej w [...] i zastosowanie dwupłaszczowych podziemnych zbiorników na paliwo, wyposażonych w system sygnalizacji wycieku (optyczny i akustyczny), instalacja zawracania oparów paliw podczas napełniania zbiorników magazynowych, szczelnej nawierzchni jezdnej w obrębie stanowiska rozładunku autocysterny z paliwem (podkład betonowy izolowany warstwą folii zgrzewnej) oraz instalację paliwową wykonaną z rur typu [...], systemy rurowe [...]. W zakresie emisji substancji do powietrza wskazano, że źródłem emisji zanieczyszczeń do atmosfery będą dwa dwu płaszczowe, jednokomorowe zbiorniki magazynowe paliw płynnych, których odpowietrzenie odbywać się będzie poprzez zawór oddechowy w ilości zgodnej z normą. Przeładunek paliw do zbiornika podziemnego będzie się odbywał przy zastosowaniu wahadła gazowego. Dystrybucja paliw dla potrzeb publicznych będzie prowadzona przy zastosowaniu dystrybutora wyposażonego w system zawracania oparów. Zanieczyszczenie powietrza atmosferycznego będzie miało miejsce podczas realizacji inwestycji w związku z pracami budowlanymi i montażowymi oraz pochodzić będzie z ruchu pojazdów po terenie nieruchomości. Przy czym uwzględniono, że w bezpośrednim otoczeniu stacji znajdują się budynki mieszkalne, jednorodzinne, usługowe, magazynowe, pola uprawne, nieużytki i niewielkie kompleksy rozdrobnionego drzewostanu. Wobec tego przyjąć należy, że planowana inwestycja nie zmieni i nie wpłynie negatywnie na istniejący obecnie klimat akustyczny terenów chronionych akustycznie położonych w jej pobliżu. Sprzedaż paliw płynnych i gazowych prowadzona na terenie nieruchomości nie powoduje negatywnego oddziaływania na wody powierzchniowe, podziemne i gruntowe, gdyż żadne ścieki technologiczne nie są odprowadzane bezpośrednio do wód. Występuje oddziaływanie pośrednie obiektu na wody powierzchniowe, gdyż z terenu projektowanej inwestycji wody opadowe i roztopowe odprowadzane są po podczyszczeniu w separatorze substancji ropopochodnych i osadniku do szczelnego zbiornika, a następnie wykorzystywane do pielęgnacji terenów zielonych nieruchomości, którą włada Inwestor. Ewentualne nadwyżki mogą zostać odebrane przez uprawnioną firmę i wprowadzone do gminnej oczyszczalni ścieków w [...] (na podstawie stosownej umowy). Stacja paliw w swoim wyposażeniu objęta jest stałym monitoringiem wód podziemnych w związku z magazynowaniem paliw płynnych w zbiornikach podziemnych, która umożliwia szybką reakcję w przypadku awarii systemów detekcji w przypadku rozszczelnienia się zbiorników. Na terenie obiektu prowadzić się będzie magazynowanie paliw w 2 zbiornikach podziemnych, które są wyposażone w system detekcji rozszczelnienia, systemy kontroli napełnienia oraz trzy piezometry czyli system monitorowania wód podziemnych. Dlatego też mało prawdopodobne jest wystąpienie jakiegokolwiek potencjalnego oddziaływania na wody podziemne i środowisko gruntowe. Chybione są zatem zarzuty skarżącego dotyczące braku określenia sposobu zabezpieczenia środowiska przed nieszczelnością zbiorników i zanieczyszczeniem gruntu, wód powierzchniowych oraz podziemnych. Szczegółowa charakterystyka tych zabezpieczeń będzie ustalana na dalszym etapie – projektu budowanego. Jakkolwiek podkreślić należy, że przewidziano automatyczny system alarmowy i zabezpieczeniowy. Przedmiotowa inwestycja nie posiada technologicznych źródeł hałasu, występujące ukształtowanie i zagospodarowanie terenu inwestycyjnego należy przyjąć, że wskaźniki hałasu mające zastosowanie do ustalania i kontroli warunków korzystania ze środowiska nie przekroczą dobowych norm poziomu dźwięku dla pory dnia (45 dB) i nocy (od 22:00 do 6:00 stacja jest nieczynna). W myśl art. 16 ustawy o ochronie przyrody na terenie lokalizacji przedmiotowej inwestycji nie występuje żadna z przewidzianych form ochrony przyrody. Karta informacyjna przedsięwzięcia odnosi się także do form ochrony przyrody, o jakich mowa w art. 6 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2018 r. poz. 142, z późn. zm.). Na terenie lokalizacji przedmiotowej inwestycji nie występuje żadna z takich form o wysokich walorach przyrodniczych i krajobrazowych (art. 16 ustawy o ochronie przyrody). Działka nr [...] w [...], na której planowana jest inwestycją nie leży na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu, najbliżej bo w odległości ok. 3,70 km od przedmiotowej nieruchomości występuje rezerwat przyrody [...], leśny rezerwat przyrody położony w gminie [...] o powierzchni: 5,78 ha. Ponadto w odległości 5 km od nieruchomości w kierunku wschodnim występuje Leśny [...]". Najbliżej położonym obszarem ochrony ptaków jest obszar [...] PLB znajdujący się w odległości około 30 km. Najbliżej zlokalizowany obszar podlegający ochronie - obszar Natura 2000 to obszar mający znaczenie dla Wspólnoty [...] o pow.12,3ha znajdujący się w odległości 10 km od granic gminy. Z Karty wynika zatem, że planowane przedsięwzięcie nie oddziałuje na cenne przyrodniczo obszary i parki krajobrazowe oraz nie wpływa niekorzystnie na faunę i florę. W przedmiotowej sprawie wyspecjalizowane organy dokonując oceny przedstawionej Karty informacyjnej przedsięwzięcia uznały, iż brak jest potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (opinia sanitarna z dnia [...] lipca 2018r., Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...], opinia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] lipca 2018 r. i opinia Państwowego Gospodarstwa Wodnego [...] z [...] lipca 2018r.). W tym miejscu wskazać należy, iż Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] wyraził opinię, że dla przedsięwzięcia nie ma potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko. Organ wskazał, na konieczność uwzględnienie w decyzji środowiskowej jednego warunku. Organ opiniujący przeanalizował kryteria wymienione w art. 63 ust.1 ustawy tj. rodzaj, cechy i skalę przedsięwzięcia, wielkość zajmowanego terenu, zakres robót związanych z jego realizacją, prawdopodobieństwo, czas trwania, zasięg oddziaływania, możliwość ograniczenia oddziaływania oraz odwracalność oddziaływania, powiązania z innymi przedsięwzięciami, a także wykorzystanie zasobów naturach, różnorodność biologiczna, emisje i uciążliwości związane z eksploatacja przedsięwzięcia, gęstość zaludnienia wokół przedsięwzięcia oraz usytuowanie przedsięwzięcia względem obszarów wymagających specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt, ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochrona, w tym obszarów Natura 2000. Organ opiniujący uznał, iż z uwagi na charakter i stopień złożoność oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz brak negatywnego wpływu na obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin, grzybów i zwierząt, ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochron, nie ma potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko. Jednakże organ w opinii wskazał na konieczność uwzględnienia w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach warunków i wymagań opisanych w pkt 1 opinii. RDOŚ podkreślał, że aktualnie przedmiotowy teren jest wykorzystywany pod działalność związaną z dystrybucją paliw płynnych i gazowych LPG, z obsługą komunikacji, z usługami handlu, z działalnością związaną ze składowaniem i magazynowaniem płodów rolnych, złomu i sprzedaży opału. Oceniając zebrany materiał dowodowy, w tym Kartę informacyjną przedsięwzięcia, ze względu na przyjęte dla stacji rozwiązania w zakresie gospodarki wodno-ściekowej i gospodarki odpadami Dyrektor zaakceptował stwierdzenie, że przedsięwzięcie nie będzie negatywnie wpływać na lokalne warunki gruntowo-wodne. Stacja paliw spełnia i będzie spełniać wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz.U. z 2014 r., poz. 1853 ze zm.). RDOŚ zaakceptował także, że eksploatacja inwestycji nie będzie się wiązać z korzystaniem z zasobów wód podziemnych w ramach szczególnego korzystania z wód. Biorąc pod uwagę planowane rozwiązania w zakresie zabezpieczeń zbiorników na paliwo, gospodarki wodno-ściekowej i gospodarki odpadami, a także rozwiązania techniczne zastosowanie na stacji i ukierunkowane na ochronę środowiska gruntowo-wodnego (sieć piezometrów, szczelne nawierzchnie w miejscach narażonych na kontakt z paliwami), nie przewiduje się negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na Jednolite Części Wód Powierzchniowych i Jednolite Części Wód Podziemnych, nie przewiduje się zatem pogorszenia istniejącego stanu wód podziemnych i powierzchniowych w wyniku realizacji i eksploatacji planowanego przedsięwzięcia. Realizacja inwestycji nie będzie miała negatywnego wpływu na osiągnięcie celów środowiskowych określonych w Planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza [...]. Nadto Dyrektor stwierdził, że na etapie realizacji przedsięwzięcia może nastąpić niewielka emisja substancji do powietrza w okresie prowadzenia prac budowlanych. Emisje te będą miały charakter miejscowy i okresowy oraz ustaną po zakończeniu prac budowlanych, należy je uznać za pomijalne. Dyrektor zauważył przy tym. że dzięki zwiększeniu pojemności magazynowej zbiorników na paliwa, dostawy paliw na teren stacji będą odbywały się rzadziej, co wpłynie pozytywnie na ograniczenie emisji występujących podczas przeładunku paliw ze zbiornika autocysterny do zbiorników magazynowych. Na podstawie zgromadzonych materiałów stwierdzono, że ze względu na rodzaj i skalę przedsięwzięcia oraz planowane do zastosowania rozwiązania techniczne i technologiczne, nie przewiduje się jego ponadnormatywnego wpływu na stan jakości powietrza w rejonie zainwestowania. Nadto RDOŚ wskazał, że na terenie obiektu wykorzystywane będą paliwa płynne (magazynowanie, przewóz, przeładunek, tankowanie), zatem istnieje możliwość powstania zagrożeń w tym zakresie. Awarię mogą spowodować: rozszczelnienie zbiornika paliwowego, wyciek paliwa w czasie transportu i przeładunku oraz pożar. Zdarzenia te mogą być źródłem niekontrolowanej emisji zanieczyszczeń do środowiska gruntowo-wodnego oraz do powietrza. Zaakceptowano jednak zastosowane i planowane do zastosowania przy realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia rozwiązania techniczne będą ukierunkowane na eliminację możliwości wycieku paliwa do gruntu oraz możliwości wystąpienia pożaru. Zastosowane rozwiązania materiałowe i technologiczne ograniczą ryzyko wystąpienia awarii do minimum, a w przypadku jej wystąpienia pozwolą na szybkie usunięcie ewentualnych usterek. Przy zastosowaniu wszelkich działań minimalizujących wpływ inwestycji na środowisko (zwłaszcza na etapie realizacji), przestrzeganiu procedur bezpieczeństwa i higieny pracy, zatrudnieniu wykwalifikowanych pracowników, a także mając na uwadze lokalizację przedsięwzięcia poza terenami zalewowymi, zagrożonymi ryzykiem wystąpienia powodzi i terenami osuwiskowymi stwierdzono, że realizacja i eksploatacja przedsięwzięcia zgodnie z obowiązującymi normami i przepisami, nie stwarza ryzyka wystąpienia poważnych katastrof naturalnych i budowlanych. Eksploatacja przedsięwzięcia nie będzie wiązała się także z nadmiernym wykorzystaniem zasobów naturalnych oraz znaczącym negatywnym wpływem na bioróżnorodność. Teren przeznaczony pod planowane przedsięwzięcie zlokalizowany jest poza obszarami chronionymi na podstawie ustawy o ochronie przyrody. Najbliżej położonymi obszarami Natura 2000 są: obszar mający znaczenie dla Wspólnoty [...], oddalony o 15,5 km oraz obszar mający znaczenie dla Wspólnoty [...], oddalony o 17,0 km od miejsca realizacji przedsięwzięcia. Analiza dokumentacji wykazała, że przedmiotowe przedsięwzięcie zostanie zlokalizowane na terenie istniejącej stacji paliw płynnych i gazowych LPG, a jego realizacja nie będzie się wiązać z wycinką drzew lub krzewów. Realizacja przedsięwzięcia nie wpłynie także na obszary chronione, a w szczególności na siedliska przyrodnicze, gatunki roślin, grzybów i zwierząt oraz ich siedliska, dla których ochrony zostały wyznaczone obszary Natura 2000, ani pogorszenia integralności obszarów Natura 2000 lub powiązania z innymi obszarami. Ponadto przedsięwzięcie nie spowoduje utraty i fragmentacji siedlisk oraz nie wpłynie na krajobraz, ciągłość korytarzy ekologicznych i funkcję ekosystemu. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny także wyraził opinię, że dla planowanego przedsięwzięcia nie jest wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Organ wziął w szczególności pod uwagę obecny sposób zagospodarowania terenu przewidzianego pod planowane przedsięwzięcie oraz obszar znajdujący się w bezpośrednim sąsiedztwie. Oceniając przedmiotowe przedsięwzięcie Powiatowy Inspektor Sanitarny zaakceptował, że spowoduje ono powstanie niewielkiej ilości odpadów, lecz aby maksymalnie ograniczyć ich ilość Inwestor planuje powierzenie wykonania budowy doświadczonemu podmiotowi specjalizującemu się z zakresie budowy tego typu obiektów i posiadającemu niezbędny do wykonania prac sprzęt techniczno-budowlany oraz stosowne zezwolenia w zakresie gospodarki odpadami powstającymi podczas przedmiotowej budowy. Faza realizacji związana będzie z krótkotrwałą emisją hałasu podczas okresowego użytkowania maszyn i urządzeń niezbędnych przy pracach związanych z budową i ustąpi po zakończeniu robót. Inwestycja nie przewiduj także technologicznych źródeł hałasu powodującego przekroczenie standardów jakości środowiska. Ze względu na rodzaj i charakter planowanej inwestycji i sposób jej wykorzystania nie przewiduje się znaczącego oddziaływania w zakresie substancji emitowanych do powietrza. Użytkowanie zbiorników nie wpłynie na pogorszenie stanu powietrza atmosferycznego w bezpośrednim otoczeniu inwestycji. Inspektor podsumował, że przebudowa stacji paliw nie spowoduje ponadnormatywnego oddziaływania poza granicami terenu, którego właścicielem jest Inwestor zamierzenia. Na podstawie charakteru przedsięwzięcia, jego oddziaływania oraz lokalizacji na terenach przeznaczonych do tego typu działalności można uznać, że nie zachodzą jakiekolwiek podstawy do stwierdzenia ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania. Inwestycja nie powinna wpłynąć na pogorszenie warunków życia mieszkańców i oddziaływać negatywnie na zdrowie ludzi. W piśmie z dnia [...] lipca 2018 r. Państwowe Gospodarstwo Wodne [...] wyraziło opinię, w której także nie stwierdzono potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i wskazano na konieczność uwzględnienia w decyzji środowiskowych uwarunkowaniach 6 warunków wskazanych w opinii. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego w tym Karty informacyjnej przedsięwzięcia [...] wyraziły pogląd, że przedmiotowa inwestycja nie zagraża Jednolitej Części Wód Powierzchniowych [...] oraz części obszaru dorzecza [...]. Nie przyczyni się do nie osiągnięcia celów środowiskowych dobrego stanu ekologicznego i dobrego stanu chemicznego. Analizując z kolei treść zaskarżonej decyzji wskazać należy, iż warunki przedsięwzięcia wynikające z opinii RDOŚ oraz Państwowego Gospodarstwa Wodnego [...] zostały przeniesione do rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji oraz jej uzasadnienia co pozwala uznać, że z uwagi na charakter i stopień oddziaływania przedsięwzięcia oraz brak negatywnego wpływu na obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierza, ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, przedsięwzięcie nie spowoduje ponadnormatywnego oddziaływania na warunki życia i zdrowia ludzi, a także nie będzie stanowiło zagrożenia dla środowiska. Zatem mając na uwadze opinie uzyskane od wyspecjalizowanych jednostek oraz biorąc pod uwagę skalę i charakter inwestycji, wielkość zajmowanego terenu, zakres robót związanych z jej realizacją, prawdopodobieństwo, czas trwania, zasięg oddziaływania oraz odwracalność oddziaływania, a także wykorzystanie zasobów naturalnych, emisję uciążliwości związane z jej budową i eksploatacją oraz usytuowanie przedsięwzięcia względem obszarów wymagających specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną w tym obszarów Natura 2000 organ wydający decyzje, jak i organu opiniujące miały podstawy do uznania, iż planowane przedsięwzięcie nie pociągnie za sobą zagrożeń dla środowiska, a w szczególności nie zmieni rodzajów emitowanych do powietrza substancji w stosunku do stanu istniejącego. Z powyższych względów organ po analizie zgromadzonej dokumentacji oraz mając na uwadze stanowisko Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego oraz [...] prawidłowo uznał, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia, że planowana inwestycja nie będzie powodować przekroczenia standardów w środowisku. W przedmiotowej sprawie nie doszło zatem do odmowy uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organy współdziałające, albowiem wszystkie organy uzgadniające dokonały pozytywnego zaopiniowania inwestycji (art. 80 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 77 ust. 1 ustawy). W ocenie składu orzekającego wydane w toku postępowania opinie są prawidłowe zarówno pod względem formalnym, jak i merytoryczny. W tym miejscu warto wskazać, iż w zaskarżonej decyzji organ dokonał samodzielnej oceny przedsięwzięcia wskazując m.in., że cały system dystrybucji paliw wyposażony będzie w system zabezpieczający i ostrzegawczy w przypadku wycieków lub nieszczelności. Przedmiotowe przedsięwzięcie nie będzie wiązało się z negatywnymi zmianami w miejscowych środowisku przyrodniczym z uwagi na niewielki zasięg powierzchniowy, a planowane prace nie stanowią zagrożenia dla miejscowych zasobów różnorodności biologicznej. Planowane rozwiązania zapewnią bezpieczeństwo środowiska gruntowo – wodnego w związku z zastosowaniem detektora wycieku zlokalizowanego między płaszczyznami zbiornika. Podkreślono, że cały system dystrybucji paliw będzie wyposażony w system zabezpieczający i ostrzegawczy w przypadku wycieku lub nieszczelności. Nadto warstwy wodonośnie w obrębie stacji będą monitorowane w celu zabezpieczenia przed ewentualnym przenikaniem zanieczyszczeń. Organ wskazał także, że obszar objęty wnioskiem znajduje się w dorzeczy [...], jednakże eksploatacja inwestycji nie będzie wiązać się z korzystaniem w wód podziemnych w ramach szczególnego korzystania z wód, a jak wskazano powyżej systemy zabezpieczające przed przeciekaniem i przenikaniem zanieczyszczeń ukierunkowane są na ochronę środowiska gruntowo-wodnego, nie przewidują negatywnego oddziaływania na Jednolite Części Wód Powierzchniowych i Podziemnych. Wbrew temu co podnosi skarżący inwestycja nie będzie miała negatywnego oddziaływania na osiąganie celów środowiskowych określonych w Planie gospodarowania wodami dorzecza [...], a także rzeki [...]. Przedsięwzięcia nie znajduje się na terenach uzdrowisk i obszarów ochrony uzdrowiskowej ani innych obszarów chronionych na podstawie ustawy o ochronie przyrody. Organ zwrócił uwagę, iż na etapie realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia nastąpić może niewielka emisja substancji do powietrza w postaci pyłów, związana z pracami ziemnymi oraz praca silników maszyn i urządzeń pracujących na budowie. Jednak emisje te będą miały charakter czasowy, miejscowy, zatem pomijalne. Natomiast eksploatacja przedsięwzięcia wiązać się będzie z emisją do powietrza substancji związanych z tankowaniem pojazdów i napełnianiem zbiorników, co jednak nie będzie wiązać się z ponadnormatywnym oddziaływaniem na stan jakości powietrza. Chybiony jest zatem zarzut skarżącego o braku sporządzenia analizy przedmiotowego oddziaływania na środowisko planowanej inwestycji. Inwestycja nie wymagała bowiem sporządzenia oceny oddziaływania na środowisko w postaci raportu oddziaływania na środowisko. Nadto podkreślić należy, że teren, na którym ma być zlokalizowana inwestycja objęty jest postanowieniami Miejscowego Planu Zagospodarowania przestrzennego wsi [...] przyjętego Uchwałą Nr XVI [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] lipca 2004 r. W przedmiotowym planie działka ewidencyjna nr [...] posiada jednostkę bilansową "[...]"- tereny działalności produkcyjno-usługowej oraz składowania i magazynowania. Postanowienie § 20 planu przewiduje ustalenia szczegółowe dla terenów wyznaczonych w planie symbolem [...] - istniejące obiekty produkcyjno-usługowe, usługowe i magazynowe mogą podlegać: wymianie, rozbudowie i przebudowie oraz zmianie sposobu użytkowania pod warunkiem utrzymania podstawowego przeznaczenia terenu wymienionego w ust.1 pkt 1 oraz zgodnie z obowiązującymi przepisami szczególnymi (§ 20 ust. 1 pkt 2 planu). Nadto z pozostałych postanowień planu nie wynika, by planowana inwestycja stała w sprzeczności z jego postanowieniami. Słusznie wskazały organy administracji, że planowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (art. 80 ust. 2 ustawy). Mając na uwadze treść powołanych na wstępie przepisów, a także okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału oraz przebiegu postępowania należy uznać, że zaskarżona oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji odpowiadają prawu. Oba kontrolowane akty zostały wydane przez organy właściwe do rozpatrzenia sprawy, w niezawierającym istotnych wad procesowych postępowaniu, spełniają w szczególności wymogi wynikające z art. 7 Kpa, 77 § 1 Kpa, 80 Kpa. Organy II instancji odniósł się do zarzutów podniesionych przez odwołujących się dotyczących braku rozważenia rzeczywistej emisji do powietrza, oddziaływania akustycznego oraz oceny gospodarki wodno-ściekowej. Treść decyzji organu drugiej instancji świadczy przy tym zarówno o wykonaniu obowiązków kontrolnych, jak i związanych z ponownym merytorycznym rozpatrzeniem sprawy. W tym miejscu wskazać należy, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się i Sąd w składzie niniejszym podziela ten pogląd, że nie można uznać za skuteczne zarzuty strony skarżącego wobec ustaleń organów administracji co do oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dokonanych na podstawie Karty informacyjnej przedsięwzięcia w sytuacji, gdy strona skarżąca nie zaoferowała żadnych konkretnych dowodów wskazujących na wadliwość tychże ustaleń i treści Karty informacyjnej przedsięwzięcia (por. wyrok NSA z 14 lutego 2013 r., II OSK 1944/11, oraz wyrok WSA w Warszawie z 19 listopada 2011 r., IV SA/Wa 414/11). Informacje na temat oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko zawarte w Karcie informacyjnej przedsięwzięcia były oceniane przez trzy niezależne i wyspecjalizowane podmioty, które uznały, iż brak jest potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Powyższe stanowisko, co wynika w wcześniejszej części uzasadnienia, podziela również skład orzekający w niniejszej sprawie. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia przez organy obu instancji art. 107 § 3 Kpa poprzez brak w uzasadnieniu dostatecznego wyjaśnienia oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko. W niniejszej sprawie organ odwoławczy po dokonaniu analizy akt dokonał oceny, iż niniejsze postępowanie nie wymagało przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i stanowisko swoje uzasadnił w sposób wystarczający by sprostać wymogowi stawianemu przez art. 107 § 3 Kpa. W tym stanie rzeczy Sąd nie dopatrzył się także innych uchybień przepisów procesowych skutkujących uchyleniem zaskarżonej decyzji. Wszystkie te okoliczności ujmowane łącznie świadczą o niezasadności zarzutów skargi. Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił, jak orzeczono w punkcie 1 wyroku. Sąd w punkcie 2 wyroku oddalił wniosek uczestniczki postępowania o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego na podstawie art. 200 p.p.s.a. i art. 205 p.p.s.a., gdyż zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw przysługuje tylko skarżącemu od organu i to w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji. Taka sytuacja w przedmiotowej sprawie nie miała miejsca.