IV SA/Po 63/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Donata Starosta po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] listopada 2013 r. Nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia za nieuzasadnione p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2013 r. Nr SKO [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uznało za nieuzasadnione zażalenie A. W. na przewlekłość postępowania prowadzonego przez Miejsko-Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w J. w przedmiocie przyznania lub odmowy przyznania świadczeń z pomocy społecznej. Postanowienie zostało opatrzone pouczeniem o prawie wniesienia "zażalenia" na postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia, za pośrednictwem Kolegium. Pismem z dnia [...] grudnia 2013 r. A. W. wniósł obszerną skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, wskazując, między innymi, datę i numer ww. postanowienia Kolegium. Nadto skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie, jako wniesionej z uchybieniem terminu. Pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. sąd zwrócił się do skarżącego o wskazanie, czy pismo stanowi skargę na postanowienie SKO z dnia [...] listopada 2013 r. pod rygorem przyjęcia, że jest to skarga na wymienione postanowienie. Nadto przesłano skarżącemu druk formularza PPF. W odpowiedzi skarżący nadesłał obszerne wyjaśnienia, do których załączył wypełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Postanowieniem z dnia 25 marca 2014 r. sygn. akt IV SA/Po 63/14 Sąd odrzucił skargę na postanowienie SKO z dnia [...] listopada 2013 r. Nr SKO-[...]. Sąd wskazał, że zaskarżone postanowienie, wydane w trybie art. 37 k.p.a., nie należy do żadnej z kategorii postanowień wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., a zatem skarga na takie postanowienie jest niedopuszczalna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 11 grudnia 2012 r., sygn. akt II OZ 1084/12, z dnia 20 lipca 2012 r., sygn. akt II OZ 619/12, z dnia 1 października 2009 r., sygn. akt I OZ 918/09, z dnia 19 sierpnia 2009 r., sygn. akt I OZ 788/09, dostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Oznacza to, że zastosowanie powołanego przepisu jest dopuszczalne wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie daje podstaw do uwzględnienia skargi. Jednym z przypadków wniesienia skargi oczywiście bezzasadnej jest sytuacja, gdy przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie, które jest niezaskarżalne. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 247 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.