IV SA/Po 711/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Świerczak Sędzia WSA Józef Maleszewski Asesor Sądowy WSA Maria Grzymisławska-Cybulska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 3 października 2019 r. sprawy ze skargi Zarządu Dróg i Zieleni w [...] na postanowienie Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie przedłożenia ekspertyzy technicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Inspektor Nadzoru Budowlanego na rzecz Zarządu Dróg i Zieleni w [...] kwotę [...]zł ([...] zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej również jako: PINB) postanowieniem z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...], znak: [...] nałożył na Zarząd Dróg i Zieleni w [...] obowiązek dostarczenia w terminie do dnia [...] lipca 2019 r. ekspertyzy stanu technicznego mostu im. [...] w [...]. Na skutek złożonego od tego postanowienie zażalenia Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej również jako: [...]WINB) postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] uchylił wskazane powyżej postanowienie w części, w jakiej określono adresata obowiązku i w tym zakresie orzekł o nałożeniu obowiązku przedłożenia ekspertyzy na Zarząd Powiatu w [...]. Pismem sporządzonym dnia [...] maja 2019 r. Zarząd Powiatu w [...] wniósł skargę na postanowienie Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia ekspertyzy stanu technicznego mostu. Skarga w tej sprawie została zarejestrowana pod sygn. IV SA/Po 564/19. W odpowiedzi na skargę Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że po zapoznaniu się z treścią skargi, postanowieniem z dnia [...] czerwca 2019 r. znak: [...] uchylił on w całości zaskarżone postanowienie z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018, poz. 1302 – dalej jako: p.p.s.a.) i w tym miejscu orzekł merytorycznie. W tej sytuacji organ wniósł o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnyego. Na wezwanie Sądu, Inspektor Nadzoru Budowlanego przesłał postanowienie własne z dnia [...] czerwca 2019 r. znak: [...] i jednocześnie poinformował o wniesieniu na nie skargi do sądu administracyjnego. Skargę na to postanowienie do sądu administracyjnego wywiódł Zarząd Dróg i Zieleni w [...]. Skarga na postanowienie z dnia [...] czerwca 2019 r. znak: [...] (dalej również jako: Postanowienie Autokontrolne) została zarejestrowana pod sygn. IV SA/Po 711/19. W złożonej skardze wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie kosztów postępowania, a także o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Opisano w czym Zarząd Dróg i Zieleni w [...] upatruje wadliwości działania Organu i błędnego wskazania adresata obowiązku. W odpowiedzi na skargę Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 13 sierpnia 2019 r. sygn. IV SA/Po 564/19 zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie ze skargi Zarządu Powiatu w [...] na postanowienie Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2019 r. do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy ze skargi Zarządu Dróg i Zieleni w [...] na Postanowienie Autokontrolne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga podlegała uwzględnieniu, z przyczyn, które Sąd zobowiązany był wziąć pod uwagę z urzędu. W świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości rzeczowej ocenia zaskarżony akt z punktu widzenia jego zgodności z prawem, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania zakwestionowanego aktu. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej w skrócie jako: "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami oraz wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas w zależności od rodzaju naruszenia uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub w części, albo stwierdza jej nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja może ulec uchyleniu wówczas, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest Postanowienie Autokontrolne Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...]. Wspomnianym rozstrzygnięciem organ odwoławczy uwzględnił, w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a., skargę Zarządu Powiatu w [...] na własne postanowienie z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] i w rezultacie orzekł o uchyleniu zaskarżonego postanowienia i w tym miejscu orzekł o uchyleniu postanowienia PINB nr [...] z dnia [...] lutego 2019 r. w części wskazania terminu przedłożenia ekspertyzy technicznej i w tym miejscu wskazano termin do jej przedłożenia, a w pozostałym zakresie utrzymano wskazane postanowienie w mocy. Powyższe Postanowienie Autokontrolne zostało wydane z naruszeniem prawa, co obligowało Sąd do jego wyeliminowania z obrotu prawnego. Podkreślić jednocześnie trzeba, że w niniejszej sprawie Sąd zadecydował o zawieszeniu postępowania wywołanego skargą Zarządu Powiatu w [...] na postanowienie Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2019 r. Postanowienie o zawieszeniu postępowania w tej sprawie (o sygn. IV SA/Po 564/19) stało się prawomocne. Fakt zawieszenie postępowania w sprawie ze skargi Zarządu Powiatu w [...] spowodował, że w niniejszej sprawie – ze skargi Zarządu Dróg i Zieleni w [...] przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej stać się mogło wyłącznie Postanowienie Autokontrole. Sąd nie mógł w niniejszej sprawie przesądzać o legalności postanowienia na które skargę zarejestrowano pod sygn. IV SA/Po 564/19. Badając legalność Postanowienia Autokontrolnego Sąd miał na uwadze, że w świetle art. 54 § 3 p.p.s.a. organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio. Przywołana norma prawna umożliwia organowi weryfikację decyzji we własnym zakresie bez potrzeby uruchamiania kontroli sądowoadministracyjnej rozstrzygnięcia, co ma służyć realizacji postulatu sprawności i szybkości postępowania. Uwzględnienie przez organ skargi oznacza dokonanie przez organ oceny postawionych w skardze zarzutów i zaaprobowanie ich w całości. Wykładnia gramatyczna art. 54 § 3 p.p.s.a., w szczególności zdania drugiego, pozwala stwierdzić, iż uznając podnoszone przez stronę skarżącą naruszenia prawa, organ równocześnie ocenia, czy naruszenia miały charakter zwyczajny, czy też kwalifikowany, ewentualnie że działano bez podstawy prawnej. Potwierdzeniem dokonanej oceny jest nakaz umieszczenia w treści decyzji uwzględniającej skargę rozstrzygnięcia odpowiadającego zawartej w zdaniu drugim cytowanego przepisu stwierdzenia. Innymi słowy, warunek poprawnego zastosowania art. 54 § 3 p.p.s.a. jest spełniony poprzez wyraźne wskazanie w decyzji, iż uchylane orzeczenie nie było dotknięte wymienionymi w przepisie wadami (brakiem podstawy prawnej lub rażącym naruszeniem prawa) lub że takie naruszenie miało miejsce (zob. w tej materii m.in.: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 22 maja 2014 r.; sygn. akt I OSK 1379/13 oraz z dnia 26 stycznia 2016 r.; sygn. akt II GSK 425/14; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). W realiach rozpoznawanej sprawy [...]WINB, z zachowaniem terminu określonego w art. 54 § 3 p.p.s.a., uwzględnił skargę Zarządu Powiatu w [...] na własne postanowienie z dnia [...] kwietnia 2019 r. i wydał w dniu [...] czerwca 2019 r. zaskarżone obecnie rozstrzygnięcie. Postanowienie Autokontrolne pomimo uwzględnienia skargi Zarządu Powiatu w [...] w całości i uznania zasadności podniesionych w niej zarzutów nie mogło jednak pozostać w obrocie prawnym, ponieważ nie zawiera - obligatoryjnego rozstrzygnięcia - o którym stanowi zdanie 2 przepisu art. 54 § 3 p.p.s.a. Redakcja tego przepis nie pozostawia wątpliwości, że organ uwzględniając skargę w trybie autokontroli jest obecnie zobowiązany w osnowie postanowienia każdorazowo zawrzeć rozstrzygnięcie w przedmiocie tego czy działanie (bezczynność, przewlekle prowadzenie sprawy) organu miały miejsce bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Jednoznaczne i konsekwentne stanowisko w tym zakresie prezentuje Naczelny Sąd Administracyjny (por. wyrok NSA z dnia 22 maja 2014 r. sygn. I OSK 1379/13, wyrok NSA z dnia 26 stycznia 2016 r. sygn. II GSK 425/14). Kwestią nie budzącą wątpliwości pozostaje również, że nakaz umieszczenia w sentencji decyzji (postanowienia) powoduje, że brak takiego rozstrzygnięcia powoduje, że decyzja (postanowienie) autokontrolne obarczone jest wadą, która stanowi samodzielną podstawę do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Stanowisko to w pełni podziela Sąd w składzie sprawę niniejszą rozpoznającym. Nie ulega bowiem wątpliwości, że wydając rozstrzygnięcie na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. organ zamiast sądu uwzględnia skargę. Nie ulega jednocześnie wątpliwości, że o ile sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. został przez ustawodawcę wyposażony w kompetencję do stwierdzania z urzędu nieważności zaskarżanych decyzji (postanowień), to kompetencji takiej nie posiada organ odwoławczy działając na podstawie art. 138 k.p.a. Dlatego właśnie, że zamiast wyroku sądu, zapada postanowienie autokontrolne organu, ustawodawca na mocy art. 54 § 3 p.p.s.a. nałożył na organ obowiązek - rozstrzygnięcia - w postanowieniu autokontrolnym, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Podkreślić w tym miejscu należy, że rozstrzygnięcie musi być sformułowane w sposób jednoznaczny i zupełny i nie może ono wynikać z uzasadnienia decyzji (wyrok NSA z dnia 26 października 1995 r. sygn. akt SA/Po 1024/95 oraz wyrok NSA z dnia 2 sierpnia 1995 r. sygn. akt III SA 1225/94). Dlatego też, wobec - braku rozstrzygnięcia – przez [...]WINB w przedmiocie kwalifikacji naruszenia prawa uchylanym postanowieniem, zaskarżone postanowienie należało uznać za wadliwe, i to w stopniu uzasadniającym jego wyeliminowanie z obrotu prawnego. Nie ulega bowiem wątpliwości, że obowiązek określenia - w rozstrzygnięciu - czy zaskarżone działanie, bezczynność miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa lub bez podstawy prawnej ma istotne znaczenie z punktu widzenia późniejszego ewentualnego dochodzenia przez adresata tej działalności odpowiedzialności odszkodowawczej, z tytułu dopuszczenia się przez organ administracji publicznej rażącego naruszenia prawa, jak również dla ustalenia kwestii odpowiedzialności funkcjonariusza publicznego za zaistnienia naruszenia prawa (por. M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda [w:] R. Hauser, m. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2017, s. 353). Nie może ulegać wątpliwości, że brak tego rozstrzygnięcia ma szczególnie znaczenie w badanej sprawie, gdzie spór ogniskuje się wokół prawidłowości określenia adresata obowiązku i to takiego, z którym wiąże się konieczność poniesienia stosownych nakładów finansowych. Ponadto należy wskazać, że Sąd dostrzega przedostatnie zdanie zaskarżonego Postanowienia Autokontrolnego, w brzmieniu: "Działanie [...]WINB w tym zakresie nie stanowi rażącego naruszenia prawa". Należy jednak zauważyć, że zdanie to nie stanowi rozstrzygnięcia Postanowienia Autokontrolnego, ale znajduje się w jego uzasadnieniu i nawiązuje do akapitu bezpośrednio poprzedzającego je, gdzie opisano autokontrole (wydane [...] czerwca 2019 r.) - a nie poddawane tej kontroli (postanowienie z [...] kwietnia 2019 r.) - działania [...]WINB. W zacytowanym zdaniu [...]WINB nie zajął nadto stanowiska, co podstawy prawnej wskazania adresata obowiązku uchylanego postanowienia z [...] kwietnia 2019 r., czego również wymaga art. 54 § 3 zd. 2 p.p.s.a. Mając zatem na uwadze, że Postanowienie Autokontrole jest dotknięte wadą uzasadniającą jego wyeliminowanie z obrotu prawnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku. Powyższe uchybienie, ma w ocenie Sądu, tym większe znaczenie, że prawidłowo w Postanowieniu Autokontrolnym stwierdzono, że adresatem spornego obowiązku nie powinien być Zarząd Powiatu w [...]. Jak wynika, bowiem z akt sprawy, dnia [...] grudnia 2007 r. zostało podpisane w [...], zawarte na czas nieokreślony (§ 11) pomiędzy Zarządem Powiatu w [...] a Prezydentem Miasta [...] Porozumienie w sprawie zarządzania drogami powiatowymi w granicach administracyjnych Miasta [...] (Dz. Urz. Woj. [...] 2008, nr [...], poz. [...] – dalej jako: "Porozumienie"). Na mocy § 1 ust. 1 Porozumienia z dniem [...] stycznia 2008 r. Prezydent Miasta [...], przejął "zarządzanie drogami powiatowymi w granicach administracyjnych Miasta [...]". W § 1 ust. 3 Porozumienia postanowiono, że "Przejmujący w zarząd zobowiązuje się do zarządzania obiektami mostowymi i przepustami leżącymi w ciągach dróg powiatowych". Kwestie te pozostają bezsporne. Kwestią bezsporną pozostaje również fakt, że most im. B. K. jest zlokalizowany w [...] w ciągu drogi powiatowej - ul. [...] nr [...] Istota sporu wymagała rozstrzygnięcia, czy na mocy Porozumienia adresatem obowiązku, o którym mowa w art. 81c ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2019, poz. 1186 – dalej jako: P.b.) powinien być Zarząd Powiatu w [...], czy też Prezydent Miasta [...], a ściślej - wskazana jako adresat obowiązku określonego w postanowieniu z [...] lutego 2019 - działająca w jego imieniu jednostka budżetowa, tj. Zarząd Dróg i Zieleni w [...]. Rozstrzygając tę kwestię należało uwzględnić, że na podstawie art. 81c ust. 1 P.b. organy administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego przy wykonywaniu zadań określonych przepisami prawa budowlanego mogą żądać od uczestników procesu budowlanego, właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego, informacji lub udostępnienia dokumentów (...). Jednocześnie, organy administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego, w razie powstania uzasadnionych wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych, a także stanu technicznego obiektu budowlanego, mogą nałożyć, w drodze postanowienia, na osoby, o których mowa w ust. 1, obowiązek dostarczenia w określonym terminie odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz. Koszty ocen i ekspertyz ponosi osoba zobowiązana do ich dostarczenia (art. 81c ust. 2 P.b.). Rozważając zasadność nałożenia obowiązku o którym mowa w art. 81c ust. 2 P.b. na zarządcę (w rozumieniu P.b.), należy wskazać, że pojęcie to nie jest zdefiniowane w prawie budowlanym, a system polskiego prawa zna wiele sytuacji zarządzania nieruchomością. Przyjmuje się zatem, że możliwość nałożenia na zarządcę obiektu budowlanego, w celu realizacji zadań prawa budowlanego, określonych obowiązków pojawia się wtedy, gdy nałożenie takich obowiązków na właściciela byłoby mniej efektywne, gdyż sam na mocy umowy wyzbył się władztwa nad nieruchomością (obiektem budowlanym) bądź ograniczył je albo władztwo to zostało mu z mocy prawa lub orzeczenia właściwego organu odjęte (por. A. Gliniecki, Prawo budowlane. Komentarz. Wyd/el 2016). Jakkolwiek, przywołana teza nie dotyczy - wprost - stanu faktycznego badanej sprawy, to per analogiam należy przyjąć, że jest prawem dopuszczalne przyjęcie, że status adresata obowiązków, wynikających z art. 81c P.b. może być następstwem zawartej umowy. Na podstawie art. 19 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2018, poz. 2068 – dalej jako: u.d.p.) zasadniczo zarządcą dróg powiatowych jest zarząd powiatu. Jednocześnie, na mocy art. 19 ust. 4 u.d.p. zarządzanie drogami publicznymi może być przekazywane między zarządcami w trybie porozumienia, regulującego w szczególności wzajemne rozliczenia finansowe. Przekazanie obowiązków, na mocy art. 19 ust. 4 u.d.p., następuje w drodze porozumienia administracyjnego. Ta forma działania administracji publicznej jest zbliżona do umów cywilnoprawnych, przy czym skutek porozumienia administracyjnego dotyczy przede wszystkim sfery prawa publicznego. Nie ulega wątpliwości, że Zarząd Powiatu w [...] zawarł Porozumienie, na mocy którego to Prezydent Miasta [...], przejął zarządzanie drogami powiatowymi w granicach administracyjnych Miasta [...]. Nie ulega przy tym również wątpliwości, że na mocy Porozumienia Prezydent Miasta [...] zobowiązał się do zarządzania obiektami mostowymi i przepustami leżącymi w ciągach dróg powiatowych. Podkreślić należy, że jak wynika z Porozumienia (§ 1 ust. 1 i 3) Prezydent Miasta [...] zobowiązał się do zarządzania - wszystkimi - leżącymi w granicach administracyjnych Miasta [...] obiektami mostowymi i przepustami leżącymi w ciągach dróg powiatowych. Nie ulega, w ocenie Sądu, wątpliwości, że zakres przedmiotowy tego Porozumienia został określony jednoznacznie w § 1 ust. 1 i 3. Załącznik nr [...] do tego Porozumienia, zgodnie z brzmieniem jego § 1 ust. 4 miał zawierać "Szczegółowy wykaz mostów, przepustów i tuneli". Nie miał on jednak stanowić modyfikacji jednoznacznych postanowień § 1 ust. 1-3 Porozumienia. Dlatego też podnoszony przez Zarząd Dróg i Zieleni w [...] brak tego "Szczegółowego wykazu" nie stanowił dotąd (a więc przez okres 10 lat) przeszkody w funkcjonowaniu tego Porozumienia. Jednocześnie, przedmiotem obowiązku nakładanego na mocy art. 81c ust. 2 P.b. jest przekazanie organom nadzoru budowlanego danych, służących usunięciu wątpliwości co do - aktualnego - stanu technicznego mostu. Prezydent Miasta [...] na podstawie § 2 ust. 1 Porozumienia zobowiązał się do zarządzania drogami powiatowymi, o których mowa w §1 Porozumienia, "zgodnie z obowiązkami wynikającymi z przepisów ustawy o drogach publicznych". Zadania zarządcy dróg określa art. 20 u.d.p. w katalogu otwartym, wskazując m.in. przeprowadzanie okresowych kontroli stanu dróg i drogowych obiektów inżynierskich oraz przepraw promowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich wpływu na stan bezpieczeństwa ruchu drogowego, w tym weryfikację cech i wskazanie usterek, które wymagają prac konserwacyjnych lub naprawczych ze względu na bezpieczeństwo ruchu drogowego. Nie ulega zatem wątpliwości, że do zakresu obowiązków ciążących na Prezydencie Miasta [...], na mocy Porozumienia, należy również monitorowanie stanu technicznego mostu zlokalizowanego w [...] w ciągu drogi powiatowej. W § 2 ust. 2 pkt 2 Porozumienia, literalnie wskazano też, że do Prezydenta Miasta [...] należy pełnienie funkcji inwestora, z uwzględnieniem wspólnego podejmowania decyzji na etapie realizacji inwestycji oraz wykonanie robót interwencyjnych, robót utrzymaniowych i zabezpieczających (pkt 9). Mając na uwadze wszystko to co opisano powyżej, zasadnie w ocenie Sądu, w Postanowieniu Autokontrolnym, Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że adresatem obowiązku dostarczenia ekspertyzy technicznej stanu mostu im. [...] jest Przejmujący, a nie Zarząd Powiatu w [...]. O kosztach postępowania (punkt drugi wyroku) sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., zasądzając od organu odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę [...]zł, uiszczoną tytułem wpisu od skargi. Wpis ustalono na podstawie § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 221, poz. 2193).