IV SA/Po 725/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Grossmann po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 października 2017 r. sprawy ze sprzeciwu R. W. i B. W. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2017 r. Nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji oddala sprzeciw Zaskarżoną decyzją z [...] maja 2017 r. (znak: [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej też jako "SKO" lub "organ II instancji") – po rozpoznaniu odwołań A. M. oraz [...] od decyzji z [...] kwietnia 2017 r. (znak: [...]) wydanej przez Prezydenta Miasta [...] (zwanego też dalej "Prezydentem Miasta" lub "organem I instancji") w przedmiocie zmiany decyzji własnej z [...] stycznia 2015 r., zmienionej decyzją z [...] maja 2016 r. poprzez orzeczenie o nakazaniu R. i B. W., właścicielom nieruchomości zlokalizowanej w L. przy ul. [...], działka nr ewid.[...], przywrócenia stanu poprzedniego wody na gruncie poprzez odprowadzanie zebranych z dachu wód opadowych do kanalizacji ogólnospławnej zlokalizowanej w [...] najpóźniej w terminie do [...] grudnia 2018 r. – na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchyliło ww. decyzję Prezydenta [...] z [...] kwietnia 2017 r. w całości i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania. Zaskarżona decyzja SKO, jak wynika z jej uzasadnienia, zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Ostateczną decyzją z [...] stycznia 2015 r. (znak: [...]; zwaną też dalej "decyzją z [...].01.2015 r.") Prezydent [...] nakazał [...] i B. W. przywrócić stan poprzedni wody na ww. gruncie poprzez zainstalowanie pełnego orynnowania dachu spadzistego od strony działki nr [...] (należącej do A. M.), a także odprowadzać zebrane wody opadowe do kanalizacji ogólnospławnej zlokalizowanej w [...] – w terminie do [...] grudnia 2015 r. Decyzją z [...] maja 2016 r. (znak: [...]) Prezydent Miasta – działając na wniosek [...] i B. W. (zwanych też dalej łącznie "Wnioskodawcami" lub "Skarżącymi") – na podstawie art. 155 k.p.a. zmienił własną decyzję z [...].01.2015 r. w ten sposób, że nakazał Wnioskodawcom przywrócenie stanu wody na gruncie poprzez odprowadzanie zebranych z dachu wód opadowych do kanalizacji ogólnospławnej zlokalizowanej w ul. [...] w L., najpóźniej do [...] grudnia 2016 r. Kolejnym wnioskiem – z [...] listopada 2016 r. – pełnomocnik Wnioskodawców, adw., zwrócił się do Prezydenta [...] o zmianę decyzji z [...].01.2015 r. i ponowne wydłużenie terminu wykonania prac określonych w tej decyzji co najmniej do [...] grudnia 2018 r., wskazując jako przyczynę: trudności w uzyskaniu zgody A. M. na wykonanie prac nałożonych ww. decyzją. Decyzją z [...] kwietnia 2017 r. (znak: [...]) Prezydent Miasta na podstawie art. 155 k.p.a. orzekł o zmianie decyzji z [...].01.2015 r. poprzez wydłużenie terminu wyznaczonego na wykonanie prac przywracających stan poprzedni wody na gruncie do [...] grudnia 2018 r. W uzasadnieniu wskazał, że przywrócenie stanu wody na gruncie ma być realizowane tylko i wyłącznie przez odprowadzanie zebranych z dachu wód opadowych do kanalizacji ogólnospławnej zlokalizowanej w [...]. Jednocześnie zwrócił uwagę, że uprzednia zmiana decyzji z [...].01.2015 r. spowodowała wykreślenie z niej nakazu zainstalowania orynnowania dachu, gdyż taki obowiązek został już wcześniej nałożony decyzją nr [...] z [...] lutego 2014 r. wydaną przez Wielkopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków (dalej w skrócie: "WWKZ"). Obie ww. decyzje są ze sobą ściśle powiązane, bowiem niemożliwe jest odprowadzanie wód opadowych z dachu budynku, nakazane decyzją Prezydenta [...], bez wykonania, nakazanego decyzją WWKZ, systemu służącego do ich zbierania (rynien i rur spustowych). Odwołanie od opisanej decyzji Prezydenta [...] z [...] kwietnia 2017 r. wniósł Wielkopolski Wojewódzki Konserwator Zabytków, działający przez [...] który podniósł, że: decyzja ta wykracza poza zakres art. 155 k.p.a., nie podano w niej prawnomaterialnej podstawy rozstrzygnięcia, a jej uzasadnienie nie wyczerpuje dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a. Odwołanie od ww. decyzji wniósł również A. M., który zarzucił jej naruszenie art. 155 k.p.a. poprzez błędne zastosowanie i uznanie, że w sprawie zachodzi słuszny interes strony do przedłużenia terminu wykonania robót, podczas gdy termin ten był już wydłużany, a strona pomimo to nie wykonała nałożonych na nią obowiązków, co świadczy o braku dochowania należytej staranności, a tym samym braku istnienia słusznego interesu strony. Ponadto, zdaniem Odwołującego, naruszono art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że organ nie ma możliwości egzekwowania nałożonego na Wnioskodawców obowiązku niezależnie od decyzji WWKZ z [...] lutego 2014 r. Uchylając kwestionowaną decyzję Prezydenta [...] z [...] kwietnia 2017 r. i przekazując sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania – przywołaną na wstępie decyzją z [...] maja 2017 r., wydaną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. – Samorządowe Kolegium Odwoławcze oceniło, że organ I instancji prowadząc postępowanie nie opierał się na wyznaczonych treścią przepisu art. 155 k.p.a. granicach, jako że: - nie zapytano o zgodę wszystkich stron postępowania, która to zgoda stanowi podstawową przesłankę zastosowania art. 155 k.p.a., a jej brak lub wadliwość prowadzi do rażącego naruszenia prawa; - nie przeanalizowano, czy przepisy szczególne nie sprzeciwiają się zmianie lub uchyleniu decyzji; - brak jest rozważenia interesu społecznego oraz słusznego interesu stron. - uzasadnienie decyzji nie opiera się na treści wyznaczonej przez art. 155 k.p.a. W konsekwencji SKO uznało za uzasadnione podniesione w odwołaniach zarzuty w ww. zakresie, a za przedwczesne – szczegółowe odniesienie się do pozostałych argumentów Skarżących. W skardze na opisaną decyzję SKO, [...] i B. W., reprezentowani przez dotychczasowego pełnomocnika, zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie "przepisów prawa procesowego", tj.: - art. 28 k.p.a., które mogło mieć wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, a polegające na nieuzasadnionym przyjęciu, jakoby A. M. oraz [...] mieli status strony w rozumieniu k.p.a., mimo iż nie są adresatami "decyzji Prezydenta RP" z [...] stycznia 2015 r. oraz z [...] maja 2016 r.; - art. 155 w zw. z art. 154 § 2 k.p.a., które miało wpływ na treść zaskarżonej decyzji, a polegające na niezrozumiałym dla Skarżących przyjęciu, jakoby wydanie decyzji w trybie naruszonych przepisów uzależnione było od uprzedniej zgody stron postępowania, mimo iż stroną może być tylko adresat decyzji wskazanych w zarzucie pierwszym – czyli Wnioskodawcy – a nadto, by pozostałe przesłanki wskazane w naruszonym przepisie nie zostały przez organ I instancji należycie zbadane i zweryfikowane, mimo iż owa analiza i weryfikacja wynika wprost z decyzji Prezydenta [...] z [...] kwietnia 2017 r. W oparciu o te zarzuty Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania przed SKO w całości jako bezprzedmiotowego, względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a nadto o zasądzenie od organu II instancji, względnie od podmiotów składających odwołanie do SKO, kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm prawem przepisanych. W odpowiedzi na skargę, SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: 1. Na wstępie należy wyjaśnić, że wniesioną przez zawodowego pełnomocnika "skargę" na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] maja 2017 r. uchylającą decyzję Prezydenta [...] z [...] kwietnia 2017 r. na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Sąd zobligowany był potraktować i rozpoznać jako "sprzeciw od decyzji" w rozumieniu art. 64a ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.; dalej w skrócie: "p.p.s.a.") – a to z następujących względów. Z dniem 01 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935; zwana też dalej "ustawa nowelizującą", w skrócie "zm.p.p.s.a."), która w odniesieniu do decyzji wydanych – tak jak w kontrolowanej sprawie ww. decyzja SKO – na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. wprowadziła nowy środek zaskarżenia, w postaci "sprzeciwu od decyzji" (art. 64a i nast. p.p.s.a.), w miejsce dotychczas stosowanej w takich przypadkach ogólnej skargi z art. 50 i nast. p.p.s.a. W myśl zawartego w tej ustawie nowelizującej przepisu przejściowego, do postępowań przed sądami administracyjnymi, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 9 – tj. p.p.s.a. – w brzmieniu dotychczasowym (art. 17 ust. 1 zm.p.p.s.a.). A contrario, do postępowań przed sądami administracyjnymi wszczynanych od dnia wejścia w życie ww. ustawy nowelizującej – tj. od 01 czerwca 2017 r. – stosuje się przepisy p.p.s.a. w nowym brzmieniu. Oznacza to, że począwszy od tego dnia nie jest już możliwe wnoszenie skarg na decyzje kasacyjne organu II instancji wydane na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., a jedynie składanie sprzeciwów od nich. W kontrolowanej sprawie decyzja SKO została wprawdzie wydana przed dniem wejścia w życie ww. ustawy nowelizującej, ale weszła do obrotu prawnego (wraz z pierwszym skutecznym doręczeniem, co nastąpiło 12 czerwca 2017 r.) oraz została zaskarżona przez Wnioskodawców już po tym dniu. Zatem zgodnie z art. 64a p.p.s.a. w zw. z wykładanym a contrario art. 17 ust. 1 zm.p.p.s.a. powinna była zostać zaskarżona sprzeciwem od decyzji, który zgodnie z art. 64c § 1 p.p.s.a. wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skarżącemu decyzji – co najwyraźniej uszło uwadze zawodowego pełnomocnika Skarżących, który zaskarżył decyzję SKO "skargą", i to wniesioną 29. dnia od otrzymania decyzji. Ponieważ jednak organ II instancji błędnie pouczył Skarżących o możliwości wniesienia skargi w 30-dniowym terminie do jej wniesienia – a zgodnie z art. 112 k.p.a. błędne pouczenie w decyzji co do prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia (przy czym regulację tę należy odpowiednio odnosić także do sprzeciwu od decyzji – zob. postanowienie NSA z 26.10.2017 r., II OZ 1206/17, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej w skrócie "CBOSA") – to Sąd uznał, że pismo Skarżących z 11 lipca 2017 r. nazwane "skargą" jest w istocie "sprzeciwem", który podlega merytorycznemu rozpatrzeniu, gdyż choć obiektywnie został wniesiony z opóźnieniem, to jednak z zachowaniem terminu błędnie podanego w pouczeniu. 2. Przystępując zatem do merytorycznego rozpatrzenia przedmiotowego sprzeciwu należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 64e p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Norma ta znajduje swoje dopełnienie w art. 151a § 1 p.p.s.a., w myśl którego sąd, uwzględniając sprzeciw od decyzji, uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. Sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Natomiast w przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji, sąd oddala sprzeciw (art. 151a § 2 p.p.s.a.). Od wyroku uwzględniającego sprzeciw nie przysługuje środek odwoławczy, z tym że na zawarte w takim wyroku postanowienie w przedmiocie grzywny przysługuje zażalenie (zob. art. 151a § 3 p.p.s.a.). 3. W myśl art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Już z systematyki przepisów art. 138 k.p.a. da się wyprowadzić zasadę, że organ odwoławczy, powtórnie rozpoznający sprawę, winien zmierzać do jej merytorycznego ("co do istoty") rozstrzygnięcia (zob. art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a.). W konsekwencji przewidziane w art. 138 § 2 k.p.a. rozstrzygnięcie kasacyjne, powodujące przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji – jako stanowiące wyjątek od tak rozumianej zasady, który musi być wykładany ściśle ("exceptiones non sunt extendendae") – nie może być podjęte w sytuacjach innych niż te, które zostały określone w powołanym przepisie. Żadne inne wady postępowania czy wady rozstrzygnięcia podjętego przez organ pierwszej instancji nie dają organowi odwoławczemu podstaw do wydania decyzji kasacyjnej. Ten rodzaj orzeczenia jest dopuszczalny zupełnie wyjątkowo i stanowi odstępstwo od ww. zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy. Kierując się tymi uwarunkowaniami, w doktrynie i w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną wówczas, gdy organ pierwszej instancji przy rozpatrywaniu sprawy nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to nie kwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji (zob. wyrok NSA z 14.02.2017 r., II OSK 1386/15, CBOSA). 4. Zaskarżona decyzja kasacyjna SKO zapadła w sprawie, w której Wnioskodawcy ubiegali się o zmianę ostatecznej decyzji nakazowej Prezydenta [...] z [...] stycznia 2015 r. (zmienionej już decyzją tego organu z [...] maja 2016 r.), w trybie art. 155 k.p.a. W myśl tego przepisu decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 k.p.a. (który stanowi, że: "W przypadkach określonych w § 1 właściwy organ wydaje decyzję w sprawie uchylenia lub zmiany dotychczasowej decyzji") stosuje się odpowiednio. A zatem postępowanie wyjaśniające w sprawie zmiany decyzji na podstawie art. 155 k.p.a. powinno obejmować co najmniej następujące ustalenia: 1. czy każda ze stron postępowania wyraża zgodę na wnioskowaną zmianę lub uchylenie przedmiotowej decyzji Należy podkreślić, że choć w art. 155 k.p.a. mowa jest literalnie tylko o zgodzie "strony" postępowania (w liczbie pojedynczej), to jednak w przypadku, gdy w postępowaniu występuje więcej niż jeden podmiot mający przymiot strony postępowania, przez "zgodę strony" niezbędną do zmiany decyzji ostatecznej rozumieć należy nie wyłącznie zgodę strony inicjującej takie postępowanie, lecz zgodę wszystkich osób (podmiotów) mających przymiot strony w postępowaniu, w którym wydana została decyzja podlegająca zmianie na podstawie cytowanego przepisu. Wynika to jednoznacznie z konstrukcji pojęcia prawnego "strony" w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie bowiem z art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Źródłem interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. jest norma prawa materialnego, z którego określony podmiot wywodzi swoje uprawnienie lub obowiązek. Skoro istnieje norma prawa materialnego, z której dany podmiot wywodzi swój interes prawny w postępowaniu toczącym się z inicjatywy innego podmiotu, to wydana w tym postępowaniu decyzja przyznaje uprawnienie nie tylko stronie będącej jej adresatem, lecz również pozostałym stronom, których interes prawny jest w tym postępowaniu chroniony na podstawie stosownych norm prawa materialnego. Oznacza to, że decyzja, podlegająca zmianie zwykle dotyczy interesu prawnego wszystkich stron postępowania i wobec tego wszystkie strony muszą wyrazić zgodę na zmianę decyzji w trybie art. 155 k.p.a. Ponadto zgoda taka musi być wyraźna i nie może być dorozumiana ani domniemana. Norma z art. 155 k.p.a. reguluje tryb nadzwyczajny, prowadzący do uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej. Wobec braku regulacji dopuszczającej wyrażenie zgody poprzez milczenie strony nie można uznać za możliwe dorozumiane bądź domniemane wyrażenie zgody na uchylenie lub zmianę decyzji (zob. wyrok NSA z 01.12.2015 r., II OSK 828/14, CBOSA). Zmiana decyzji ostatecznej w sytuacji brak zgody na to choćby jednej ze stron postępowania stanowi naruszenie prawa istotne (por. wyrok NSA z 01.12.2015 r., II OSK 828/14, CBOSA), a wręcz "rażące" w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (wyrok NSA z 22.10.2015 r., II OSK 399/14, CBOSA). 2. czy wnioskowanej zmianie lub uchyleniu decyzji nie sprzeciwiają się przepisy szczególne Przesłankę tę należy rozumieć w taki sposób, że zastosowanie art. 155 k.p.a. nie może naruszać innych przepisów, ani też nie może stanowić swoistej gratyfikacji za łamanie prawa, np. za niewykonywanie od lat prawomocnej decyzji nakazującej adresatowi podjęcie określonych działań (por. wyrok NSA z 12.11.2015 r., II OSK 561/14, CBOSA). W orzecznictwie wskazuje się, że pod pojęciem "przepisów szczególnych" należy rozumieć również pewne zasady prawne (zob. wyrok NSA z 24.01.2017 r., I OSK 2003/15, CBOSA). 3. czy za wnioskowaną zmianą lub uchyleniem decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Słuszny interes strony, o którym mowa w art. 155 k.p.a., należy rozumieć jako interes prawny, a nie jako interes faktyczny; podobnie, jak słuszny interes obywateli, o którym mowa w art. 7 k.p.a., czy też uzasadnione interesy osób trzecich, chronione przepisem art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332, z późn. zm.). W każdym razie interesy te nie mogą być sprzeczne z interesem społecznym, obowiązkiem organu do kontroli przestrzegania prawa (art. 7 k.p.a.), czy też zasadą praworządności (art. 6 k.p.a.) – zob. wyrok NSA z 23.10.2015 r. sygn. akt II OSK 2911/14 (CBOSA). Należy jeszcze podkreślić, że przesłanki wyznaczone w art. 155 k.p.a. muszą wystąpić łącznie, aby organ mógł odstąpić od związania ogólną zasadą trwałości decyzji administracyjnej (art. 16 § 1 k.p.a.) i dokonać weryfikacji decyzji w trybie nadzwyczajnym. Nie jest więc dopuszczalna weryfikacja decyzji tylko w oparciu o jedną przyjętą w art. 155 k.p.a. przesłankę, a mianowicie, gdy przemawia za tym słuszny interes strony (por. wyroki NSA: z 17.06. 2005 r., OSK 1968/04; z 24.05.2005 r., OSK 1792/04; z 04.01.2011 r., I OSK 339/10 – CBOSA). 5. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że lektura pisemnych motywów decyzji Prezydenta [...] z [...] kwietnia 2017 r. prowadzi do wniosku, iż za całe uzasadnienie dla orzeczonej tą decyzją zmiany decyzji tego organu z [...].01.2015 r. (w zakresie wydłużenia terminu wykonania nakazanego tą decyzją obowiązku odprowadzania zebranych z dachu wód opadowych do kanalizacji ogólnospławnej) posłużyła organowi I instancji konstatacja, że ta ostatnia decyzja jest ściśle powiązana z decyzją WWKZ z [...].02.2014 r. (nakazującą wykonanie orynnowania ww. dachu oraz rur spustowych), której wykonanie warunkuje możliwość przystąpienia do egzekwowania nakazu nałożonego decyzją z [...].01.2015 r. A skoro, jak ustalił organ I instancji, ww. decyzja WWKZ nie została dotychczas wykonana, to – zdaniem tego organu – "wobec zaistniałej sytuacji uzasadniona jest zmiana decyzji Prezydenta [...] w części dotyczącej określenia terminu odprowadzania wód opadowych do kanalizacji ogólnospławnej". Takie motywy decyzji organu I instancji nie wskazują wyraźnie na spełnienie którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 155 k.p.a. Dlatego należy zgodzić się ze stanowiskiem SKO mówiącym o licznych brakach postępowania wyjaśniającego organu I instancji – że mianowicie: nie zapytano o zgodę wszystkich stron postępowania; nie przeanalizowano, czy przepisy szczególne nie sprzeciwiają się wnioskowanej zmianie decyzji; nie rozważono interesu społecznego ani słusznego interesu stron; uzasadnienie decyzji Prezydenta [...] nie spełnia wymagań z art. 107 § 3 w zw. z art. 155 k.p.a. Oznacza to, że w istocie organ I instancji w ogóle nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego co do przesłanek określonych w art. 155 k.p.a., czym naruszył przepisy art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. A przynajmniej nie dał wyrazu przeprowadzeniu takiego postępowaniu w uzasadnieniu swej decyzji, przez co – wbrew odmiennym twierdzeniom Skarżących – uzasadnienie decyzji tego organu nie spełnia kodeksowych wymagań (art. 107 § 3 k.p.a.). 6. Wszystko to, w ocenie Sądu, uzasadniało zastosowanie przez organ II instancji przepisu art. 138 § 2 k.p.a. 7. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi należy stwierdzić, że nieuzasadnione są twierdzenia Skarżących, którzy odmawiają przymiotu strony w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym Wielkopolskiemu Wojewódzkiemu Konserwatorowi Zabytków (reprezentowanemu przez [...]) oraz A. M.. Wbrew obiekcjom Skarżących, legitymacja procesowa tych podmiotów wynika bowiem: - WWKZ – z przepisu art. 96 pkt 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2014 r. 1446, z późn zm.), który w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji SKO stanowił, że minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego lub wojewódzki konserwator zabytków mogą w sprawach ochrony zabytków występować na prawach strony w postępowaniu administracyjnym i cywilnym; - A. M. – z przepisów art. 28 k.p.a. w zw. z art. 140 i art. 144 k.c., w świetle których ma on interes prawny legitymujący do udziału w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym w charakterze strony, skoro – jak wskazano w uzasadnieniu ostatecznej decyzji z [...].01.2015 r. – wody opadowe z dachu budynku należącego do Skarżących, których zorganizowanemu odprowadzaniu miała służyć ww. decyzja, odprowadzane są na działkę sąsiednią A. M.. Poza tym, wbrew twierdzeniom skargi, oba ww. podmioty brały udział w charakterze strony w postępowaniach zakończonych wydaniem decyzji Prezydenta [...]: z [...].01.2015 r. oraz z [...].05.2016 r. – co jasno wynika z rozdzielników do tych decyzji. 8. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151a § 2 p.p.s.a., sprzeciw oddalił.