IV SA/Po 742/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2015 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia A na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] sierpnia 2015 r. Stowarzyszenie A złożyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...], którym to Kolegium ustaliło wysokość opłaty związanej z udostępnieniem przetworzonej informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławczego w P. wniosło o jej odrzucenie, bowiem nie rozstrzygnęło sprawy w formie decyzji administracyjnej, ani postanowienia, na które służyłaby skarga do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, że wobec pojawiąjących się w orzecznictwie sądów administracyjnych rozbieżności dotyczących charakteru powiadomienia o którym mowa w art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2014 r. poz. 782), Sąd w niniejszej sprawie stoi na stanowisku, iż powiadomienie to spełnia przesłanki przewidziane w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 zwanej dalej jako "P.p.s.a") i jest aktem z zakresu administracji publicznej w rozumieniu tego przepisu, podlegającym kontroli sądowoadministracyjnej. Od takich aktów nie przysługuje zażalenie, lecz wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Po dokonaniu takiego wezwania i bezskutecznym upływie terminu, przewidzianego do zajęcia stanowiska przez organ administracji publicznej, bądź też po odmowie uwzględnienia wystosowanego wezwania, przysługuje skarga do właściwego sądu administracyjnego (por. postanowienia NSA z dnia 25 października 2012 r. sygn. akt I OSK 2359/12, z dnia 1 października 2013 r., sygn. akt I OSK 2139/13, z dnia 6 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 228/15, z dnia 30 czerwca 2015 r. sygn. akt I OSK 974/15 dostępne na https://cbois.nsa.gov.pl). Pomimo poczynionych powyżej uwag, skarga podlega odrzuceniu bowiem została złożona z uchybieniem terminu. Zgodnie z treścią art. 52 § 3 P.p.s.a. jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Z kolei w myśl art. 53 § 2 P.p.s.a. w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W tym miejscu wyjaśnić należy, że z regulacji zawartej w art. 53 § 2 P.p.s.a. wynika, że z dniem wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg termin sześćdziesięciu dni do wniesienia skargi, mimo że sprawa udzielenia odpowiedzi na to wezwanie jest otwarta. W okresie biegu tego terminu organ może udzielić odpowiedzi na wezwanie i w takim przypadku dalszy bieg tego terminu staje się bezprzedmiotowy, ponieważ od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie, rozpoczyna bieg termin trzydziestu dni od dnia doręczenia tej odpowiedzi. Jeżeli natomiast w tym okresie organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, to nieprzerwanie biegnie termin sześćdziesięciu dni, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa (postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 września 2013 r. II GSK 1766/13 oraz z dnia 3 grudnia 2013 r. II GSK 2231/13 dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z akt sprawy wynika, że wystosowane przez skarżące Stowarzyszenie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa doręczone zostało organowi w dniu [...] maja 2015 r. Od tego dnia rozpoczął bieg termin sześćdziesięciu dni do wniesienia skargi, o którym mowa w art. 53 § 2 P.p.s.a. W terminie tym Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie udzieliło odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, bowiem uczyniło to dopiero pismem z dnia [...] lipca 2015 r. Uznać więc należało, że ostatnim dniem do złożenia skargi był [...] lipca 2015 r. Tymczasem skarga w niniejszej sprawie nadana została w dniu [...] sierpnia 2015 r., a więc z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 53 § 2 P.p.s.a. Z tego też powodu skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a.