IV SA/Po 817/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk - Marciniak Sędzia WSA Józef Maleszewski Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska - Cybulska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Kujawa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 04 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi Skarbu Państwa - [...] na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego [...] z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie opłaty stałej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego [...] na rzecz skarżącego Skarbu Państwa - [...] kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postepowania. Pismem z dnia [...] kwietnia 2019 r. znak: [...] Państwowe Gospodarstwo Wodne [...] Zarząd Zlewni w [...] zwróciło się do Starostwa Powiatowego w [...] o przesłanie kopii operatu wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód powierzchniowych, tj. poboru wód na potrzeby istniejącego obiektu "[...]" na podstawie którego zostało wydane pozwolenie wodnoprawne – decyzja znak [...] z dnia [...] grudnia 2017r.(k. 3 akt adm.). W odpowiedzi Starosta Powiatowy w [...], pismem sporządzonym dnia [...] maja 2019 r. poinformował Państwowe Gospodarstwo Wodne [...] Zarząd Zlewni w [...], że z operatem wodnoprawnym na szczególne korzystanie z wód powierzchniowych, tj. poboru wód na potrzeby istniejącego obiektu "[...]" na rzecz Nadleśnictwa [...] można zapoznać się w siedzibie Starostwa powiatowego w [...], a organ ten nie posiada możliwości technicznych udostępnienia akt w formie kserokopii i wersji elektronicznej (k.5 akt adm.). W tej sytuacji, Informacją z [...] czerwca 2019 r. (zatytułowaną "Informacja roczna ustalająca wysokość opłaty stałej za usługi wodne Nr [...], [...], [...]"; znak: [...]), Państwowe Gospodarstwo Wodne [...] Zarząd Zlewni w [...] – działając na podstawie art. 271 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2018 r. poz. 2268, z późn. zm.; dalej w skrócie "pr.wod.") – ustalił podmiotowi "Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe Nadleśnictwo [...]", na podstawie decyzji [...] za okres od [...] stycznia 2019 r. do [...] grudnia 2019 r. opłatę stałą w wysokości [...] zł za pobór wód powierzchniowych, wskazując w uzasadnieniu, wysokość ustalonej opłaty została obliczona jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty wynoszącej [...] PLN, czasu wyrażonego w dniach, wynoszącego 59 dni i maksymalnej ilości poboru określonego w pozwoleniu wodnoprawnym w ilości 15,41 l/s i wynoszącego po przeliczeniu 0,01541 m3/s (k. 7 akt adm.). Reklamację od opisanej Informacji złożyło Nadleśnictwo [...], które wniosło o anulowanie naliczonej opłaty, podnosząc, że ustalono obowiązek zapłaty opłaty stałej w związku z korzystaniem ze zbiornika przeciwpożarowego. Zgodnie z art. 270 ust 2 pr.wod. opłaty stałej nie ponosi się za pobór wód do celów rolniczych lub leśnych na potrzeby nawadniania gruntów i upraw oraz na potrzeby chowu i hodowli ryb oraz dla celów elektrowni wodnej. Tymczasem, jak wskazano, zbiornik wodny objęty informacją roczną jest wykorzystywany wyłącznie na cele leśne, w tym jako zbiornik przeciwpożarowy. Podkreślono, że ochrona przeciwpożarowa lasów jest jednym z podstawowych zadań Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo [...]. Dodatkowo przedmiotowy zbiornik pełni funkcję wodopoju dla zwierzyny oraz miejsce bytowania i rozwoju fauny i flory związanej ze środowiskiem wodno-bagiennym. Ponadto, jak wskazano, woda ze zbiornika wykorzystywana jest również do nawadniania gruntów leśnych położonych w sąsiedztwie zbiornika, a sam zbiornik jest istotnym urządzeniem zapewniającym równowagę hydrologiczna w lesie położonym w sąsiedztwie zbiornika (k.9 akt adm.). Rozpoznawszy reklamację Nadleśnictwa, Dyrektor Zarządu Zlewni w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego [...] uznał ją za niezasadną i decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. wydaną na podstawie art. 273 ust. 6 w zw. z art. 271 ust. 3, art. 14 ust. 2 i 6 pkt 2 pr.wod. określił Nadleśnictwu [...] za okres [...] stycznia 2019 r. – [...] grudnia 2019 r. opłatę stałą w wysokości [...] PLN za pobór wód powierzchniowych (k. 11 akt adm.). W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że nie uznał reklamacji po ponownym przeanalizowaniu pozwolenia wodnoprawnego decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...]), gdyż w jego treści brak jest konkretnego zapisu świadczącego o tym, że pobór wód odbywa się na nawadnianie gruntów i upraw, czy też na potrzeby chowu i hodowli ryb oraz do celów elektrowni wodnych. W związku z tym Dyrektor Zarządu Zlewni uznał, że nie może naleźć zastosowania art. 270 ust. 2 pr.wod. Organ wskazał, że wysokość ustalonej opłaty została obliczona jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty wynoszącej [...] PLN, czasu wyrażonego w dniach, wynoszącego 59 dni i maksymalnego poboru określonego w pozwoleniu wodnoprawnym w ilości 15,41lł/h i wynoszącego po przeliczeniu 0,01541 mł/s. Skargę na powyższą decyzję wywiodło do sadu administracyjnego Nadleśnictwo [...] podnosząc zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. m.in. poprzez zaniechanie zapoznania się z treścią operatu wodnoprawnego na podstawie którego wydano decyzję Starosty [...] znak [...] z dnia [...] grudnia 2017r. W dalszej kolejności podniesiono zarzuty naruszenia art. 8, art. 11 k.p.a. W skardze podniesiono, że z decyzji wodnoprawnej wynika wprost, że "podstawę techniczną decyzji oraz jej część składową stanowi "Operat wodnoprawny na szczególne korzystanie z wód powierzchniowych dla zbiornika [...] na terenie nadleśnictwa [...]". W związku z tym, jak wskazano w skardze, brak jest podstaw do pomijania operatu w ocenie zebranych dowodów. W skardze wskazano nadto, że strona skarżąca spodziewała się, że organ stosuje się do jej twierdzeń zawartych w reklamacji i w tym celu czasowo "zawiesił sprawę". Podniesiono tez zarzuty naruszenia art. 163 w zw. z art. 165, art. 186 i art. 188 ust. 2 pr.wod. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Zarządu Zlewni wniósł o jej oddalenie w całości, stwierdzając jednocześnie, że istotą sporu jest niezastosowanie w przedmiotowej sprawie art. 270 ust. 2 pr.wod., oraz podtrzymując i uzupełniając swoje dotychczasowe stanowisko w tej kwestii. Wojewódzki Sad Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 20190r. poz. 2325, z późn. zm.; w skrócie "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego [...] z [...] lipca 2019 r. w przedmiocie opłaty stałej za pobór wód powierzchniowych, Sąd doszedł do przekonania, że decyzja ta nie może się ostać w obrocie prawnym, gdyż Organ nie wyjaśnił należycie, czy w okolicznościach kontrolowanej sprawy istniały podstawy do naliczenia spornej opłaty, a w szczególności, czy nie zachodził wyjątek przewidziany w art. 270 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2018 r. poz. 2268, z późn. zm.; w skrócie "pr.wod."). Zgodnie z art. 268 ust. 1 pkt 1 pr.wod. opłatę za usługi wodne uiszcza się m.in. za pobór wód powierzchniowych. Składa się ona z opłaty stałej oraz opłaty zmiennej uzależnionej od ilości wód pobranych (art. 270 ust. 1 pr.wod.). W myśl art. 270 ust. 2 pr.wod. opłaty stałej nie ponosi się za pobór wód do celów rolniczych lub leśnych na potrzeby nawadniania gruntów i upraw oraz na potrzeby chowu i hodowli ryb. Stosownie do art. 271 ust. 1 pkt 2 pr.wod. wysokość opłaty stałej za pobór wód podziemnych ustalają [...] oraz przekazują podmiotom obowiązanym do ponoszenia opłat za usługi wodne w formie informacji rocznej, zawierającej także sposób obliczenia tej opłaty. Podmiot obowiązany do ponoszenia opłat, któremu przekazano taką informację, może złożyć reklamację, jeżeli nie zgadza się z wysokością opłaty (art. 273 ust. 1 pr.wod.), w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia otrzymania informacji (art. 273 ust. 2 pr.wod.). [...] rozpatrują reklamację w terminie 14 dni od dnia jej otrzymania (art. 273 ust. 4 pr.wod.), i w razie: i) uznania reklamacji – przekazują podmiotowi obowiązanemu do ponoszenia opłat za usługi wodne nową informację, zawierającą także sposób obliczenia opłaty za usługi wodne (art. 273 ust. 5 pr.wod.); ii) nieuznania reklamacji – właściwy organ [...] określa wysokość opłaty za usługi wodne w drodze decyzji (art. 273 ust. 6 pr.wod.), od której podmiotowi korzystającemu z usług wodnych przysługuje skarga do sądu administracyjnego (art. 273 ust. 8 pr.wod.). W świetle cytowanych przepisów organ, przystępując do ustalenia opłaty stałej za pobór wód powierzchniowych, powinien w szczególności zbadać, czy nie zachodzi wyjątek przewidziany w art. 270 ust. 2 pr.wod., tj. czy ów pobór nie następuje "do celów rolniczych lub leśnych na potrzeby nawadniania gruntów i upraw oraz na potrzeby chowu i hodowli ryb". Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy – tak jak w kontrolowanej sprawie – na ten właśnie przepis powołuje się Skarżący w złożonej reklamacji, w której wnioskował o odstąpienie od naliczenia opłaty stałej, wskazując, że "zbiornik objęty informacja roczną wykorzystywany jest wyłącznie na cele leśne". Wydając mimo to zaskarżoną decyzję, Organ oparł się wyłącznie na treści pozwolenia, z którym wiązała się sporna opłata – tj. decyzji Starosty [...] z [...] grudnia 2017 r. nr [...] udzielającej pozwolenia wodnoprawnego na pobór wody z rzeki [...] na potrzeby obiektu "[...]" (dalej również jako: "Pozwolenie"). W ocenie Sądu takie rozstrzygnięcie Organu jest co najmniej przedwczesne, bo poprzedzające je postępowanie wyjaśniające nie zostało należycie przeprowadzone. Przede wszystkim Organ ograniczył się wyłącznie do lektury sentencji i uzasadnienia Pozwolenia, których treść jednak – z perspektywy celów niniejszego postępowania – nie jest dostatecznie jasna i zupełna. W szczególności należy zwrócić uwagę na to, że sprawa niniejsza nie może być rozpatrywana w całkowitym oderwaniu od przepisów obowiązujących w dacie decyzji Starosty [...] z [...] grudnia 2017 r. nr [...], tj. przepisów ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2017, poz. 1121 – dalej jako: Prawo wodne z 2001 r.). Zgodnie z art. 131 Prawa wodnego z 2001 r. to wnioskodawca w swoim wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego określał przedmiot sprawy, a organ administracji był ograniczony zawartym we wniosku żądaniem (por. K. Szuma [w:] B. Rakoczy, Prawo wodne. Komentarz, Lex 2013, wyd/el). Co więcej, art. 131 ust. 2 pkt 3 Prawa wodnego z 2001 r. stanowił, że aby wszcząć postępowanie o uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego, należało dołączyć opis prowadzonej działalności, który powinien był wyjaśniać charakter działalności (produkcyjnej, usługowej), rozmiary, użyte środki, stosowane technologie (...). Nie ulega zatem wątpliwości, że to wnioskodawca w sposób wiążący określał przedmiot sprawy. A zatem, w przypadku sporu, co do rzeczywistej treści decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...], rzeczą Organu było wyjaśnienie jej treści na podstawie złożonych przez wnioskodawcę dokumentów, tj. wniosku o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego oraz załączników do tego wniosku. Takiego działania organów miała prawo oczekiwać strona Skarżąca, w świetle brzmienia art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018, poz. 2096 – dalej jako: k.p.a.). Analiza akt niniejszej sprawy wskazuje, ze Dyrektor Państwowego Gospodarstwa [...] był świadomy ciążących na nim obowiązków w związku z ustalaniem opłaty stałej za pobór wód powierzchniowych, jednak nie wywiązał się z nich. Jak wynika z akt pismem z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] Dyrektor Państwowego Gospodarstwa [...] zwrócił się on do Starosty Powiatowego w [...] o przesłanie kopii operatu wodnopranego na szczególne korzystanie z wód powierzchniowych, tj. pobór wód na potrzeby istniejącego obiektu "[...]", na podstawie którego zostało wydane pozwolenia wodnoprawne - decyzja Starosty [...] z [...] grudnia 2017 r. nr [...] (k.3 akt adm.). W odpowiedzi Starosta [...] wyjaśnił, że z operatem wodnoprawnym można zapoznać się w siedzibie Starostwa Powiatowego w [...] a organ ten nie ma możliwości technicznych udostępniania akt w formie kserokopii i wersji elektronicznej (k. 5 akt adm.). W tym stanie rzeczy nie udokumentowano jednak aby Dyrektor Państwowego Gospodarstwa [...] czynił jakiekolwiek dalsze starania w celu poznania treści operatu na szczególne korzystanie z wód powierzchniowych, tj. pobór wód na potrzeby istniejącego obiektu "[...]", na podstawie którego zostało wydane pozwolenia wodnoprawne - decyzja Starosty [...] z [...] grudnia 2017 r. nr [...] Podkreślić należy, że w aktach sprawy nie udokumentowano aby Organ zapoznał się w siedzibie Starostwa Powiatowego w [...] z operatem. Co równie istotne Organ nie zwrócił się również do Nadleśnictwa [...] o nadesłanie kopii wniosku o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego oraz załączników do tego wniosku, podczas gdy w skardze podniesiono właśnie zarzut braku zapoznania się przez organ z operatem wodnoprawnym. W okolicznościach badanej sprawy, strona Skarżąca wskazuje na konkretne okoliczności, a nawet dowody na ich poparcie. Podkreślić trzeba, że nałożenie na organy prowadzące postępowanie administracyjne obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego nie zwalnia strony postępowania od współudziału w realizacji tego obowiązku. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy nieudowodnienie określonej okoliczności może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony. Jednocześnie jednak powołując utrwalony już pogląd judykatury, przytoczony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 września 2019 r. sygn. IV SA/Po 457/19 i przyjmując go za swój, należy wskazać, że jeżeli przy stosowaniu konkretnego orzeczenia (sądowego, administracyjnego, w tym decyzji administracyjnej, etc.) nasuwają się wątpliwości co do jego treści, orzeczenie to podlega bądź to wykładni w technicznoprocesowym znaczeniu tego słowa przez organ, który je wydał (zob. np.: art. 352 k.p.c., art. 105 § 2 k.p.a., art. 158 p.p.s.a.), bądź też – tak jak inne oświadczenia woli (art. 65 k.c.) – tłumaczeniu przez organ (sąd) rozstrzygający sprawę, dla której treść orzeczenia ma istotne znaczenie (por.: uchwała SN z 16.01.1970 r., III CZP 101/69, OSNC 1970/10/175; wyrok NSA z 03.11.2015 r., II OSK 523/14, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie "CBOSA"). W tym ostatnim przypadku zawarte w decyzji administracyjnej oświadczenie woli organu podlega interpretacji na zasadach ogólnych – metodą obiektywną (por.: wyrok NSA z 26.10.2017 r., I OSK 3134/15; wyrok WSA z 18.11.2009 r., IV SA/Po 578/09 – dostępne CBOSA). Według tej metody podstawowym miernikiem wykładni jest znaczenie obiektywne użytych słów, ustalane z uwzględnieniem modelu człowieka rozsądnego i uczciwego (wzorzec normatywny) znajdującego się w sytuacji adresata danego aktu. W ramach tej metody, zgodnie z ogólną regułą interpretacyjną (art. 65 § 1 k.c.), wykładni poszczególnych wyrażeń zawartych w dokumencie dokonuje się z uwzględnieniem kontekstu, w jakim on występuje, przy czym chodzi tu zarówno o kontekst językowy, jak i sytuacyjny. Oznacza to w szczególności obowiązek interpretowania tekstu aktu w jego całokształcie, tj. z uwzględnieniem wszystkich jego fragmentów, a także konieczność wzięcia pod uwagę innych dokumentów związanych z interpretowanym tekstem (por. Z. Radwański, System Prawa Prywatnego. Tom 2. Prawo cywilne – część ogólna, pod red. Z Radwańskiego, Warszawa 2008, s. 52 Nb 36, s. 83 Nb 112–114). W przypadku interpretacji postanowień decyzji administracyjnej oznacza to więc w szczególności niemożność poprzestania na analizie samej tylko sentencji, w oderwaniu od jej uzasadnienia (i odwrotnie), a jednocześnie dopuszczalność, a niekiedy wręcz konieczność, sięgania w procesie wykładni także do dokumentów poprzedzających wydanie tej decyzji (do materiałów postępowania, np. w przypadku pozwolenia wodnoprawnego – do wniosku o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego i operatu wodnoprawnego), przynajmniej dla potwierdzenia wyników wykładni językowej interpretowanego aktu. Tym niemniej, w ocenie Sądu, w kontrolowanej sprawie stosownych ustaleń Organ powinien dokonać przede wszystkim z wykorzystaniem środka procesowego, o którym mowa w art. 79a k.p.a. (w zw. z art. 14 ust. 2 pr.wod.). W myśl tego przepisu: "§ 1. W postępowaniu wszczętym na żądanie strony, informując o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, organ administracji publicznej jest obowiązany do wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony. Przepisy art. 10 § 2 i 3 stosuje się. § 2. W terminie wyznaczonym na wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, strona może przedłożyć dodatkowe dowody celem wykazania spełnienia przesłanek, o których mowa w § 1." W tym miejscu wypada wyjaśnić, że ustalenie przez [...] oraz przekazanie podmiotowi obowiązanemu do ponoszenia opłat za usługi wodne informacji rocznej, o której mowa w art. 271 ust. 1 pr.wod., nie wszczyna jeszcze postępowania administracyjnego. Do jego wszczęcia dochodzi dopiero z momentem złożenia przez ww. podmiot reklamacji, zgodnie z art. 273 ust. 1 pr.wod., która stanowi "żądanie" w rozumieniu art. 61 § 1 i art. 79a § 1 k.p.a. Treścią tego żądania jest korekta wysokości opłaty, względnie – tak jak w kontrolowanej sprawie – w ogóle odstąpienie od jej naliczenia przez organ. W konsekwencji wydanie przez organ decyzji, o której mowa w art. 273 ust. 6 pr.wod., powinno być poprzedzone przeprowadzeniem wyczerpującego postępowania wyjaśniającego, spełniającego rygory przewidziane w szczególności w art. 7, art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 79a, art. 80 i art. 81 k.p.a. – a to zgodnie z art. 14 ust. 2 pr.wod., w myśl którego do postępowania przed organami [...] stosuje się przepisy k.p.a. W kontrolowanej sprawie Organ naruszył ww. przepisy, gdyż przed wydaniem zaskarżonej decyzji - co zasadnie wytknięto w skardze - nie zawiadomił strony Skarżącej o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym i wypowiedzenia się co do niego, a przede wszystkim, wbrew dyspozycji art. 79a § 1 k.p.a., nie wskazał wyraźnie na konieczność wykazania przez Skarżącego – który ograniczał się dotychczas do samych deklaracji, niepopartych żadnymi dowodami – że pobór wód ppowierzchniowych, z którym wiąże się sporna opłata stała, następuje do celów określonych w art. 270 ust. 2 pr.wod. Wskazane naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż na obecnym etapie wyjaśnienia sprawy nie sposób wykluczyć, że istotnie – jak utrzymuje Skarżący – przepis art. 270 ust. 2 pr.wod. powinien w niej znaleźć zastosowanie. Mając wszystko to na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję (pkt 1 sentencji wyroku). O kosztach postępowania (pkt 2 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 2 pkt 1 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265), uwzględniając poniesiony przez stronę Skarżącą koszt wpisu ([...] zł) oraz należne jej pełnomocnikowi wynagrodzenie, ustalone według stawek minimalnych ([...] zł) – łącznie [...] zł. W ww. rozliczeniu nie uwzględniono opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, gdyż potwierdzenie jej uiszczenia nie zostało załączone do skargi. Ponownie rozpoznając sprawę Organ uzupełni postępowanie wyjaśniające we wskazanym wyżej zakresie i w przedstawiony sposób.