IV SA/Po 82/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta Sędziowie WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska WSA Tomasz Grossmann (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi A. Sz. na decyzję (...) Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w P. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim orzeka ona o utrzymaniu w mocy pkt 2 decyzji Starosty N. z dnia (...) r. nr (...); 2. w pozostałym zakresie zaskarżoną decyzję uchyla; 3. zasądza od (...) Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w P. na rzecz skarżącego A. Sz. kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z [...] grudnia 2015 r., znak: [...], Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Poznaniu – wskazując jako podstawę prawną: art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.; dalej w skrócie: "k.p.a.") oraz art. 7b ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2015 r. poz. 520, z późn. zm.; dalej w skrócie: "p.g.k.") – utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z [...] września 2015 r., nr [...], w przedmiocie: 1. zmiany poprzez aktualizację danych zapisów w ewidencji gruntów i budynków w ten sposób, że w miejsce zapisu GESBWT (wiata) wprowadzić zapis GESBZO (budynek) o funkcji użytkowej "zbiorniki, silosy i budynki magazynowe", zlokalizowany na działce nr [...] 2. umorzenia postępowania w stosunku do Skarbu Państwa – Starosty [...]. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji – przedstawiając dotychczasowy przebieg postępowania – Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Poznaniu (dalej jako: "WINGiK" lub "organ II instancji) wskazał, że: - decyzją z [...] września 2014 r. nr [...] Starosta [...] (dalej jako: "Starosta" lub "organ I instancji") orzekł z urzędu o sprostowaniu danych ewidencji gruntów i budynków (dalej w skrócie: "EGiB") prowadzonej dla ww. działki nr [...], poprzez przywrócenie zapisu figurującego w kartotece budynków i lokali dla budynku o numerze [...] położonego na tej działce, w ten sposób, że otrzymał on kod obiektu GESBZO - zbiorniki, silosy i budynki magazynowe; - powyższa decyzja Starosty została uchylona decyzją WINGiK z [...] stycznia 2015 r., nr [...], a sprawa skierowana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji celem należytego ustalenia stanu faktycznego oraz wskazania nowego dokumentu stanowiącego podstawę do dokonania zmiany w operacie ewidencyjnym; - po ponownym rozpatrzeniu sprawy Starosta, opisaną na wstępie decyzją z [...] września 2015 r., orzekł z urzędu o zmianie, poprzez aktualizację danych, zapisów w EGiB w ten sposób, że w miejsce zapisu GESBWT (wiata) wprowadzić zapis GESBZO (budynek) o funkcji użytkowej "zbiorniki, silosy i budynki magazynowe", zlokalizowany na ww. działce nr [...] oraz orzekł o umorzeniu postępowania w stosunku do Skarbu Państwa - Starosty [...]. W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że w wyniku przeprowadzonych [...] lutego 2015 r. oględzin nieruchomości, stwierdził, iż na działce nr [...] znajduje się obiekt budowlany jednokondygnacyjny, przykryty dachem dwuspadowym, który posiada ściany z betonu komórkowego, częściowo otynkowany. Obiekt posiada otwory okienne oraz drzwiowe, wyposażony jest w instalację elektryczną, a wewnątrz przedzielony jest ścianami działowymi. Ponadto organ I instancji wskazał, że z "Opinii technicznej" nr [...] z maja 2015 r. sporządzonej przez biegłego P. B. wynika, że ww. obiekt w swej podstawowej części jest budynkiem. Starosta uznał ponadto, że "Wykaz zmian danych ewidencyjnych dotyczących budynku" sporządzony przez geodetę R. H. na podstawie ww. opinii biegłego jest poprawny i zgodny z wymogami rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia [...] marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (dalej w skrócie: "rozp.ewid."), i w ocenie organu zasługuje na uwzględnienie. Jednocześnie organ I instancji wyjaśnił, że umorzył postępowanie w stosunku do Skarbu Państwa uznając, iż A. S. jest użytkownikiem wieczystym działki nr [...], zaś sprawa nie dotyczy własności nieruchomości, a jedynie aktualizacji danych EGiB. Skarb Państwa, wobec braku interesu prawnego w toczącym się postępowaniu, nie ma przymiotu strony w rozumieniu art. 28 k.p.a.; - odwołanie od opisanej decyzji Starosty z [...] września 2015 r. złożył A. S., który wniósł o stwierdzenie nieważności tej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., ewentualnie o jej uchylenie w części, tj. w zakresie punktu 1 i umorzenie postępowania w sprawie (art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.) lub o ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji Starosty i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji (art. 138 § 2 k.p.a.). Zarzucił naruszenie: (1) art. 7 i art. 8 k.p.a. polegające na wydaniu decyzji bez zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego koniecznego do aktualizacji EGiB określonego przepisami ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne i rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków; (2) art. 84 § 2 w zw. z art. 24 § 3 k.p.a. przez wydanie decyzji w oparciu o opinię biegłego, który podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu z uwagi na okoliczności, które wywołują wątpliwości co do jego bezstronności; (3) art. 75 § 1 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. przez brak zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w szczególności poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z dokumentów – dokumentacji technicznej nr [...]/95 [powinno być raczej: "nr [...]/95" – uw. Sądu] oraz książki odbioru budowlanego nr [...] – na okoliczność kwalifikacji obiektu położonego na działce nr [...] jako wiaty; (4) art. 78 § 1 k.p.a. przez nieuwzględnienie żądania strony dotyczącego przeprowadzenia dowodu z ww. dokumentów na okoliczność kwalifikacji obiektu położonego na działce nr [...] jako wiaty, mimo iż dowód dotyczy okoliczności mającej znaczenie dla sprawy, (5) art. 123 § 1 k.p.a. przez zaniechanie wydania postanowienia o odmowie przeprowadzenia dowodu z ww. dokumentów na okoliczność kwalifikacji obiektu położonego na działce nr [...] jako wiaty oraz brak wskazania przyczyny odmowy; (6) § 46 ust. 2 pkt 2 rozp.ewid. przez wprowadzenie z urzędu zmian w EGiB, mimo braku podstaw ku temu, w szczególności wadliwości opracowania geodezyjnego zawierającego wykaz zmian danych ewidencyjnych; (7) art. 107 § 1 k.p.a. polegające na wadliwym określeniu podstawy prawnej decyzji poprzez brak wskazania przepisów prawa, które uzasadniałby dokonanie aktualizacji danych zawartych w EGiB, (8) art. 107 § 3 k.p.a. polegające na wyjaśnieniu w uzasadnieniu decyzji w powiązaniu ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowy, dlaczego dany przepis zastosowano oraz brak podania przyczyn, z powodu których innym dowodom organ odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Ponadto autor odwołania, z ostrożności procesowej, zarzucił zaskarżonej decyzji Starosty naruszenie "art. 3 ust. pkt 2 w zw. z art. 3 ust. 3" ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (dalej w skrócie: "pr.bud.") przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, poprzez przyjęcie, że obiekt budowlany może być w części budynkiem, a w części wiatą oraz przyjęcie, że obiekt budowlany położony na działce nr [...] stanowi budynek. Przedstawiwszy dotychczasowy przebieg postępowania, WINGiK wyjaśnił, że sposób i tryb wprowadzania zmian do operatu EGiB regulują przepisy art. 22 i art. 23 p.g.k. Podstawową zasadą prowadzenia ewidencji jest zasada aktualności, tj. utrzymania operatu w zgodności z aktualnymi, dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi, co wynika art. 7 ust. 1 pkt 3 p.g.k. w zw. z § 44 pkt 1 rozp.ewid. Na tle przepisów ustawy nie ulega wątpliwości, że w pojęciu aktualizacji EGiB mieści się korygowanie błędnych wpisów bazy danych ewidencyjnych – wynika to jednoznacznie z art. 24 ust. 2a p.g.k. Według art. 24 ust. 2b pkt 1 p.g.k. aktualizacja informacji zawartych w EGiB może nastąpić w trybie czynności materialno-technicznej w sytuacjach enumeratywnie określonych w tym przepisie. W pozostałych przypadkach aktualizacja informacji następuje w drodze decyzji administracyjnej (zob. § 47 ust. 3 rozp.ewid. w zw. z art. 22 ust. 3 p.g.k.). Zmiany danych w EGiB, polegające na ich aktualizacji, mogą być dokonane wyłącznie w przypadku przedłożenia jednego z dokumentów określonych w § 35 rozp.ewid. Na tym tle normatywnym organ II instancji wskazał, że z akt sprawy wynika, iż [...] lutego 2015 r. odbyła się w terenie wizja lokalna połączona z oględzinami nieruchomości stanowiącej działkę nr [...], do udziału w których Starosta wezwał użytkownika wieczystego nieruchomości A. S.. Z protokołu oględzin wynika, że na ww. działce znajduje się obiekt budowlany jednokondygnacyjny, przykryty dachem dwuspadowym, który posiada ściany z betonu komórkowego, częściowo otynkowany. Obiekt posiada otwory okienne oraz drzwiowe, wyposażony jest w instalację elektryczną, a wewnątrz przedzielony ścianami działowymi. Ponadto organ I instancji powołał biegłego z dziedziny budownictwa na okoliczność ustalenia, czy obiekt budowlany znajdujący się na działce nr [...] jest budynkiem, czy wiatą. Z "Opinii technicznej" nr [...] sporządzonej przez biegłego wynika, że ww. obiekt składa się z trzech niezależnych funkcjonalnie części: "obiekt podstawowego" o murowanej z czterech stron konstrukcji ścian i dachu dwuspadowym wspartym na stalowych kratownicach oraz dwóch wiat znajdujących się przy budynku podstawowym, na całej jego długości, od strony wschodniej, o różnej szerokości – ok. 9,0 m i 6,0 m. W ocenie biegłego przedmiotowy obiekt w swej podstawowej części jest budynkiem zgodnie z art. 3 pkt 2 pr.bud., natomiast obie wiaty są budowlami w myśl art. 3 pkt 3 pr.bud. W oparciu o ww. "Opinię Techniczną" geodeta uprawniony R. H. sporządził operat techniczny zawierający "Wykaz zmian danych ewidencyjnych dotyczących budynku", w którym w miejsce dotychczasowego zapisu GESBWT (wiata) wprowadzono zapis GESBZO (budynek) o funkcji użytkowej "zbiorniki, silosy i budynki magazynowe". Dokumentacja operatu, po pozytywnej weryfikacji w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w [...], została przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, i jest podstawą do dokonania zmian. Odnosząc się do zarzutu odwołania, że organ I instancji nie przeprowadził dowodu z dokumentacji technicznej nr [...] oraz książki odbioru budowlanego nr [...], na okoliczność kwalifikacji przedmiotowego obiektu, WINGiK podniósł, że dokumenty te zostały sporządzone w maju 1995 r. Tymczasem rejestr odzwierciedla stan aktualny, nie służy zaś ewidencjonowaniu wszystkich dokumentów historycznych, co oznacza, że nie można dokonywać zmian na podstawie dokumentów sprzed kilku lat, po których następowały kolejne czynności odzwierciedlone w ewidencji. W konkluzji organ II instancji stwierdził, że zebrany w sprawie materiał dowodowy upoważniał organ I instancji do dokonania zmiany w ewidencji w zakresie funkcji użytkowej budynku. W ramach postępowania wyjaśniającego Starosta przeprowadził oględziny działki nr [...] – których wynik, zgodnie z § 35 rozp.ewid., może być źródłem zmian danych ewidencyjnych – powołał biegłego z dziedziny budownictwa, a także zlecił opracowanie dokumentacji geodezyjnej dla działki ewidencyjnej nr [...], umożliwiającej dokonanie aktualizacji EGiB, jak to wynika z § 45 ust. 1 i § 46 ust. 2 pkt 2 rozp.ewid. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na opisaną decyzję WINGiK z [...] grudnia 2015 r. A. S. (dalej jako: "Skarżący"), reprezentowany przez adw. M. S., zarzucił tej decyzji naruszenia przepisów postępowania mające wpływ na jej treść, tj.: 1) art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Starosty z [...] września 2015 r., mimo że zachodziła podstawa stwierdzenia jej nieważności; 2) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 w zw. z art. 140 k.p.a. polegające na braku rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz niewyjaśnieniu istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności sprawy, poprzez: a) przyjęcie, że dokumentacja techniczna nr [...]/95 [tu i dalej powinno być raczej: "nr [...]/95" – uw. Sądu] i książka obiektu budowlanego nr [...] pozostają bez znaczenia dla niniejszego postępowania i nie odzwierciedlają stanu faktycznego; b) uwzględnienie i uznanie za prawidłową opinii biegłego, który na mocy art. 84 § 2 w zw. z art. 24 § 3 k.p.a. podlegał wyłączeniu od udziału w postępowaniu z uwagi na istnienie okoliczności wywołujących wątpliwość co do jego bezstronności; c) przyjęcie, że obiekt budowlany może być w części budynkiem, a w części wiatą, oraz że obiekt budowlany położony na działce nr [...] stanowi budynek, co pozostaje niezgodne z "art. 3 ust. pkt 2 w zw. z art. 3 ust. 3" pr.bud.; 3) art. 7 w zw. z art. 80 w zw. z art. 140 k.p.a. polegające na dowolnej a nie swobodnej ocenie materiału dowodowego – operatu technicznego z wykazem zmian danych ewidencyjnych dotyczących budynku sporządzonego przez uprawnionego geodetę oraz opinii technicznej sporządzonej przez biegłego P. B. – skutkującej przyjęciem, że stanowiły one podstawę aktualizacji EGiB. Z powołaniem się na te zarzuty Skarżący wniósł o: stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty, ewentualnie uchylenie obu ww. decyzji i umorzenie postępowania na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a., względnie uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty. Ponadto wniósł o zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi szczegółowo umotywowano podniesione zarzuty. W szczególności – w zakresie zarzutu nieważności kwestionowanych decyzji – wskazano, że ujawniony w EGiB stan rzeczy przed wydaniem decyzji Starosty z [...] września 2014 r. ([...]) był wynikiem postępowania przeprowadzonego zgodnie z przepisami ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Na podstawie dokumentu w postaci wykazu zmian danych ewidencyjnych dotyczących budynku, sporządzonego [...] grudnia 2013 r. przez geodetę S. P., Starosta wprowadził z urzędu w operacie ewidencyjnym prowadzonym dla działki nr [...] zmiany polegające na wykreśleniu z EGiB budynku o numerze [...] [tu i dalej powinno być raczej: "[...]" – uw. Sądu]. Tym samym kwestia kwalifikacji obiektu położonego na ww. nieruchomości oraz ujawnienia go w EGiB została ostatecznie rozstrzygnięta. Skoro bowiem, jak podkreślił Skarżący, Starosta wprowadził z urzędu ww. zmiany w operacie ewidencyjnym, a w sprawie nie zachodziły podstawy do aktualizacji informacji zawartych w EGiB w drodze czynności materialno-technicznej, przewidziane w art. 24 ust. 2b pkt 1 p.g.k., to ww. aktualizacja ewidencji musiała nastąpić w drodze decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 24 ust. 2b pkt 2 p.g.k. Każdy dokument, w oparciu o który nastąpiło wykreślenie z EGiB budynku o numerze [...] w świetle ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne musi być traktowany jako decyzja administracyjna. Ewentualne negatywne konsekwencje niespełnienia przez ww. dokumenty wymagań stawianych decyzji administracyjnej, stanowiące niezgodne z prawem działanie organu administracji publicznej, w żadnym razie nie mogą obciążać strony skarżącej. Z kolei w zakresie zarzutu nieprzeprowadzenia dowodu z dokumentacji technicznej nr [...]/95 oraz książki obiektu budowlanego nr [...], Skarżący podniósł, iż wniosek o przeprowadzenie dowodu z tych dokumentów nie zmierzał, jak twierdzi organ, do "dokonywania zmian na podstawie dokumentów sprzed kilku lat", lecz do wykazania kwalifikacji obiektu położonego na działce nr [...]. Okoliczność, iż ww. dokumenty zostały sporządzone w 1995 roku nie ma znaczenia w niniejszej sprawie, bowiem od momentu nabycia nieruchomości wraz z posadowioną na jej terenie wiatą stalową nie były dokonywane żadne prace, modernizacje czy ulepszenia, poza pracami konserwacyjnymi i zabezpieczającymi. Zmianie nie uległy również przepisy pozwalające na dokonanie odmiennej kwalifikacji obiektu budowlanego położonego na działce nr [...]. Zatem kwalifikacja przedmiotowego obiektu budowlanego jako wiaty, wynikająca z ww. dokumentów, pozostaje nadal aktualna. Uzasadniając swe zastrzeżenia co do bezstronności biegłego P. B. Skarżący wskazał, że ów biegły, który sporządził opinię techniczną nr [...], był również autorem dokumentacji technicznej przedmiotowego obiektu z maja 1995 r. – kwalifikowanego wówczas przez niego jako "wiata stalowa - montaż" – w tym także dokonywał przeglądu technicznego tego obiektu i dokonywał wpisu w książce obiektu budowlanego. P. B. nie mógł zatem wydawać opinii w niniejszej sprawie, bowiem dokonał już oceny czy obiekt budowlany znajdujący się na działce nr [...] w [...] jest budynkiem, czy wiatą. Treść opinii biegłego tym bardziej budzi wątpliwości z uwagi na okoliczność, iż od czasu sporządzenia dokumentacji technicznej obiektu z maja 1995 roku nie zaszły żadne zmiany faktyczne ani prawne pozwalające na odmienne traktowanie tego samego obiektu przez tę samą osobę. Zgodnie z art. 84 § 2 w zw. z art. 24 § 3 k.p.a. biegły podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu na zasadach przewidzianych dla wyłączenia pracownika organu administracji publicznej, a więc m.in., jeżeli zostanie uprawdopodobnione istnienie okoliczności, które mogą wywołać wątpliwość co do jego bezstronności. Pełnomocnik Skarżącego podkreślił, że WINGiK w żaden sposób nie odniósł się do zarzutów postawionych w tym zakresie w odwołaniu od decyzji Starosty. Organ nie przeprowadził również dowodu z uzupełniającej opinii biegłego, ani nie podjął innych działań w celu wyjaśnienia wątpliwości związanych z opinią biegłego. W ocenie Skarżącego wadliwość opinii biegłego P. B. wyrażała się również w tym, że przedmiotowy obiekt budowlany zakwalifikowany został przez biegłego częściowo jako "budynek", a częściowo jako "budowla" w rozumieniu Prawa budowlanego. Tymczasem brak podstaw prawnych do odmiennego traktowania poszczególnych części obiektu budowlanego i nadawania im bądź to przymiotu budynku (art. 3 pkt 2 pr.bud.), bądź to budowli (art. 3 pkt 3 pr.bud.). W rozumieniu ww. przepisów Prawa budowlanego, jeżeli dany obiekt (stanowiący całość architektoniczną) nie może zostać zaliczony do kategorii budynków, to stanowi budowlę. Skoro zaś ww. opinia biegłego P. B. jest wadliwa lub co najmniej budząca wątpliwości, to – zdaniem Skarżącego – również oparty na jej ustaleniach wykaz zmian ewidencyjnych dotyczących budynku położonego na działce nr [...], sporządzony przez geodetę R. H., odznacza się takimi samymi cechami. Tymczasem organ nie dokonał oceny prawidłowości ww. wykazu poprzestając wyłącznie na stwierdzeniu, iż stanowi on podstawę do dokonania zmian w EGiB. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując i powtarzając stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu [...] czerwca 2016 r. pełnomocnik Skarżącego podtrzymał wnioski i wywody skargi. Wyjaśnił, że Skarżący nabył przedmiotowy obiekt aktem notarialnym z [...] czerwca 2002 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty okazały się zasadne. Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718; dalej w skrócie: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Przedmiotem tak rozumianej kontroli sądowej była w niniejszym postępowaniu zaskarżona decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Poznaniu, utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] w przedmiocie aktualizacji zapisów w ewidencji gruntów i budynków. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie może się ostać w obrocie prawnym jako w części obarczona wadą nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a., a w pozostałym zakresie podlegająca uchyleniu z uwagi na istotne naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. I. Stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji (w części) Od razu należy wyjaśnić, że Sąd nie dopatrzył się wady nieważności zarzucanej w skardze, która miała polegać na wydaniu kwestionowanych decyzji w sprawie uprzednio rozstrzygniętej decyzją ostateczną (art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.), za którą to decyzję – zdaniem Skarżącego – należy uważać "każdy dokument, w oparciu o który nastąpiło wykreślenie z ewidencji gruntów i budynków budynku o numerze [...]" [powinno być raczej: "[...]" – uw. Sądu]. Z akt sprawy wynika, że tego "wykreślenia" dokonał w październiku 2013 r. Starosta z urzędu, na podstawie wykazu zmian danych ewidencyjnych dotyczących budynku, sporządzonego przez geodetę S. P.. W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że ww. zmiana ("wykreślenie") w ewidencji budynków prowadzonej dla działki nr [...], została dokonana przez Starostę w drodze czynności materialnotechnicznej, o jakiej mowa w art. 24 ust. 2b pkt 1 p.g.k. Zatem nawet jeżeli, jak twierdzi Skarżący – a czego Sąd w niniejszym postępowaniu nie jest władny badać ani rozstrzygać, z uwagi na związanie granicami tej sprawy (art. 134 § 1 p.p.s.a.), wyznaczonymi przedmiotem zaskarżenia – do owego "wykreślenia" powinno dojść w drodze decyzji administracyjnej wzmiankowanej w art. 24 ust. 2b pkt 2 p.g.k., to ewentualny brak dochowania takiej wymaganej formy może skutkować co najwyżej wadliwością dokonanej czynności materialnotechnicznej, natomiast w żadnym razie nie czyni z niej (ani z żadnego z dokumentów z nią powiązanych) "dorozumianej" tudzież "domniemanej" decyzji administracyjnej. Z tych względów należało stwierdzić, że przed wydaniem kwestionowanych w skardze decyzji sprawa prawidłowej kwalifikacji przedmiotowego obiektu budowlanego na działce nr [...] nie była rozstrzygnięta decyzją ostateczną w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., a więc nie zachodził w tej sprawie zarzucany stan rei iudicatae. Natomiast stwierdzenie w niniejszym wyroku nieważności zaskarżonej decyzji WINGiK (w części) wynikało z faktu niedostrzeżenia przez organ II instancji, że kontrolowana przezeń decyzja Starosty, złożona z dwóch w istotnej mierze autonomicznych rozstrzygnięć zawartych w jej pkt 1. oraz pkt 2. (z których każde mogło być przedmiotem odrębnej decyzji także w sensie formalnym, tj. w postaci odrębnych dokumentów), została zaskarżona odwołaniem jedynie w części – co do pkt 1. Taka wola Skarżącego wynikała jasno z treści odwołania, cyt.: "niniejszym wnoszę odwołanie od decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2015 roku [...] zaskarżając ww. decyzję w części, tj. w zakresie punktu 1" (s. 1 odwołania). W związku z tym zgodnie z treścią odwołania organ II instancji był władny badać decyzję Starosty jedynie w zakresie zaskarżonego pkt 1., tj. co do orzeczonej zmiany ("aktualizacji danych") zapisów w EGiB, gdyż w pozostałym, niezaskarżonym zakresie (co do pkt 2.) decyzja stała się ostateczna i w tej części nie mogła już być weryfikowana w trybie zwykłym – o czym wyraźnie stanowi art. 16 k.p.a. Tymczasem jak wynika z treści zaskarżonej decyzji – a zwłaszcza jej części wstępnej ("po rozpatrzeniu odwołania A. S. [...] od decyzji Starosty [...] w przedmiocie: 1. zmiany poprzez aktualizację danych zapisów w ewidencji gruntów i budynków [...] 2. umorzenia postępowania w stosunku do Skarbu Państwa [...]") oraz sentencji ("utrzymać w mocy decyzję organu I instancji") – organ II instancji objął swym rozpoznaniem i rozstrzygnięciem całą decyzję Starosty (oba jej rozstrzygnięcia). Tym samym utrzymując w mocy decyzję organu I instancji w całości – a więc także co do jej pkt 2. – WINGiK dopuścił się w tej części rażącego naruszenia art. 16 i art. 127 § 1 k.p.a., gdyż rozpoznał sprawę w zakresie szerszym niż zakres objęty odwołaniem, co w istocie oznaczało podjęcie działania przez organ z urzędu. A do takiego działania organ odwoławczy nie jest uprawniony i takie działanie rażąco narusza prawo w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. Godzi się w tym miejscu podkreślić, że istotą postępowania odwoławczego, zgodnie z zasadą ogólną dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.), jest ponowne merytoryczne rozpoznanie i rozstrzygnięcie indywidualnej sprawy administracyjnej. Organ odwoławczy ma zatem obowiązek skontrolowania sprawy w jej całokształcie i wydania orzeczenia według stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu orzekania. Nie jest przy tym związany uzasadnieniem wniesionego środka zaskarżenia ani jego zarzutami. Organ odwoławczy może zatem – a wręcz powinien – wszechstronnie skontrolować postępowanie i decyzję organu I instancji z punktu widzenia legalności, a także celowości i słuszności rozstrzygnięcia, niezależnie od tego, czy i jakie zarzuty w tym zakresie zostały podniesione przez samego odwołującego. Wskazane zasady nie pozwalają jednak działać organowi odwoławczemu z urzędu, gdyż postępowanie odwoławcze jest oparte na zasadzie skargowości (art. 127 § 1 k.p.a.). Oznacza to, że takie postępowanie może zostać uruchomione tylko w wyniku wniesienia odwołania przez uprawniony podmiot. Odwołanie powoduje wszczęcie postępowania odwoławczego oraz wyznacza jego zakres. W przypadku, gdy strona jednoznacznie w odwołaniu wskazuje, że zaskarża decyzję pierwszoinstancyjną w określonej części – co niewątpliwie miało miejsce w rozpoznawanej sprawie – to organ odwoławczy nie może wykroczyć poza granice wyznaczone przedmiotem zaskarżenia. W konsekwencji organ odwoławczy nie może poddać kontroli niezaskarżonej części decyzji organu pierwszej instancji i ponownie rozpatrzyć sprawy w zakresie objętym niezaskarżoną częścią orzeczenia. Decyzja organu odwoławczego wydana bez odwołania strony (innego podmiotu działającego na prawach strony) – w całości albo w części – jest nieważna jako rażąco naruszająca prawo (art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a.), odpowiednio: w całości albo w części. Należy w tym miejscu podkreślić, że zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i w doktrynie powszechnie przyjmuje się dopuszczalność zaskarżenia – a co za tym idzie: także wzruszenia – decyzji administracyjnej w części w sytuacji, gdy pozostałe (niezaskarżone) rozstrzygnięcia zawarte w takiej decyzji mogą samodzielnie funkcjonować w obrocie prawnym (por. wyroki NSA: z 21.11.2012 r., I OSK 912/12; z 21.05.2007 r. I OSK 556/06 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej w skrócie: "CBOSA"; por. też wyrok NSA z 21.12.1987 r., IV SA 907/87, GAP 1988, nr 12, s. 41). Jak to już wyżej wskazano, w rozpoznawanej sprawie odwołanie dotyczyło jedynie pkt 1. decyzji Starosty, który stanowił dostatecznie samodzielne (autonomiczne) rozstrzygnięcie w powyższym rozumieniu. W tej sytuacji organ II instancji przy wydaniu swej decyzji związany był treścią odwołania i nie mógł orzekać ponad jego zakres, co oznacza, że nie mógł orzekać o całości decyzji Starosty (tu: o jej utrzymaniu w mocy), a jedynie o jej zaskarżonej części (tu: o utrzymaniu w mocy pkt 1. decyzji) – czego jednak błędnie nie uczynił. Wobec tego należało uznać, że zaskarżona decyzja WiNGiK w części, w jakiej orzeka o utrzymaniu w mocy pkt 2. decyzji Starosty, została wydana z rażącym naruszeniem prawa – art. 16 i art. 127 § 1 k.p.a. – co skutkowało koniecznością stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w tej części, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. II. Uchylenie zaskarżonej decyzji (w pozostałym zakresie) Niezależnie od powyższego Sąd dopatrzył się dalszych jeszcze naruszeń prawa przy wydaniu zaskarżonej decyzji WINGiK. Nie ulega wątpliwości, że utrzymana nią w mocy decyzja Starosty opierała się na sporządzonym przez geodetę uprawnionego R. H. operacie technicznym wykonanym w sierpniu 2015 r. zawierającym "Wykaz zmian danych ewidencyjnych dotyczących budynku" (k. 236–246 akt adm. I inst.), który z kolei bazował na ustaleniach zawartych w konkluzji "Opinii technicznej" nr [...] z maja 2015 r. opracowanej przez biegłego mgra inż. arch. P. B. (k. 194–203 akt adm. I inst.) co do kwalifikacji prawnej przedmiotowego obiektu budowlanego. Zgodnie z art. 84 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne. W ocenie Sądu określenie rodzaju konkretnego obiektu budowlanego w kontekście jego kwalifikacji prawnej (tu: "wiata" czy "budynek") – o ile nie wynika z dokumentów urzędowych wydanych dla danego obiektu, takich w szczególności jak: pozwolenie na budowę lub pozwolenie na użytkowanie – może w niektórych, bardziej skomplikowanych i niejednoznacznych przypadkach wymagać opinii biegłego. Zatem z samego faktu zwrócenia się do biegłego o wydanie opinii w rozpoznawanej sprawie nie można czynić organom administracji zarzutu. Należy jednak podkreślić, że opinia biegłego – jak każdy dowód w sprawie – podlega ocenie organu prowadzącego postępowanie (art. 80 k.p.a.). Oczywiście organ nie może wkraczać w merytoryczną zasadność opinii, ponieważ nie dysponuje wiadomościami specjalnymi. Powinien jednak ocenić ją pod względem formalnym, tj. zbadać czy została wykonana i podpisana przez uprawnioną osobę, czy nie zawiera niejasności, pomyłek, braków, które powinny być uzupełnione, aby miała ona wartość dowodową. W tym zakresie organ ma więc prawo i obowiązek zbadać, czy przedłożona jemu opinia jest zupełna, logiczna i wiarygodna (por. wyrok WSA z 24.10.2007 r., II SA/Łd 802/07, CBOSA). Już z tego powodu opinia biegłego powinna zawierać nie tylko końcowe wnioski, ale i ich uzasadnienie, tj. motywy, które pozwalają dokonać analizy logiczności i poprawności wniosków bez wkraczania w sferę wiedzy specjalistycznej. Nie może zatem sprowadzać się tylko do zdania (konkluzji) biegłego, ale musi przekonywać jako logiczna całość. Skoro zadaniem biegłego jest dostarczenie organowi orzekającemu wiadomości specjalnych w celu ułatwienia należytej oceny zebranego materiału dowodowego w sprawie, a nie rozstrzygnięcia sprawy za organ, to organ winien znać szczegółowe motywy przyjęcia danego orzeczenia. Biegły musi wskazać i wyjaśnić przesłanki, które doprowadziły go do przedstawionych konkluzji. Z kolei organ administracji publicznej przy ocenie opinii biegłego nie może ograniczyć się do powołania na konkluzję zawartą w opinii, lecz obowiązany jest sprawdzić, na jakich przesłankach biegły oparł tę konkluzję i skontrolować prawidłowość rozumowania przeprowadzonego w uzasadnieniu opinii (por. wyrok NSA z 01.02.2007 r., II OSK 1445/06, CBOSA). Tymczasem w rozpoznawanej sprawie organy obu instancji w ogóle nie przeprowadziły wymaganej oceny wartości dowodowej opinii biegłego – "Opinii technicznej nr [...]" – lecz w dalszych ustaleniach bezkrytycznie oparły się na zawartych w niej konkluzjach. To zaniechanie mogło mieć zaś istotny wpływ na wynik sprawy, jeśli się zważy, że ww. opinia może budzić istotne zastrzeżenia już od strony formalnej, a to z następujących względów: - zasadnie podniesiono w skardze, że biegły P. B. już wcześniej dokonywał oceny charakteru przedmiotowego obiektu budowlanego – w związku ze sporządzeniem w maju 1995 r. "Dokumentacji technicznej nr [...]/95" – i wówczas zakwalifikował go jako "wiata stalowa – montaż" (k. 48 akt adm. I inst.). Tymczasem w opinii sporządzonej na potrzeby niniejszej sprawy obiekt ten został przezeń określony jako będący "w swojej podstawowej części budynkiem (zgodnie z art. 3 pkt 2 Prawa Budowlanego) a usytuowane przy nim od strony wschodniej dwie wiaty są budowlami (zgodnie z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego)" (k. 197 akt adm. I inst.). Choć wskazana rozbieżność nie daje jeszcze, zdaniem Sądu, dostatecznych podstaw do skutecznego postawienia biegłemu zarzutu braku bezstronności – zwłaszcza w sytuacji, gdy biegły oświadczył, iż pomiędzy nim a Skarżącym nie zachodzą żadne powiązania kapitałowe lub osobowe (k. 251 akt adm. I inst.), co zostało też wyraźnie przyznane przez Skarżącego w odwołaniu (s. 6, k. 261 akt adm. I inst.) – to jednak brak wyjaśnienia przyczyn takiej rozbieżności może rodzić uzasadnione wątpliwości co do rzetelności i wiarygodności przedłożonej opinii. Zwłaszcza jeśli prawdziwe są twierdzenia Skarżącego, że od czasu sporządzenia ww. dokumentacji technicznej z 1995 r. nie zaszły w przedmiotowym obiekcie budowlanym żadne istotne zmiany faktyczne, które mogłyby mieć wpływ na jego późniejszą odmienną kwalifikację prawną. Już z tych względów organy powinny zwrócić się od biegłego o wyjaśnienie przyczyn takiej rozbieżności w dokonanej przezeń kwalifikacji przedmiotowego obiektu w obu ww. dokumentach (z roku 1995 oraz 2015), a w szczególności o ustalenie w oparciu o dostępne materiały – w tym wskazywane w skardze środki dowodowe: dokumentację techniczną nr [...]/95 i książkę obiektu budowlanego nr [...], których bliższa analiza w tym zakresie może okazać się niezbędna lub celowa – czy rzeczywiście w obu przypadkach wyrażone oceny dotyczyły obiektu w takim samym kształcie. Dopiero po uzyskaniu takich wyjaśnień i w oparciu o ich treść organy powinny zdecydować o zaakceptowaniu, bądź nie, przedmiotowej opinii jako niewadliwego środka dowodowego; - jako niezrozumiałe jawi się działanie biegłego polegające na formułowaniu przezeń w związku ze sporządzaną opinią "własnej" definicji "wiaty" (ujętej jako "budowla w postaci przekrycia (dachu lub konstrukcji powłokowej) podpartego słupami lub nadwieszonego jako osłona, na przystankach tramwajowych, autobusowych i peronach kolejowych"). Potrzebę wypracowania takiej definicji – uzyskanej, jak to enigmatycznie wskazał biegły, "w toku analizy zagadnienia" – uzasadniono w opinii brakiem definicji legalnej tego terminu w Prawie Budowlanym. Należy jednak zauważyć, że rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2015 r. poz. 542; w skrócie: "rozp.ewid.") w objaśniając w § 2 ust.1 pkt 4 pojęcie "budynku" wcale nie odsyła do definicji legalnej tego terminu zamieszczonej w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm.; w skrócie: "pr.bud."), lecz do przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) (Dz. U. Nr 112, poz. 1316 z późn. zm.). W świetle postanowień PKOB (zob. cz. I pkt 2: "Pojęcia podstawowe") "budynki" to zadaszone "obiekty budowlane" – czyli "konstrukcje połączone z gruntem w sposób trwały, wykonane z materiałów budowlanych i elementów składowych, będące wynikiem prac budowlanych" – wraz z wbudowanymi instalacjami i urządzeniami technicznymi, wykorzystywane dla potrzeb stałych. Przystosowane są do przebywania ludzi, zwierząt lub ochrony przedmiotów. Na gruncie PKOB za szczególny rodzaj budynku uważa się "wiatę", która "stanowi pomieszczenie naziemne, nie obudowane ścianami ze wszystkich stron lub nawet w ogóle ścian pozbawione". W ocenie Sądu, wobec istniejącego odesłania w § 2 ust. 1 pkt 4 rozp.ewid., to właśnie przede wszystkim w oparciu o cytowaną definicję "wiaty" z PKOB należało dokonywać kwalifikacji prawnej przedmiotowego obiektu budowlanego. Tymczasem biegły w przedłożonej opinii dokonania takiej kwalifikacji zaniechał, błędnie odwołując się zamiast tego do definicji "wiaty" stworzonej przez siebie ad hoc, a organy niezasadnie takie działanie biegłego bezkrytycznie zaakceptowały – co, zdaniem Sądu, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy; - natomiast za chybiony należy uznać zarzut skargi dotyczący niedopuszczalności, dokonanej przez biegłego, różnej kwalifikacji ("odmiennego traktowania") poszczególnych części obiektu budowlanego (tu: w części jako wiatę, a w części jako budynek). Dość powiedzieć, że w orzecznictwie sądowym wyraźnie dopuszcza się sytuacje, że poszczególne części danego obiektu budowlanego (np. budynku) mogą kwalifikować się do różnych kategorii obiektów budowlanych w rozumieniu załącznika do Prawa budowlanego (por. np. wyroki NSA: z 02.12.2011 r., II OSK 1782/10; z 18.06.2015 r., II OSK 2767/13 – CBOSA). Niezależnie od powyższego organy w rozpoznawanej sprawie powinny wyjaśnić, czy dla przedmiotowego obiektu budowlanego zostały wydane i pozostają w obrocie prawnym decyzje administracyjne udzielające pozwolenia na budowę lub pozwolenia na użytkowanie. To bowiem przede wszystkim w takich decyzjach dokonuje się m.in. autorytatywnej kwalifikacji prawnej danego przedsięwzięcia inwestycyjnego. Taka, dokonana przez organ (odpowiednio: administracji architektoniczno-budowlanej lub nadzoru budowlanego) kwalifikacja prawna – o ile nie doszło do jej dezaktualizacji, np. na skutek późniejszego wyeliminowania ww. decyzji z obrotu prawnego albo istotnej modyfikacji (np. rozbudowy, przebudowy itp.) bądź odstępstwa samego obiektu budowlanego w porównaniu z zatwierdzonym projektem budowlanym – pozostaje wiążąca także dla innych organów administracji publicznej, w tym dla organu prowadzącego EGiB. Przy czym, wbrew stanowisku i obawom WINGiK, nie chodzi w takim przypadku o nieuprawnione "ewidencjonowanie dokumentów historycznych", lecz o uwzględnienie faktu, że decyzja udzielająca pozwolenia na budowę lub pozwolenia na użytkowanie określonego obiektu budowlanego – jak każda decyzja administracyjna (por. wyrok WSA z 22.09.2010 r., IV SA/Wa 1255/10, CBOSA) – jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 k.p.a., a tym samym podlega szczególnemu reżimowi (swoistemu uprzywilejowaniu) ustanowionemu dla tego rodzaju dokumentów. Zgodnie bowiem z art. 76 § 1 k.p.a. dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. W konsekwencji, jak powszechnie przyjmuje się w doktrynie, prawidłowo sporządzony dokument urzędowy korzysta z dwojakiego rodzaju domniemań: (i) domniemania prawdziwości (autentyczności), tzn., że dokument pochodzi od organu, który go wystawił oraz (ii) domniemania zgodności z prawdą zawartego w nim oświadczenia organu, od którego dokument pochodzi (zob. m.in.: B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2013, art. 76 Nb 6; A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, LEX/el. 2015, uw. 7 do art. 76; T. Ereciński [w:] Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, tom 1, pod red. T. Erecińskiego, Warszawa 2012, uw. 24 do art. 244). Zarazem z cytowanego art. 76 § 1 k.p.a. wynika zwiększona moc dowodowa dokumentów urzędowych w zakresie tego, "co zostało w nich urzędowo stwierdzone". Stąd w celu stwierdzenia mocy dowodowej dokumentu urzędowego należy odróżnić część "stwierdzającą (zaświadczającą)" od pozostałej części dokumentu (tak m.in.: A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, K.p.a. Komentarz, uw. 6 do art. 76; T. Ereciński [w:] K.p.c. Komentarz, uw. 23 do art. 244). W ocenie Sądu w przypadku takiej decyzji, jak pozwolenie na budowę oraz pozwolenie na użytkowanie, określenie kwalifikacji prawnej danego przedsięwzięcia mieści się w ramach części stwierdzającej (zaświadczającej) decyzji w powyższym rozumieniu. Z tych względów organy powinny podjąć próbę ustalenia czy dla przedmiotowego obiektu ww. decyzje zostały wydane i czy się zachowały, a jeśli tak – to jaka została określona w nich kwalifikacja prawna przedmiotowego obiektu i czy jest ona aktualna w tym sensie, że dotyczyła obiektu w takim samym, jak obecnie, kształcie. Mając wszystko to na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a., stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji WINGiK w zakresie, w jakim orzeka ona o utrzymaniu w mocy pkt 2. poprzedzającej ją decyzji Starosty (pkt 1 sentencji wyroku). W pozostałym zakresie (tj. w jakim orzeka ona o utrzymaniu w mocy pkt 1. ww. decyzji Starosty) Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a., zaskarżoną decyzję uchylił (pkt 2 sentencji wyroku). O kosztach postępowania (pkt 3 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając poniesiony przez Skarżącą koszt wpisu (200 zł), wynagrodzenie reprezentującego Skarżącą adwokata – ustalone na podstawie § 15 ust. 2 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800) w wysokości 480 zł – oraz koszt opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł) – tj. łącznie 697 zł. Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni powyższe uwagi, wskazania i oceny prawne. Przede wszystkim przedmiotem swego rozpoznania i rozstrzygnięcia uczyni wyłącznie pkt 1. decyzji Starosty. Ponadto w nakazany sposób uzupełni postępowanie wyjaśniające w zakresie niezbędnym dla ustalenia przez ten organ prawidłowej kwalifikacji prawnej spornego obiektu budowlanego. Następnie, stosownie do wyników tego postępowania, podejmie właściwe rozstrzygnięcie, należycie je uzasadniając, jak tego wymaga art. 107 § 3 k.p.a., a więc w szczególności odnosząc się także do przedłożonej w toku postępowania przez Burmistrza [...] "Oceny kwalifikacji obiektu (...)" autorstwa mgra inż. J. N. i mgra inż. T. N. (k. 41– 57 akt adm. I inst.).