IV SA/Po 842/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Donata Starosta po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia J. Sz. z dnia [...] kwietnia [...] r. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia [...] marca [...] r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi J. Sz. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] czerwca [...] r., nr [...] i nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy odrzucić zażalenie Postanowieniem z dnia [...] marca 2011 r., sygn. akt IV SA/Po 842/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. (dalej WSA) odrzucił skargę kasacyjną sporządzoną osobiście przez skarżącego J. Sz. od postanowienia WSA z dnia [...] stycznia 2011 r. o odrzuceniu skarg. W uzasadnieniu WSA przywołał art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej ppsa), ustanawiający przymus adwokacko-radcowski przy sporządzeniu skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna sporządzona samodzielnie przez skarżącego wbrew temu przepisowi podlega odrzuceniu bez wzywania o uzupełnienie braków formalnych. Jednocześnie WSA zauważył, że skarżący nie może powoływać się na niezrozumienie pouczenia, skoro było ono jasne i czytelne, zaś na złożenie skargi kasacyjnej ustawodawca przewidział termin 30 dni, co dało skarżącemu możliwość chociażby telefonicznego wyjaśnienia w sekretariacie Sądu treści pouczenia. Poza tym, z treści sporządzonej samodzielnie skargi kasacyjnej wynika, że skarżący potrafi konstruować samodzielnie pisma w języku prawniczym, co dało sądowi przesłankę by twierdzić, że nie jest on osobą nieporadną (k. 121-122 akt sądowych). Doręczając skarżącemu odpis powyższego postanowienia Sąd pouczył go w piśmie z dnia [...] marca 2011 r., że zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego (k. 126 akt sądowych). Skarżący odebrał odpis postanowienia wraz z pouczeniem w dniu [...] kwietnia 2011 r. (k. 143 akt sądowych). Pismem z dnia [...] kwietnia 2011 r. Skarżący złożył samodzielnie zażalenie na powyższe postanowienie WSA, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że nie zrozumiał pouczenia dołączonego do skarżonego postanowienia, co stanowi naruszenie art. 140 ppsa (k. 145 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 194 § 1 pkt 7 ppsa, zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Zarazem zgodnie z art. 194 § 4 ppsa zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Przepis art. 175 § 2 i 3 stosuje się odpowiednio. Niedopełnienie tego warunku jest brakiem nieusuwalnym powodującym odrzucenie zażalenia (postanowienie NSA z dnia 30 września 2004 r., sygn. akt OZ 474/04 cyt. za J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010 r., str. 484). Nie ulega wątpliwości, że w rozpoznawanej sprawie skarżący pomimo prawidłowego pouczenia o ustanowionym przez ustawodawcę przymusie adwokacko-radcowskim we wniesieniu zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej, złożył przedmiotowe zażalenie osobiście, nie posiadając przy tym stosownych uprawnień o których stanowi art. 175 § 1-3 ppsa. W niniejszej sprawie skarżący zwrócił uwagę, że przyczyną złożenia skargi kasacyjnej z uchybieniem obowiązkowi fachowego zastępstwa procesowego było niezrozumienie dołączonego pouczenia. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd miał na względzie zarówno dyspozycję art. 6 ppsa, jak i powoływanego przez skarżącego art. 140 ppsa, statuujących zasadę udzielania pomocy stronom postępowania. Należy wszakże zauważyć, że powyższa zasada nie rodzi po stronie sądu obowiązku pouczania stron postępowania co do wszelkich możliwych ich zachowań, czy też szczegółowego instruowania stron odnośnie skutków podejmowanych działań. Obowiązek pouczania stron o skutkach prawnych podejmowanych czynności nie jest obowiązkiem nieograniczonym. Sąd nie ma bowiem obowiązku udzielania pouczeń co do wszelkich możliwych zachowań, a obowiązek, o którym mowa, odnosi się do wskazówek i pouczeń celowych z punktu widzenia prawidłowego przebiegu postępowania i dających gwarancje prawa strony do obrony (postanowienie NSA z dnia 5 stycznia 2010 r., sygn. akt I OZ 1166/09, lex nr 599935, postanowienie NSA z dnia 19 marca 2009 r., sygn. akt II OZ 260/09, lex nr 574451, postanowienie NSA z dnia 8 grudnia 2008 r., sygn. akt I OZ 889/08, lex nr 564274). Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela pogląd, że w sytuacji, gdy wojewódzki sąd administracyjny doręczając skarżącemu odpis postanowienia o odrzuceniu wniesionej przez niego skargi kasacyjnej, prawidłowo pouczył go o trybie i sposobie wniesienia zażalenia, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, w tym także o istniejącym wymogu sporządzenia tego rodzaju zażalenia przez adwokata lub radcę prawnego oraz zamieścił w pouczeniu informację o możliwości złożenia przez stronę wniosku o przyznanie prawa pomocy, to oznacza, że Sąd uczynił zadość ciążącym na nim obowiązkom informacyjnym względem osoby występującej w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego (postanowienie NSA z dnia 30 września 2008 r., sygn. akt I OZ 733/08, lex nr 493767). W rozpoznawanej sprawie skarżący został prawidłowo i w sposób jasny pouczony o sposobie i terminie złożenia zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej, jak również o możliwości ubiegania się o przyznanie prawa pomocy. Ponadto z treści pism procesowych składanych przez skarżącego w sprawie wynika, że nie jest on osobą, która mogłaby mieć problemy z odczytaniem prostego w swojej treści pouczenia. Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 197 § 2 ppsa w zw. z art. 178 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.