IV SA/Po 850/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann (spr.) Sędziowie WSA Donata Starosta WSA Anna Jarosz Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Kujawa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 03 marca 2016 r. sprawy ze skargi Związku G. z siedzibą w W. na uchwałę Rady Miejskiej K. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie wyrażenia woli przeniesienia siedziby Specjalnego Ośrodka Szkolno Wychowawczego nr (...) im. P. G. AK w K. postanawia 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu Związkowi G. z siedzibą w W. uiszczony wpis w kwocie 300 (trzysta) złotych. W dniu (...) r. Rada Miejska K. – wskazując w podstawie prawnej na: art. 12 pkt 8 lit. i oraz art. 91 i art. 92 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 595 z późn. zm.; dalej w skrócie: "u.s.p.") i art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594 z późn. zm.; dalej w skrócie: "u.s.g.") w zw. z art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 z późn. zm.; dalej w skrócie: "u.s.o.") – podjęła uchwałę nr (...) w sprawie wyrażenia woli przeniesienia siedziby Specjalnego Ośrodka Szkolno-Wychowawczego Nr (...) im. (...) w K. przy ul. A. (...) do obiektu przy ul. H. (...) w K. (dalej jako: "Uchwała"). W § 1 Uchwały zadeklarowano: "Wyraża się wolę przeniesienia z dniem 01 stycznia 2016 r. siedziby Specjalnego Ośrodka Szkolno-Wychowawczego nr (...) im. (...) w Kaliszu przy ul. A. (...) do obiektu przy ul. H. (...) w K.." Dalej postanowiono, że wykonanie Uchwały powierza się Prezydentowi Miasta K. (§ 2), oraz że Uchwała w chodzi w życie z dniem podjęcia (§ 3). Na opisaną Uchwałę skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł Związek G. z siedzibą w W. (dalej jako: "Skarżący" lub "Związek"), reprezentowany przez adwokata M. M. Na wstępie autor skargi wyjaśnił, że zaskarżona Uchwała narusza interes prawny Skarżącego poprzez podjęcie działań zmierzających do naruszenia warunków dotacji pochodzącej ze Skarbu Państwa, na podstawie decyzji Ministra Finansów nr (...) z (...) r. wydanej w wykonaniu zarządzenia Nr 8 Prezesa Rady Ministrów z 10 lutego 2012 r. w sprawie przyznania Wojewodzie Wielkopolskiemu, z ogólnej rezerwy budżetowej środków finansowych, z przeznaczeniem na przeprowadzenie prac adaptacyjnych związanych z przeniesieniem Specjalnego Ośrodka Szkolno-Wychowawczego w K., bowiem celem przeniesienia powołanej placówki, za środki w kwocie 3.500.000 zł pochodzące z powołanej dotacji celowej, było przywrócenie nieruchomości położonej w K. pomiędzy ul. H. ul. S. i ul. N. funkcji cmentarza żydowskiego. Nadto w przekonaniu Skarżącego, podjęcie zaskarżonej Uchwały, dotyczącej zadysponowania nieruchomością objętą postępowaniem regulacyjnym prowadzonym przez Komisję Majątkową, narusza przepisy art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 20 lutego 1997 r. o stosunku Państwa do gmin wyznaniowych żydowskich w Rzeczpospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 41 poz. 251 z późn. zm.; dalej też jako: "ustawa"). Dalej, z powołaniem się na zarzuty rażącego naruszenia: 1) przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 156 § 1 pkt 2 i 7 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na podjęciu Uchwały z rażącym naruszeniem prawa, a także art. 32 ust. 4 w zw. z art. 30 ustawy o stosunku Państwa do gmin wyznaniowych żydowskich w RP; 2) przepisów prawa materialnego, tj. art. 32 ust. 4 w zw. z art. 30 ustawy o stosunku Państwa do gmin wyznaniowych żydowskich w RP poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na próbie zniweczenia postępowania regulacyjnego prowadzonego przed Komisją Regulacyjną do Spraw Gmin Wyznaniowych Żydowskich w sprawie o sygn. akt WKŻ-I-528/00 w sprawie dotyczącej nieruchomości dawnego cmentarza żydowskiego położonego w Kaliszu pomiędzy ul. H., ul. S. i ul. N., poprzez podjęcie działań zmierzających do przeniesienia siedziby Specjalnego Ośrodka Szkolno-Wychowawczego (SOSW) nr (...) im. (...) w K., w sytuacji, gdy przedmiotowa nieruchomość objęta jest toczącym się postępowaniem regulacyjnym, wszczętym na podstawie wniosku z (...) r., a jak wynika z ustaleń, które w toku postępowania regulacyjnego stały się udziałem Prezydenta Miasta K., Skarbu Państwa, Związku oraz Ministerstwa Edukacji Narodowej, w celu przywrócenia cmentarnej funkcji przedmiotowej nieruchomości, Miasto K. otrzymało dotację z rezerwy budżetowej Skarbu Państwa, za którą została wybudowana nowa siedziba Specjalnego Ośrodka Szkolno-Wychowawczego nr (...) im.(...); 3) przepisów prawa materialnego, tj. art. 149 w zw. z art. 162, art. 168 i art. 169 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 885 z późn. zm.; dalej w skrócie: "u.f.p.") poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na wykorzystaniu niezgodnie z przeznaczeniem środków pochodzących z dotacji pochodzącej ze Skarbu Państwa, na podstawie ww. decyzji Ministra Finansów z 28 lutego 2012 r. wydanej w wykonaniu ww. zarządzenia Nr 8 Prezesa Rady Ministrów z 10 lutego 2012 r. Skarżący wniósł o: (1) przeprowadzenie dowodów z dokumentów powołanych w niniejszej skardze; (2) na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. o uchylenie w całości zaskarżonej Uchwały; (3) na podstawie art. 200 p.p.s.a. o zasądzenie na rzecz Skarżącego od strony przeciwnej kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym należnych kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że zaskarżona Uchwała jest w całości błędna, albowiem ingeruje w przebieg ww. postępowania regulacyjnego i w tej sytuacji powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego. Podejmowanie przez Radę Miejską Kalisza (dalej: "Rada Miejska") działań zmierzających do przeniesienia do opuszczonych obiektów zlokalizowanych na Cmentarzu Żydowskim w K. przy ul. H., ul. S. i ul. N. siedziby innego SOSW, niweczy cel oraz warunki udzielenia powołanej dotacji, co powinno skutkować jej zwrotem do budżetu Państwa. Skarżący podkreślił też, że skierowane do Rady Miejskiej wezwanie z (...) r. do usunięcia naruszenia prawa okazało się bezskuteczne, bowiem Rada Miejska nie odpowiedziała na wezwanie. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Kalisza (dalej: "Prezydent Miasta") wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 5 p.p.s.a., ewentualnie o jej oddalenie na podstawie art. 151 p.p.s.a. Nadto wniósł o zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych oraz o przeprowadzenie rozprawy także pod nieobecność wnoszącego odpowiedź na skargę lub jego pełnomocników. W uzasadnieniu Prezydent Miasta wskazał, że wniosek o odrzucenie skargi uzasadniony jest brakiem zdolności procesowej Skarżącego. Zaskarżona Uchwała ma charakter jedynie intencyjny i kierunkowy, przez co już sama w sobie nie narusza żadnego interesu prawnego Skarżącego, bowiem nie przesądza jeszcze o podjęciu przez organ stanowiący gminy uchwały "ostatecznej" w tym zakresie. Rada Miejska podejmując Uchwałę działała w granicach obowiązujących przepisów, zarówno w zakresie merytorycznym, jak i kompetencyjnym. Podstawę prawną zaskarżonej Uchwały stanowiły zupełnie inne przepisy prawne aniżeli te, na których rzekome naruszenie powołuje się Skarżący. Ponadto Rada Miejska podkreśliła, że zaskarżona Uchwała nie została wzruszona w trybie nadzoru nad działalnością gmin. Natomiast odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze Rada Miejska wskazała, że: – niezasadny jest zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 i 7 k.p.a., a przez to – przepisów art. 32 ust. 4 w zw. z art. 30 ustawy o stosunku Państwa do gmin wyznaniowych żydowskich w RP. Przepis ten bowiem nie stanowił podstawy do podjęcia Uchwały, a w stosunku do nieruchomości nie toczy się żadne postępowanie sądowe lub administracyjne, które uległo zawieszeniu; – zaskarżona Uchwała nie narusza przepisów art. 32 ust. 4 w zw. z art. 30 ustawy o stosunku Państwa do gmin wyznaniowych żydowskich w RP. Ma ona jedynie charakter intencyjny, a więc zgodnie z wyrokiem NSA z 17 września 2014 r., sygn. akt I OSK 1095/14, jako uchwała nie rozstrzygająca władczo o prawach czy obowiązkach skarżącego nie może podlegać zaskarżeniu na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. Uchwała nie niweczy wskazanego w skardze postępowania regulacyjnego. Ww. przepis ustawy nie zakazuje podejmowania przez organy jednostek samorządu terytorialnego takich aktów prawnych. – bezzasadny jest również zarzut naruszenia art. 149 w zw. z art. 162, art. 168, art. 169 u.f.p. Fakt udzielenia i wykorzystania przez Miasto dotacji na prace adaptacyjne związane z przeniesieniem SOSW, nie mają żadnego wpływu na interes prawny Skarżącego, ani tym bardziej w żaden sposób go nie naruszają. Niezależnie od tego dotacja celowa przyznana Miastu została wykorzystana zgodnie z przeznaczeniem, cel został zrealizowany, a sprawozdania z realizacji zadania zostały przekazane Wojewodzie (...), który nie stwierdził, aby przedmiotowa dotacja została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem. Powyższa argumentacja, w ocenie Prezydenta Miasta, przemawia za brakiem zdolności procesowej Skarżącego, który nie wykazał naruszenia interesu prawnego, co w konsekwencji uzasadnia wniosek o odrzucenie skargi. Z ostrożności procesowej organ wniósł o oddalenie skargi w całości z powołaniem się na argumentację faktyczną i prawną przytoczoną w uzasadnieniu wniosku o odrzucenie skargi. W piśmie procesowym z (...) r. Skarżący – odpowiadając na wezwanie Sądu o wykazanie naruszenia interesu prawnego postanowieniami Uchwały – stwierdził, że zaskarżona Uchwała narusza jego interes prawny, który Skarżący wiąże z naruszeniem przepisów art. 32 ust. 4 w zw. z art. 30 ustawy o stosunku Państwa do gmin wyznaniowych żydowskich w RP, "poprzez obciążenie nieruchomości" przy ul. Handlowej 30 w Kaliszu, w stosunku do której prowadzone jest postępowanie regulacyjne. Na rozprawie w dniu 03 marca 2016 r. pełnomocnik Skarżącego podtrzymał wnioski i wywody skargi, z tą zmianą, że wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej Uchwały. Pełnomocnik organu podtrzymał wnioski i wywody zawarte w odpowiedzi na skargę, z tym że sprecyzował, iż właściwą podstawę prawną zgłoszonego wniosku o odrzucenie skargi stanowi art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.; dalej w skrócie: "p.p.s.a."). Skarżący nie wykazał bowiem, aby postanowienia zaskarżonej uchwały naruszały jego interes prawny w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594, z późn. zm.). W myśl tego przepisu każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Oznacza to, że w pierwszej kolejności obowiązkiem sądu jest zbadanie, czy wniesiona skarga podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny i czy spełnia wymogi formalne – do których w niniejszej sprawie zaliczyć należy: (1) zaskarżenie uchwały "z zakresu administracji publicznej", (2) uprzednie bezskuteczne wezwanie organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, (3) zachowanie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego – a także rozważenie, czy postanowienia zaskarżonej uchwały naruszają interes prawny lub uprawnienie Skarżącego. W ocenie Sądu zaskarżona Uchwała, jako podjęta w sprawie "wyrażenia woli przeniesienia siedziby Specjalnego Ośrodka Szkolno-Wychowawczego", jest aktem z zakresu administracji publicznej. W orzecznictwie sądów administracyjnych już dawno bowiem ukształtował się pogląd, w myśl którego pojęcie sprawy "z zakresu administracji publicznej" w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g. oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. należy interpretować w sposób szeroki (por.: uchwała NSA z 01.06.1998 r., OPS 3/98, ONSA 1998, z. 4, poz. 109; wyrok NSA z 06.11.2000 r., OSA 2/00, ONSA 2001, z. 2, poz. 48; uchwała NSA z 06.11.2000 r., OPS 11/00, ONSA 2001, z. 2, poz. 52). A zaskarżona Uchwała wiąże się z szeroko rozumianą problematyką tworzenia, przekształcania i likwidacji jednostek organizacyjnych oraz wyposażania ich w majątek – o czym mowa w art. 12 pkt 8 lit. i ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2015 r. poz. 1445). Ponadto nie ulega wątpliwości, że skarga Związku została poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, oraz że wniesiono ją w przepisanym terminie, tj. w ciągu 60 dni od złożenia ww. wezwania, na które organ nie udzielił odpowiedzi (por. postanowienie NSA z 09.03.2012 r., II OSK 522/12, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej w skrócie: "CBOSA"). W świetle art. 101 ust. 1 u.s.g. przed przystąpieniem do merytorycznej oceny zaskarżonej Uchwały, Sąd obowiązany był jeszcze zbadać, czy zaskarżona Uchwała narusza interes prawny Skarżącego, gdyż dopiero zaistnienie takiego naruszenia daje legitymację do wniesienia skargi. Zgodnie z wyjaśnieniami zawartymi w piśmie procesowym z (...) r. Skarżący wiąże naruszenie jego interesu prawnego z naruszeniem przepisów art. 32 ust. 4 w zw. z art. 30 ustawy o stosunku Państwa do gmin wyznaniowych żydowskich w RP, "poprzez obciążenie nieruchomości" przy ul. H.(...) w K., w stosunku do której prowadzone jest postępowanie regulacyjne. Zgodnie z art. 30 ust. 1 ww. ustawy, na wniosek gminy żydowskiej lub Związku Gmin wszczyna się postępowanie, zwane dalej "postępowaniem regulacyjnym", w przedmiocie przeniesienia na rzecz gminy żydowskiej lub Związku Gmin własności nieruchomości lub ich części przejętych przez Państwo, a które w dniu 1 września 1939 r. były własnością gmin żydowskich lub innych wyznaniowych żydowskich osób prawnych, działających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli: 1) w tym dniu znajdowały się na nich cmentarze żydowskie lub synagogi; 2) w dniu wejścia w życie ustawy znajdują się na nich budynki stanowiące uprzednio siedziby gmin żydowskich oraz budynki służące uprzednio celom kultu religijnego, działalności oświatowo-wychowawczej i charytatywno-opiekuńczej. Na wniosek określony w ust. 1 wszczyna się również postępowanie regulacyjne w przedmiocie przekazania własności nieruchomości lub ich części, stanowiących na Ziemiach Zachodnich i Północnych w dniu 30 stycznia 1933 r. własność gmin synagogalnych, działających na podstawie tytułu II ustawy z dnia 23 lipca 1847 r. o stosunkach Żydów (Zbiór ustaw pruskich Nr 30), i innych wyznaniowych żydowskich osób prawnych lub nieruchomości i ich części, których stan prawny nie jest ustalony: 1) jeżeli w dniu 30 stycznia 1933 r. znajdowały się na nich cmentarze żydowskie lub synagogi; 2) które stanowiły uprzednio siedziby gmin synagogalnych w miejscowościach będących w dniu wejścia w życie ustawy siedzibami gmin żydowskich; 3) w celu przywrócenia kultu religijnego, działalności oświatowo-wychowawczej i charytatywno-opiekuńczej (art. 30 ust. 1 ustawy). Majątek nieruchomy przekazany na własność gminie w trybie ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191, z późn. zm.) podlega postępowaniu, o którym mowa w ust. 1 i 2 (art. 30 ust. 3 ustawy). Stosownie do art. 30 ust. 4 ustawy regulacje, o których mowa w ust. 1 i 2, nie mogą naruszać praw nabytych przez osoby trzecie. Z kolei w myśl art. 32 ust. 4 ustawy postępowanie sądowe lub administracyjne dotyczące nieruchomości, o których mowa w art. 30, ulega zawieszeniu, a sądy oraz organy administracji rządowej i samorządowej przekazują ich akta do Komisji Regulacyjnej. W ocenie Sądu treść przywołanych przepisów ustawy nie daje dostatecznych podstaw do twierdzenia, iż postanowienia Uchwały naruszają interes prawny Skarżącego. Przeciw temu przemawia już wzgląd na niestanowczy – tj. wyłącznie intencyjny i warunkowy – charakter tej Uchwały. Przebija on zarówno z jej treści – w której tylko "wyraża się wolę przeniesienia siedziby" SOSW nr (...), a nie tę siedzibę "przenosi" – jak i z treści jej uzasadnienia, w którym wyraźnie zastrzeżono, że: "Warunkiem poniesienia niezbędnych nakładów adaptacyjnych umożliwiających funkcjonowanie SOSW2 na ul. Handlowej nr 30 jest korzystne dla Miasta orzeczenie Komisji Regulacyjnej do Spraw Gmin Wyznaniowych Żydowskich." W konsekwencji w żadnym razie nie można przyjąć, że Uchwała prowadzi do powstania jakiegokolwiek (w sensie prawnym) "obciążenia" na tej nieruchomości, wskazywanego przez Skarżącego w piśmie procesowym z (...) r. Skoro zaskarżona Uchwała nie rozstrzyga w żaden sposób władczo o prawach lub obowiązkach Skarżącego, to Skarżący może mówić jedynie, co najwyżej o swoim interesie faktycznym w zaskarżeniu analizowanej Uchwały, a nie o interesie prawnym (por. wyrok NSA z 17.09.2014 r., I OSK1095/14, CBOSA). Podobnie – tj. w sposób co najwyżej faktyczny, a nie prawny – zaskarżona Uchwała może ewentualnie wpływać na tok lub wynik, wzmiankowanego w skardze, postępowania regulacyjnego toczącego się w odniesieniu m.in. do przedmiotowej nieruchomości. Nie ulega przy tym wątpliwości, że ani procedura legislacyjna, która doprowadziła do podjęcia analizowanej Uchwały, ani niniejsze postępowanie sądowoadministracyjne ze skargi na tę Uchwałę, nie stanowią, wzmiankowanych w art. 32 ust. 4 ustawy: postępowania sądowego lub administracyjnego dotyczącego nieruchomości, o których mowa w art. 30 ustawy. Właściwej podstawy interesu prawnego Skarżącego nie można także upatrywać w przywołanych w skardze przepisach ustawy o finansach publicznych (art. 149 w zw. z art. 162, art. 168, art. 169) – których naruszenie zaskarżoną Uchwałą miało, zdaniem Skarżącego, polegać na niewłaściwym zastosowaniu tych przepisów polegającym na wykorzystaniu niezgodnie z przeznaczeniem środków pochodzących z opisanej w skardze dotacji udzielonej przez Skarb Państwa – już z tej to przyczyny, że kwestie związane z wykorzystaniem ww. dotacji w żaden sposób nie oddziałują na sferę prawną Skarżącego W szczególności Skarżący nie był bowiem beneficjentem tej dotacji, ani podmiotem zobowiązanym do jej właściwego rozdysponowania, rozliczenia lub ewentualnego zwrotu. Konkludując, zaskarżona Uchwała wyrażając wolę przeniesienia siedziby SOSW Nr (...) do lokalizacji wskazanej w tym akcie nie narusza interesu prawnego Skarżącego, który byłby rzeczywisty, bezpośredni i aktualny. W szczególności Skarżący nie wykazał, aby przysługiwało jemu oparte na przepisie prawa materialnego uprawnienie, które zostało naruszone poprzez wydanie zaskarżonej Uchwały. Również Sąd rozpoznający niniejszą sprawę – nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.) – wystąpienia wymaganego naruszenia interesu prawnego się nie dopatrzył. Skoro Skarżący nie wykazał, że podjęcie zaskarżonej Uchwały narusza jego interes prawny w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g., to w świetle tego przepisu, w braku wymaganej legitymacji skargowej, nie mógł on skutecznie zaskarżyć Uchwały do sądu administracyjnego i domagać się jej merytorycznej kontroli. Wobec tego – w stanie prawnym obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r., tj. od dnia wejścia w życie punktu 5a dodanego do art. 58 § 1 p.p.s.a. – nie ulega wątpliwości, że brak legitymacji skargowej spowodowany brakiem naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., skutkuje odrzuceniem skargi. Brak legitymacji skargowej po stronie Skarżącego uniemożliwił Sądowi merytoryczną kontrolę zaskarżonej Uchwały. Dopiero bowiem naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę na uchwałę rady gminy, otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania skargi (por. wyrok NSA z 26.02.2008 r., II OSK 1765/07, CBOSA). Dlatego jedynie ubocznie wypada zauważyć – w nawiązaniu do zarzutu skargi dotyczącego rażącego naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 i 7 k.p.a. przez podjęcie Uchwały – że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie mają zastosowania ani w procesie podejmowania uchwał przez radę gminy, ani w procesie ich zaskarżania (por. postanowienie NSA z 13.03.2013 r., I OSK 404/13, CBOSA). Sad oddalił zgłoszone w skardze wnioski dowodowe, gdyż w sprawie nie wystąpiły istotne wątpliwości, o jakich mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a., które wymagałyby wyjaśnienia w drodze przeprowadzenia zawnioskowanych dowodów uzupełniających. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia. O zwrocie Skarżącemu uiszczonego wpisu w wysokości 300 zł (pkt 2 sentencji postanowienia) Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.