IV SA/Po 89/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska (spr.) Sędziowie WSA Izabela Bąk-Marciniak WSA Anna Jarosz Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Andrzejczak po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 4 listopada 2010 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...], 2. zasądza na rzecz skarżącego od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. kwotę 200 (dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., działając na podstawie art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz.U.2001 r., nr 79, poz. 856) oraz art. 17 pkt 1, art. 104, 156 §1 pkt 2, art. 157§ 1 i art. 158 §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. dz.U. 2000, nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej Kpa) oraz 39, 40 ust. 1, 3 i 4, art. 41, art. 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. 1999 r., nr 15, poz. 139 ze zm.), odmówił stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej z dnia [...] września 2002 r. nr [...] wydanej przez Burmistrza Miasta i Gminy Sz., w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie kurnika o pow. [...] m2 i obsadzie [...] DJP położonej na terenie działki nr [...] w K.. W uzasadnieniu organ, po przytoczeniu treści art. art. 39, 40, 41 i 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 156 § 1 pkt 2 Kpa wskazał, iż rozpatrując wniosek Z. W. Kolegium wzięło pod uwagę przesłankę stwierdzenia nieważności z art. 156 §1 pkt 2 Kpa i zbadało pod tym kątem całe postępowanie w niniejszej sprawie. Organ dalej wyjaśnił, iż w uzasadnieniu swego wniosku Skarżący wyraźnie wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji z uwagi na rażące naruszenie prawa, a więc przesłankę stwierdzenia nieważności wyrażoną w przepisie art. 156 §1 pkt 2 Kpa. Organ podniósł, iż z akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia [...] czerwca 2002 r. M. K.-J. i W. J. wystąpili do Burmistrza Miasta i Gminy Sz. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy kurnika o pow. ca. 1800 m w K. na działce nr [...]. Wszczynając postępowanie organ I instancji, pismem z dnia [...] lipca 2002 r., zawiadomił strony postępowania o wszczęciu postępowania oraz o możliwości wniesienia uwag i wniosków. Organ wystąpił do Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Sz. oraz do Starosty Sz. o wydanie opinii w sprawie sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko przedmiotowej inwestycji. Zarówno Powiatowy Inspektor Sanitarny w Sz. jak i Starosta Sz. stwierdzili konieczność sporządzenia tegoż raportu. Postanowieniem nr [...] organ I instancji zobowiązał wnioskodawcę do opracowania raportu oddziaływania na środowisko przedmiotowej inwestycji. Po otrzymaniu raportu i uzyskaniu pozytywnych uzgodnień Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Sz. i Starosty Sz., oraz stwierdzeniu zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, organ wydał przedmiotową decyzję. Organ podniósł, iż powołanie się na obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (uchwała nr [...] Rady Miasta i Gminy Sz. z dnia [...] listopada1994 r. i zmiana uchwałą nr [...] Miasta i Gminy Sz. z dnia [...]marca 2002 r.) oraz ustalenie szczegółowych warunków zabudowy i zagospodarowania terenu mieściło się całkowicie w kompetencjach organu i było zgodne z prawem. Warunki obsługi inwestycji w zakresie infrastruktury technicznej były zgodne z dokonanymi ustaleniami z organami opiniującymi. Dalej organ wskazał, iż po przeanalizowaniu akt sprawy nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej z dnia [...] września 2002 r. nr [...] wydanej przez Burmistrza Miasta i Gminy Sz.. SKO wskazało, iż organ I instancji przeprowadził postępowanie zgodne z ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym i z ustawą Prawo ochrony środowiska. Zgodnie z obowiązującym w dniu wydawania decyzji przepisami ustawy Prawo ochrony środowiska organ I instancji zobowiązany był do przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Postępowanie to było częścią postępowania zmierzającego do wydania przedmiotowej decyzji. Organ dokonał stosownych konsultacji (w zakresie obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko i w zakresie uzgodnień po otrzymaniu raportu) i uwzględnił uzgodnienia dokonane przez Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Sz. i Starostę Sz. w swojej decyzji. Dalej organ wyjaśnił, iż podnoszone przez wnioskodawcę kwestie wpływu przedmiotowej inwestycji na środowisko i zmniejszenia wartości sąsiednich nieruchomości nie dają podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Jeżeli wskazane przez wnioskodawcę stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2006 r. sygn. akt II SA/Po 1280/03 odnosi się do stwierdzenia nieważności raportu oddziaływania na środowisko, który był podstawą wydania zaskarżonej decyzji, to jest to przesłanka do ewentualnego wznowienia postępowania z art. 145 §1 pkt 7 lub 8. Ocena jednakże, czy jest to faktycznie podstawa do wznowienia postępowania, wymaga złożenia przez stronę wniosku o wszczęcie takiego postępowania. Dalej organ wyjaśnił, iż sam fakt stwierdzenia, że raport o oddziaływaniu na środowisko nie zawiera wszystkich istotnych elementów nie stanowi rażącego naruszenia prawa z art. 156 §1 pkt 2 Kpa, a tylko rażące naruszenie prawa może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji. Organ odnosząc się do zarzutu niezgodności zaskarżonej decyzji z uchwałą Rady Gminy Sz. stwierdził, że zarzut ten nie odnosi się do przedmiotu zaskarżonej decyzji, a Kolegium mogło badać zgodność zaskarżonej decyzji z prawem tylko w odniesieniu do przedmiotu decyzji - warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W tym zakresie znaczenie ma tylko miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Kwestia ewentualnej niezgodności tego planu(uchwalonego uchwałą Rady Gminy) z inną uchwałą Rady Gminy nie leży w kompetencjach Kolegium lecz Wojewody W.. Pismem z dnia [...] lipca 2009 r. Z. W. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy podnosząc, iż Kolegium w dalszym ciągu w swej decyzji odnosi się do merytorycznego rozpoznania sprawy, a nie do ustalenia czy decyzja jest wydana z naruszeniem przepisów prawa zawartych w art. 156 § 1 Kpa. Zdaniem skarżącego jest to niezgodne z wyrokiem WSA w Poznaniu z dnia 5 grudnia 2007r sygn. akt. II SA/Po 349/07. Dalej skarżący wskazał, iż decyzja Burmistrza o warunkach zabudowy nie posiada uzasadnienia zgodnego z wymogami art.107 § 3 Kpa, nie posiada żadnego uzasadnienia zarówno faktycznego jak i prawnego. Skarżący wyjaśnił, iż uzasadnienie jest integralną częścią decyzji i jego funkcją jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia zawartego w sentencji. Dalej strona wskazał, iż zgodnie z art. 46 ust. 10 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r -Prawo ochrony środowiska decyzja niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kpa, powinna zawierać informacje o sposobie wykorzystania uwag i wniosków zgłoszonych w związku z udziałem społeczeństwa. Zdaniem skarżącego takich uwag i wniosków brakuje w uzasadnieniu decyzji. Dalej skarżący podniósł, iż zgodnie z art. 11 ustawy Prawo ochrony środowiska decyzja wydana z naruszeniem przepisów ochrony środowiska jest nieważna. Zdaniem strony w niniejszej sprawie został również naruszony art. 7 Kpa. Skarżący wskazał, iż Kolegium w uzasadnieniu decyzji nie wskazało dlaczego nie znalazło podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza. Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ powtórzył argumenty z decyzji z dnia [...] czerwca 2009 r. oraz podniósł, iż w postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada trwałości decyzji administracyjnych. Decyzja ostateczna może być wzruszona tylko po wykazaniu wad kwalifikowanych. Dalej Kolegium wskazało, iż a takich wad nie stwierdziło, gdyż decyzja Burmistrza Miasta i Gminy Sz. nie narusza rażąco prawa. W ocenie organu A. W. nie wykazał w żadnej mierze, że decyzja Burmistrza dotknięta jest taką wadą, że w przypadku ponownego rozstrzygnięcia sprawy zapadłoby inne rozstrzygnięcie niż dotychczasowe. Dalej organ wskazał, iż zgodnie z utrwalonym już orzecznictwem sądowo - administracyjnym niezasięgnięcie przed wydaniem decyzji wymaganego przez prawo stanowiska innego organu ( art. 106 § 1 Kpa ) nie stanowi rażącego naruszenia prawa lecz, jak wskazano wyżej, może stanowić podstawę do wznowienia postępowania. Organ wyjaśnił, iż w niniejszej sprawie mamy do czynienia z uzgodnieniem inwestycji w postaci postanowienia Starosty Sz. opiniującego pozytywnie projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla przedsięwzięcia mogącego znacząco wpłynąć na środowisko. Postanowieniem Kolegium z dnia [...] listopada 2009r stwierdzono nieważność postanowienia Starosty Sz. z dnia [...] września 2002r nr [...]. Oznacza to, że brak jest w obrocie prawnym dokumentu wymaganego przepisami prawa materialnego -uzgodnienia inwestycji opisanej w decyzji w postaci postanowienia opiniującego projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla przedsięwzięcia mogącego znacząco wpłynąć na środowisko. Organ wyjaśnił, iż jest to okoliczność mogąca wpłynąć na wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla wskazanej inwestycji. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu A. W. wskazując, iż zarówno decyzja bez daty wydania jak i decyzja z dnia [...] czerwca 2009r zostały wydane niezgodnie z zaleceniami wynikającymi z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia 5 grudnia 2007r. sygn. akt II SA/Po 349/07. Skarżący zwrócił uwagę, iż w powyższym wyroku Sąd wskazał organowi jak należy przeprowadzić postępowanie w sprawie unieważnienia decyzji. W ocenie skarżącego organ pomimo wyroku nie wszczął wymaganego przez Sąd postępowania zmierzającego do ustalenia czy decyzja Burmistrza jest dotknięta jedną z wad z art. 156 §1 Kpa. Skarżący zwrócił uwagę, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze nigdy nie ustosunkowało się do przedkładanych przez niego dowodów mogących mieć wpływ na żądane unieważnienie decyzji Burmistrza Miasta i Gminy Sz.. Uzupełniając skargę skarżący wskazał, iż decyzja Burmistrza nie posiada wymaganego atr.107 § 3 Kpa uzasadnienia. Burmistrz również był zobligowany do działania zgodnie z art. 6 Kpa. Zdaniem skarżącego odstąpienie przez Burmistrza od uzasadnienia decyzji jest rażącym naruszeniem prawa. Tym większym, że wydawał decyzję rozstrzygającą sprawę co do istoty i kończącą sprawę w I instancji. Skarżący ponownie wskazał, iż SKO do dnia dzisiejszego nie wykonało wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 5 grudnia 2007r sygn. akt II SA/Po 349/07. Skarżący podniósł, iż organy administracji publicznej są zobowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą, mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. W ocenie skarżącego organ nie tylko tych obowiązków nie przestrzega ale wręcz przeciwnie używa wszelkich środków do skomplikowania sprawy i nie zakończenia jej z zaleceniami zawartymi w wyroku Sądu z dnia 5 grudnia 2007r. W piśmie z dnia [...] maja 2010 r. skarżący ponadto podniósł, iż zgodnie § 2 Rada Miasta i Gminy w swej uchwale z dnia [...] marca 2002 r. nr [...] zmienia przeznaczenie działek [...] i [...] z przemysłowych na ośrodek produkcji zwierzęcej ( kurniki ) [...] Dla wyżej wymienionej zmiany zostały w uchwale zawarte warunki : w § 4 lit. "C" "Obszar [...] przeznacza się pod lokalizację budynków i budowli służących hodowli kur o dopuszczalnej jednorazowej obsadzie do 200 DJP z adaptacją istniejącego na działce nr [...] kurnika i uciążliwości fermy ograniczonej do jej granic " i w § 4 lit. "c" " pasy obszaru wzdłuż granic działek przeznacza się pod zieleń niską i wysoka, w tym zimozieloną." Zdaniem skarżącego warunek wynikający z § 4 lit."C" w decyzji nie został uwzględniony, a wynikający z § 4 lit. "c" do dzisiaj nie wykonany. Dalej skarżący wskazał, iż jak wynika z § 2 uchwały kurnik na działce nr.... do momentu zmiany przeznaczenia działek znajdował się na terenie pod przemysł. Dalej strona podniosła, iż raport który stanowił podstawę zlokalizowamia tak dużego obiektu produkcji zwierzęcej pośród działek o przeciętnej pow.4500 m2 od ponad 40 lat i obecnie użytkowanych jako ogródki owocowo-warzywne nie odzwierciedla oddziaływania na środowisko. Powinien być opracowany na 200 DJP, a nie na 80 DJP. Na rozprawie w dniu 27 maja 2009 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę i oświadczył, iż od lat organy powielają tą sama argumentację, a decyzja SKO nie wnosi nic nowego. Postanowieniem z dnia 27 maja 2010 r. Sąd zawiesił postępowanie, które zostało podjęte postanowieniem z dnia 17 sierpnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej Ppsa) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 Ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie są decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego o utrzymaniu w mocy decyzji własnej o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy Sz. z dnia [...] września 2002 r., ustalającej warunki zabudowy. Przechodząc do oceny wydanych w niniejszej sprawie decyzji należy na wstępie poczynić kilka uwag natury ogólnej. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż zaskarżone decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego zostały wydane w trybie stwierdzenia nieważności decyzji określonym w art. 156 § 1 Kpa. Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej jest postępowaniem szczególnym, gdyż jego przedmiotem jest ustalenie, czy na podstawie ściśle określonych przesłanek, wbrew wyrażonej w art. 16 Kpa zasadzie trwałości decyzji administracyjnych, można wzruszyć takie rozstrzygnięcie. Numerus clausus wad decyzji administracyjnej skutkujących jej nieważnością zawiera dyspozycja art. 156 § 1 Kpa (zob. wyrok NSA z dnia 10 czerwca 1998 r., sygn. akt IV SA 1290/96, niepubl.; wyrok NSA z dnia 8 czerwca 1998 r., sygn. akt IV SA 1490/96, niepubli.; wyrok NSA z dnia 30 grudnia 1998 r., sygn. akt IV SA 2319/96, niepubli.). Celem tego postępowania jest przeprowadzenie kontroli ostatecznej decyzji z jednego tylko punktu widzenia, tj. tego czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych i opisanych w zamkniętym katalogu w art.156 § 1 pkt 1-7 Kpa Organ prowadzący postępowanie nieważnościowe nie jest kompetentny do rozstrzygania sprawy, co do meritum, jego zadaniem jest rozpoznanie sprawy w granicach określonych dyspozycją art. 156 §1 Kpa to znaczy, że nie może rozpoznawać sprawy, "co do istoty" jak w postępowaniu odwoławczym ( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 maja 1985r I SA 89/85, ONSA 1985, Nr 1, poz. 30). Zgodnie z art. 156 § 1 Kpa organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4) została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. W tym miejscu wskazać należy, iż zgodnie z utrwalonym poglądem doktryny i orzecznictwa, organ administracji publicznej prowadzący postępowanie w sprawie nieważności decyzji obowiązany jest zbadać wszystkie przesłanki stwierdzenia nieważności wymienione w art. 156 § 1 Kpa Organ nie jest związany zakresem żądania strony dotyczącego stwierdzenia nieważności. W wyroku z dnia 12 stycznia 1994 r. (II SA 2164/92, opubl. w ONSA 1995, nr 1, poz. 32) Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że organ nadzoru stwierdza nieważność decyzji lub wydanie jej z naruszeniem prawa (art. 158 § 2 Kpa) w takim zakresie, w jakim ustali występowanie wady określonej w art. 156 § 1 Kpa, bez względu na granice żądania zgłoszonego przez stronę żądającą wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Natomiast w wyroku z dnia 15 kwietnia 2008 r. (II OSK 390/07, nie publ.) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że obowiązkiem organu wszczynającego postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest zbadanie nie tylko, czy wystąpiła w sprawie ta przesłanka, która legła u podstaw wszczęcia postępowania, ale także, czy nie miały miejsca inne naruszenia prawa objęte art. 156 § 1 Kpa Zatem organ prowadząc postępowanie nieważnościowe winien stosownie do art. 7 Kpa podjąć kroki mające na celu ustalenie czy kwestionowana decyzja jest dotknięta którąś z wad wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1-7 Kpa. W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie zbadało wszystkich przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji, a co za tym idzie brak było podstaw do uznania, że decyzja z dnia [...] stycznia 1970 r. nie jest obciążona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 Kpa. Organ rozpoznając niniejszą sprawę, na co sam wskazuje w uzasadnieniu ograniczył się do zbadania przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. W uzasadnianiu decyzji organu I instancji czytamy, iż "rozpatrując wniosek p. Z. W. tutejsze Kolegium wzięło pod uwagę przesłankę stwierdzenia nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa i zbadało pod tym kątem całe postępowanie w niniejszej sprawie.". Powyższe sformułowanie organ brak odniesienia się w uzasadnieniu do pozostałych przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji sugeruje, iż organ ograniczył się do zbadania jedynie przesłanki wskazanej przez skarżącego. Powyższego błędu nie naprawił organ odwoławczy wskazując w uzasadnieniu, iż "Kolegium rozpatrując wniosek o stwierdzenie nieważności wskazanej decyzji, a następnie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wzięło pod uwagę przesłankę stwierdzenia nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa i zbadało pod tym kątem całe postępowanie w niniejszej sprawie." W tym miejscu Sąd postanowił wskazać, iż jeżeli organ wszczął już postępowanie to winien zbadać decyzje pod kątem wszystkich wad wymienionych w art. 156 § 1 Kpa, ponieważ decyzja wydana w tym postępowanie będzie miała wpływ na możliwość późniejszego wszczęcia postępowania. W tym miejscu wskazać należy, iż decyzja o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji będzie korzystać z powagi rzeczy osądzonej i niedopuszczalne będzie wszczęcie nowego postępowania w przedmiocie kontroli w trybie nieważnościowym tej samej decyzji. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja, utrzymująca w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2009 r., odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy Sz. z dnia [...] stycznia 1970 r. wydana została z naruszeniem przepisu art. 156 § 1 Kpa, a także przepisów art. 7 i 77 § 1 Kpa, nakazujących organom administracji publicznej podjęcie wszelkich niezbędnych kroków w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i zobowiązujących organy do wyczerpującego zebrania oraz rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, doprowadziło bowiem do wydania decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności, a zatem przesądzającej, że decyzja z dnia z dnia [...] stycznia 1970 r. nie jest dotknięta żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 Kpa, mimo iż nie zostało przeprowadzone postępowanie wyjaśniające mające na celu zbadanie wszystkich przesłanek określonych w art. 156 § 1 Kpa Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 153 Ppsa poprzez nie zastosowanie się przez organy do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 3 grudnia 2009 r. IV SA/Po 451/09 uznać należy, iż jest on bezzasadny. Wskazać w tym miejscu należy, iż wyrokiem tym Sąd wymierzył Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w P. grzywnę za niewykonanie wyroku sądu w sprawie II SA/Po 349/07. Natomiast wyrokiem z dnia 5 grudnia 2007 r. sygn. akt II SA/Po 349/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] maja 2007 r., [...]. W tym miejscu wyjaśnić należy, iż powodem uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. było naruszenie dyspozycji art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 127 § 3 zd. 2 Kpa, tj. podpisanie decyzji w I jak i II instancji przez te same osoby. W wyroku tym Sąd nakazał organowi uwzględnić zawarte w uzasadnieniu wskazówki dotyczące zasad prowadzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności, a następnie stosownie do poczynionych ustaleń zastosować właściwe przepisy. W uzasadnieniu tym Sąd nie zawarł żadnych wytycznych odnoszących się do kwestii nieważności decyzji o warunkach zabudowy, stąd nie może być mowy, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze naruszyło art. 153 Ppsa. Ponadto wskazać należy, iż decyzje po wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenie nieważności organ wydał w różnych składach. Odnosząc się do przesłanki nieważności decyzji, którą badał organ w niniejszej sprawie należy wskazać, iż trafnie uznał organ, że w przedmiotowej sprawie decyzja Burmistrza Miasta i Gminy Sz. ustalająca warunki zabudowy nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa czy też bez podstawy prawnej. Ww. decyzja została wydana na podstawie wówczas obowiązujących przepisów tj. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 1999 r., nr 15, poz. 139 ze zm.). Zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się, w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu, z zastrzeżeniem art. 13 ust. 1, na podstawie przepisów szczególnych. W myśl ust. 3 art. 40 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z zastrzeżeniem ust. 3a i 3b, wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta, po uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych ustawą i przepisami szczególnymi. W przedmiotowej sprawie Powiatowy Inspektor Sanitarny w Sz. oraz Starosta Sz. stwierdzili konieczność sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Po otrzymaniu raportu i uzyskaniu pozytywnych uzgodnień Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Sz. i Starosty Sz., oraz stwierdzeniu zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, organ wydał przedmiotową decyzję. W tym miejscu wyjaśnić należy, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszczał na przedmiotowym terenie budowę kurnika. W tym miejscu szczególną uwagę zwrócić należy na uchwałę nr [...] Rady Miasta i Gminy Sz. w sprawie zmiany miejscowych planów ogólnych zagospodarowania przestrzennego miasta Sz. i gminy Sz. w K.. W § 2 ust. 1 uchwały wskazano, iż przedmiotem uchwały jest zmiana przeznaczenia w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta Sz. działek nr nr [...] i [...] położonych w miejscowości K., przeznaczonych dotychczas pod przemysł oznaczony symbolem [...] na ośrodek produkcji zwierzęcej (kurniki) [...]. W § 4 uchwały wskazano, iż obszar [...] przeznacza się pod lokalizację budynków i budowli służących hodowli kur o dopuszczalnej jednorazowej obsadzie do 200 DJP z adaptacją istniejącego na działce nr [...] kurnika i uciążliwości fermy ograniczonej do jej granic. Ponadto w uchwale zobowiązano inwestora i użytkownika obiektów aby z uwagi, iż projektowany ośrodek rolniczej produkcji zwierzęcej [...] zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 roku w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowisko oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji (Dz.U. Nr 93, poz. 589) jest zaliczony do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska, do bezwzględnego przestrzegania warunków zawartych w ocenach, uzgodnieniach i opiniach wydanych przez organy ochrony środowiska i nadzoru sanitarnego. W przedmiotowej sprawie, co wskazano wyżej planowana inwestycja po sporządzeniu raportu oddziaływania na środowisko uzyskał pozytywne uzgodnienia Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Sz. i Starosty Sz.. Ponadto wyjaśnić należy, iż zamierzenie inwestycyjne o obsadzie 80 DJP nie narusza zapisów uchwały. Sąd podziela pogląd organu, iż fakt stwierdzenie nieważności decyzji stanowiącej podstawę do wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie uzasadnia z automatu stwierdzenia jej nieważności. W tym miejscu wskazać należy, iż zgodnie z art. 145 § 1 pkt 7 i 8 Kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji, decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Wobec powyższego nie ulega wątpliwości, iż fakt stwierdzenia nieważności postanowienia Starosty Sz. stanowi podstawę wznowienia zabudowy w sprawie warunków zabudowy, a nie stwierdzenia nieważności tej decyzji. Wobec powyższego Sąd pomimo prawidłowego ustalenia przez organ, iż decyzja o warunkach zabudowy nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa lub bez podstawy prawnej, postanowił uchylić zaskarżoną decyzję, ponieważ organ prowadząc postępowanie nie zbadał decyzji o warunkach zabudowy pod kątem wszystkich wad wymienionych w art. 156 § 1 Kpa. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 Ppsa orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 Ppsa. Art. 152 Ppsa nie zastosowano z uwagi na negatywny charakter zaskarżonego rozstrzygnięcia. ja