IV SA/Po 938/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Izabela Bąk- Marciniak po rozpoznaniu w dniu 07 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. P., L. P. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi E. P., L. P. na uchwałę Rady Gminy T. P. z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi Pismem z dnia 10 lipca 2014 r. E. P. i L. P. wnieśli bezpośrednio do tutejszego Sądu za pośrednictwem profesjonalnego pełnomocnika skargę na uchwałę Rady Gminy T. P. wskazaną w rubrum. Postanowieniem z dnia 16 września 2014 r. Sąd odrzucił skargę z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia. Pismem z dnia 29 września 2014 r. Skarżący w imieniu swojego pełnomocnika wnieśli o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. We wniosku wskazano, iż "pismem z dnia 05.12.2013 r. Organ odmówił dokonania stosownych zmian w przedmiotowym planie miejscowym. W związku z powyższym Skarżący od stycznia do kwietnia 2014 r. zajęli się wyjaśnianiem deklaracji Wójta z dnia 20.01.2014 r. zapadłej na zebraniu wiejskim o gotowości wypłaty im odszkodowania za grunty drogowe (...)". "W następnym okresie Skarżący skierowali sprawę do Wojewody. Jednakże ostatecznie treścią pisma Wojewody z dnia 18.06.2014 r., z którą trudno się zgodzić, została Skarżącym zamknięta droga do likwidacji stanu już z pierwszego wejrzenia godzącego w istotę ochrony własności (wykup za symboliczną złotówkę) i noszącego cechy działań dla obejścia prawa". Pełnomocnik Skarżących wskazał, iż Skarżący byli przekonani, że droga przed sądem administracyjnym dla dochodzenia tak oczywistych ich praw była zbędna wobec oczywistości ich uprawnienia do odszkodowania za utracone grunty przejęte przez Gminę pod drogi. I choć okres uchybienia terminu jest dość znaczny, to w tym całym czasokresie Skarżący podejmowali czynności zmierzające do zrealizowania przedmiotu skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 j.t.- dalej jako p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu uprawdopodabniając jednocześnie okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Przedmiotowy wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został złożony w terminie określonym w art. 87 § 1 p.p.s.a., lecz w ocenie Sądu nie jest zasadny i podlega oddaleniu. Podkreślić trzeba, że przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona przedstawi argumentację, która w sposób przekonujący uprawdopodobni brak winy w niedochowaniu terminu do dokonania danej czynności procesowej. Brak winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonywaniu tej czynności. O braku winy w uchybieniu terminu można więc mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Odnosząc powyższe rozważania do przedmiotowego wniosku, Sąd uznał, iż Skarżący nie uprawdopodobnili okoliczności wskazujących na brak ich winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga fakt, iż Skarżący w dniu 08 sierpnia 2013 r. udzielili pełnomocnictwa radcy prawnemu A. P. do reprezentowania Ich przed organami administracji publicznej oraz sądami administracyjnymi (k. 6 akt sądowych). Pełnomocnik, który zgodził się reprezentować stronę, podlega dodatkowym wymogom związanym z wykonywaniem zawodu radcy prawnego, od którego należy oczekiwać należytej staranności wynikającej z zawodowego charakteru prowadzonej działalności. Zgodnie bowiem z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 10, poz. 65) radca prawny wykonuje zawód ze starannością wynikającą z wiedzy prawniczej oraz zasad etyki radcy prawnego. Staranne wykonywanie zawodu ma na celu reprezentowanie swoich klientów w taki sposób, aby minimalizować możliwości wystąpienia sytuacji, kiedy klient bez swej winy nie może dochodzić swoich praw. W ten sposób najpełniej będzie realizowana dbałość o dobro i interesy klienta. Pełnomocnik ma obowiązek działania w imieniu i na rzecz mocodawcy z równą starannością, jakby działał na własną rzecz, a mocodawca ponosi ryzyko ujemnych skutków niestarannego zachowania się profesjonalnego pełnomocnika (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2008 r. I OZ 496/08). Dlatego też argumentacja profesjonalnego pełnomocnika odnosząca się do "przekonania Skarżących o zbędności drogi przed sądem administracyjnym wobec oczywistości ich uprawnienia do odszkodowania" nie jest okolicznością przemawiającą, za brakiem winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Taką okolicznością nie jest również fakt podejmowania przez Skarżących w okresie od stycznia do kwietnia 2014 r. szeregu czynności "zmierzających do zrealizowania przedmiotu skargi". Tym bardziej, iż to pełnomocnik w imieniu Skarżących pismem z dnia 29 października 2013 r. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa i to na Nim ciążył obowiązek dochowania wszelkich terminów związanych z wniesieniem skargi do Sądu. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą niedochowanie przez radcę prawnego lub adwokata ciążącego na nim obowiązku należytego dbania o interesy jego mocodawcy, powoduje, iż mocodawca ponosi ryzyko ujemnych skutków niestarannego zachowania się swojego pełnomocnika (m.in. postanowienie NSA z 18 października 2007 r. sygn. akt I FZ 421/07; postanowienie NSA z 11 marca 2009 r. sygn. akt I OZ 198/09; postanowienie NSA z 23 lipca 2009 r., sygn. akt I OZ 737/09 wszystkie powołane orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl)). Wyjaśnić trzeba też, że nierzetelność pełnomocnika może stanowić podstawę do dochodzenia powstałej z tego tytułu szkody na gruncie odpowiedzialności kontraktowej przez sądem cywilnym, ale nie spełnia kryterium braku winy strony w uchybieniu terminu w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Z tych względów na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji. MZ