IV SA/Po 972/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Jarosz Sędziowie WSA Donata Starosta WSA Tomasz Grossmann (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 08 marca 2018 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej przy ulicy [...] w P. na decyzję Wojewody z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę W dniu [...] marca 2017 r. J. K. (dalej też jako "Inwestor") wystąpił z wnioskiem o pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym i lokalami usługowymi w parterze na nieruchomości przy ul. [...] w P. (działka nr ewid.[...], ark. 16, obręb Ś.). Decyzją nr [...] z [...] czerwca 2017 r. (znak: [...]) Prezydent Miasta P. (dalej też jako "Prezydent Miasta" lub "organ I instancji") zatwierdził na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia [...] lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290; dalej w skrócie "pr.bud.") projekt budowlany i udzielił J. K. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym i lokalami usługowymi w parterze na nieruchomości przy ul. [...] w P. (dz. nr [...], ark. 16, obręb Ś.). Zdaniem organu I instancji złożony projekt budowlany jest zgodny z ostateczną decyzją o warunkach zabudowy nr [...] z [...] lutego 2008 r. (zwaną też dalej "Decyzją WZ") oraz obowiązującymi przepisami techniczno-budowlanymi. Ponadto organ I instancji wskazał, że Inwestor złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projektanci i sprawdzający oświadczyli, że projekt budowlany został wykonany zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Prezydent Miasta wyjaśnił, iż projekt budowlany został uzgodniony przez rzeczoznawcę do spraw sanitarno-higienicznych oraz do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Odwołanie od opisanej decyzji Prezydenta [...] wniosła Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ul. [...] (dalej też jako "Wspólnota" lub "Skarżąca"), reprezentowana przez adw. M. P., zarzucając tej decyzji: 1) naruszenie art. 32 ust. 4 pr.bud. przez wydanie pozwolenia na budowę na podstawie Decyzji WZ wydanej na wniosek P. Sp. z o.o. w P., przy braku decyzji o przeniesieniu przez tę spółkę warunków zabudowy na J. K. – czyli w istocie bez uprzedniej i ważnej decyzji o warunkach zabudowy; 2) sprzeczność projektu budowlanego z Decyzją WZ (gdyby przyjąć, że może być ona podstawą pozwolenia na budowę). W [...] tej decyzji stwierdza się jednoznacznie, że dopuszcza się zabudowę wzdłuż granicy z działką nr [...] (zabudowa C. 1) na maksymalną głębokość 15 m, i to po uzyskaniu zgody na odstępstwo od obowiązujących na dzień projektowania przepisów. Projekt przewiduje zabudowę w głąb działki nr [...] na 25,85 m od ul. [...], i to wzdłuż granicy z dz. nr [...]. Gdyby chodziło o zabudowę bezpośrednio przy granicy dz. nr [...] użyto by takiego sformułowania. Nie uzyskano też zgody na odstępstwo Ministerstwa od obowiązujących w tym zakresie przepisów, co jest warunkiem skuteczności tej decyzji, a więc powinno nastąpić stwierdzenie jej wygaśnięcia w trybie przepisu art. 65 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto pełnomocnik Wspólnoty podniósł, że badając akta nie ustalił, czy przed przystąpieniem do projektowania przedstawiono w WBiA koncepcję urbanistyczno-architektoniczną celem uzyskania pozytywnej opinii, co też warunkuje ww. decyzja; 3) z uzasadnienia Decyzji WZ wynika, że podstawą jej wydania była analiza zagospodarowania terenu wokół działki nr [...]. W tym czasie obowiązywała decyzja nr [...] o warunkach zabudowy działki nr [...], [...] i C. 1, i projekt architektoniczny na budynek C. 1 był złożony w WBiA w P. – pozwolenie na budowę decyzja nr [...]. Przez 9 lat Decyzja WZ nie była realizowana, w tym czasie powstał wielorodzinny budynek przy C. 1, współwłaściciele nabywając lokale mieszkalne w tym budynku nie mieli świadomości, że w nieokreślonym czasie na sąsiedniej działce nr [...] może wybudowany być budynek sięgający w głąb niej na 25 m, i to 5-piętrowy, przy jej całkowitej długości ca 31 m. Zdaniem pełnomocnika Wspólnoty taka sytuacja spowoduje efekt "komina", a członkowie Wspólnoty zostaną pozbawieni światła w części od podwórza, jak też możliwości wietrzenia działki nr [...], co jest nie bez znaczenia z punktu widzenia ochrony środowiska w centrum P.. To też daje podstawy do wygaszenia Decyzji WZ jako sprzecznej z interesem społecznym – w trybie art. 162 k.p.a. Ponadto warunki nasłonecznienia załączone do projektu są, zdaniem Skarżącej, niezgodne z rzeczywistością. Decyzją z [...] sierpnia 2017 r. nr [...] Wojewoda (dalej też jako "Wojewoda" lub "organ II instancji") utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta [...]. W uzasadnieniu Wojewoda – przedstawiwszy dotychczasowy przebieg postępowania i odnośne przepisy prawa – wskazał, iż w badanej sprawie promesą dla wydania decyzji o pozwoleniu na budowę jest ostateczna Decyzja WZ wydana dla P. Sp. z o.o. Z akt sprawy wynika, że decyzja ta została przeniesiona decyzją z [...] października 2012 r. na rzecz R. S., a następnie decyzją z [...] kwietnia 2016 r. (która [...] kwietnia 2016r. stała się ostateczna) – na rzecz obecnego inwestora, J. K.. Oznacza to, że wbrew twierdzeniom Skarżącej, Inwestor spełnił warunek wynikający z art. 32 ust. 4 pkt 1 pr.bud. Dalej Wojewoda – mając na uwadze sporny zapis w pkt I.2 Decyzji WZ, a w szczególności fakt niewystąpienia o zgodę na odstępstwo od obowiązujących przepisów – zwrócił uwagę, że z art. 9 ust. 3 pr.bud. wynika, iż to, czy przedstawione na planie zagospodarowania terenu usytuowanie planowanej inwestycji w kontekście wydanych warunków zabudowy i obowiązujących przepisów prawa z uwzględnieniem aktualnego zagospodarowania terenów sąsiednich wymaga uzyskania zgody na odstępstwo, leży w gestii organu wydającego pozwolenie na budowę. Z zapisów Decyzji WZ wynika, że analizowany obszar stanowi zabudowę śródmiejską mieszkalną wielorodzinną i usługową. Linia zabudowy została określona jako obowiązująca w granicy działki od strony ulicy [...] z dopuszczeniem możliwości miejscowych wysunięć opisanych w pkt I.2 Decyzji WZ. Ponadto w tym punkcie wskazano, iż w związku z odtwarzaniem historycznej zabudowy kwartałowej i kształtowaniem zabudowy pierzejowej, dopuszcza się zabudowę wzdłuż granicy z działką nr [...] na głębokość maks. 15 m. Biorąc pod uwagę przepis § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422; dalej w skrócie "rozp.war.tech.bud.") – który stanowi m.in., iż można sytuować budynki bezpośrednio przy granicy tej działki, jeżeli wynika to z ustaleń decyzji o warunkach zabudowy – oraz usytuowanie budynku Skarżącej na działce nr [...] (przy granicy z działką nr [...]) i budynku na działce nr [...] (także przy granicy), to nie można mówić, iż usytuowanie planowanego budynku na działce nr [...] w granicy z działkami sąsiednimi (nr [...] i [...]) na odcinkach nie większych niż istniejące budynki (czyli mniej niż 15 m) odbiega od obowiązujących przepisów prawa. Stąd w obliczu takiego zagospodarowania działek, które mają za zadanie odtworzenie historycznej zabudowy kwartałowej w formie pierzei, wystąpienie o zgodę na odstępstwo byłoby – zdaniem organu II instancji – nieuzasadnione i bezcelowe. P. część budynku zaplanowana w głąb działki objętej inwestycją została odsunięta od granicy działki Skarżącej o 4 m oraz od działki nr [...] też o 4 m, czyli zostały zachowane odległości wynikające z § 12 ust. 1 rozp.war.tech.bud. Zaplanowana powierzchnia zabudowy w wielkości 397,94 m2, stanowiąca 63,37%, nie przekracza dopuszczalnej określonej w Decyzji WZ – 67%. Natomiast z załączonej do projektu analizy przesłaniania i nasłonecznienia, wykonanej przez osoby uprawnione, wynika, iż projektowany budynek spełniania warunki przesłaniania i nie pogarsza warunków nasłonecznienia budynków sąsiednich w myśl § 13 i § 60 rozp.war.tech.bud. Jest to teren śródmiejski (co wynika z samej Decyzji WZ), stąd zgodnie z § 13 ust. 4 rozp.war.tech.bud. odległości dotyczące przesłaniania mogą być zmniejszone o połowę. Zarzut Wspólnoty dotyczący pozbawienia światła w części od podwórza, jak też (nie)możliwości wietrzenia działki nr ewid.[...], w obliczu zebranego materiału dowodowego, w szczególności opracowanego projektu budowlanego, i obowiązujących przepisów prawa nie znajdują uzasadnienia. Z kolei odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących wpływu planowanego przedsięwzięcia na bezpieczeństwo nieruchomości Skarżącej, organ odwoławczy wyjaśnił, że w świetle art. 20 ust. 4 pr.bud. osoby opracowujące projekt budowlany, posiadające odpowiednie do tego celu uprawnienia, odpowiadają za opracowanie projektu budowlanego zgodnie z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając spełnienie wymogów wynikających z art. 5 pr.bud. W badanej sprawie osoby uprawnione – autorzy projektu budowlanego – złożyli oświadczenie zgodnie z art. 20 ust. 4 pr.bud. o sporządzeniu go zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. W części konstrukcyjnej projektu, w pkt 4, wskazano m.in., iż: "Ze względu na sąsiadującą zabudowę bezpośrednio w granicy działki oraz skomplikowane warunki gruntowe poziom -1 zostanie wykonany w obudowie ze ściany szczelinowej". Z rysunków oraz opisu wynika, iż projekt ściany szczelinowej będzie odrębnym opracowaniem wykonanym przez firmy specjalistyczne. Natomiast we wnioskach końcowych projektant zastrzegł, iż "w przypadku stwierdzenia w trakcie budowy innego od założonego lub złego stanu elementów konstrukcji istniejących mających wpływ na użytkowanie i stabilność budynku należy bezwzględnie powiadomić projektanta". Za realizację inwestycji zgodnie z projektem budowlanym odpowiada kierownik budowy (art. 22 pr.bud., w tym ust. 3), który w przypadku stwierdzenia możliwości powstania zagrożenia ma obowiązek wstrzymania robót budowlanych oraz bezzwłocznego zawiadomienia o tym właściwego organu (art. 22 ust. 4 pr.bud.). Przy planowanej inwestycji – co zostało wskazane w zaskarżonej decyzji – wymagane jest, zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 listopada 2001 r. w sprawie rodzajów obiektów budowlanych, przy których realizacji jest wymagane ustanowienie inspektora nadzoru inwestorskiego (Dz. U. Nr 138, poz. 1554), ustanowienie inspektora nadzoru budowlanego, do którego podstawowych obowiązków (art. 25 pr.bud.) należy m.in. reprezentowanie inwestora na budowie przez sprawowanie kontroli zgodności jej realizacji z projektem budowlanym lub pozwoleniem na budowę, przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, i który ma także prawo żądać od kierownika budowy lub kierownika robót dokonania poprawek bądź ponownego wykonania wadliwie wykonanych robót, a także wstrzymania dalszych robót budowlanych w przypadku, gdyby ich kontynuacja mogła wywołać zagrożenie bądź spowodować niedopuszczalną niezgodność z projektem lub pozwoleniem na budowę (art. 26 ust. 2 pr.bud.). W oparciu o powyższe Wojewoda uznał, iż ww. osoby mają kompetencje i wiedzę oraz są zobligowane ww. przepisami do zapewnienia bezpiecznej realizacji przedmiotowej inwestycji, a także nadzorowania jej ewentualnego wpływu na istniejące nieruchomości sąsiednie. Ponadto stwierdził, że nietrafny jest zarzut o braku opinii urbanistycznej przed wydaniem pozwolenia na budowę, gdyż takowa została załączona do projektu budowlanego – pismo z [...] sierpnia 2016 r. (znak: [...]). W konkluzji Wojewoda stwierdził, że mając na uwadze przedłożony projekt budowlany i wskazane w nim rozwiązania projektowe oraz gabarytowe należy podzielić stanowisko organu I instancji, iż inwestycja jest zgodna z ustaleniami Decyzji WZ. Zatwierdzony zaskarżoną decyzją projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, posiada informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b pr.bud., oraz zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7 pr.bud. Osoby opracowujące i sprawdzające projekt w branży architektonicznej, konstrukcyjnej, instalacje: sanitarne, elektryczne złożyły na podstawie art. 20 ust. 4 pr.bud. oświadczenie, że projekt budowlany został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Skargę na opisaną decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ul. [...], reprezentowana przez r. R., argumentując, iż decyzja ta, jak i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta [...], "są przede wszystkim niezgodne z wydanymi warunkami zabudowy, zatwierdzony projekt budowlany narusza prawa osób trzecich i nie przewiduje poszanowania praw mieszkańców nieruchomości sąsiedniej, jak również usytuowanie planowanego obiektu na działce powoduje tzw. "efekt komina" i jest niezgodny z wydanymi warunkami zabudowy". Pełnomocnik Skarżącej zarzucił: I. naruszenie przepisów postępowania – tj. art. 10 § 1 k.p.a. – poprzez jego niezastosowanie i uniemożliwienie stronom postępowania przez organ II instancji zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji; II. naruszenie prawa materialnego tj.: 1) art. 34 ust. 1 i art. 35 ust. 1 pr.bud. poprzez ich niezastosowanie i udzielenie pozwolenia na budowę pomimo ewidentnego braku zgodności projektu budowlanego z wydanymi warunkami zabudowy ujętymi w Decyzji WZ, poprzez m.in. wysunięcie linii zabudowy w głąb działki na ponad 15 m (a dokładnie na 28,85 m) wzdłuż granicy z działką nr [...], czyli ponad głębokość przewidzianą w warunkach zabudowy, którą należy rozumieć jako maksymalna głębokość budynku równolegle wzdłuż granic z działkami nr [...]; 2) art. 9 ust. 1 i 3 pr.bud. poprzez ich niezastosowanie i uznanie, że w niniejszej sprawie nie było wymagane wystąpienie o odstępstwo od obowiązujących przepisów, podczas gdy warunki zabudowy przewidują jedną kondygnację podziemną, a projekt budowlany przewiduje dwie kondygnacje podziemne w nowoprojektowanym na działce nr [...] budynku, 3) art. 5 ust. 1 pkt 1, 8 i 9 pr.bud. poprzez jego niezastosowanie i uznanie przez organy, że projekt budowlany budynku na działce nr [...] spełnia podstawowe wymagania dotyczące obiektów budowlanych, w tym że dwukondygnacyjny garaż podziemny nie zagraża bezpieczeństwu mieszkańców nieruchomości sąsiadujących, oraz uznanie, że obiekt budowlany spełnia wymóg odpowiedniego usytuowania na działce budowlanej, podczas gdy wymyka się on zasadom kształtowania zabudowy pierzejowej, gdyż w sposób nadmierny, niepożądany i uciążliwy wnika w głąb kwartału zabudowy, jak również poprzez uznanie, że projektowany obiekt budowlany będzie zgodny z zasadą poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, 4) § 12 ust. 1 i 2 rozp.war.tech.bud. poprzez uznanie, iż dopuszczalne jest usytuowanie budynku na działce nr [...] w odległości 4 metrów od granicy z działką nr [...] i granicy z działką nr [...], podczas gdy z warunków zabudowy wynika, iż maksymalna dopuszczalna głębokość zabudowy budynku wynosi 15 metrów i przebiega wzdłuż granicy z działką nr [...] i wzdłuż granicy z działką nr [...], 5) § 60 ust. 2 rozp.war.tech.bud. poprzez uznanie przez organ, że poziom nasłonecznienia w budynku znajdującym się na działce nr [...] będzie spełniał wymogi określone w tym rozporządzeniu, tj. zapewni dostęp do światła słonecznego przez przynajmniej 1,5 godziny w ciągu doby. Z powołaniem się na te zarzuty Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta [...], a także o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym wynagrodzenia radcy prawnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi jej autor uszczegółowił podniesione zarzuty. Zaznaczył, że główny zarzut dotyczy błędnej interpretacji zapisów Decyzji WZ. W jego ocenie wykładnia treści tej decyzji, biorąc pod uwagę kwartałowy charakter zabudowy oraz pierzejową formę linii zabudowy, nakazuje uznać, iż nowoprojektowany budynek na działce nr [...] może sięgać maksymalnie 15 m w głąb działki licząc od granicy linii zabudowy czyli od ulicy [...]. Tymczasem według projektu budowlanego nowy budynek sięga na 28,85 m w głąb działki nr [...], przy czym przez 15 m biegnie wzdłuż granicy, a przez pozostałą długość jest odstawiony od granic z działkami nr [...], i na zasadzie klina biegnie dalej w głąb działki. Gdyby dopuszczalna była zabudowa bezpośrednio przy granicy z działką nr [...], to w Decyzji WZ zostałoby użyte takie stwierdzenie. Skarżąca podniosła także, iż warunki zabudowy dla działki nr [...] przewidują budowę garażu podziemnego jednokondygnacyjnego, tymczasem projekt budowlany nowopowstałego budynku przewiduje garaż podziemny dwukondygnacyjny. Rozwiązanie takie, oprócz tego, że nie koresponduje z warunkami zabudowy, to w sposób oczywisty zagraża stabilności istniejącego budynku. Bezpośrednia bliskość rzeki W. powoduje, że grunt pod budynkami jest podmokły i mało stabilny. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z [...] października 2017 r. uczestnik postępowania J. K. (inwestor) wniósł o oddalenie skargi oraz szczegółowo odniósł się do jej zarzutów. Między innymi stwierdził, że brak jest podstaw do kwestionowania na etapie pozwolenia na budowę określenia linii zabudowy czy usytuowania obiektu zatwierdzonych w decyzji o warunkach zabudowy. Decyzja WZ jasno wskazuje, że "w związku z odtworzeniem historycznej zabudowy kwartałowej i kształtowaniem zabudowy pierzejowej, dopuszcza się zabudowę wzdłuż granicy z działką [...] i [...] na głębokości maks. 15,0 m (po uzyskaniu zgody na odstępstwo od obowiązujących przepisów)". Co więcej, zostało wydane przez Prezydenta [...] postanowienie z [...] lipca 2016 r. (znak: [...]) o wyjaśnieniu treści tej decyzji, w którym organ wydający decyzję pierwotną jednoznacznie wskazał, że "oceny konieczności wypełnienia obowiązku uzyskania zgody na odstępstwo od obowiązujących przepisów w zakresie możliwości sytuowania zabudowy w granicy działki, dokonuje organ architektoniczno-budowlany na etapie prowadzonego postępowania w sprawie uzyskania pozwolenia na budowę. Powyższe nie należy do kompetencji organu, który wydał decyzję o warunkach zabudowy." Wobec tego dla realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia oraz wydania zaskarżonego pozwolenia na budowę brak było potrzeby uzyskiwania przez wnioskodawcę zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, o której mowa w art. 9 pr.bud., albowiem inwestycja objęta wnioskiem jest zgodna z obowiązującymi przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, a [projekt budowlany] zatwierdzony decyzją Prezydenta [...] nie przewiduje jakichkolwiek odstępstw od obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych. Według Inwestora nie znajduje również uzasadnienia zarzut rzekomo nieprawidłowego usytuowania budynku oraz jego wpływu na bezpieczeństwo nieruchomości sąsiednich. Jego zdaniem Skarżący celowo pomija również fakt, że ewentualne ograniczenie szerokości budynku do 15 m może dotyczyć wyłącznie część budynku zlokalizowanej bezpośrednio w granicy z działką sąsiednią. Ponadto – przywoławszy treść zawartych w rozp.war.tech.bud. definicji "kondygnacji" oraz "kondygnacji podziemnej" – uczestnik stwierdził, że w ich świetle bezspornym jest, że przewidziana w projekcie jednokondygnacyjna piwnica (hala garażowa) stanowi jedną kondygnację podziemną. Natomiast w celu spełnienia wymogów określonych w Decyzji WZ dotyczących minimalnej ilości wymaganych miejsc postojowych, Inwestor przewidział zastosowanie nowoczesnego rozwiązania w postaci wykonania zagłębionych w grunt dźwigów dla postoju samochodów osobowych, pozwalających na dwupoziomowe parkowanie pojazdów w ramach jednej kondygnacji podziemnej budynku, przy czym samo obniżenie poziomu kondygnacji podziemnej w związku z wprowadzeniem tej instalacji w grunt nie spełnia definicji (odrębnej) kondygnacji w rozumieniu regulacji zawartych w rozp.war.tech.bud. Na rozprawie w dniu [...] marca 2018 r. pełnomocnik Skarżącej podtrzymał wnioski i wywody skargi oraz podniósł, iż według załączonej do Decyzji WZ mapy wyraźnie wskazano odległości od granicy z działkami nr [...] (odległość "a-a" wg legendy zawartej w załączniku), a ponadto wrysowano linię, która w ocenie pełnomocnika Skarżącej obrazuje głębokość zabudowy 15 m (prostopadła kreska do granicy z działką nr [...]). Z kolei pełnomocnik uczestnika wyjaśnił, że wspomniana pionowa kreska prostopadła do granicy z działką nr [...] to zarys dawnego budynku gospodarczego (oznaczenie "g"), natomiast wrysowane odległości od granic z działkami nr [...] (odległość "a-a") dotyczą odległości w głębi działki poza obszarem 15 m licząc od strony ulicy [...] dopuszczalnej zabudowy w granicy działki – zabudowy pierzejowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.; dalej w skrócie "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji Wojewody z [...] sierpnia 2017 r. (nr [...]) – utrzymującej w mocy decyzję nr [...] Prezydenta Miasta P. z [...] czerwca 2017 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę – Sąd nie dopatrzył się przy jej wydaniu naruszeń prawa, które w świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. skutkowałyby koniecznością uchylenia albo stwierdzenia nieważności tej decyzji, względnie stwierdzenia jej wydania z naruszeniem prawa. Materialnoprawną podstawę ww. decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332; w skrócie "pr.bud."). Wśród nich art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 tej ustawy – w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji – zgodnie z którym pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (dalej w skrócie "decyzja w.z.z.t."), jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z kolei w art. 33 ust. 2 pr.bud. ustawodawca sprecyzował, iż do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć m.in.: cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu; oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; a także decyzję w.z.z.t., jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza (art. 35 § 1 pr.bud.): 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej w skrócie "m.p.z.p.") albo decyzji w.z.z.t. w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie – a w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu (lub jego sprawdzenia) zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Ponadto podkreślić należy, iż zgodnie z art. 35 ust. 4 pr.bud. w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 pr.bud., właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (dalej w skrócie "decyzja p.n.b."). W orzecznictwie wskazuje się, że zwrot "organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę" oznacza, iż organ administracji architektoniczno-budowlanej, w razie spełnienia tych przesłanek, jest związany powyższymi przepisami i ma obowiązek podjąć rozstrzygnięcie zgodne z żądaniem wnioskodawcy. Dopiero brak którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 32 pr.bud. uniemożliwia wydanie decyzji p.n.b. Przy ocenie przedłożonego projektu budowlanego organ nie ma prawa badać go pod kątem oczekiwań obywateli. Warunkiem uzyskania decyzji p.n.b. jest złożenie kompletnej dokumentacji projektowej wraz z oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, stosownymi opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami, która następnie podlega ocenie właściwego organu architektoniczno-budowlanego pod kątem zgodności projektowanego zamierzenia inwestycyjnego z m.p.z.p., a w przypadku jego braku z wymogami określonymi w decyzji w.z.z.t., oraz z przepisami techniczno-budowlanymi. Pozytywne ustalenia w tym zakresie obligują organ do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W ocenie Sądu analiza akt kontrolowanej sprawy, dokonana przez pryzmat przywołanych uregulowań, nie pozostawia wątpliwości co do tego, iż wymagania określone w ww. przepisach – niezbędne do wydania pozwolenia na budowę – zostały przez Inwestora spełnione. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż Inwestor załączył do wniosku wszelkie wymagane dokumenty, takie jak cztery egzemplarze projektu budowlanego oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Również przedłożony projekt budowlany (dalej też jako "Projekt") nie budzi zastrzeżeń w świetle art. 34 ust. 3 pr.bud. Projekt zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (art. 20 ust. 1 pkt 1b pr.bud.; k. 105 i nast. Projektu), określenie obszaru oddziaływania obiektu budowlanego (art. 20 ust. 1 pkt 1c pr.bud., k. 89 Projektu), a ponadto opis warunków ochrony przeciwpożarowej (§ 11 ust. 2 pkt 13 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego; Dz. U. poz. 462, z późn. zm.; k. 101 i nast. Projektu) oraz opis zapewnienia niezbędnych warunków do korzystania z obiektu przez osoby niepełnosprawne (art. 5 ust. 1 pkt 4 pr.bud.; k. 97 Projektu). W tym miejscy należy podkreślić, że zakres uprawnień kontrolnych organu administracji architektoniczno-budowlanej w odniesieniu do projektu budowlanego został określony w art. 35 ust. 1 pr.bud. I tylko w takim zakresie, w przypadku stwierdzenia naruszeń, organ administracji może podjąć działania korygujące. W związku z tym – odnosząc się do zarzutu niezastosowania art. 5 ust. 1 pkt 1, 8 i 9 pr.bud. w niniejszej sprawie i uznania przez organy, że projekt budowlany budynku na działce nr [...] spełnia podstawowe wymagania dotyczące obiektów budowlanych, w tym że dwukondygnacyjny garaż podziemny nie zagraża bezpieczeństwu mieszkańców nieruchomości sąsiadujących (pkt [...] petitum skargi) – wskazać należy, iż organy administracji nie badają prawidłowości przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań, jeżeli nie dotyczą one zakresu określonego w art. 35 ust. 1 pr.bud. Za prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego, w tym również za przyjęte w nim rozwiązania, odpowiada projektant, a jeżeli istnieje wymóg sprawdzenia projektu – również sprawdzający. Zgodnie z art. 20 ust. 4 pr.bud. projektant, a także sprawdzający, do projektu budowlanego winni dołączyć oświadczenie o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W niniejszej sprawie oświadczenia te zostały złożone (k. 27-30 Projektu). Zgodnie z wymogami Prawa budowlanego, osoby projektujące i sprawdzające winny się legitymować stosownymi uprawnieniami i przynależnością do właściwej izby samorządu zawodowego. Z akt sprawy wynika, że wymogi te zostały spełnione – wszyscy projektanci w dacie wykonania poszczególnych części projektu budowlanego posiadali ważne zaświadczenia wydane przez izbę o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego (k. 4-26 Projektu). Poza tym słusznie zwrócił uwagę organ II instancji, iż w części konstrukcyjnej Projektu, w jego pkt 4 (k. 140 Projektu), wskazano m.in., że ze względu na sąsiadującą zabudowę bezpośrednio w granicy działki oraz skomplikowane warunki gruntowe poziom -1 zostanie wykonany w obudowie ze ściany szczelinowej. Projekt tej ściany będzie odrębnym opracowaniem wykonanym przez firmę specjalistyczną (k. 144, 146 Projektu). Ponadto we "Wnioskach i uwagach końcowych" projektant zastrzegł, iż w przypadku stwierdzenia w trakcie budowy innego od założonego lub złego stanu elementów konstrukcji istniejących, mających wpływ na użytkowanie i stabilność budynku, należy bezwzględnie powiadomić projektanta (k. 146 Projektu). Jest też poza sporem, że za realizację inwestycji zgodnie z projektem budowlanym odpowiada kierownik budowy, który w przypadku stwierdzenia możliwości powstania zagrożenia ma obowiązek wstrzymania robót budowlanych oraz bezzwłocznego zawiadomienia o tym właściwego organu (art. 22 ust. 4 pr.bud.). Ponadto Wojewoda trafnie zauważył, że przy planowanej inwestycji wymagane jest – zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 listopada 2001 r. w sprawie rodzajów obiektów budowlanych, przy których realizacji jest wymagane ustanowienie inspektora nadzoru inwestorskiego (Dz. U. Nr 138, poz. 1554) – ustanowienie inspektora nadzoru budowlanego, posiadającego ustawowo określony zakres obowiązków (art. 25 pr.bud.) oraz uprawnień (m.in. art. 26 ust. 2 pr.bud.). W konsekwencji Wojewoda słusznie uznał, iż wszystkie ww. osoby mają kompetencje i wiedzę oraz są zobligowane przepisami prawa do zapewnienia bezpiecznej realizacji przedmiotowej inwestycji, a także nadzorowania jej ewentualnego wpływu na istniejące nieruchomości sąsiednie. Przed wydaniem decyzji p.n.b. organ architektoniczno-budowlany obowiązany jest dokonać kontroli zgodności projektu budowlanego z decyzją w.z.z.t. (jeśli brak m.p.z.p.); w tym przypadku – z wydaną przez Prezydenta Miasta P. (i przeniesioną na Inwestora) decyzją Nr [...] o warunkach zabudowy z [...] lutego 2008 r. ("Decyzją WZ"). Analiza treści tej decyzji oraz przedłożonego projektu budowlanego pozwalają stwierdzić, że – wbrew zarzutom skargi – projekt budowlany jest zgodny z Decyzją WZ. W myśl ww. decyzji powierzchnia zabudowy nie może przekroczyć 67%, powierzchnia biologicznie czynna ma wynosić min. 25% powierzchni terenu inwestycji, szerokość elewacji frontowej – maks. 21 m, a wysokość budynku – maks. 19 m do najwyższego punktu dachu. Zgodnie zaś z przedłożonym i zatwierdzonym Projektem powierzchnia zabudowy będzie wynosić 63,37%, wysokość budynku – 19 m, powierzchnia biologicznie – 25,2%, a szerokość elewacji frontowej – 20,88 m. Zatem w granicach parametrów określonych w Decyzji WZ. Powyższe nie było przedmiotem sporu pomiędzy stronami. Natomiast Skarżąca upatruje sprzeczności projektu budowlanego z Decyzją WZ w dwóch innych kwestiach: (i) liczby kondygnacji podziemnych oraz (ii) dopuszczeniu zabudowy bezpośrednio w granicach działki nr [...] i ponad 15 m w głąb niej. Ad (i) Odnosząc się do zarzutu sprzeczności w zakresie liczby kondygnacji podziemnych (Decyzja WZ dopuszcza jedną), należy stwierdzić, że – wbrew twierdzeniom Skarżącej – w projekcie budowlanym została przewidziana wyłącznie jedna kondygnacja podziemna (zob. np. k. 88, 139, 140, 145 Projektu). Z projektu tego jednoznacznie wynika, iż przedmiotowy budynek ma mieć łącznie 7 kondygnacji, tj. jedną kondygnację podziemną (garaż podziemny) i 6 nadziemnych, w tym ostatnią kondygnację jako użytkowe poddasze. Zgodzić należy się z uczestnikiem postępowania (Inwestorem), iż miejscowe obniżenie ("przegłębienie") poziomu kondygnacji w związku z przewidzianą platformą garażową nie może przesądzać, że mamy do czynienia z odrębną (drugą) kondygnacją podziemną. Terminologia dotycząca kondygnacji została wiążąco objaśniona w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 422; w skrócie "rozp.war.tech.bud."). I tak, ilekroć w tym rozporządzeniu jest mowa o "kondygnacji" – należy przez to rozumieć poziomą nadziemną lub podziemną część budynku, zawartą między górną powierzchnią stropu lub warstwy wyrównawczej na gruncie a górną powierzchnią stropu lub stropodachu znajdującego się nad tą częścią, w tym poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą część budynku stanowiącą przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą wysokość w świetle nie mniej niż 2,0 m, z wyjątkiem nadbudówek ponad dachem, takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, klimatyzacyjna lub kotłownia gazowa (§ 3 pkt 16). Przez "kondygnację nadziemną" należy rozumieć zaś kondygnację, której górna powierzchnia stropu lub warstwy wyrównawczej podłogi na gruncie znajduje się w poziomie lub powyżej poziomu projektowanego lub urządzonego terenu, a także każdą sytuowaną nad nią kondygnacją (§ 3 pkt 17), a przez "kondygnację podziemną" – kondygnację, której więcej niż połowa wysokości w świetle, ze wszystkich stron budynku, znajduje się poniżej poziomu przylegającego do niego, projektowanego lub urządzonego terenu, a także każdą sytuowaną pod nią kondygnację (§ 3 pkt 18). W świetle cytowanych przepisów nie ulega wątpliwości, że przewidziana w projekcie jednokondygnacyjna piwnica – hala garażowa z platformą parkingową – stanowi jedną kondygnację podziemną. Słusznie wskazał Inwestor, że zagłębienie w gruncie instalacji dźwigowych jest realizowane w ramach jednej kondygnacji podziemnej, a samo obniżenie poziomu kondygnacji podziemnej w związku z wprowadzeniem tej instalacji w grunt nie spełnia definicji (odrębnej) kondygnacji w rozumieniu cytowanych regulacji. Już z tych względów za chybiony należało uznać zarzut naruszenia art. 9 ust. 1 i 3 pr.bud., które miało polegać na ich niezastosowaniu i uznaniu, że "w niniejszej sprawie nie było wymagane wystąpienie o odstępstwo od obowiązujących przepisów, podczas gdy warunki zabudowy przewidują jedną kondygnację podziemną, a projekt budowlany przewiduje dwie kondygnacje podziemne w nowoprojektowanym na działce nr [...] budynku" (pkt [...] petitum skargi). Ad (ii) Oceniając zgodność projektu budowlanego z Decyzją WZ odnieść się należy także do spornego postanowienia tej decyzji, zgodnie z którym: "W związku z odtwarzaniem historycznej zabudowy kwartałowej i kształtowaniem zabudowy pierzejowej, dopuszcza się zabudowę wzdłuż granicy z działką 71 i 73 na głębokość maks. 15,0 m". Spór co do właściwego rozumienia cytowanego postanowienia sprowadza się do dwóch kwestii: (1) czy mianowicie ww. postanowienie uprawnia do usytuowania budynku bezpośrednio przy granicy z działkami nr [...] (jak przyjęły organy obu instancji), czy równolegle do tej granicy w "przepisanej" odległości 4 m (jak twierdzi Skarżąca), a także: (2) czy ograniczenie zabudowy na głębokość maks. 15 m odnosi się do całego budynku (jak uważa Skarżąca), czy tylko do części budynku lokalizowanej bezpośrednio przy granicy z działkami sąsiednimi (jak uznały organy). W ocenie Sądu, w obu ww. kwestiach prawidłowe jest stanowisko zajęte przez organy administracji. Uzasadniając tę konkluzję należy wyjść od stwierdzenia, że zgodnie z utrwalonym w procesualistyce poglądem decyzja administracyjna jest dokumentem urzędowym (art. 76 k.p.a.), a zarazem szczególnego rodzaju oświadczeniem woli pochodzącym od organu administracji (por. wyrok WSA z 18.11.2009 r., IV SA/Po 578/09, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie: "CBOSA"). W rezultacie oświadczenie woli organu zawarte w decyzji administracyjnej podlega interpretacji na zasadach ogólnych – metodą obiektywną, zwaną też niekiedy normatywną (por. wyrok NSA z 03.11.2015 r. II OSK 523/14, CBOSA; analogicznie w odniesieniu do innych rodzajów orzeczeń: wyrok NSA z 26.10.2017 r., I OSK 3134/15, CBOSA; por. też uchwała SN z 16.01.1970 r., III CZP 101/69, OSNC 1970, nr 10, poz. 175). Według tej metody podstawowym miernikiem wykładni jest znaczenie obiektywne użytych słów, ustalane z uwzględnieniem modelu człowieka rozsądnego i uczciwego (wzorzec normatywny) znajdującego się w sytuacji adresata danego aktu. W ramach tej metody, zgodnie z ogólną regułą interpretacyjną (art. 65 § 1 Kodeksu cywilnego), wykładni poszczególnych wyrażeń zawartych w dokumencie dokonuje się z uwzględnieniem kontekstu, w jakim on występuje, przy czym chodzi tu zarówno o kontekst językowy, jak i sytuacyjny. Oznacza to w szczególności obowiązek interpretowania tekstu aktu w jego całokształcie, tj. z uwzględnieniem wszystkich jego fragmentów, a także konieczność wzięcia pod uwagę innych dokumentów związanych z interpretowanym tekstem (por. Z. Radwański, System Prawa Prywatnego. Tom 2. Prawo cywilne – część ogólna, pod red. Z. Radwańskiego, Warszawa 2008, s. 52 Nb 36, s. 83 Nb 112–114). W przypadku interpretacji postanowień decyzji administracyjnej oznacza to w szczególności niemożność poprzestania na samej tylko analizie literalnego brzmienia sentencji decyzji – lub, co gorsza: z osobna branych poszczególnych użytych w niej wyrazów lub zwrotów – ale konieczność jej odczytywania z uwzględnieniem całego kontekstu, w tym wyjaśnień organu wydającego decyzję oraz zakresu jego ustawowych kompetencji. Mając powyższe na względzie należy w rezultacie stwierdzić, że: - zawarty w analizowanym postanowieniu Decyzji WZ dopisek: "po uzyskaniu zgody na odstępstwo od obowiązujących przepisów" nie ma charakteru wiążącego, gdyż – jak trafnie wyjaśnił to organ, który wydał ww. decyzję (zob. postanowienie Prezydenta Miasta P. z [...].07.2016 r. o wyjaśnieniu treści decyzji, nr sprawy [...]) – ocena konieczności wypełnienia obowiązku uzyskania zgody na odstępstwo od obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych (w tym w zakresie odległości sytuowanych obiektów od granicy działki) nie leży w kompetencjach organu ustalającego warunki zabudowy; - powyższy dopisek dowodzi jedynie, że intencją organu dopuszczającego zabudowę "wzdłuż granicy" z działką nr [...] było w istocie dopuszczenie tej zabudowy bezpośrednio "przy granicy" z ww. działkami. Gdyby bowiem określenie "wzdłuż granicy" rozumieć tak, jak czyni to Skarżąca – tj. przyjmować, że chodzi o posadowienie budynku równolegle do granicy, w odległości 4 m od niej – to, po pierwsze, nie mielibyśmy w takim przypadku do czynienia z żadnym, wzmiankowanym w Decyzji WZ, "odstępstwem" od przepisów techniczno-budowlanych, a po drugie, oznaczałoby to, że organ wydający decyzję wiążąco przesądził sposób usytuowania projektowanego budynku na działce, co nie leży w kompetencjach tego organu (por. np. wyrok NSA z 18.05.2016 r., II OSK 1663/15, CBOSA); - o prawidłowości takiego odczytania analizowanego postanowienia Decyzji WZ, jako dopuszczającego zabudowę w granicy z działkami nr [...], przesądza zawarte w nim zastrzeżenie, że chodzi w tym przypadku o "kształtowanie zabudowy pierzejowej". Wszak "pierzeja" to "ciąg frontowych elewacji budynków ustawionych w szeregu po jednej stronie ulicy lub wzdłuż jednego boku placu" (zob. P. Saternus, Leksykon urbanistyki i zagospodarowania przestrzennego, Warszawa 2013, s. 353). Zatem zabudowa pierzejowa, to zabudowa zachowująca ciągłość ścian frontowych ulicy lub placu. W konsekwencji jest jasne, że intencją organu wydającego Decyzję WZ było dopuszczenie możliwości zabudowy od strony frontowej (tj. od ul. [...]) działki nr [...]: od granicy z działką nr [...] do granicy z działką nr [...] (tylko w takim przypadku powstanie bowiem "pierzeja"); - w sprzeczności z przyjętym tu rozumieniem sformułowania "wzdłuż granicy z działką [...]" nie pozostaje fakt wrysowania na załączonej do Decyzji WZ mapie zasadniczej linii z naniesionymi odległościami "a" i "d" wzdłuż całej granicy z działką, odpowiednio, nr [...] i nr [...], gdyż linie te jedynie obrazują wynikającą z § 12 ust. 1 pkt 1 rozp.war.tech.bud. "standardową" odległość budynku od granicy z działkami sąsiednimi – obowiązującą w sytuacji, gdyby Inwestor nie skorzystał z dopuszczonego w tej decyzji (a mającego umocowanie w § 12 ust. 2 rozp.war.tech.bud.) odstępstwa od ww. standardu, w postaci możliwości sytuowania budynku bezpośrednio przy granicy z działkami sąsiednimi; - konsekwencją dotychczasowych uwag jest stwierdzenie, że przewidziane w analizowanym "zapisie" Decyzji WZ ograniczenie zabudowy na głębokość maks. 15 m odnosi się tylko do części budynku lokalizowanej bezpośrednio przy granicy z działkami sąsiednimi, a nie do całego budynku. W tym drugim przypadku mielibyśmy bowiem do czynienia w istocie z wyznaczeniem przez organ ustalający warunki zabudowy drugiej linii zabudowy od tej samej drogi publicznej (ul. [...]) – co jest zabiegiem niedopuszczalnym, gdyż brak ku temu podstaw prawnych, w szczególności w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Ponadto godzi się zauważyć, że w części graficznej (mapie zasadniczej) Decyzji WZ odległości od granicy działek znajdujących się "na tyłach" działki nr [...] (działek nr [...] i [...]) zostały wyznaczone poprzez wrysowanie linii z naniesionymi odległościami "b" i "c". Zgodnie z projektem budowlanym przedmiotowy budynek ma być zlokalizowany bezpośrednio w granicy z nieruchomościami sąsiednimi tylko w części budynku o szerokości (patrząc w głąb działki) 11,78 m od strony działki nr [...],82 m od strony działki nr [...]. Tym samym przy projektowaniu budynku zachowano ograniczenie 15 m szerokości budynku w ścianach szczytowych posadowionych w granicy z sąsiednimi działkami. Natomiast dalsza część budynku w głębi działki została odsunięta od granicy z sąsiednimi nieruchomościami o 4 m wymagane dla lokalizowania ścian budynków z otworami okiennymi. W tej sytuacji organy słusznie uznały, iż przedłożony projekt budowlany jest zgodny z Decyzją WZ. W konsekwencji za nietrafny należało uznać także zarzut naruszenia § 12 ust. 1 i 2 rozp.war.tech.bud. (pkt [...] petitum skargi). Zamierzonego skutku nie mógł odnieść również zarzut naruszenia § 60 ust. 2 rozp.war.tech.bud. (pkt [...] petitum skargi), gdyż załączona do projektu budowlanego "Analiza przesłaniania i nasłonecznienia" (k. 221 Projektu), sporządzona przez osoby uprawnione, potwierdza, że poziom nasłonecznienia także w budynku znajdującym się na działce nr [...] będzie spełniał wymogi określone w tym rozporządzeniu. Odmienne twierdzenia Skarżącej w tym zakresie są całkowicie gołosłowne i nie zostały poparte żadnymi dowodami. W tym stanie rzeczy organ I instancji – mając na uwadze treść art. 35 ust. 4 pr.bud. – nie miał podstaw do wydania decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia wnioskowanego pozwolenia na budowę. Odnosząc się jeszcze do zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. (pkt I petitum skargi) należy mieć na uwadze, iż – jak to zostało wyraźnie zaznaczone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji – organ II instancji nie zbierał nowych dowodów, lecz swoje rozstrzygnięcie oparł wyłącznie na materiale dowodowym przekazanym przez organ I instancji. Mając powyższe na względzie Sąd uznał, iż w kontrolowanej sprawie wprawdzie doszło do naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., ale naruszenie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy (czego zresztą autor skargi nawet nie próbował wykazać). Sąd dokonując powyższej oceny miał również na uwadze, iż Skarżąca na wszystkich etapach postępowania administracyjnego aktywnie w nim uczestniczyła. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę w całości oddalił.