IV SA/Po 99/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska (spr.) Sędziowie WSA Donata Starosta WSA Anna Jarosz Protokolant St. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 04 września 2014 r. sprawy ze skargi P. T. na decyzję Wojewody W. z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty P. z dnia [...] października 2013 r. nr [...]; 2. zasądza do Wojewody Wielkopolskiego na rzecz skarżącego P. T. kwotę 500 (pięćset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...] Wojewoda W.po rozpatrzeniu odwołania P. T. utrzymał w mocy decyzję Starosty P. z [...] października 2013 r. nr [...]. W uzasadnieniu organ wskazał , że decyzją z dnia [...] października 2013 r. Starosta odmówił inwestorowi zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania decyzji pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz zbiornika bezodpływowego na ścieki w T., przy ul. K., działka nr [...], gmina K.. Wojewoda podniósł, iż organ I instancji stwierdził, że działka inwestora (nr [...]) objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy K. zatwierdzonym Uchwałą Rady Gminy w K. Nr [...], opublik. w Dz. Urz. Woj. W. Nr [...], poz. [...]z [...] [...] r. i znajduje się w całości na terenie ciągu dolinnego wzdłuż cieku wodnego, oznaczonego na rysunku planu kolorem jasnozielonym w grupie podstawowych elementów przyrodniczych. Dla tych obszarów miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie przewiduje możliwości zabudowy. Następnie organ wyjaśnił, iż odwołujący nie zgodził się z uzasadnieniem zaskarżonej decyzji Starosty podważając skuteczność wystąpienia starosty do Wójta Gminy K. o wydanie opinii, czy na terenach oznaczonych, jako "Podstawowe Elementy Przyrodnicze" możliwe jest wydawanie pozwoleń na budowę. W odwołaniu podkreślono, że zabudowa mieszkaniowa nie należy do przedsięwzięć mogących pogorszyć stan środowiska i wnioskodawca chce zachować istniejący ciąg wodny, jako walor środowiskowy ciągu dolinnego. Zdaniem skarżącego, jedyny zakaz zabudowy dotyczy istniejących terenów leśnych. Działka nr [...] oznaczona jest, jako teren rolny, a więc teren, na którym można budować, o czym przesądza zapis w rozdziale III § 8 część II pkt 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - rozbudowa siedlisk gospodarczych lub powstanie nowych. Przechodząc do meritum sprawy Wojewoda W. wskazał, iż inwestor zamierza wybudować budynek jednorodzinny i zbiornik bezodpływowy na działce nr [...], położonej przy ul. K. w T.. Działka ta położona jest na obszarze objętym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy K., zatw. Uchwałą nr [...] Rady Gminy K. ogł. w Dz. Urz. Woj. W. Nr [...], poz. [...]z [...] r., zwanego dalej m.p.z.p.. Jak słusznie stwierdził organ I instancji działka inwestora położona jest na obszarze oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego kolorem jasnozielonym, w grupie podstawowych elementów przyrodniczych, ciągów dolinnych wzdłuż cieku wodnego rz. Kopia. W § 7 ustaleń wstępnych miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zakazano realizacji wszelkiej zabudowy na terenach upraw polowych (§ 7 ust. 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego) i na istniejących terenach leśnych (§ 7 ust. 3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego). Zgodnie z § 1 ust. 3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (oznaczenia graficzne na rysunku planu są obowiązującymi ustaleniami planu) stwierdza się, że położenie działki inwestora na obszarze ciągów dolinnych wzdłuż cieków wodnych wyklucza lokalizację przedmiotowego budynku jednorodzinnego, ponieważ przy ul. K. ciąg dolinny wzdłuż cieku wodnego położony jest pomiędzy obszarami [...] i [...]. Zabudowa działki inwestora nie stanowi uzupełnienia zabudowy istniejącej przy drodze publicznej (ul. K. i ul. G.). Wątpliwości czy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza jakąkolwiek zabudowę na ciągu dolinnym rozwiewają ustalenia Uchwały nr [...] Rady Gminy w K. z dnia [...] września 2001 r. w sprawie: uchwalenia "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy K.". Ustalenia tego studium wyłączają z zabudowy tzw. "korytarze ekologiczne" kształtowane w nawiązaniu do istniejących form dolinnych (§ 36 Studium) i uznają za nienaruszalne i wyłączają z zabudowy tereny stanowiące o przyrodniczej i krajobrazowej tożsamości gminy Kleszczewo, to jest m.in. zwarte obszary leśne, zwarte tereny zarostowe, łąkowych, wodnych i dolinnych (§ 38 Studium). Jest prawdą, że studium nie jest aktem prawa miejscowego (art. 9 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647), jednakże jego ustalenia są wiążące przy sporządzaniu planów (art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) i określają politykę przestrzenną gminy. Z tego powodu, przy rozwiązywaniu niejasności zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mogą stanowić wiążącą wykładnię dla określenia polityki przestrzennej gminy. Podkreślić należy, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może zmieniać przeznaczenia nieruchomości określonego w studium (patrz wyrok NSA z dnia 11.09.2012 r. sygn. akt II OSK 1408/12 i z dnia 15.12.2011 r. sygn. akt II OSK 2080/12). Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w poznaniu wniósł P. T. zarzucając zaskarżonej decyzji: 1. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 35 ust. 1 pkt. 1 stawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane (Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623, ze zm.) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji błędne uznanie, że projekt budowlany jest niezgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i brak możliwości zabudowy nieruchomości w sposób wskazanych przez Skarżącego, 2. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 - dalej jako "Kpa") w zw. z art. 77 § 1 Kpa poprzez ich wadliwe zastosowanie i nie wyjaśnienie w sposób wyczerpujący i wnikliwy okoliczności faktycznych sprawy, a także nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, co spowodowało, że przy wydaniu decyzji na podstawie uznania administracyjnego nie wzięto pod uwagę słusznego interesu obywateli i interesu społecznego, 3. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 107 § 3 Kpa poprzez jego wadliwe zastosowanie i nieuzasadnienie w sposób wystarczający motywów swojego rozstrzygnięcia, 4. błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy, przez przyjęcie, że działka inwestora (nr [...]) znajduje się w całości na terenie ciągu dolinnego wzdłuż cieku wodnego, oznaczonego na rysunku planu kolorem jasnozielonym w grupie podstawowych elementów przyrodniczych oraz, że dla tych obszarów miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie przewiduje możliwości zabudowy. W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że przedmiotowa działka jak to potwierdza Starosta P. jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy K., zatwierdzonym Uchwałą Rady Gminy w K. Nr [...]. Strona podkreśliła, iż pomimo to, że działka nr [...] znajduje się w całości na terenie ciągu wzdłuż cieku wodnego, to twierdzenia Starosty, iż plan miejscowy nie przewiduje możliwości zabudowy przedmiotowej nieruchomości są niezgodne z ustaleniami planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego. Strona podniosła, iż Starosta w celu przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego zwraca się do Wójta Gminy K. o wydanie opinii - czy na terenach oznaczonych planem miejscowym, możliwe jest wydanie pozwolenia na budowę obiektów budowlanych, a więc jest sygnał dla wnioskodawcy, iż Starosta nie był do końca przekonany czy można tam budować czy też nie. Organ samorządowy w piśmie z dnia [...] września 2013r. wskazał, iż do powyższych terenów odnoszą się między innymi zapisy rozdziału II § 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynikające z potrzeb ochrony środowiska. Powołuje się on jedynie na zapisy rozdziału II § 4 ust. 1, gdzie jest mowa o tym, iż należy zachować istniejące łączniki ekologiczne, na co wnioskodawca się zgadza. Należy mieć jednak na uwadze iż powierzchnia tej nieruchomości wynosi 24.600 mkw. Wnioskodawca chce zachować istniejące ciągi wodne i walory środowiskowe, dlatego umieszcza na mapie zasadniczej rzeczony budynek w miejscu oddalonym od ciągów wodnych i nie szkodliwym dla środowiska jak i nie mającym wpływu negatywnie na bezpieczeństwo ruchu drogowego. Reasumując organ samorządowy nie stwierdza jednoznacznie w w/w piśmie, że na terenie działki nr [...]nie można budować budowli. Skarżący wskazał, iż ten sam organ nie wspomniał jednak, że zapisy tego samego rozdziału II § 4 ust.2 - co prawda zakazują lokalizacji inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska, ale zabudowa wnioskodawcy w żaden sposób nie pogorszy stanu środowiska, gdyż ma to być rodzaj siedliska rolniczego (zabudowa mieszkaniowa zagrodowa. Skarżący wskazał, iż oprócz wybudowania na tym terenie przedmiotowej nieruchomości wnioskodawca chciałby również podjąć działalność rolniczą (uprawa kukurydzy), co niewątpliwie wpłynęłoby na polepszenie zarówno stanu środowiska jak i zmniejszenia zagrożeń związanych z zalewaniem terenów przez ciąg wodny poprzez jego wzmocnienie wałami na całej długości ciągu o szerokości np. 20m. Niezrozumiałe jest także dla wnioskodawcy stwierdzenie Starosty - iż pomimo to, że w załączonym do projektu budowlanego wypisie nr [...] z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego znajdują się dla przedmiotowej działki nr [...] funkcje terenów oraz warunki ich zabudowy i sposób zagospodarowania zgodnie z ustaleniami zawartymi w § 8 część II ust.4 -zabudowa mieszkaniowa zagrodowa, Starosta nakazuje odnieść się do rysunku planu. Wnioskodawca z dużym zażenowaniem i zaniepokojeniem zapytuje czy organ jakim jest Starostwo wydaje decyzje o pozwoleniu na budowę na podstawie rysunku planu czy na podstawę aktów normatywnych jakim niewątpliwie jest plan miejscowy zagospodarowania przestrzennego terenu T.. Skarżący podkreślił, iż nie może zgodzić się z twierdzeniami Starosty, że dla terenów objętych działką nr [...] nie zostały określone funkcje oraz warunki kształtowania zabudowy i sposób ich zagospodarowania. Po pierwsze w rozdziale II § 7 przedmiotowego planu zagospodarowania przestrzennego w ust. 1 wyraźnie napisane jest, iż można zabudowywać przedmiotowy teren nowymi siedliskami pod warunkiem przestrzegania ustaleń infrastruktury technicznej. Ponadto w tym samy rozdziale mowa jest także o tym, iż możliwe jest prowadzenie nawet innej działalności niż rolnicza. Powyższe przykłady pozwalają stwierdzić, że możliwa jest rozbudowa i zabudowa istniejących terenów, a w szczególności działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...]. Skarżący zwrócił uwagę, iż jedyny zakaz zabudowy określony wprost w palnie miejscowym, dotyczy zabudowy na istniejących terenach leśnych. Działka wnioskodawcy oznaczona numerem [...] oznaczona jest jako teren rolny, a więc teren na którym można budować. Stwierdzenia Starosty przywołane w uzasadnieniu o odmowie zatwierdzenia projektu i pozwolenia na budowę zdaniem wnioskodawcy są sprzeczne z miejscowym planem zagospodarowania terenu T., który w sposób jednoznaczny w rozdziale III § 8 funkcje trenów oraz warunki ich zabudowy i sposób zagospodarowania - Rozbudowa Siedlisk Gospodarczych Lub Powstanie Nowych - która powinna być realizowana w oparciu o ustalenia szczegółowe dla zabudowy mieszkaniowej zagrodowej określonej dla T. (rozdział III § 8, część II pkt. 4 MPZM., a więc są tu wskazane zarówno parametry zabudowy jak i funkcje trenów oraz warunki kształtowania ich zabudowy i sposób zagospodarowania. Wnioskodawca podkreśla stanowczo, że w tym samym rozdziale dokładnie podano minimalną powierzchnie zabudowy i ich parametry. Skarżący zaprzeczył, iż jakoby położenie przedmiotowej działki nr [...] pomiędzy obszarami [...] i [...] nie stanowiło uzupełnienia zabudowy istniejącej. Skarżący wyjaśnił, że znamiennym jest także fakt, na który powołuje się organ odwoławczy, iż wątpliwości czy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza jakąkolwiek zabudowę na ciągu dolinnym rozstrzyga Uchwała nr [...] Rady Gminy w K. z dnia [...] września 2001 r. w sprawie: uchwalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy K.tj. wyłącza zabudowę na tzw, korytarzach ekologicznych i terenach stanowiących o przyrodniczej i krajobrazowej gminy K. tj. obszary leśne, łąkowe, wodne i dolinne, a co za tym idzie nie wyłączają zabudowy na działce nr [...] która w palnie jest określona jako teren rolny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej Ppsa) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 Ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody W. o utrzymaniu w mocy decyzji Starosty zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. W tym miejscu wskazać należy, iż materialnoprawną podstawę kontrolowanego aktu stanowią przepisy Prawa budowlanego, a wśród nich przepis art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 tej ustawy. Zgodnie z jego treścią, w brzmieniu z dnia wydawania przez organ II instancji decyzji pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z kolei w przepisie art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego ustawodawca sprecyzował, iż do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć m.in.: cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu; nie dotyczy to uzgodnienia i opiniowania przeprowadzanego w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000; oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Ponadto podkreślić należy, iż zgodnie z art. 35 ust. 4 w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W orzecznictwie wskazuje się, iż użyty zwrot "organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę" oznacza, że organ administracji architektoniczno - budowlanej, w razie spełnienia tych przesłanek, jest związany powyższymi przepisami i ma obowiązek podjąć rozstrzygnięcie zgodne z żądaniem wnioskodawcy. Dopiero brak którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 32 Prawa budowlanego uniemożliwia podjęcie decyzji o pozwoleniu na budowę. Na gruncie niniejszej sprawy odnieść należy się przede wszystkim do kwestii zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z uwagi na fakt, iż powyższa kwestia stanowiła podstawę do wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego. Przed przystąpieniem do oceny zgodności zamierzenia inwestycyjnego z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskazać należy, iż wszelkie ustawowe ograniczenia prawa własności, w tym również ustalenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, nie mogą być interpretowane rozszerzająco, tj. bardziej ograniczając prawo własności, niż wynika to z literalnego brzmienia ustaleń planu. Zgodnie z zasadą "złotego środka", odzwierciedlającą najlepiej istotę konstytucyjnej ochrony prawa własności, postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie powinny być interpretowane w sposób nadmiernie ograniczający prawa właściciela ani w sposób nadmiernie rozszerzający istniejące ograniczenia praw właścicielskich, tak aby nie naruszało to istoty prawa własności (tak np. w wyrokach NSA z dnia 2 lutego 2006 r., sygn. akt II OSK 490/05, LEX nr 196696, WSA w Warszawie z dnia 28 stycznia 2009 r., sygn. VII SA/Wa 1666/08, LEX nr 569171, WSA w Krakowie z dnia 8 czerwca 2011 r., sygn. II SA/Kr 611/11, LEX nr 821557, WSA w Warszawie z dnia 7 września 2011 r., sygn. VIII SA/wa 277/11). Należy również podzielić pogląd, że każda wybrana przez inwestora zabudowa będzie dopuszczalna według planu miejscowego, skoro nie jest wykluczona ustaleniami tego planu (tak NSA w wyroku z dnia 25 listopada 2005 r., sygn. akt II OSK 586/09). Podobnie, w wyroku z dnia 9 września 2008 r. (sygn. akt II SA/Bd 499/08, LEX nr 526447) WSA w Bydgoszczy stwierdził, że stanowisko organów administracji budowlanej, dokonujących interpretacji postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w sposób dopuszczający przeznaczenie tylko wyraźnie wskazane w planie, a odrzucając wszystkie inne przedsięwzięcia nie sprzeciwiające się podstawowemu przeznaczeniu, których w dodatku wyraźnie nie zabroniono, nie zasługuje na uznanie. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego kształtuje ład przestrzenny na określonym terenie, tak więc oceniając zgodność planowanej inwestycji pod kątem zgodności z planem organ winien mieć na uwadze wykładnię celowościową przepisów prawa, a więc ocenić czy inwestycja jest zgodna z celem jakie zakłada plan. Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że działka skarżącego (nr [...]) objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy Kl. zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy w K. Nr [...] i znajduje się w całości na terenie ciągu dolinnego wzdłuż cieku wodnego, oznaczonego na rysunku planu kolorem jasnozielonym w grupie podstawowych elementów przyrodniczych. Powyższa jednostka planu tj. ciągi dolinne wzdłuż cieków wodnych nie zostały oznaczone żadnym symbolem. Ponadto w treści tekstowej planu nie zawarto co do tej jednostki postanowień szczegółowych. Zatem przy ocenie czy istnieje możliwość zabudowy przedmiotowego terenu odwołać należy się do postanowień ogólnych planu. I tak zgodnie z § 4 ust. 1 uchwały określającym szczególne warunki zagospodarowania terenów wynikających z potrzeb ochrony środowiska przyrodniczego nakazano zachowanie istniejących łączników ekologicznych, zadrzewień śród[polnych oraz przydrożnych nie wpływających negatywnie na bezpieczeństwo ruchu drogowego. W § 4 ust. 2 uchwały ono zakaz lokalizacji inwestycji mogących pogarszać stan środowiska, o których mowa w przepisach szczególnych na terenie łączników ekologicznych oraz w ich bezpośrednim sąsiedztwie. W § 4 ust. 8 uchwały wprowadzono nakaz utrzymania drożności cieków wodnych. Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy zauważyć należy, iż planowana zabudowa zagrodowa w żadnym wypadku nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397). Nie można również uznać, że z nakazu zachowania istniejących łączników ekologicznych czy nakazu utrzymania drożności cieków wodnych wynika zakaz lokalizacji zabudowy w ich pobliżu. Ponadto należy mieć na uwadze, że planowana lokalizacja inwestycji w znacznej odległości od cieku wodnego (mapa dla celów projektowych) w ocenie sądu nie będzie miała wpływu na drożność tego cieku wodnego. Na gruncie niniejszej sprawy zwrócić należy również uwagę na regulację zawartą w § 7 uchwały. Zgodnie z tym przepisem zakazuje się realizacji wszelkiej zabudowy na terenach upraw polowych za wyjątkiem rozbudowy istniejących siedlisk gospodarczych lub powstania nowych siedlisk pod warunkiem przestrzegania ustaleń planu z zakresu kulturowego, ochrony środowiska, komunikacji i infrastruktury technicznej. W § 7 ust. 3 uchwały wprowadzono ponadto zakaz realizacji wszelkiej zabudowy na istniejących terenach leśnych. Odnosząc przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne do wyżej wskazanej regulacji w pierwszej kolejności wskazać należy, że przedmiotowa nieruchomość nie stanowi terenów leśnych (wypis z rejestru gruntów), a ponadto zamierzenie inwestycyjne w postaci domu jednorodzinnego na znacznych terenach rolnych w ocenie Sądu mieści się w pojęciu "nowych siedlisk gospodarczych", których powstawanie dopuszcza cytowany wyżej § 7 ust. 1 uchwały. Z powyższych względów uznać należy, iż przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne zgodne jest z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a odmienne ustalenia organu czynią zasadnym zarzut naruszenia przez ten organ art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Ppsa orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 Ppsa. Art. 152 Ppsa nie zastosowanio z uwagi na charakter zaskarżonego rozstrzygnięcia. Rozpoznając sprawę ponownie organ winien wykonać obowiązki wynikające z art. 35 Prawa budowlanego, mając na uwadze stanowisko wyrażone w niniejszym wyroku co do zgodności zamierzenia inwestycyjnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.