IV SAB/Po 132/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Bąk- Marciniak po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. Z. na bezczynność Rady Miasta G. w przedmiocie niepodjęcia uchwały postanawia odrzucić skargę Pismem z dnia 30 września 2013 r. L. Z. wezwał Radę Miasta G. do usunięcia naruszenia prawa w oparciu o art. 101 a ustawy o samorządzie gminnym polegającego na nieuwzględnieniu w uchwalonych programach gospodarczych uprawnień wnioskodawcy wynikających z przepisów prawa materialnego: - art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007, nr 19, poz. 115)- prawa do korzystania z drogi zaliczonej na podstawie niniejszej ustawy do jednej z kategorii dróg; - Załącznika pt. "Wyjaśnienia PKD 2007" do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2007 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) (Dz. U. 251.1885) oraz Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 kwietnia 2009 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD)- prawa do przewozu taksówką indywidualnych pasażerów do ustalonych przez nich miejsc; - rozumianego przez analogię przepisu art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 02 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2010 r., Nr 220, poz.1447)- prawa do wykonywania działalności gospodarczej w warunkach korzystnych. Skarżący wskazał, iż jest kierowcą taksówki, a powołane przepisy uprawniają go do przewozu pasażerów w warunkach korzystnych, po drodze prawidłowo wybudowanej, zaliczonej do kategorii dróg publicznych. Skarżący wezwał zatem Organ do natychmiastowych działań dla realizacji Jego uprawnienia przez podjęcie Uchwały w sprawie zmiany uchwały Rady Miasta G. Nr [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. w sprawie zatwierdzenia Wieloletniego Programu Gospodarczego na lata 2009-2012 przez zmianę zapisów w Załączniku III "Roboty Drogowe" oraz zagwarantowanie w budżecie Gminy Miasto G. środków na realizację tych robót. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jako niedopuszczalna winna być odrzucona. Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r., poz.270), zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności organów administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sąd orzeka także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosuje środki określone w tych przepisach. Powyższe oznacza że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w powołanych przepisach. Stosownie do treści art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Natomiast bezczynność organu gminy reguluje przepis art. 101a ust. 1 tej ustawy, który stanowi, że przepisy art. 101 stosuje się odpowiednio, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich. Jak wynika to z powyższych uregulowań, wniesienie tej szczególnej skargi na bezczynność organu gminy w zakresie działalności uchwałodawczej do sądu administracyjnego, w trybie i na zasadach określonych w art. 101a ustawy o samorządzie gminnym, może dotyczyć wyłącznie niewykonywania czynności nakazanych prawem, w takim zakresie, w jakim przepisy prawa nakładają na organ gminy obowiązek podjęcia stosownych uchwał w określonej materii (por. T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, str. 73). Tak więc skarga na bezczynność organów gminy może dotyczyć działalności uchwałodawczej w takim zakresie, w jakim obowiązujące przepisy prawa nakładają na organy gminy obowiązek podjęcia uchwały lub wydania zarządzenia. Niedopuszczalna jest natomiast skarga na bezczynność rady gminy w przedmiocie nakazania organowi gminy wykonania określonej czynności prawnej, gdy jej wykonanie nie jest obowiązkowe (por. postanowienie NSA z dnia 26 lutego 2013r. sygn. akt. II OSK 360/13, postanowienie NSA z dnia 7 czerwca 2013r. sygn. akt. I OSK 963/13 – dostępne pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak wynika to z treści skargi, skarżący domaga się podjęcia przez radę gminy działań zmierzających do podjęcia uchwały w sprawie zmiany uchwały z 2008 r., a co za tym idzie przebudowę drogi będącej jedynym dojazdem do gminy Gniezno, co z kolei wiąże się z zagwarantowaniem w budżecie gminy środków na ten cel. Skarżący upatruje swoich uprawnień m.in. w przepisach ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz ustawy z dnia 02 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. Podkreślić jednak należy, że żaden z przywołanych przez skarżącego przepisów ani też inny przepis prawa powszechnie obowiązującego nie nakłada na radę gminy obowiązku podjęcia uchwały w przedmiocie wskazanym przez skarżącego. Podnieść przy tym należy, że zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych podjęcie uchwały w przedmiocie zaliczenia do kategorii dróg gminnych, ani też podjecie inicjatywy uchwałodawczej w tym zakresie nie jest obligatoryjne, co stanowi, że w sprawie nie ma zastosowania art. 101a ustawy o samorządzie gminnym. W tym miejscu przywołać należy również pogląd, akceptowany przez sąd orzekający, że "(...) podjecie uchwały o zaliczeniu do kategorii dróg gminnych nie jest aktem, ani czynnością z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. dlatego niepodjęcie takiej uchwały, ani brak inicjatywy uchwałodawczej w sprawie tego rodzaju nie można skutecznie zwalczać skargą na bezczynność przewidzianą w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a."(por. postanowienie NSA z dnia 1 września 2010r. sygn. akt. II OSK 1605/10). Powyższe okoliczności wskazują, że przedmiotowa skarga jest niedopuszczalna. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a, sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn ( niż wymienione w pkt 1-5 ) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Z tych też względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., należało orzec jak w postanowieniu. MZ