IV SO/Po 2/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska (spr.) Sędziowie WSA Donata Starosta WSA Maciej Busz Protokolant st. sekr. sąd. Laura Szukała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2014 r. sprawy z wniosku K. W. w przedmiocie wymierzenia grzywny za nieprzekazanie skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy postanawia 1. wymierzyć Staroście G. grzywnę w wysokości 500 (pięćset) złotych, 2. zasądzić od Starosty G. na rzecz K. W. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia [...] marca 2014 r. K. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosek o ukaranie Starosty G. grzywną za nieprzekazanie akt do sądu w terminie. W uzasadnieniu skargi wskazał, że w dniu [...] lutego 2014 r. złożył skargę na bezczynność organu w przedmiocie nieudostępnienia informacji publicznej. Następnie skarżący wskazał, iż skarga została doręczona organowi w dniu [...] lutego 2014 r. Skarżący podkreślił, iż termin przekazania skargi upływał w dniu [...] marca 2014 r., a pismo organu o przekazaniu skargi datowane jest na [...] marca 2014 r. W odpowiedzi na wniosek organ wskazał, że przyznaje, iż przekazanie skargi do Sądu nastąpiło z pięciodniowym opóźnieniem, to jednakże opóźnienie to zostało spowodowane przyczynami jedynie organizacyjnymi urzędu i nie miało nic wspólnego z celowym działanie organu. Organ podniósł, iż skarga wraz z aktami została przygotowana przez pracowników do wysłania na dzień [...] marca 2014 r. Organ wyjaśnił, iż w tym dniu Starosta był jednak nieobecny w pracy z uwagi na wyjazd służbowy, a pismo przekazujące podpisał dopiero w następnym tygodniu, co spowodowane było natłokiem zajęć. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej " Ppsa"), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (art. 54 § 2 ustawy). Natomiast w myśl art. 21 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r., Nr 112, poz. 1198 ze zm.), do skarg rozpatrywanych w postępowaniu sądowoadministarcyjnym o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z tym że przekazanie skargi, akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. Wskazana regulacja stanowi zatem przepis szczególny w stosunku do ogólnego unormowania w art. 54 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zakreślający inny, krótszy termin do wykonania obowiązku ciążącego na organie. W myśl zaś art. 55 § 1 Ppsa w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 Ppsa, czyli do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Obowiązek przekazania Sądowi skargi istnieje niezależnie od tego, czy organ (podmiot) ten uznaje, że skarga nie należy do kognicji sądu administracyjnego, czy też uzna, że w istocie nie jest on organem administracji, czy nawet dysponentem żądanych informacji, albo też stwierdzi, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej. Już samo żądanie strony nadania skardze określonego biegu obliguje organ (podmiot) do uczynienia zadość temu żądaniu. To dopiero bowiem Sąd w toku postępowania zainicjowanego skargą zobowiązany jest dokonać oceny wniosku i ustalić, czy skarga mieści się w zakresie właściwości sądów administracyjnych, czy żądane informacje były informacją publiczną oraz czy adresat wniosku o udzielenie tych informacji zobowiązany był do rozpoznania wniosku stosownie do przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zatem nawet uzasadnione przekonanie, że skarga nie jest dopuszczalna z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego, nie zwalnia organu (podmiotu) od obowiązku przekazania tej skargi wraz z odpowiedzią na skargę do sądu administracyjnego. Sąd jest jedynie władny do dokonania oceny skargi tak pod względem formalnym, jak i merytorycznym w oparciu o skargę i akta administracyjne, a organ (podmiot) nie może go w tym zastępować, nawet pozostając w uzasadnionym przekonaniu o niedopuszczalności skargi (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 20 września 2011 r., sygn. akt II OZ 799/11; z 30 czerwca 2010 r. sygn. akt I OZ 495/10; z 11 stycznia 2011 r. sygn. akt I OZ 996/10; z 15 czerwca 2011 r. sygn. akt I OZ 410/11, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Przewidziana w art. 55 § 1 cytowanej ustawy instytucja wymierzenia grzywny ma na celu przede wszystkim wyegzekwowanie od organu wypełnienia przezeń obowiązków procesowych, o jakich mowa w art. 54 § 2 ppsa. Obok funkcji dyscyplinującej polegającej na przymuszeniu organu grzywną do przesłania skargi, odpowiedzi na skargę oraz akt sprawy, występuje dodatkowo także funkcja represyjna grzywny. Ta funkcja znajduje uzasadnienie w potrzebie ochrony konstytucyjnego prawa do rozpoznania sprawy sądowej bez nieuzasadnionej zwłoki, o którym mowa w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, a którego realizacja napotyka przeszkodę w razie niedopełnienia przez organ obowiązków z art. 54 § 2 Ppsa (por. uchwałę siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09, publ. ONSA/WSA 2010/1/2). Instytucja wymierzenia grzywny pełni też funkcję prewencyjną, bowiem ukaranie organu służy także zapobieganiu naruszenia prawa w przyszłości, zarówno przez ukarany organ, jak i inne organy. Analiza akt przedmiotowej sprawy prowadzi do wniosku, że Starosta uchybił obowiązkowi, o którym mowa w art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z akt sprawy, jak również z odpowiedzi na skargę wynika, że skarga na bezczynność wpłynęła do organu w dniu [...] lutego 2014 r., a jej przekazanie nastąpiło dopiero w dniu [...] marca 2014 r. ( data stempla pocztowego na kopercie k. 12 akt IV SAB/Po 21/14). Skarga ta została zarejestrowana pod sygn. akt IV SAB/Po 21/14. Przedmiot badania w niniejszej sprawie stanowi tylko i wyłącznie kontrola prawidłowości wykonania przez ww. podmiot ustawowych obowiązków związanych z wpływem skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oraz możliwość zastosowania sankcji przewidzianych za ewentualne niewykonanie lub nienależyte wykonanie tych obowiązków. Odnosząc powyższe rozważania do przedmiotowej sprawy, tak jak to już wyżej Sąd stwierdził, organ naruszył obowiązek przekazania skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w terminie określonym w art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Oznacza to, że zaistniały przesłanki do orzeczenia grzywny na podstawie art. 55 § 1 Ppsa, gdyż niewątpliwie skarga, w określonym 15 - dniowym terminie, nie została przekazana do Sądu. Sąd wymierzając grzywnę wziął pod uwagę okoliczności sprawy w tym przede wszystkim niewykonanie w ustawowym terminie obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 Ppsa, oraz fakt, iż uchybienie to wynosiło 10 dni, a nie jak wskazuje organ 5 dni. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 55 § 1 w związku z art. 154 § 6 Ppsa, orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 Ppsa.