IV SO/Po 7/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta Sędziowie WSA Anna Jarosz WSA Tomasz Grossmann /spr./ Protokolant st.sekr.sąd. Agata Tyll-Szeligowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2012r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia Zwykłego [...] przeciwko Burmistrzowi Miasta i Gminy [...] w przedmiocie wymierzenia grzywny postanawia 1. wymierzyć Burmistrzowi Miasta i Gminy [...] grzywnę w kwocie 500 złotych (pięćset) za nieprzekazanie w terminie Sądowi skargi Stowarzyszenia Zwykłego [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. 2. zasądzić od Burmistrza Miasta i Gminy [...] na rzecz Stowarzyszenia Zwykłego [...] kwotę 357 złotych (trzysta pięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2011 r. Stowarzyszenie Zwykłe [...] (dalej "Wnioskodawca" lub "Stowarzyszenie"), reprezentowane przez zawodowego pełnomocnika, wystąpiło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu o wymierzenie, na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - dalej p.p.s.a.), grzywny Burmistrzowi Miasta i Gminy [...] (dalej: "Burmistrz"), za nieprzekazanie tut. Sądowi skargi Stowarzyszenia z dnia 26 kwietnia 2011 r. Skarga dotyczyła bezczynności Burmistrza w załatwieniu podania z dnia [...] lutego 2009 r. o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Burmistrza z dnia 18 czerwca 2007 r. nr [...] o warunkach zabudowy (znak: [...]). Stowarzyszenie wskazało, że skarga na bezczynność, wniesiona w dniu 28 kwietnia 2011 r., nie została przekazana Sądowi do dnia złożenia wniosku, pomimo że minął miesięczny okres na jej przekazanie. Ponadto Stowarzyszenie wniosło o zasądzenie od Burmistrza kosztów postępowania w wysokości 357 zł (wynagrodzenie pełnomocnika – 240 zł, koszt wpisu – 100 zł, koszt opłaty skarbowej od pełnomocnictwa – 17 zł). W odpowiedzi na powyższy wniosek o wymierzenie grzywny organ stwierdził, że jest on nieuzasadniony, bowiem przedmiotowa skarga razem z odpowiedzią na skargę została wysłana do tut. Sądu w dniu 25 sierpnia 2011 r. Zarządzeniem z dnia 26 października 2011 r. Sąd zwrócił się do Burmistrza o podanie daty otrzymania przedmiotowej skargi, zaś do pełnomocnika Wnioskodawcy – o udokumentowanie daty doręczenia tej skargi organowi (k. 34). W odpowiedzi strony wskazały, że skarga na bezczynność Burmistrza w załatwieniu podania o wszczęcie postępowania wpłynęła do siedziby organu w dniu 28 kwietnia 2011 r. (k. 43-45v, 52), przy czym pełnomocnik strony skarżącej opatrzył swoje pismo oryginałami potwierdzenia nadania i odbioru przesyłki, z których wynikało, że skarga została nadana pocztą w dniu 27 kwietnia 2011 r. (k. 45v.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W niniejszej sprawie jest poza sporem, że skarga na bezczynność Burmistrza wpłynęła do siedziby tego organu w dniu 28 kwietnia 2011 r. Trzydziestodniowy termin na przekazanie do Sądu skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy upływał zatem z dniem 30 maja 2011 r. (art. 54 § 2 w zw. z art. 83 § 2 p.p.s.a.). Skoro według twierdzeń Burmistrza skarga została przesłana do Sądu w dniu 25 sierpnia 2011 r., to już w świetle tych wyjaśnień jest niewątpliwe, że wskazany termin ustawowy nie został przez organ dotrzymany. W dodatku Sąd stwierdza, że organ, wbrew jego twierdzeniom, we wskazanym terminie nie "przekazał" sądowi skargi w znaczeniu, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. Przedmiotowa skarga na bezczynność, pomimo że czytelnie zaadresowana do tut. Sądu, została bowiem przez organ włączona do akt administracyjnych i to te akta, jako całość, wraz z inną skargą zostały przekazane Sądowi, i zarejestrowane pod sygnaturą akt II SAB/Po 57/11. Dopiero w wyniku zarejestrowania niniejszego wniosku o wymierzenie grzywny i podjęcia czynności w celu weryfikacji wskazanych w odpowiedzi na wniosek okoliczności "przekazania" Sądowi skargi na bezczynność, skarga ta została znaleziona w ww. aktach administracyjnych (zob. notatka służbowa – k. .62), a następnie zarejestrowana pod sygnaturą IV SAB/Po 65/11. Z opisanych okoliczności wynika zatem, że, wbrew twierdzeniom organu, nie doszło do formalnego, nakazanego przepisem art. 54 § 2 p.p.s.a. przekazania Sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Zgodnie z art. 55 § 1 p.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 tej ustawy, czyli do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Powyższe oznacza, że przewidziany w art. 54 § 2 p.p.s.a. obowiązek przekazania sądowi skargi, akt sprawy i odpowiedzi na skargę ma charakter bezwzględny. W konsekwencji organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, musi w taki sposób wykonać nałożony na niego obowiązek przekazania powyższych dokumentów sądowi, aby w sytuacji, gdy skarżący skorzysta z przyznanego mu na mocy art. 55 § 1 p.p.s.a. uprawnienia, móc skutecznie udowodnić dochowanie ustawowego terminu. Grzywna, o której mowa we wskazanym przepisie, ma charakter mieszany: dyscyplinująco-represyjno-prewencyjny. Przy tym wyłączną przesłanką orzeczenia o wymierzeniu organowi grzywny jest niewypełnienie przez organ obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. w terminie przewidzianym w tym przepisie. (zob. postanowienie NSA z 05.07.2006 r., II OSK 1024/06, ONSAiWSA 2006, nr 6, poz. 156). Nawet późniejsze wykonanie tych obowiązków nie skutkuje "automatycznie" oddaleniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny ani umorzeniem postępowania w sprawie (por. postanowienie NSA z 30.11.2010 r., I OZ 895/10; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA"). Sad w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela stanowisko, że użyte w art. 55 § 1 p.p.s.a. określenie "sąd [...] może orzec" o wymierzeniu organowi grzywny, oznacza, iż kwestia ta została pozostawiona uznaniu sądu. Zatem sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, m.in. przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., czas, jaki upłynął od wniesienia skargi, oraz czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny organ ten obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu (zob. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, P.p.s.a. Komentarz, Warszawa 2011, uw. 4 do art. 55). Mając wszystko to na uwadze Sąd stwierdza, że w okolicznościach niniejszej sprawy wniosek o wymierzenie grzywny zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z obwieszczeniem Prezesa GUS z dnia 9 lutego 2012 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w 2011 r. (M. P. z 2012 r. poz. 63), przeciętne miesięczne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2011 r. wyniosło 3399,52 zł. W ocenie Sądu wymierzenie Burmistrzowi grzywny w wysokości 500 złotych będzie adekwatne w świetle całokształtu okoliczności sprawy. Sąd przede wszystkim wziął pod uwagę, z jednej strony, ewidentnie wadliwe działanie organu administracji – tak co do terminu, jak i sposobu przekazania skargi do Sądu – a z drugiej strony: fakt, iż obowiązek z art. 54 § 2 p.p.s.a. został ostatecznie przez organ wykonany, a także wiadomą Sądowi z urzędu okoliczność, że na przestrzeni nieco ponad roku zostało w tut. Sądzie zarejestrowanych kilkanaście skarg Stowarzyszenia na bezczynność Burmistrza (nie licząc skarg osób fizycznych na bezczynność tegoż organu), co oznacza, że akta administracyjne wielokrotnie były przekazywane organowi wyższego stopnia lub tut. Sądowi, co w rezultacie zwiększało ryzyko wystąpienia omyłki, do jakiej w tej sprawie doszło (tj. przekazania skargi w aktach innej sprawy). W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 55 § 1 w związku z art. 154 § 6 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 postanowienia. O kosztach postępowania (pkt 2 postanowienia) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., uwzględniając poniesiony przez stronę skarżącą koszt wpisu (100 zł), wynagrodzenie reprezentującego ją radcy prawnego ustalone na podstawie § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) w wysokości 240 zł oraz koszt opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa (17 zł). MZ