I SA/Rz 10/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Jacek Surmacz Sędziowie NSA Maria Serafin-Kosowska SO del. Jarosław Szaro /spr./ Protokolant ref. st. Eliza Kaplita po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 7 lutego 2012r. sprawy ze skargi "A" Spółka z o.o. w R. na pozostawienie bez rozpatrzenia przez Wojewódzki Urząd Pracy protestu z dnia [...] listopada 2011r. od oceny merytorycznej wniosku o dofinansowanie projektu "Nowoczesne Kadry ZWSE", numer identyfikacyjny : [...] 1) stwierdza, że pozostawienie protestu bez rozpatrzenia narusza prawo i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Wojewódzki Urząd Pracy, 2) zasądza od Wojewódzkiego Urzędu Pracy na rzecz skarżącego "A" Spółka z o.o. w R. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I SA/Rz 10/12 Uzasadnienie "A" Sp. z o.o. w R. (dalej – wnioskodawca, skarżący) w dniu 31 maja 2011r. złożył do Wojewódzkiego Urzędu Pracy w R. wniosek o dofinansowanie realizacji projektu zatytułowanego "Nowoczesne Kadry [...]" w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki w konkursie nr [...], Priorytet nr VIII - Regionalne kadry gospodarki, Działanie nr 8.1 - Rozwój pracowników i przedsiębiorstw w regionie, Poddziałanie nr 8.1.1 - Wspieranie rozwoju kwalifikacji zawodowych i doradztwo dla przedsiębiorstw. Pismem z dnia [...] lipca 2011r., nr [...] poinformowano wnioskodawcę, że w wyniku formalnej oceny wniosek został uznany za poprawny pod względem formalnym i przekazany do oceny merytorycznej dokonywanej przez Komisję Oceny Projektów. Pisemną informacją z dnia [...] listopada 2011r., nr [...] poinformowano wnioskodawcę, że przedmiotowy wniosek nie uzyskał dofinansowania, gdyż w punktach 3.1 oraz IV karty oceny merytorycznej uzyskał poniżej 60% punktów wymaganych do pozytywnej oceny. Równocześnie poinformowano wnioskodawcę o prawie do złożenia pisemnego protestu od wyników oceny wniosku, a także od sposobu dokonania oceny w zakreślonym terminie. W dniu 23 listopada 2011r. wnioskodawca złożył protest w związku z negatywną oceną merytoryczną złożonego przez niego wniosku, nr [...], stwierdzając, że jego zdaniem, ocena ta została przeprowadzona w sposób nieprawidłowy. Wnioskodawca nie zgodził się ze sformułowanym w tej ocenie zarzutem odnośnie zbyt pobieżnego przedstawienia analizy dotyczącej grupy pracowników, którzy mają wziąć udział w szkoleniach oraz niezdiagnozowania problemów ze względu na płeć pracowników. Zdaniem wnioskodawcy, wszystkie niezbędne elementy we wskazanym powyżej zakresie zostały we wniosku przedstawione, sytuacja problemowa została szeroko opisana, a oceniający nie uzasadnili, ani nie opisali żadnych zastrzeżeń co do wskazania problemu, na który odpowiedź stanowi główny cel projektu, ani też odnośnie opisu sytuacji problemowej. Podobnie wnioskodawca nie zgodził się stanowiskiem wyrażonym w informacji odnośnie braku określenia w czasie celów szczegółowych projektu, stwierdzając, że cele szczegółowe są określane przez ten sam okres czasowy co cel główny, a ponadto są ograniczone okresem realizacji projektu. Ponadto, w ocenie wnioskodawcy, ewentualne wskazanie na nieczytelność określenia w czasie celów szczegółowych nie powinno obniżyć punktacji za daną cześć wniosku o ponad 50%. Wnioskodawca nie zgodził się również ze stanowiskiem, że budżet projektu zawiera wydatki nieuzasadnione i zawyżone, a zaproponowana wysokość części kosztów znacznie odbiega od cen rynkowych. W jego ocenie, stawki przyjęte do przedstawionego budżetu opierają się na stawkach rynkowych przynależnych do danego stanowiska lub usługi. Pisemną informacją z dnia [...] grudnia 2011r. nr [...] poinformowano wnioskodawcę, że złożony przez niego protest został pozostawiony bez rozpatrzenia, bowiem nie został podpisany przez partnera projektu. Wskazano, że przedmiotowy wniosek o dofinansowanie został podpisany zarówno przez lidera projektu, jak i partnera projektu, a protest powinien zostać podpisany na zasadach analogicznych do podpisania wniosku, zatem również przez partnera projektu. Jednocześnie poinformowano wnioskodawcę, że na informację o pozostawieniu protestu bez rozpatrzenia nie przysługuje żaden środek odwoławczy przewidziany w Systemie Realizacji Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki, ani też skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Na powyższą informację o pozostawieniu protestu bez rozpatrzenia "A" Sp. z o.o. w R. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wnosząc o stwierdzenie, że pozostawienie protestu bez rozpatrzenia zostało przeprowadzone w sposób naruszający prawo oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Urzędowi Pracy w R. i zasądzenie na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie prawa przy realizacji procedury rozpatrzenia protestu oraz przy dokonywaniu oceny wniosku poprzez: 1) naruszenie normy art. 30 b ust. 5 ustawy z dnia 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U. 2009 Nr 84, poz. 712 z późn. zm. – zwanej dalej ustawą o z.p.p.r.) w związku z art. 6.16 Zasad dokonywania wyboru projektów w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki z dnia 1 stycznia 2011r. (zwanych dalej zasadami z dnia 1 stycznia 2011r.), poprzez pozostawienie protestu bez rozpatrzenia z uwagi na nie podpisanie protestu przez partnera projektu, w sytuacji gdy normy ustawowe oraz konkursowe nie przewidują obowiązku podpisania protestu przez partnera, a statuują taki obowiązek wyłącznie w stosunku do wnioskodawcy, 2) naruszenie normy art. 30 b ust. 5 ustawą o z.p.p.r. w związku z art. 6.16 zasad z dnia 1 stycznia 2011r., poprzez nieuprawnione i pozbawione podstaw prawnych rozszerzenie na zasadach analogii enumeratywnego katalogu przyczyn pozostawienia środków odwoławczych bez rozpatrzenia, 3) naruszenie normy art. 30 b ust. 4 w zw. z art. 30 c ustawy o z.p.p.r. w związku z art. 6.16 zasad z dnia 1 stycznia 2011r., poprzez błędne poinformowanie skarżącego, iż od informacji o pozostawieniu środka odwoławczego bez rozpoznania nie przysługuje skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego, w sytuacji gdy art. 6.16 ww. zasad stanowi, iż zgodnie z art. 30c ust. 1 ustawy o z.p.p.r. prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego przysługuje wnioskodawcy po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w Systemie Realizacji Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki, czyli protestu oraz odwołania (za wyczerpanie środków odwoławczych uznaje się także sytuację pozostawienia bez rozpatrzenia któregokolwiek z ww. środków) i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w Systemie Realizacji Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki, 4) naruszenie normy art. 30 b ust 1 i 2 ustawy o z.p.p.r. poprzez pozostawienie protestu bez rozpoznania w sytuacji, gdy ustawa wymaga, iż system realizacji programu musi uwzględnić, co najmniej jeden środek odwoławczy, 5) nierozpoznanie protestu, w sytuacji gdy zostały spełnione przez wnioskodawcę wszystkie kryteria konieczne do merytorycznego rozpoznania środka odwoławczego. W uzasadnieniu skargi, skarżący zarzucił, że wbrew stanowisku wyrażonemu w zaskarżonej informacji, na pozostawienie protestu bez rozpatrzenia przysługuje skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Zdaniem skarżącego, powyższe uprawnienie wynika z art. 30 c ust. 1 ustawy o z.p.p.r. oraz art. 6.16 zasad z dnia 1 stycznia 2011r., potwierdza je również orzecznictwo sądowe (wyrok WSA w Opolu z dnia 19 stycznia 2011 r. I SA/Op 651/10, LEX nr 749847). Uzasadniając zarzut dotyczący braku podstaw do pozostawienia protestu bez rozpatrzenia skarżący podniósł, że zgodnie z art.30 b ust. 5 ustawy o z.p.p.r. podstawę pozostawienia środka odwoławczego bez rozpatrzenia powinno stanowić prawidłowe pouczenie o terminie, trybie i warunkach wnoszenia środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego, a następnie wniesienie środka odwoławczego w sposób sprzeczny z tym pouczeniem. Pouczenie takie musi być jednoznaczne i jasne dla odbiorcy. Dopiero uchybienie sposobowi lub trybowi wnoszenia środków odwoławczych, po otrzymaniu takiego pouczenia, może skutkować pozostawieniem środka odwoławczego bez rozpatrzenia. Skarżący zarzucił, że w części dotyczącej procedury odwoławczej zasad z dnia 1 stycznia 2011r., wskazano, że w piśmie informującym wnioskodawcę o negatywnych wynikach oceny jego projektu, instytucja odpowiedzialna za przeprowadzenie wyboru projektów w ramach konkursu musi zawrzeć pouczenie o możliwości wniesienia protestu wraz z informacją m.in. o przypadkach, w których protest pozostaje bez rozpatrzenia. Zdaniem skarżącego, przewidziany w art. 30b ust. 5 ustawy o z.p.p.r. katalog przyczyn mogących stanowić podstawę do pozostawienia protestu bez rozpatrzenia jest katalogiem zamkniętym i wyłącznie enumeratywnie wymienione w nim przyczyny mogą stanowić postawę do takiego rozstrzygnięcia, o ile wnioskodawca został uprzednio przez właściwą instytucję o tym poinformowany. W ocenie skarżącego, przypadek w postaci braku podpisu partnera projektu nie mieści się w katalogu przyczyn pozostawienia środka odwoławczego bez rozpatrzenia, a nadto nie spełnia kryterium ustawowego z art. 30 b ust. 5 ustawy o z.p.p.r. obowiązku poinformowania wnioskodawcy o takim wymogu. Zdaniem skarżącego, nawet pojawienie się takiego pouczenia nie mogło by skutkować uczynieniem zarzutu wnioskodawcy w postaci braku podpisu protestu przez partnera projektu, gdyż takiego obowiązku nie przewiduje procedura odwoławcza Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki. Wprawdzie ww. procedura odwoławcza przewiduje m.in., że bez rozpatrzenia pozostawia się środek odwoławczy, jeśli został wniesiony przez nieuprawniony podmiot tzn. nie będący wnioskodawcą (pkt 3 ww. procedury), jednakże w niniejszej sprawie sytuacja tak nie występuje, ponieważ skarżący jest wyłącznym wnioskodawcą projektu. Wymogu podpisania protestu przez partnera projektu nie ma również na liście sprawdzającej do odwołań, która została przewidziana przez ww. procedurę odwoławczą w celu udokumentowania przyczyn pozostawienia środka odwoławczego bez rozpatrzenia lub poddania go dalszej weryfikacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie miął na uwadze co następuje: Skarga jest uzasadniona. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- określanej dalej jako p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej m.in. poprzez badanie legalności, czyli zgodności z prawem wydawanych aktów w tym decyzji administracyjnych. W przedmiotowej sprawie zaistniała konieczność rozstrzygnięcia dwóch, powstałych na tle przepisów proceduralnych regulujących proces realizowania programu operacyjnego Kapitał Ludzki kwestii. Pierwszą z nich jest dopuszczalność złożenia skargi do sądu na pozostawienie bez rozpoznania protestu złożonego przez beneficjenta projektu, zaś druga – w przypadku dopuszczenia drogi sądowoadministracyjnej w odpowiedzi na pytanie pierwsze czy postąpienie przez Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w R. polegające na pozostawieniu protestu bez rozpatrzenia było słuszne. Kwestię zaskarżalności rozstrzygnięć wydanych w trakcie postępowania przed organami administracyjnymi w ramach realizowania programów operacyjnych określa ustawa z dnia 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U. z 2009r. Nr 84 poz.712 z zm.). W przepisach art. 30b i 30c wyróżnia ona dwa etapy zaskarżalności rozstrzygnięć z których pierwszy to procedura odwoławcza określona w art.30b, zaś druga to procedura sądowa prowadzona na podstawie skargi określona w art. 30c. Jednocześnie przepisy te w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy doznają dookreślenia w aktach wewnętrznych wydanych przez Ministra Rozwoju Regionalnego a to Wytycznych w zakresie wymogów jakie powinny uwzględniać procedury odwoławcze ustalone dla programów operacyjnych dla konkursów ogłaszanych od dnia 20 grudnia 2008r. w wersji zatwierdzonej w Warszawie 11.08.2009r. a także Zasady dokonywania wyboru projektów w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki w wersji zatwierdzonej w Warszawie 1 stycznia 2011r. Obie dostępne na stronie Wojewódzkiego Urzędu Pracy w R. (www.wup[...].pl). Przechodząc do przedstawienia treści tych przepisów należy wskazać, że Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie jest znane stanowisko Trybunału Konstytucyjnego zajęte w wyroku z dnia 12 grudnia 2011r. sygn. akt P 1/11 w zakresie konstytucyjności przepisów art. 30b i 30c w/w ustawy w zakresie jakim dopuszczają uregulowanie procedur odwoławczych poza systemem obowiązujących źródeł prawa. Trybunał Konstytucyjny stwierdził mianowicie, że art. 30b ust. 1 zdanie pierwsze i ust. 2 ustawy o z.p.p.r. w zakresie, w jakim dopuszcza uregulowanie środków odwoławczych przysługujących wnioskodawcy w toku postępowania o dofinansowanie z programu operacyjnego poza systemem źródeł powszechnie obowiązującego prawa, jest niezgodny z art. 87 Konstytucji, jak też art. 30c ust. tej ustawy w zakresie, w jakim uzależnia prawo do skorzystania ze skargi do sądu administracyjnego od wyczerpania środków odwoławczych przewidzianych w aktach niebędących źródłem powszechnie obowiązującego prawa, jest niezgodny z art. 87 Konstytucji. Orzeczenie zostało opublikowane w Dz.U. z 2011r. Nr 279 poz.1644. Trzeba jednak uwzględnić, że Trybunał Konstytucyjny wydając to orzeczenie odroczył jego wejście w życie na okres 18 miesięcy od daty ogłoszenia go w dzienniku ustaw. Oznacza to, że orzekając w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny nie mógł uwzględnić okoliczności ,że normy regulujące postępowanie odwoławcze w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki leżą poza konstytucyjnym systemem źródeł prawa i miał obowiązek je stosować. Po dokonaniu powyższego zastrzeżenia należy przedstawić przepisy w oparciu o które sąd rozstrzygnął przedmiotowa sprawę. Przepis art. 30b przedmiotowej ustawy stanowi, że przypadku negatywnej oceny projektu wnioskodawca, po otrzymaniu informacji, o której mowa w art. 30a ust. 3, może wnieść środki odwoławcze przewidziane w systemie realizacji programu operacyjnego, w terminie, trybie i na warunkach tam określonych. W takim przypadku w pisemnej informacji, o której mowa w art. 30a ust. 3, właściwa instytucja zamieszcza uzasadnienie wyników oceny projektu oraz pouczenie o możliwości wniesienia środka odwoławczego, wraz ze wskazaniem terminu przysługującego na jego wniesienie, sposobie wniesienia oraz właściwej instytucji, do której środek ten należy wnieść. Jego dookreśleniem w powyżej powołanych zasadach dokonywania wyborów projektów są regulacje zawarte w rozdziale 6.16 Zasad dokonywania wyboru zatytułowanym Procedura odwoławcza. Dzieli on tę procedurę na dwa etapy a mianowicie etap przesądowy i "etap sądowy procedury odwoławczej – skarga do sądu administracyjnego". W ramach procedury przedsądowej wnioskodawca ma prawo do złożenia dwóch środków odwoławczych a mianowicie protestu i jeżeli ten nie zostanie uwzględniony to następnie może złożyć odwołanie. Po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji PO KL wnioskodawca ma prawo do skargi do sądu. Każdy z dwóch środków odwoławczych przewidzianych w tym programie operacyjnym podlega badaniu przez organ administracji pod kątem spełnienia warunków formalnych jakie powinien spełnić w związku z wymogami art. 30 b ustawy czy też dodatkowymi zawartymi w samym programie operacyjnym . Jeżeli organ stwierdzi ,że środek odwoławczy czyli protest lub odwołanie nie spełnia wymogów formalnych pozostawia protest bez rozpatrzenia. Przepisy omawianych Zasad wyboru projektów w rozdziale dotyczącym protestu (o taki rodzaj środka odwoławczego chodzi w niniejszej sprawie) przewidują, że jeżeli instytucja organizująca konkurs ( IOK) stwierdzi że zachodzą przesłanki do pozostawienia protestu bez rozpatrzenia w terminie przewidzianym na rozpatrzenie informuje wnioskodawcę o pozostawieniu protestu bez rozpatrzenia wraz z podaniem przyczyny oraz, że wnioskodawcy nie przysługuje żaden dodatkowy środek odwoławczy określony w systemie realizacji PO KL. Jest oczywiste w ocenie Sądu, że środek odwoławczy dotyczy środków wnoszonych na etapie przesądowym. W tym zakresie wykładnia literalna nie budzi wątpliwości skoro dla etapu sądowego omawiane zasady używają określenia "skarga do sądu administracyjnego. Z omawianego zatem sformułowania nie można wyciągnąć wniosku braku skargi do sądu, a jedynie braku prawa do dalszego odwoływania się w ramach procedury przesądowej. Wykładnia literalna tego sformułowania pozostaje przy tym całkowicie w zbieżności z wykładnią systemową regulacji zawartej w części ogólnej procedury odwoławczej ( rozdział 6.16). Przepis ten, nadając prawo do złożenia skargi do sądu administracyjnego po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji PO KL, stanowi jednocześnie, że za wyczerpanie środków odwoławczych uznaje się również sytuację pozostawienia bez rozpatrzenia któregokolwiek ze środków odwoławczych. Reasumując zatem powyższe regulacje, należy wysnuć wniosek, że pozostawienie bez rozpatrzenia protestu złożonego od wyniku postępowania w zakresie wyborów projektów skutkuje niemożnością składania dalszych środków odwoławczych, ale jednocześnie stanowi o wyczerpaniu środków odwoławczych i z tego względu w ramach sytemu stworzonego w tych Zasadach wyboru projektów nadaje wnioskodawcy prawo do złożenia skargi do sądu administracyjnego. Za taką wykładnią przemawia również treść przepisów ustawy regulującej omawiane kwestie więc art. 30b i 30c ustawy o zasadach rozwoju. Przepis art. 30b stanowi mianowicie, że środki odwoławcze przewidziane w systemie realizacji programu operacyjnego można wnieść w przypadku negatywnej oceny projektu. Przepis art. 30c stanowi z kolei, że skargę do sądu można wnieść po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego i otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej. Obydwa pojęcia – co oczywiste – muszą być odmiennie wykładane. Pierwsze z nich dotyczy rozstrzygnięcia o charakterze merytorycznym – oceny projektu. Drugie z nich jest pojęciem odnoszącym się do sposobu zakończenia procedury odwoławczej, a w szczególności do jej negatywnego zakończenia bez wskazania przyczyn takiej decyzji – czy było to spowodowane przyczynami o charakterze merytorycznym, czy też o charakterze formalnym. Liczy się negatywny wynik procedury odwoławczej. W tym zakresie treści norm ustawowych odpowiadają regulacje omawianych Zasad wyboru projektów, które określają pojęcie negatywnego wyniku procedury odwoławczej i rozszerzają je na niekorzystne dla wnioskodawcy jej zakończenie, także z przyczyn formalnych jak pozostawienie protestu (czy patrząc szerzej też odwołania) bez rozpatrzenia. W takiej sytuacji należało przyjąć, że w przypadku pozostawienia protestu bez rozpatrzenia będzie przysługiwała skarga do sądu administracyjnego. Powoływane przez organ pismo nie może stanowić podstawy do wydania korzystnej decyzji, gdyż pozostaje poza zakresem źródeł regulacji określających system realizacji programu operacyjnego. Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu znane jest oczywiście orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4.02.2011r II GSK 106/11 na które powołuje się Wojewódzki Urząd Pracy, jednakże w niniejszym składzie go nie podziela. W tym zakresie można się bowiem odwołać do innych orzeczeń NSA dopuszczających skargę do sądu administracyjnego w przypadku pozostawienia bez rozpatrzenia środka odwoławczego przewidzianego w programie realizacji programu operacyjnego. W szczególności można tutaj powołać wyrok NSA z dnia 31.08.2011 r. II GSK 1661/11 gdzie sąd ten stwierdził, iż pozostawienie protestu bez rozpatrzenia może być potraktowane jako negatywny wynik procedury odwoławczej i jako takie zaskarżone do sądu administracyjnego. Czym innym jest bowiem negatywna ocena projektu, która jest przedmiotem środka odwoławczego, a czym innym negatywny wynik postępowania odwoławczego. W tym duchu wypowiedział się także NSA w postanowieniu z 13.01.2011 II GSK 1494/10, a także WSA w Gliwicach w wyrokach III SA/GL 1323/11 z dnia 6.10.2011 i III SA /GL 1153/11 z dnia 23.09.2011r. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga jest dopuszczalna. Jest ona także słuszna co do zasady. Przepis art. 30b ust. 5 ustawy o z.p.p.r. stanowi, że nie podlegają rozpatrzeniu środki odwoławcze jeżeli pomimo prawidłowego pouczenia o którym mowa w ust. 1 przepisu zostały wniesione po terminie, w sposób sprzeczny z pouczeniem albo do niewłaściwej instytucji. Oprócz przypadków unormowanych ustawowo, w Zasadach wyboru projektów w ramach programu operacyjnego Kapitał Ludzki w Rozdziale 6.16 Procedura odwoławcza, etap przesądowy procedury odwoławczej – protest przewidziano kolejne sytuacje gdy protest pozostawał bez rozpatrzenia. Sytuacje te to wniesienie protestu bez zachowania formy pisemnej, wniesienie protestu jedynie za pośrednictwem faksu, wniesiono go od oceny powtórnej, nie został oparty o kryteria wyboru projektów, został wniesiony przez wnioskodawcę który wycofał się z procesu negocjacji, został wniesiony za pośrednictwem innej instytucji, dotyczy projektu który nie został zakwalifikowany do dofinansowania z powodu wyczerpania alokacji, czy tez zawiera zarzuty nie dotyczące wszystkich części oceny wniosku. W pkt. c została przewidziana okoliczność powodująca pozostawienie protestu bez rozpatrzenia z powodu tego, że został wniesiony przez nieuprawniony podmiot tzn. nie będący wnioskodawcą, którego wniosek o dofinansowanie projektu podlegał ocenie i którego wniesiony protest dotyczy, z uwzględnieniem jednak sposobu reprezentacji określonego podmiotu będącego wnioskodawcą. Oznacza to, że w przypadku gdy protest podpisany przez osobę/osoby inną /inne niż wykazane w pkt V wniosku którego środek odwoławczy dotyczy, do protestu musi zostać dołączony dokument pozwalający na stwierdzenie uprawnienia do wniesienia protestu w imieniu wnioskodawcy (np: odpis z właściwego rejestru, pełnomocnictwo). W przypadku niedołączenia odpowiedniego dokumentu protest pozostaje bez rozpatrzenia. Jednocześnie podpis/y złożone/y pod środkiem odwoławczym muszą dawać podstawę do weryfikacji, iż zostały złożone przez osobę uprawnioną tzn. muszą to być podpisy czytelne lub nieczytelne z pieczęcią imienną. Podpisanie środka odwoławczego niezgodnie z tymi regułami stanowi podstawę do pozostawienia protestu bez rozpatrzenia. Punkt c został przytoczony w całości, albowiem to na tę regulację powołuje się organ przy pozostawieniu protestu bez rozpatrzenia. Wywodzi on mianowicie, że na proteście powinny być podpisane osoby wskazane w pkt V wniosku. W przedmiotowej sprawie na tej stronie wniosku są podpisane dwie osoby, a mianowicie Prezes zarządu "A" M. P. reprezentujący wnioskodawcę oraz Dyrektor Zarządzający Firmy "B" M. D. – K. reprezentująca partnera projektu. Organ zatem zajął stanowisko, że protest powinien być podpisany nie tylko przez wnioskodawcę mającego być beneficjentem programu ale także przez partnera projektu, który został ustanowiony dlatego, że sama firma ubiegająca się na dofinansowanie kształcenia kadr nie posiadała możliwości kształcenia we własnym zakresie. Stanowisko to nie znajduje jednak potwierdzenia w regulacjach zawartych w przedmiotowych Zasadach. Przewidują one, że wnioskodawca którego projekt otrzymał ocenę negatywną w terminie 14 dni kalendarzowych od dnia otrzymania informacji tej sprawie może wnieść protest. Przedmiotowe regulacje uprawniają zatem wnioskodawcę do samodzielnego wniesienia protestu i pozostawiają dokonanie tej czynności tylko jego woli, nie uzależniając skuteczności, czy ważności tej czynności od działań organów administracji, czy też zgody innej osoby uczestniczącej w postępowaniu nawet po stronie wnioskodawcy. Przepisy te nie zawierają podstaw by żądać swoistej "kontrasygnaty" protestu ze strony partnera projektu. W szczególności nie uprawnia do takiego postąpienia pkt c, który powyżej został w całości przytoczony. Zawiera on jedynie nakaz dotyczący wnoszącego protest aby pod tym środkiem odwoławczym podpisana była osoba która dotychczas jako reprezentant wnioskodawcy była powołana w pkt V o dofinansowanie. Niewątpliwie chodzi tutaj o łatwość rozstrzygnięcia prawidłowości reprezentacji podmiotu w trakcie procedury odwoławczej. Na takie rozumienie tego przepisu wskazuje także dalszy jego ciąg który stanowi, że w sytuacji gdy nie jest to możliwe to może protest być podpisany przez inną osobę reprezentującą ten podmiot, ale musi zostać wykazane za pomocą dokumentu uprawnienie tej osoby do reprezentowania podmiotu. Brak tego dokumentu powoduje pozostawienie protestu bez rozpatrzenia. Z omawianej regulacji zgodnie z zasadami interpretacji prawa nie można zatem wyprowadzić wniosku, że protest powinien być podpisany przez partnera projektu. Również dalsza część tego przepisu wskazuje, że chodzi tutaj tylko i wyłącznie o kwestię reprezentacji wnioskodawcy gdy przepis nakazuje, aby jego podpis był czytelny (identyfikacja) albo opatrzony pieczęcią imienną. Reasumując powyższe rozważania należy wskazać, że wnioskodawca "A" spełnił wymogi formalne w kwestii podpisania protestu. Protest był podpisany przez osobę wykazana w pkt. V, a podpis tej osoby jakkolwiek nieczytelny to został opatrzony pieczęcią imienną identyfikującą osobę, która go złożyła. Nie zachodziły podstawy do pozostawienia protestu bez rozpatrzenia na które powołał się organ administracji. W takiej sytuacji pozostawienie protestu bez rozpatrzenia naruszało prawo. Podstawą orzeczenia Sądu jest przepis art. 30c ust.3 pkt 1 ustawy o z.p.p.r. O kosztach orzeczono na podstawie art.200 p.p.s.a.