I SA/Rz 1043/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Jacek Surmacz /spr./ Sędziowie WSA Grzegorz Panek WSA Jarosław Szaro po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi D.P. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego oddala skargę. Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: organ) z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...], skierowane do D. P. (dalej: Skarżący, Wnioskodawca lub Podatnik), a wydane na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 5b i 5c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm.; dalej: Ordynacja podatkowa) o odmowie wydania interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego na wniosek z dnia 8 maja 2018 r. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że w dniu 17 maja 2018 r. wpłynął do organu wniosek z 8 maja 2018 r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych, w którym przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe: Podatnik jest osobą fizyczną podlegającą nieograniczonemu obowiązkowemu podatkowemu w Polsce. Prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą oraz jest zarejestrowany jako podatnik VAT czynny. Wnioskodawca w 2017 r. otrzymał od swojej matki w drodze darowizny, w rozumieniu art. 5a pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1509 ze zm.; dalej: ustawa). Obecnie kontynuuje działalność tego przedsiębiorstwa we własnej, jednoosobowej działalności gospodarczej (prowadzonej od ok. 10 lat) i do dnia 1 stycznia 2018 r. dokonywał odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej otrzymanych składników majątku. Nabyte przedsiębiorstwo, po wprowadzeniu go do działalności gospodarczej Wnioskodawcy, stanowi zorganizowaną część przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 5a pkt 4 ustawy (dalej: ZCP). Wartość poszczególnych składników majątku określona została w wartości rynkowej w operacie szacunkowym, który sporządził biegły rzeczoznawca. W skład darowanego przedsiębiorstwa wchodziły środki trwałe, wartości niematerialne i prawne oraz inne składniki majątkowe niebędące środkami trwałymi i wartościami niematerialnymi i prawnymi. Wnioskodawca aktualnie rozważa odpłatne zbycie ZCP. Wnioskodawca zadał następujące pytania: 1. czy w opisanej sytuacji, przy łącznej sprzedaży składników majątku stanowiących ZCP, otrzymanych w drodze darowizny, do ustalenia wysokości podatkowych kosztów uzyskania przychodów będzie miał zastosowanie art. 24 ust. 2 ustawy tj. kosztem uzyskania przychodów będzie różnica pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia tych składników majątków, a ich wartością początkową wykazaną w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, powiększona o sumę dokonanych odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1 ustawy, 2. czy w opisanej sytuacji, przy oddzielnej sprzedaży poszczególnych składników majątku (np. osobno nieruchomość i pozostałe składniki majątku), które wchodziły w skład ZCP, otrzymanych w drodze darowizny, do ustalenia wysokości podatkowych kosztów uzyskania przychodów będzie miał zastosowanie art. 24 ust. 2 ustawy tj. kosztem uzyskania przychodów będzie różnica pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia tych składników majątków, a ich wartością początkową wykazaną w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, powiększona o sumę dokonanych odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1 ustawy. Dyrektor, po przedstawieniu treści art. 14b § 3, 5b, 5c oraz art. 119a § 1 i art. 119c § 1 i 2 oraz art. 119e, art. 119f § 1, przy omówieniu stanu prawnego w związku ze zmianą przepisów ustawy z początkiem 2018 r. wskazał, że dokonane i planowane przez wnioskodawcę działania umożliwiają mu uzyskanie korzyści podatkowej, o której mowa w art. 119f pkt 1 Ordynacji podatkowej, polegającej na obniżeniu wysokości zobowiązania podatkowego albo powstaniu bądź zawyżeniu straty podatkowej w postaci: - określenia wartości początkowej składników majątku zgodnie z art. 22g ust. 15 ustawy, - dokonywania odpisów amortyzacyjnych w okresie używania środków trwałych. Natomiast sprzedaż tak nabytych składników majątku – zarówno w przypadku transakcji odnoszącej się do zorganizowanej części przedsiębiorstwa, jak i poszczególnych jej składników – umożliwi uzyskanie korzyści podatkowej polegającej na możliwości zaliczenia w koszty uzyskania przychodu niezamortyzowanej wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, obliczonej na podstawie wartości rynkowej z dnia darowizny (art. 24 ust. 2 pkt 1 ustawy). Owe korzyści podatkowe stoją w sprzeczności z celem art. 22g ust. 15 ustawy, który nie powinien być wykorzystywany do sztucznego kreowania aktualizacji wartości początkowej danego składnika majątkowego ukierunkowanej na uzyskanie prawa do amortyzacji lub podwyższenia wysokości odpisów amortyzacyjnych. W ocenie organu analiza opisanej we wniosku czynności uzasadnia przypuszczenia, że podstawowym motywem dla jej przeprowadzenia nie są (nie były) aspekty gospodarcze lecz podatkowe tj. możliwość skorzystania z preferencji podatkowych, jakie daje (przed zmianą stanu prawnego) art. 22g ust. 15 ustawy oraz aktualizacja wartości składników majątku (wchodzących w skład przedsiębiorstwa otrzymanego w drodze darowizny) do ich wartości rynkowej – w celu podwyższenia kosztów uzyskania przychodu, co mogło skutkować obniżeniem wysokości zobowiązania podatkowego albo powstaniem bądź zawyżeniem straty podatkowej. Opisane we wniosku czynności mogą służyć osiągnięciu korzyści majątkowej o której mowa w art. 119e pkt 1 Ordynacji podatkowej, a sposób działania wskazuje na sztuczność opisanej konstrukcji w rozumieniu art. 119c § 1 i 2 pkt 2 oraz 2 Ordynacji podatkowej. Istnieje więc uzasadnione przypuszczenie w stosunku do elementów zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku, że mogą być one przedmiotem decyzji wydanej z zastosowanej art. 119a Ordynacji podatkowej. W odniesieniu do tych elementów opisanego zdarzenia przyszłego istnieją obiektywne podstawy do domniemania, że spełniają ustawowe kryteria unikania opodatkowania tj. zostaną dokonane w sposób sztuczny, celem osiągniecia korzyści podatkowej sprzecznej z celem i przedmiotem przepisu ustawy podatkowej. Nie przesądza to jednak, że zostanie wydana decyzja z zastosowaniem art. 119a Ordynacji podatkowej. Określenie, czy dana czynność (zespół czynności) stanowi unikanie opodatkowania jest przedmiotem alternatywnej procedury wydawania opinii zabezpieczających oraz postępowania podatkowego. Wnioskodawca – reprezentowany przez pełnomocnika – adwokata – złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na postanowienie organu z dnia [...] sierpnia 2018 r. i zarzucił: I. naruszenie przepisów postępowania mające znaczący wpływ na wynik sprawy tj.: 1. art. 14b § 5b w związku z art. 119a i w związku z art. 199b § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że w niniejszej sprawie zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że elementy zdarzenia przyszłego mogą być przedmiotem decyzji wydanej z zastosowaniem art. 199a Ordynacji podatkowej, w sytuacji w której pominięto fakt, że zgodnie z art. 119b § 1 Ordynacji podatkowej, przepisu art. 119a Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa lub suma korzyści podatkowych osiągniętych przez podmiot z tytułu czynności nie przekracza w okresie rozliczeniowym 100. 000 zł; 2. art. 169 § 1 w związku z art. 114h w związku z art. 120 Ordynacji podatkowej poprzez ich niezastosowanie w sytuacji w której organ był zobowiązany do wezwania Wnioskodawcy o uzupełnienie przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego poprzez podanie danych pozwalających na ocenę możliwości wydania decyzji, o której mowa w art. 119a Ordynacji podatkowej, w kontekście przesłanki wynikającej z art. 119b § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: P.p.s.a) i zobowiązanie organu do wydania interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w zakresie sformułowanym we wniosku, a także zasądzeniu od Dyrektora na rzecz Skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podkreślono że jedną z przesłanek do zastosowania art. 119a Ordynacji podatkowej jest osiągnięcie korzyści podatkowej w kwocie wyższej niż 100.000 zł a zatem aby stwierdzić, czy istnieje możliwość uznania danej czynności za unikanie opodatkowania konieczne jest zbadanie wysokości ewentualnej korzyści podatkowej, jaka może zostać osiągnięta w związku z tą czynnością. Na poparcie tego stanowiska powołał się na wyroki: WSA w Łodzi z 16 grudnia 2017 r. I SA/Łd 989/17, WSA w Gliwicach z 15 listopada 2017 r. – I SA/Gl 853/17 i WSA w Gliwicach z 7 lutego 2018 r. – I SA/Gl 751/17. Ponadto, jeśli wniosek o wydanie interpretacji nie zawierał odpowiednich informacji w tym zakresie, to obowiązkiem organu jest zwrócenie się do Podatnika o przedstawienie niezbędnych informacji, a nie samowolne uzupełnienie stanu faktycznego poprzez własną nadinterpretację przedstawionych faktów lub ich pominięcie. Odnosząc się do dalszych argumentów organu wskazał, że na dzień składania wniosku Podatnik wiedział, że restrykcyjne przepisy ustawy będą uchylone z mocą wsteczną od 1 stycznia 2018 r., a tym samym nie można uznać, że decyzja o sprzedaży ZCP lub poszczególnych składników majątku jest działaniem sztucznym i ma na celu wyłącznie obejście przepisów ustawy podatkowej oraz uzyskanie korzyści podatkowej. Podkreślił, że organ wydał postanowienie nie posiadając pełnego obrazu zdarzenia przyszłego i a priori założył, że wystąpiły okoliczności, jakie przedstawił w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. W postępowaniu o wydanie interpretacji nie może się toczyć spór co do faktów (wyroki: WSA w Warszawie z 20 lutego 2018 r. III SA/Wa 1896/17, NSA z dnia 1 lutego 2018 r. II FSK 547/16 i WSA w Gliwicach z dnia 25 lipca 2018 r. – I SA/Gl 567/17). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, nie podzielając zarzutów co do wadliwości prowadzonego postępowania wywołanego złożeniem wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Z mocy art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ wydający interpretację indywidualną dokonuje oceny stanowiska wnioskodawcy i przedstawia jej uzasadnienie prawne, a w przypadku oceny negatywnej - wskazuje stanowisko prawidłowe wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 1-2). Natomiast z mocy art. 14b § 5b Ordynacji podatkowej nie wydaje się interpretacji indywidualnej w zakresie tych elementów stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, co do których istnieje uzasadnione przypuszczenie, że mogą być przedmiotem decyzji wydanej z zastosowaniem art. 119a lub stanowić nadużycie prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2016 r., poz. 710 i 846). W takiej sytuacji, na podstawie art. 14b § 5c Ordynacji podatkowej, organ uprawniony do wydania interpretacji indywidualnej zwraca się do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej o opinię w zakresie, o którym mowa w § 5b, chyba że stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe odpowiadają zagadnieniu, które było przedmiotem uzyskanej uprzednio opinii Szefa Krajowej Administracji Skarbowej. Opinię Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, której przedmiotem jest zagadnienie odpowiadające stanowi faktycznemu lub zdarzeniu przyszłemu przedstawionemu we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, wraz z wnioskiem organu uprawnionego do wydania interpretacji indywidualnej o jej wydanie, po usunięciu danych identyfikujących wnioskodawcę oraz inne podmioty w nich wskazane, dołącza się do akt sprawy. Sąd podziela stanowisko organu, że Ordynacja podatkowa nie zawiera definicji ustawowej zwrotu: "uzasadnione przypuszczenie" i wobec tego uprawnionym jest interpretacja tego zwrotu poprzez odwołanie się do definicji słownikowej interpretowanego pojęcia w języku etnicznym. Organ z powołaniem się na źródło wskazał, że pojęcie "uzasadniony" oznacza: "oparty na obiektywnych racjach, podstawach", natomiast wyraz "przypuszczenie" oznacza: "domyślać się czegoś lub uważać coś, nie mając pewności". Z mocy art. 119a § 1 Ordynacji podatkowej czynność dokonana przede wszystkim w celu osiągnięcia korzyści podatkowej, sprzecznej w danych okolicznościach z przedmiotem i celem przepisu ustawy podatkowej, nie skutkuje osiągnięciem korzyści podatkowej, jeżeli sposób działania był sztuczny (unikanie opodatkowania). Nie budzi wątpliwości Sądu wywód organu, że unikaniem opodatkowania jest podejmowanie takich czynności, które - choć formalnie zgodne są z obowiązującym prawem - to jednak cechuje je, po pierwsze, sztuczność, nieprzystawanie do ekonomicznych realiów, w których działał podatnik. Po drugie, dokonane są przede wszystkim w celu osiągnięcia korzyści podatkowej, sprzecznej w danych okolicznościach z przedmiotem i celem przepisu ustawy podatkowej, a zatem - sprzeczne są z intencją prawodawcy, kształtującego zakres obciążeń podatkowych. Głównym celem zastosowania takiej czynności jest zatem uzyskanie, sprzecznej z celem i istotą przepisu ustawy podatkowej, znacznej korzyści podatkowej przez podatnika lub inne podmioty współtworzące sztuczną konstrukcję prawną. Art. 119c § 1 Ordynacji podatkowej zawiera unormowanie dotyczące uznania sposobu działania za sztuczny, a mianowicie zgodnie z tym przepisem sposób działania uznaje się za sztuczny, jeżeli na podstawie istniejących okoliczności należy przyjąć, że nie zostałby zastosowany przez podmiot działający rozsądnie i kierujący się zgodnymi z prawem celami innymi niż osiągnięcie korzyści podatkowej, sprzecznej z przedmiotem i celem przepisu ustawy podatkowej. Dodatkowo w § 2 ww. przepisu wskazano na zasadnicze elementy, jakie należy brać pod uwagę przy ocenie sztuczności działania podmiotu, do których zaliczono występowanie: 1. nieuzasadnionego dzielenia operacji lub 2. angażowania podmiotów pośredniczących mimo braku uzasadnienia ekonomicznego lub gospodarczego, lub 3. elementów prowadzących do uzyskania stanu identycznego lub zbliżonego do stanu istniejącego przed dokonaniem czynności, lub 4. elementów wzajemnie się znoszących lub kompensujących, lub 5. ryzyka ekonomicznego lub gospodarczego przewyższającego spodziewane korzyści inne niż podatkowe w takim stopniu, że należy uznać, że działający rozsądnie podmiot nie wybrałby tego sposobu działania. Brak jest również podstaw do zakwestionowania wywodu, że sztuczność konstrukcji prawnej prowadzącej do unikania opodatkowania można oceniać na płaszczyźnie prawnej oraz ekonomicznej. Na płaszczyźnie prawnej sztuczność konstrukcji wyraża się najczęściej w jej nadmiernej zawiłości poprzez np. występowanie podmiotów pośredniczących, niewnoszących jednak żadnych elementów gospodarczych, elementach prowadzących do uzyskania stanu identycznego lub zbliżonego do stanu istniejącego przed zastosowaniem tej konstrukcji prawnej (transakcje okrężne), elementach transakcji wzajemnie się znoszących lub kompensujących. Na płaszczyźnie ekonomicznej sztuczną transakcję charakteryzuje brak w niej treści ekonomicznej np. poprzez ukrywanie prawdziwego celu i znaczenia zdarzenia gospodarczego, nieadekwatność lub zbędność do realizacji rzeczywistego zdarzenia gospodarczego, zgodnie z jego celem i istotą oraz do uzyskania zamierzonego efektu gospodarczego. O sztuczności może też przesądzać występowanie w operacjach podejmowanych przez podatnika ryzyka gospodarczego przewyższającego spodziewane korzyści inne niż podatkowe w takim stopniu, iż należy uznać, że rozsądnie działający podmiot nie wybrałby tego sposobu działania. Z kolei zgodnie z art. 119e Ordynacji podatkowej korzyścią podatkową w rozumieniu przepisów działu Ila tej ustawy (zatytułowanego "Przeciwdziałanie unikaniu opodatkowania") jest: 1. niepowstanie zobowiązania podatkowego, odsunięcie w czasie powstania zobowiązania podatkowego lub obniżenie jego wysokości albo powstanie lub zawyżenie straty podatkowej; 2. powstanie nadpłaty lub prawa do zwrotu podatku albo podwyższenie kwoty nadpłaty lub zwrotu podatku. Z mocy art. 119f § 1 Ordynacji podatkowej w rozumieniu działu Ila tej ustawy, czynność oznacza także zespół powiązanych ze sobą czynności, dokonanych przez te same bądź różne podmioty. W przypadku zespołu powiązanych ze sobą czynności dokonywanych przez ten sam podmiot lub pomiędzy tymi samymi podmiotami wysokość korzyści podatkowych, o której mowa w art. 119b § 1 pkt 1, oblicza się, sumując korzyści podatkowe wynikające z tych czynności (art. 119f § 2 Ordynacji podatkowej). W przedmiotowej sprawie organ zwrócił się do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej o opinię dotyczącą ustalenia, czy w zakresie elementów zawartych w przedstawionym we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej na podstawie art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej zdarzeniu przyszłym istnieje uzasadnione przypuszczenie, że mogą być one przedmiotem decyzji wydanej z zastosowaniem art. 119a Ordynacji podatkowej (art. 14b § 5c w związku z art. 14b § 5b Ordynacji podatkowej). Szef Krajowej Administracji Skarbowej (pismo z dnia 9 sierpnia 2018 r. nr [...]) stwierdził, że w zakresie elementów zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji istnieje uzasadnione przypuszczenie, że mogą być one przedmiotem decyzji wydanej z zastosowaniem art. 119a Ordynacji podatkowej. W powyższej opinii Szef Krajowej Administracji Skarbowej w pełni podzielił argumentację Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej przedstawioną w wystąpieniu. Przedstawił argumentację zakończoną konstatacją, że opisane we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej czynności mogą służyć osiągnięciu korzyści podatkowej, o której mowa w art. 119e pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa, a sposób działania wskazuje na sztuczność opisanej konstrukcji w rozumieniu art. 119c § 1 i § 2 pkt 2 oraz 3 Ordynacji podatkowej. Organ wskazując, że istnieją obiektywne podstawy do domniemania, że spełniają wskazane elementy opisanego zdarzenia przeszłego ustawowe kryteria unikania opodatkowania to znaczy, że zostaną dokonane w sposób sztuczny, w celu osiągnięcia korzyści podatkowej, sprzecznej z celem i przedmiotem przepisu Ordynacji podatkowej, zauważył jednocześnie, że taka teza nie przesądza, że decyzja z zastosowaniem art. 119a Ordynacji podatkowej zostanie wydana. Określenie bowiem, czy dana czynność (zespół czynności) stanowi unikanie opodatkowania jest przedmiotem odrębnego postępowania od postępowania toczącego się wskutek złożenia wniosku o wydanie interpretacji. Skarżący w skardze sformułował dwa zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które – jak to określił – miały znaczący wpływ na wynik sprawy. Po pierwsze chodzi o naruszenie art. 14b § 5b w związku z art. 119a i w związku z art. 119b § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez ich błędną wykładnie i przyjęcie, że w sprawie zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że elementy zdarzenia przyszłego mogą być przedmiotem decyzji wydanej z zastosowaniem art. 119a Ordynacji podatkowej, gdyż pominięto fakt, że przepisu art. 119a Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa lub suma korzyści podatkowych osiągniętych przez podmiot z tytułu czynności nie przekracza w okresie rozliczeniowym 100 000 zł. Powyżej przypomniany zarzut nie jest trafny. Jak wynika z przytoczonego wyżej art. 14b § 5b Ordynacji podatkowej nie wydaje się interpretacji indywidualnej w zakresie tych elementów stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, co do których istnieje uzasadnione przypuszczenie, że mogą być przedmiotem decyzji wydanej z zastosowaniem art. 119a Ordynacji podatkowej. Uzasadnione przypuszczenie nie oznacza pewności. Wobec braku ustawowej definicji tego ustawowego wyrażenia uprawnionym jest sięgnięcie do znaczenia tego wyrażenia w języku etnicznym i wobec tego należy interpretować ten zwrot jako stan uzasadnionego, opartego na obiektywnych racjach, podstawach, przypuszczeniach, który nie oznacza pewności. Organ wykazał elementy, które wypełniają ustawowe wyrażenie "uzasadnionego przypuszczenia", dysponując opinią Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, o której mowa w art. 14b § 5c Ordynacji podatkowej. Tę opinię poddał stosownej analizie. Sąd dokonując kontroli nie stwierdził, aby stanowisko organu interpretującego było dowolne lub oparte na nieistniejących podstawach i aby nie można mu było przypisać waloru, uzasadnionego przypuszczenia. Istota omawianego zarzutu sprowadza się do wykazania, że uzasadnione przypuszczenie może zachodzić tylko wówczas, jeśli spełniona jest przesłanka z art. 119b § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Zarzut – co należy powtórzyć – nie jest uzasadniony. Postępowanie wywołane złożeniem wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej nie jest postępowaniem, którego celem jest ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego czy też straty, albo innych elementów konstrukcyjnych podatku, które stanowiłyby podstawę do kwotowego wyliczenia korzyści podatkowej. Organ związany jest okolicznościami i elementami stanu faktycznego, które zostaną podane w opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, a co więcej nie jest uprawniony do zastosowania art. 169 § 1 w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej, o ile na podstawie podanego opisu może dokonać interpretacji albo też odmówić wydania indywidualnej interpretacji. Jeśli by podzielić stanowisko przeciwne (drugi zarzut skargi) to prowadziłoby to do nieuprawnionego przekształcenia postępowania o wydanie interpretacji w postępowanie mające na celu rozpatrzenie sprawy podatkowej natomiast przy prawidłowym stanowisku organów, że dla zastosowania art. 14b § 5b Ordynacji podatkowej nie jest niezbędne ustalenie okoliczności z art. 119b § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej to zarzut naruszenia art. 169 § 1 w związku z art. 14h i w związku z art. 120 Ordynacji podatkowej jest nieuzasadniony. Sąd jednocześnie nie podziela odmiennego stanowiska od stanowiska zaprezentowanego przez Sąd, a zaprezentowanego w orzeczeniach przywoływanych przez Skarżącego, z uwagi na przedstawione powyżej argumenty. Z przyczyn wyżej wywiedzionych, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd oddalił skargę.