I SA/Rz 109/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Jarosław Szaro, Sędzia WSA Piotr Popek /spr./, Sędzia WSA Grzegorz Panek, Protokolant ref. Sabina Długosz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2022 r. spraw ze skarg "A." na decyzje Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w z dnia 7 grudnia 2021 r. – nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2019 rok, – nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (ONW) na 2019 rok, – nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej na 2019 rok oddala skargi. Przedmiotem skarg "A" Spółka z o.o. (dalej Spółka/skarżąca) są decyzje Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Agencji) dnia [...] grudnia 2021 r..: nr [...] w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, nr [...] w sprawie przyznania płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (ONW) oraz nr [...] w sprawie przyznania płatności rolnośrodowiskowej PROW 2007-2013, wszystkie dotyczące kampanii na rok 2019. Z uzasadnienia zaskarżonych decyzji oraz akt sprawy wynika, że w dniu 29 maja 2019 roku do Biura Powiatowego Agencji za pomocą aplikacji "eWniosekPlus" wpłynął wniosek Spółki o przyznanie w/w płatności na 2019 r. w tym: - do płatności bezpośrednich na 2019 rok deklarując działki rolne o łącznej powierzchni 95,60 ha, - do płatności ONW: typ specyficzny strefa II (podgórskie), deklarując działki rolne o powierzchni 85,96 ha oraz typ górski o łącznej powierzchni 1,24 ha, - do płatności rolno- środowiskowo- klimatycznej (RŚK) deklarując działki rolne w ramach realizacji Pakietu 4 - Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych poza obszarami Natura 2000 a w jego ramach: wariantu 4.5 Półnaturalne łąki świeże o powierzchni 51,57 ha oraz Pakietu 5 - Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych na obszarach Natura 2000, a w jego ramach: wariantu 5.5 Półnaturalne łąki świeże o powierzchni 33,03 ha. Organ I instancji podjął czynności weryfikacyjne w celu zbadania czy w przedmiotowej sprawie nie zostały stworzone sztuczne warunki dla uzyskania płatności. Ustalono, że Spółka powstała w dniu 23 kwietnia 2012 r., utworzona przez sześciu wspólników: J. D., "B" Sp. z o.o., A. O., D. D., T.A. oraz A. O. W dniu 2 listopada 2020 r. dokonano zmiany danych w rejestrze dotyczącą danych wspólników, w których pozostawiono A. O. posiadającego 24 udziały o łącznej wartości 24.000 zł oraz A. O. posiadającą 96 udziałów o łącznej wartości 96.000 zł. W dniu 8 maja 2020 r. w odpowiedzi na wezwanie organu A. O. jako prokurent Spółki, złożył pisemną odpowiedź, w której zapewnił, że Spółka jest podmiotem działającym w sposób samodzielny, prowadzącym odrębną księgowość i dołączył umowy dzierżawy nieruchomości rolnych: - umowa dzierżawy z dnia 15.03.2015 r., zawarta została pomiędzy J. D. i D. D., jako "Wydzierżawiającymi", a Spółką reprezentowaną przez K. S. - "Dzierżawcą", - umowa z dnia 15.03.2015 r. zawartą pomiędzy A. O., jako "Wydzierżawiającym", a Spółką reprezentowaną przez J. D. - "Dzierżawcą", - umowa z dnia 30.12.2015 r. zawarta pomiędzy "B" w S. Sp. z o.o., jako "Wydzierżawiającym", a Spółką reprezentowaną przez J. D. - "Dzierżawcą", - umowa z dnia 15-03-2015 r. zawarta pomiędzy J. O. i A. O., jako "Wydzierżawiającymi", a Spółką reprezentowaną przez J. D. - "Dzierżawcę" - umowa z dnia 15.03.2015 r. zawarta pomiędzy M. O., jako "Wydzierżawiającym", a Spółką reprezentowaną przez J. D. -"Dzierżawcą" oraz faktury za wykonanie prac agrotechnicznych (nr FA/18/07/2019 z dnia 31 lipca 2019 r., nr FA/19/08/2019 z dnia 31 sierpnia 2019 r.) i fakturę za sprzedaż płodów rolnych (FA/1/04/2019 z dnia 18 kwietnia 2019 r.). Po analizie dostarczonych dokumentów organ I instancji ustalił, że Spółka posiada umowy dzierżawy dotyczące wszystkich gruntów zadeklarowanych do płatności we wniosku na 2019 r. to jest działek ewidencyjnych: nr 575 o pow. 1,25 ha obręb ., gmina D., województwo [...]; nr 213 o pow. 2,26 ha, obręb Ż., gmina B., województwo [...]; nr 241/3 o powierzchni 1,41 ha, o. S., gmina S., województwo [...]; nr 47 o pow. 1,33 ha, o. Ż., gmina B., województwo [...], nr 3656, 3667/1 o łącznej powierzchni 2,23 ha, ob. N., gmina D., województwo [...], nr 1684, 2037, 2053/1, 2086, 2090/2 i 2111 o łącznej pow. 11,90 ha obręb J., gmina J., województwo [...] oraz nr 1853 i 1854 o łącznej powierzchni 0,79 ha obręb N., gmina N., województwo [...]; nr: 144, 155, 158 i 7 o łącznej pow. 56,60 ha, obręb P. na terenie gminy D. oraz nr 2017/46, 2017/48, 2017/50, 2017/70 o łącznej pow. 33,24 ha, obręb L. na terenie gminy D., województwo [...]. Stwierdził organ, że dołączone do akt postępowania dokumenty wskazują na powiązania ściśle określonej grupy osobowej. Z danych dostępnych w bazie Agencji wynika, że A. O., która wydzierżawia większość gruntów Spółce (81,61 ha z 95,60 ha), posiada również większość udziałów w tej Spółce (96 udziałów), jednocześnie jako producent rolny (nr [.], osoba fizyczna) od 2004 roku składa do Agencji wnioski o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, płatności ONW oraz płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej (w 2019 r. do powierzchni 338,22 ha). W ocenie organu I instancji dwa podmioty zarządzane przez te same osoby tworzą w rzeczywistości jedno gospodarstwo. Uznał, że takie elementy jak: struktura i powiązania organizacyjne poszczególnych podmiotów, struktura osobowa (te same osoby występujące w imieniu różnych podmiotów w odrębnych postępowaniach) świadczą o tym, że poszczególne podmioty zostały utworzone jedynie w celu uzyskania środków z Unii Europejskiej, z pominięciem ograniczenia, co do limitów powierzchni i degresywnych stawek płatności obowiązujących w programach płatności bezpośrednich, ONW i rolnośrodowiskowych. Analiza w zakresie składu osobowego wspólników Spółki wykazała, że mimo, iż formalnie Spółka stanowi odrębny podmiot - jednak faktycznie ściśle powiązana jest z innymi podmiotami fizycznymi, również z podmiotami w formie spółek prawa handlowego. Organ ustalił, że z danych uzyskanych z Krajowego Rejestru Sądowego (KRS) wynika, że A. O.oraz A. O. widnieją w zarządzie spółek z ograniczoną odpowiedzialnością, które uzyskały odrębne wpisy do ewidencji producentów ("C" Sp. z o.o., "D" Sp. z o.o., "E" Sp. z o.o.) i wnioskują o płatności do gruntów będących własnością m.in. A. O. Istotnym, zdaniem organu, jest również fakt, że głównym udziałowcem i prezesem zarządu tych spółek jest A. O., przez co ma ona istotny wpływ na ich działalność. We wszystkich tych spółkach występował taki sam schemat własnościowo-zarządczy. Oprócz wskazanych wyżej spółek kapitałowych o płatności na rok 2019 - jako osoby fizyczne - wystąpiły również pozostałe osoby znajdujące się w zarządzie tych Spółek: W. O., J. O., A. O. oraz D.D., którzy osiągnęli już w swoich wnioskach limity kwotowe i powierzchniowe obowiązujące dla pojedynczego gospodarstwa. Osoby te wydzierżawiają swoje grunty w/w spółkom oraz są spokrewnione lub spowinowacone z A. O. Według organu I instancji analiza powiązań osobowych prowadzi do wniosku, że mamy do czynienia z grupą osób fizycznych, które poprzez ukształtowanie struktury własnościowo-zarządczej w spółkach prawa handlowego (w tym spółkach z ograniczoną odpowiedzialnością) mają rzeczywisty wpływ na kształtowanie przez te podmioty stosunków cywilnoprawnych. Korzystając z tego, w wyniku zawartych umów dzierżawy dokonano podziału gospodarstwa osób będących w zarządzie Spółek, celem uzyskania korzyści wynikających z obejścia zasad degresywności na poziomie gospodarstwa. Analiza wysokości kosztów i zysków wyliczona z dołączonych dokumentów tj. faktur za sprzedaż płodów rolnych w kwocie (7 130,59 zł), faktur za wykonanie prac agrotechnicznych w kwocie (21 816,00 zł), oraz czynsz wynikający z umów dzierżawy gruntów (w kwocie 94 750,00 zł) wskazuje, że koszty Spółki wynikające choćby z samego czynszu za dzierżawę gruntów, jaki Spółka zobowiązana jest płacić wydzierżawiającym (w szczególności A. O. w kwocie 79 000,00 zł), były niewspółmiernie wyższe niż ewentualny zysk z tytułu sprzedaży płodów rolnych. Spółka zostało wezwana do przedstawienia analizy finansowej, potwierdzenia przelewów z tytułu czynszu dzierżawnego oraz zleconych zabiegów agrotechnicznych. W odpowiedzi na wezwanie A. O. przedłożył dokumenty: potwierdzenie przelewu dla "B" w S. Sp. z o.o. - rozlicznie, potwierdzenie przelewu dla Gospodarstwa Rolnego A. O. - czynsz dzierżawny nieruchomości rolnej, sprawozdanie finansowe Spółki za okres od 01.01.2019 do 31.12.2019. Spółka wykazała za rok 2019 przychody podstawowej działalności operacyjnej - 39 875,26 zł, natomiast koszty działalności operacyjnej - 371 731,50 zł. W oparciu o powyższe ustalenia organ I instancji stwierdził, że istnieją wątpliwości, co do rzeczywistego charakteru powstania Spółki, jednocześnie potwierdzając, że od samego początku gospodarstwo miało na celu uzyskiwanie dochodu jedynie z dopłat, gdyż strona miała zamiar wykonania jedynie minimum czynności. Zdaniem organu przedstawiony bilans potwierdza pozorne tworzenie kosztów na potrzeby przekonania o prowadzeniu działalności oraz o jedynym konkretnym, "pozostałym przychodzie operacyjnym" w postaci dopłat z Agencji. Uwzględniając powyższe Kierownik BP Agencji stwierdził, że Spółka nie jest samodzielnym podmiotem, a utworzona została i funkcjonuje w celu pozyskania płatności do gruntów rolnych w kwotach większych niż faktycznie możliwe byłoby do uzyskania przez osoby kreujące sztuczne warunki poprzez utworzenie odrębnych podmiotów w postaci spółek prawa handlowego. Wobec powyższego organ I instancji decyzjami z dnia [...] sierpnia 2021 r., - nr [...] odmówił przyznania Spółce płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2019 rok, - nr [...] odmówił przyznania Spółce płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (ONW) na rok 2019, - nr [...] odmówił przyznania Spółce płatności rolno-środowiskowo- klimatycznej PROW 2014-2020 na rok 2019. W odwołaniach od tych decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa procesowego poprzez zaniechanie zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, dokonanie dowolnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału w konsekwencji błędne uznanie, że Spółka miała na celu stworzenie "sztucznych warunków", w celu uzyskania wsparcia w zakresie płatności, podczas, gdy faktycznie realizowała ona swoje uprawnienia jako rolnika w zakresie możliwości ubiegania się o płatności. Po ponownym rozpatrzeniu spraw w wyniku wniesionych odwołań Dyrektor POR Agencji opisanymi na wstępie decyzjami z dnia [...] grudnia 2021 r. utrzymał w mocy decyzje organu I instancji. Na wstępie organ odwoławczy przytoczył i omówił przepisy prawa krajowego i unijnego statuujące zasady przyznawania płatności oraz obowiązek dokonywania przez organy Agencję kontroli. W szczególności organ przytoczył treść art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. L 25, s. 8, dalej: rozporządzenie Komisji nr 65/2011, który stanowi, że nie naruszając przepisów szczegółowych, nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów, w odniesieniu, do których ustalono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia. Zdaniem organu taka sytuacja, zachodzi gdy między podmiotami gospodarczymi relacje są układane w sposób sztuczny w celu uzyskania korzyści finansowej, której jeden z podmiotów nie mógłby uzyskać samodzielnie. Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy Dyrektor POR Agencji stwierdził, że organ I instancji miał podstawy uznania, że gdyby o przyznanie płatności do swoich gruntów, uwzględniając wszystkie płatności zadeklarowane we wniosku na 2019 r. (OB, ONW, PRSK), wystąpiła A. O. jako osoba fizyczna, to wysokość przyznanej kwoty wyniosłaby 653 653,14 zł, a w przypadku rozdzielenia gruntów na dwa odrębne podmioty tj.: na Spółkę i na A. O. suma płatności wyniosłaby 699 424,08 zł. Różnica płatności wynosi 45 770,94 zł. Daje to podstawę do wnioskowania, że w przypadku zgłoszenia dzierżawionych gruntów do swoich wniosków, nie przyniosłoby to A. O. dodatkowych płatności. Zatem orientacyjne wyliczenia, wskazują zdaniem organu odwoławczego jednoznacznie na wymierną i realną korzyść ekonomiczną w przypadku złożenia wniosków przez każdy z wyodrębnionych podmiotów (A. O. i Spółkę), co jest sprzeczne z celami systemu. Ustosunkowując się do zarzutów skarg organ wyjaśnił, przez sztuczne stworzenie warunków wymaganych do otrzymania płatności należy rozumieć sztuczne wykreowanie określonych elementów stanów faktycznych, czy też manipulowanie nimi tak, aby odpowiadały one nie przepisowi prawnemu, który miałby w "normalnym" układzie rzeczy zastosowanie, ale przepisowi dla autora tej kreacji (manipulacji) korzystniejszemu. Wskazał, że za tworzenie sztucznych warunków uważa się m.in. sztuczny podział gospodarstwa rolnego na kilka mniejszych, dokonany w celu zawyżenia przysługującej pojedynczemu rolnikowi kwoty płatności bezpośrednich, płatności rolnośrodowiskowych, pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) oraz płatności na zalesianie gruntów rolnych (w związku z ominięciem limitu powierzchni i degresywności stawek płatności). W praktyce przyjęło się, że podejrzenie stworzenia sztucznych warunków może zachodzić m.in. w przypadku podziału gospodarstwa rolnego na kilka mniejszych, w szczególności poprzez: - tworzenie wielu spółek powiązanych ze sobą osobowo i kapitałowo dla uzyskania płatności w odniesieniu do gruntów, które faktycznie są w posiadaniu jednego podmiotu lub są przedmiotem współposiadania, w celu uzyskania pomocy przekraczającej maksymalne pułapy przeznaczone dla jednego beneficjenta, - ubieganie się o przyznanie pomocy na podjęcie lub rozwinięcie działalności gospodarczej na podstawie tego samego kodu PKD, przez współmałżonków lub inne podmioty powiązane osobowo lub kapitałowo, - występowanie oddzielnie o przyznanie płatności przez podmioty będące faktycznie współposiadaczami gruntów, - dokonywanie zakupów od podmiotów powiązanych kapitałowo lub osobowo, - posługiwanie się przez podmioty tym samym numerem rachunku bankowego. Organ odwoławczy skonstatował, że w przedmiotowych sprawach zgromadzony materiał dowodowy, daje podstawy do stwierdzenia zamierzonej koordynacji pomiędzy powiązanymi podmiotami, a więc powiązania producenta "A" Spółka z o.o. (nr prod. [...]) z producentem A. O. (nr prod. [...]). Wynika to stąd, że Spółka powstała w dniu 23 kwietnia 2012 r. i pierwotnie miała sześciu wspólników tj.: J. D., "B" w S. Sp. z o.o., A. O., D. D., T. A. oraz A. O., z czego po dokonaniu w dniu 2 listopada 2020 r. zmiany danych wspólników, pozostawiono A. O. posiadającego 24 udziały o łącznej wartości 24.000 zł oraz A. O. posiadającą 96 udziałów o łącznej wartości 96.000 zł. Oprócz tego, że A. O., posiada większość udziałów w Spółce, to także wydzierżawia jej większość gruntów (81.61 ha z 95,60 ha). Jednocześnie A. O.jako osoba fizyczna od 2004 roku składa do Agencji wnioski o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, płatności ONW oraz płatności rolno-środowiskowo- klimatycznej (wnioskowanie w 2019 r. do powierzchni 338,22 ha). Jak podkreślił organ formalne zgłoszenie przez dwa różne gospodarstwa dwóch wniosków o przyznanie płatności nie zawsze stanowi o ich odrębności gospodarczej. Według organu zebrane w sprawach dowody świadczą o tym, że te dwa gospodarstwa stanowią wspólnie większą inwestycję jednego podmiotu ze względu na jednakowość prowadzonej działalności gospodarczej oraz powiązania kapitałowe i osobowe. O powiązaniach obydwu firm, zdaniem organu odwoławczego, świadczy to, gdy np. jak w niniejszych sprawach ta sama osoba jest członkiem zarządu w jednej i drugiej firmie. O istnieniu powiązań osobowych (i jednocześnie kapitałowych) mogą też świadczyć powiązania majątkowe pomiędzy podmiotami lub osobami pełniącymi w tych podmiotach funkcje zarządzające lub kontrolne albo nadzorcze. Powyższe potwierdza według organ odwoławczego brak samodzielności i odrębności Spółki. Spółki powiązane osobowo i kapitałowo, zarządzane przez te same osoby tworzą w rzeczywistości jedno gospodarstwo, prowadzone przez osoby powiązane rodzinnie lub służbowo. Uznał więc organ odwoławczy, zbieżnie z organem I instancji, że takie elementy jak struktura i powiązania organizacyjne poszczególnych podmiotów, struktura osobowa (te same osoby występujące w imieniu różnych podmiotów w odrębnych postępowaniach) świadczą o tym, że poszczególne podmioty zostały utworzone jedynie w celu uzyskania środków z Unii Europejskiej, z pominięciem ograniczenia, co do limitów powierzchni i degresywnych stawek płatności obowiązujących w programach OB, ONW i PRSK. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w związku z art. 8 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz. U. UE. L nr 347 z 2013 r., str. 608 z późn. zm., dalej: Rozporządzenie nr 1307/2013) oraz zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym do tego rozporządzenia, w przypadku, gdy łączna kwota płatności bezpośrednich finansowanych z budżetu wspólnotowego (jednolita płatność obszarowa, płatności związane z produkcją: do powierzchni upraw oraz płatności do zwierząt, płatność za zazielenienie, płatność dla młodych rolników, płatność dodatkowa), w danym roku jest wyższa od równowartości 2 000 euro, przeliczonej na złote według kursu euro ustalonego zgodnie z art. 106 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 (UE) z dnia 17 grudnia 2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. U. UE L nr 347 z 2013 r., str. 549 z późn. zm.; dalej: rozporządzenie nr 1306/2014), kwotę płatności bezpośrednich przekraczającą 2 000 euro zmniejsza się, w wyniku zastosowania współczynnika korygującego o 2,906192%. Zgodnie z art. 6 ust. 2 lit. c rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 227 z 31.07.2014 r., str. 69, z późn. zm., dalej:) oraz art. 3 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) Nr 639/2014 z dnia 11 marca 2014 r. w sprawie uzupełnienia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 oraz zmiany załącznika X do tego rozporządzenia (Dz. Urz. UE L 181 z 20.06.2014 r., str. 1, z późn. zm.), współczynnik korygujący stosuje się do sumy płatności bezpośrednich przysługujących rolnikowi w danym roku po uwzględnieniu zmniejszeń z tytułu przedeklarowania powierzchni, złożenia wniosku lub zmiany do wniosku po terminie oraz zmniejszenia z tytułu niezgłoszenia wszystkich gruntów rolnych będących w posiadaniu rolnika na dzień 31 maja roku składania wniosku. Zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie ustawy o płatnościach bezpośrednich, w przypadku stosowania współczynnika korygującego, każda płatność bezpośrednia (finansowana z budżetu wspólnotowego) jest zmniejszana proporcjonalnie do udziału tej płatności w całkowitej kwocie wszystkich płatności bezpośrednich. Płatność dodatkowa (redystrybucyjna) przysługuje rolnikowi, który spełnia minimalne wymagania dla przyznania płatności bezpośrednich, o których mowa w art. 7 i 8 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (j.t. Dz. U. z 2021 r. poz. 2114, dalej: ustawa o płatnościach bezpośrednich). Zgodnie z art. 14 ust. 1 tejże ustawy, płatność dodatkowa jest przyznawana rolnikowi, jeżeli łączna powierzchnia gruntów objętych obszarem zatwierdzonym do jednolitej płatności obszarowej będących w posiadaniu tego rolnika jest większa niż 3 ha. Płatność dodatkowa przysługuje do powierzchni gruntów objętych obszarem zatwierdzonym do jednolitej płatności obszarowej będących w posiadaniu rolnika nie większej niż 30 ha oraz pomniejszonej o 3 ha. Tym samym płatność dodatkowa może być przyznana maksymalnie do 27 ha. Z kolei zgodnie z § 3 ust. 4 i ust. 6 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz.U. z 2015 r., poz. 364 z późn. zm., dalej: rozporządzenie ONW) płatność ONW jest przyznawana w wysokości 100% stawki podstawowej - za powierzchnię do 25 ha, 50% stawki podstawowej - za powierzchnię powyżej 25 ha do 50 ha oraz 25% stawki podstawowej - za powierzchnię powyżej 50 ha do 75 ha, a w przypadku rolników realizujących 5-letnie zobowiązanie płatność ONW jest przyznawana w wysokości 100% stawki podstawowej - za powierzchnię do 50 ha, 50% stawki podstawowej - za powierzchnię powyżej 50 ha do 100 ha, 25% stawki podstawowej - za powierzchnię powyżej 100 ha do 300 ha. Zgodnie zaś z § 4 rozporządzenia ONW kwotę płatności ONW oblicza się, biorąc pod uwagę użytki rolne położone na obszarach ONW, dla których obowiązują stawki podstawowe - w kolejności od najwyższej do najniższej. Natomiast odnośnie płatności RŚK organ podkreślił, że jej celem jest rekompensowanie rolnikom utraty dochodów i ponoszenia dodatkowych wydatków w związku z gospodarowaniem, w tym wypadku na półnaturalnych łąkach świeżych na obszarze NATURA 2000, i poza obszarem NATURA 2000, na których na podstawie ekspertyzy przyrodniczej stwierdzono występowanie cennych siedlisk i zagrożonych gatunków ptaków. Stworzony w tym celu system płatności preferuje mniejsze gospodarstwa, co ma na celu przeciwdziałanie kumulacji środków w dużych gospodarstwach, a także zachęcenie rolników do propagowania zrównoważonych systemów rolniczych. W tym celu ustanowiony został degresywny system stawek płatności, które to stawki ulegają zmniejszeniu wraz z wielkością areału gospodarstwa. Zgodnie z § 16 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Działanie rolno-środowiskowo-klimatyczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz.U. poz 415, z późń. zm.) płatność rolno-środowiskowo-klimatyczna w ramach pakietu 4 jest przyznawana w wysokości: 1) 100% stawki płatności - za powierzchnię gruntów od 0,1 ha do 50 ha; 2) 75% stawki płatności - za powierzchnię gruntów powyżej 50 ha do 100 ha; 3) 60% stawki płatności - za powierzchnię gruntów powyżej 100 ha. Organ odwoławczy wyjaśnił, ze uzasadnienie degresywności wynika z realizacji zasady zrównoważonego rozwoju obszarów wiejskich. W wielkotowarowych gospodarstwach, charakteryzujących się lepszą organizacją i wydajnością pracy oraz lepszym usprzętowieniem, a w konsekwencji wyższymi dochodami, ujawnia się tzw. efekt skali. W związku z tym ponoszone koszty ogólne, zwłaszcza związane z produkcją roślinną, w przeliczeniu na jednostkę powierzchni maleją wraz ze wzrostem powierzchni gospodarstwa już od poziomu 10 ha użytków rolnych. Zatem większe gospodarstwa uzyskują dodatkową korzyść w postaci efektu skali, przez co nagradzanie takich gospodarstw także większą kwotą płatności rolnośrodowiskowej lub ONW jest niezgodne z ideą zrównoważonego rozwoju i wywołać może rozwarstwienie społeczne. Zdaniem organu odwoławczego stworzenie kilku podmiotów reprezentowanych przez te same osoby i wnioskujących o przyznanie płatności do działek rolnych o obszarach kwalifikujących je w przedziałach o wysokich stawkach płatności, tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, umożliwiło Spółce obejście zasady degresywności wyrażonej w przepisach dotyczących przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Zgłoszenie do płatności gruntów przez pozornie odrębne od siebie gospodarstwa rolne umożliwiło w efekcie otrzymanie środków finansowych w wysokości większej niż w sytuacji, gdyby został złożony jeden wniosek. W ocenie organu ustalony i wykazany związek pomiędzy tymi podmiotami wynikający z ich struktury własnościowej i osobowej stanowi sztuczne działanie w celu obejścia przepisów prawa w rozumieniu art. 60 Rozporządzenia Komisji (UE) nr 1306/2013 dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. Urz. UE.L 347 z 20 grudnia 2013 r., str. 549, z późn. zm. - dalej jako: rozporządzenie 1306/2013). Zgodnie z powyższym artykułem, bez uszczerbku dla przepisów szczególnych, osobom fizycznym ani prawnym nie przyznaje się jakichkolwiek korzyści wynikających z sektorowego prawodawstwa rolnego, jeżeli stwierdzono, że warunki wymagane do uzyskania takich korzyści zostały sztucznie stworzone, w sprzeczności z celami tego prawodawstwa. Cele wsparcia rozwoju obszarów wiejskich są wskazane w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. L 277). Zgodnie z art. 4 ust. 1 tego rozporządzenia, wsparcie rozwoju obszarów wiejskich przyczynia się do osiągnięcia następujących celów: a) poprawy konkurencyjności rolnictwa i leśnictwa poprzez wspieranie restrukturyzacji, rozwoju i innowacji; b) poprawy środowiska naturalnego i terenów wiejskich poprzez wspieranie gospodarowania gruntami; c) poprawy jakości życia na obszarach wiejskich oraz popierania różnicowania działalności gospodarczej. Cel, jakim jest wspieranie konkurencyjności należy według organu odwoławczego rozumieć w dwóch aspektach. Pierwszy wymaga odniesienia do sytuacji pojedynczego przedsiębiorcy - rolnika, drugi zaś wymaga przyjęcia perspektywy całej branży. Celem wsparcia jest, bowiem zwiększanie konkurencyjności pojedynczego przedsiębiorstwa poprzez wzmacnianie jego pozycji ekonomicznej np. poprzez inwestycje w zaplecze produkcyjne konkretnego podmiotu, ale zapewnienie balansu i równomiernego rozwoju całej grupy przedsiębiorców z danej grupy. Innymi słowy: konkurencyjność musi być oceniania indywidualnie, w odniesieniu do konkretnego przedsiębiorcy, a więc wymaga ustalenia czy wsparcie przyczyni się do podniesienia ekonomicznej konkurencyjności aplikującego o nią producenta rolnego. Po drugie - w aspekcie ogólnym - konkurencyjność odnosić należy do tego czy wsparcie danego przedsiębiorcy (w sensie funkcjonalnym a nie tylko formalnoprawnym) ponad ustalony limit nie przyczyni się do obniżenia (zachwiania) konkurencyjności na danym rynku. Konkurencyjność w sensie szerszym zapewnić miał natomiast mechanizm modulacji zmniejszający wsparcie dla producentów gospodarujących na większym areale poprzez prowadzenie degresji szczeblowej w konstrukcji stawek wsparcia. Wprowadzenie mechanizmów modulacji i degresywnych płatności ma przeciwdziałać koncentracji środków finansowych w największych gospodarstwach i zapobiegać niekorzystnemu traktowaniu małych gospodarstw, a w efekcie zmierzać do podniesienia indywidualnych dochodów osób pracujących w tych gospodarstwach. Zdaniem organu odwoławczego w sposób oczywisty sztuczny podział na gospodarstwa prowadzone przez sztucznie wykreowane Spółki prowadził do naruszenia zasady konkurencyjności w obu jej aspektach. Tym samym, planowany zakres przedsięwzięcia inwestycyjnego oraz powiązania kapitałowe i osobowe, a także zarządzanie tą spółką, wskazuje, że było to działanie skierowane na pozyskanie korzyści poprzez sztuczne stworzenie warunków w celu uzyskania tej korzyści w sposób sprzeczny z celami wsparcia w rozumieniu art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011. Jak podkreślił organ, dokonując ustalenia "stworzenia sztucznych warunków" nie można się tylko ograniczać do oceny działań samego beneficjenta, lecz również do działań osób czy podmiotów zaangażowanych w podobne projekty inwestycyjne. Powołując się na wskazane orzecznictwo podał organ, że konieczna jest ocena działań podejmowanych zarówno na etapie tworzenia podmiotów powiązanych, jak i na etapie występowania przez nie z wnioskami o płatności. Podmioty można uznać za powiązane, jeżeli te same osoby prawne lub fizyczne równocześnie bezpośrednio lub pośrednio biorą udział w zarządzaniu nimi albo posiadają udział w kapitale tych podmiotów, jak również osoby (zarówno fizyczne jak prawne), które łączą więzi o charakterze rodzinnym lub wynikające ze stosunku pracy, a także powiązania majątkowe pomiędzy tymi podmiotami lub osobami pełniącymi w tych podmiotach funkcje zarządzające, kontrolne albo nadzorcze (tak np. art. 25 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - Dz. U. z 2016 r. poz. 2032 z późn. zm.) oraz art. 9a i art. 11 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1888 z późn. zm.). Organ odwoławczy stwierdził, że motywem powołania Spółki była chęć obejścia przepisów ustanawiających limity pomocy finansowej według kryteriów wielkości gospodarstwa i zasad, iż płatność jest uzależniona od wielkości gospodarstwa i maleje wraz z wzrostem jego powierzchni. Ustalony w rozpoznawanej sprawie stan faktyczny jego zdaniem jednoznacznie wskazuje na istnienie bezpośrednich więzi pomiędzy podmiotami ubiegającymi się o takie same płatności i daje podstawy do ustalenia, że doszło do koordynacji działań podejmowanych w ramach powiązanych ze sobą podmiotów i ich zmowy w dążeniu do uzyskania korzyści w postaci płatności w wysokości wyższej niż przysługiwałaby gdyby o płatność ubiegał się wyłącznie właściciel gruntów. Analiza powiązań osobowych prowadzi do wniosku, że mamy do czynienia z grupą osób fizycznych, które poprzez ukształtowanie struktury własnościowo-zarządczej w spółkach prawa handlowego (w tym spółkach z ograniczoną odpowiedzialnością) mają rzeczywisty wpływ na kształtowanie przez te podmioty stosunków cywilnoprawnych. Korzystając z tego, w wyniku zawartych umów dzierżawy dokonano podziału gospodarstwa osób będących z zarządzie Spółek, celem uzyskania korzyści wynikających z obejścia zasad degresywności. Rozproszenie gruntów mogących stanowić zorganizowaną całość, należących i zarządzanych pośrednio lub bezpośrednio przez te same osoby potwierdza cel takiego działania, jakim jest obejście zasady degresywności przy płatności w ramach wsparcia bezpośredniego. Zdaniem organu A. O. celowo dokonała zmniejszenia areału swojego gospodarstwa poprzez wydzierżawienie gruntów Spółce. Tym samym dokonała podziału jednego gospodarstwa na mniejsze, w taki sposób, aby ominąć limity przyznawanych płatności. Pozwoliło to jej na uzyskanie wyższych płatności, niż w przypadku złożenia jednego wniosku do całości swojego gospodarstwa, do którego osiągnęła już pułap, jeśli chodzi o zastosowanie degresywności na poziomie gospodarstwa. Jak wskazał organ, analiza w zakresie powiązań osobowych, jako osób fizycznych zgłaszających prowadzenie indywidualnego gospodarstwa rolnego, daje podstawę do stwierdzenia, że w przypadku zgłoszenia dzierżawionych gruntów do swoich wniosków, nie przyniosłoby to tym podmiotom dodatkowych płatności. Symulacja wyliczeń kwotowych możliwych do uzyskania płatności, uwzględniając przepisy dotyczące limitów powierzchniowych, wskazuje jednoznacznie na wymierną i realną korzyść ekonomiczną w przypadku złożenia wniosków przez Spółkę, co jest sprzeczne z celami systemu wsparcia. W związku z powyższym stwierdził organ odwoławczy, że Spółka nie jest podmiotem samodzielnym, a utworzona została i funkcjonuje w celu pozyskania płatności do gruntów rolnych w kwotach większych niż faktycznie możliwe byłyby do uzyskania przez osoby kreujące sztuczne warunki poprzez utworzenie odrębnych podmiotów w postaci spółek prawa handlowego. W zbieżnych co do treści skargach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na powyższe decyzje DPOR Agencji z dnia [...]grudnia 2021 r. Spółka za pośrednictwem fachowego pełnomocnika adwokata zaskarżonym decyzjom zarzuciła: 1) obrazę przepisów prawa materialnego poprzez: a. naruszenie przepisów art. 5, 6, 7 ust. 1 i 2, 8 oraz 24 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach bezpośrednich, art. 26 ust 1 i 2 , art. 3 ust. 1 pkt 1 u.w.r.o.w. w zw. z § 2 ust 3 rozporządzenia ONW a także art. 27 ust. 1 i 2 u.w.r.o.w. w zw. z § 2 rozporządzenia RŚK w zw. z treścią rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w zw. z art. 18 ust. 6 akapit drugi i trzeci rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 - poprzez ich błędne zastosowanie w drodze utrzymania w mocy decyzji organu I instancji poprzez błędne uznanie, że działanie w zakresie wniosku objętego postępowaniem dokonane ze strony Spółki miało na celu stworzenie "sztucznych warunków" w celu uzyskania wsparcia w zakresie płatności, podczas gdy faktycznie Spółka w pełni realizowała swoje uprawnienia jako rolnika w zakresie możliwości ubiegania się o płatności objęte wnioskiem tyczącym się niniejszego postępowania; b. art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 - poprzez niewłaściwe zastosowanie i odmowę przyznania Spółce wnioskowanych płatności w całości, podczas gdy Spółka nie stworzyła sztucznie warunków w celu uzyskania korzyści pozostających w sprzeczności z celami systemów wsparcia bezpośredniego;  c. w przypadku nieuwzględnienia powyżej wyartykułowanego zarzutu - naruszenie art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że stwierdzenie stworzenia sztucznych warunków skutkuje odmową przyznania płatności objętych wnioskiem w całości, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że stwierdzenie, iż w danej sprawie doszło do stworzenia sztucznych warunków winno skutkować odmową przyznania płatności w zakresie wynikającym ze stworzenia sztucznych warunków (korzyści sprzecznej z systemami wsparcia bezpośredniego), nie zaś odmową przyznania wszelkich płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (także należnych bez stworzenia sztucznych warunków); 2) obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść wydanej decyzji poprzez: a. naruszenie art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - kodeks postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.) poprzez utrzymanie w mocy wadliwego decyzji organu I instancji; b. naruszenie przepisu art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o płatnościach bezpośrednich oraz art. 27 ust. 1 i 2 u.w.r.o.w. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego koniecznego dla rozstrzygnięcia sprawy, co miało skutek w drodze zlekceważenia zasady prawdy obiektywnej i słusznego interesu strony, co zaś przejawiło się w drodze błędnego rozpatrzenia zebranego materiału dowodowego, w tym w szczególności wielokrotnych wyjaśnień Skarżącej przedkładanych na skutek wezwań organu I  instancji, a co końcowo doprowadziło do błędnego uznania , że Spółka miała na celu stworzenie "sztucznych warunków" w celu uzyskania wsparcia w zakresie płatności, podczas gdy faktycznie w pełni realizowała swoje uprawnienia jako rolnika w zakresie możliwości ubiegania się o płatności objęte wnioskiem tyczącym się niniejszego postępowania; c. obrazę art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o płatnościach bezpośrednich oraz 27 ust. 1 i 2 u.w.r.o.w. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i dokonanie dowolnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego zamiast oceny swobodnej, bez wskazań doświadczenia życiowego i z pominięciem oczywistych dowodów, co miało skutek w drodze zlekceważenia zasady prawdy obiektywnej i słusznego interesu strony, co zaś przejawiło się w drodze błędnego rozpatrzenia zebranego materiału dowodowego, w tym w szczególności wielokrotnych wyjaśnień skarżącej przedkładanych na skutek wezwań organ I instancji, a co końcowo doprowadziło do błędnego uznania przez organy, że Spółka miała na celu stworzenie "sztucznych warunków" w celu uzyskania wsparcia w zakresie płatności, podczas gdy faktycznie Spółka w pełni realizowała swoje uprawnienia jako rolnika w zakresie możliwości ubiegania się o płatności objęte wnioskiem tyczącym się niniejszego postępowania, d. art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 9 k.p.a. i 10 k.p.a. poprzez brak opisania w uzasadnieniu postanowienia podstaw faktycznych i prawnych jej wydania, w szczególności poprzez pominięcie uzasadnienia podstawy wydania decyzji z uwagi na zawarcie w jej treści niepełnej, fragmentarycznej oceny prawnej bez wskazania sposobu rozumowania stosownych przepisów na tle stanu faktycznego ustalonego  w sprawie, jak również z uwagi pominięcie przez organ odwoławczy okoliczności związanej z brakiem powiadomienia strony przez organ I instancji o zebraniu materiału dowodowego uprawniającego do wydania decyzji oraz z uwagi na pominięcie okoliczności związanej z brakiem powiadomienia strony przez organ I instancji o możliwości końcowego zapoznania się z materiałem zgromadzony w postępowaniu przed wydaniem decyzji, Wywodząc powyższe skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonych decyzji oraz decyzji organu I instancji, oraz o zasadzenie zwrotu kosztów postępowania na rzecz skarżącej według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarg podkreślono, że Spółka nie podejmowała się działań sprzecznych z obowiązującymi przepisami prawa wspólnotowego, i nie były one przejawem aktywności nastawionej wyłącznie na uzyskanie płatności jak twierdzi bezpodstawnie organ, lecz działaniem nastawionym na cel gospodarczy spółek. Zdaniem skarżącej organ nie wykazał z jakimi celami systemu wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej pozostaje sprzeczna. Skarżąca podkreśliła, że Spółka od wielu lat prowadzi gospodarstwo rolne, posiada sprzęt rolniczy, korzysta z usług doradców rolnośrodowiskowych i spełnia wszelkie przesłanki definicji rolnika, o której mowa w art. 4 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 1307/2013. Spółka prowadzi też działalność rolniczą wypełniającą definicję z art. 4 ust. 1 lit. c w/w rozporządzenia. Uważa więc, że spełnione przesłanki uzyskania płatności m. in. w zakresie samodzielnego utrzymywania użytków rolnych w stanie, dzięki któremu nadają się one do wypasu lub uprawy bez konieczności podejmowania działań przygotowawczych wykraczających poza zwykłe metody rolnicze i zwykły sprzęt rolniczy, w oparciu o kryteria określone przez państwa członkowskie na podstawie ram ustanowionych przez Komisję lub prowadzenie działań minimalnych, określanych przez państwa członkowskie, na użytkach rolnych utrzymujących się naturalnie w stanie nadającym się do wypasu lub uprawy. zaznaczyła, że wszystkie kontrole przeprowadzone przez organ Agencji, przez wiele lat, wykazywały prowadzenie działalności rolniczej przez Spółkę co obecnie jest nagle negowane. Skarżąca podniosła, że organ bezpodstawnie zarzuca jej, że działalność Spółki miała być nastawiona wyłącznie na zysk z przedmiotowych dopłat, pomijając, że trudno mówić o zysku podmiotu prowadzącego gospodarstwo rolne, który to w zasadzie całe swoje gospodarstwo przekazuje na programy rolnośrodowiskowe, co w sposób oczywisty w zasadzie blokuje mu możliwość prowadzenia produkcji konwencjonalnej. Środki pochodzące z tych płatności z uwagi na "poświęcenie" nieruchomości Skarżącą na cele rolnośrodowiskowe zasadniej należałoby nazwać rekompensatami. zwróciła uwagę, że Spółka ponosiła koszty swojej działalności, a bardzo duża ich część była związana z potrzebami realizacji wniosków objętych obecnym postępowaniem. Nie zgodziła się poza tym skarżąca z twierdzeniem organu odwoławczego, że spółka prawa handlowego nie jest samodzielnym podmiotem, i niezrozumiały jest dla niej zarzut tyczący się braku rejestracji umowy dzierżawy, skoro żaden przepis prawa nie zawiera takiego obowiązku. Za irracjonalne uznała stanowisko organu, którym zanegowano podmioty będące kontrahentami Spółki, w sytuacji, gdy w branży rolniczej na terenie Województwa [...] istnieje bardzo ograniczony wybór: tylko jeden podmiot zajmuje się skupem siana, tylko jeden koszeniem, brak jest więc konkurencyjności w tym zakresie. Końcowo skarżąca zarzuciła, że organ odwoławczy pominął w postępowaniu wskazania wynikające z wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) z dnia 12 września 2013 r. w sprawie C-434/15. W odpowiedziach na skargi Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR wniósł o ich oddalenie i podtrzymał argumentację powołaną w zaskarżonych decyzjach. Z kolei w replice na odpowiedź na skargi skarżąca powtórzyła, że organ przy rozpoznaniu sprawy nie uwzględnił wskazań płynących z orzecznictwa TSUE, zwłaszcza zawartych w wyroku Trybunału z 12 września 2013 r. w sprawie C-434/12. Nie wykazał więc organ w sposób nie budzący wątpliwości, że wyłącznym zamiarem skarżącej, obiektywnie i subiektywnie, było uzyskanie korzyści sprzecznej z celami wsparcia. Skarżąca podniosła także aspekt prawno-proceduralny sprawy polegający na tym, że w postępowaniu ukierunkowanym na stwierdzenie stworzenia sztucznych warunków, ciężar dowodu spoczywa na organie Agencji. Skarżąca zauważyła ponadto, że organ odwoławczy całkowicie pominął podnoszoną w odwołaniu i w skardze kwestię braku podstaw do całkowitego pozbawienia jej prawa do płatności, bo nawet stwierdzenie sztucznych warunków nie powinno prowadzić do nakładania sankcji, lecz do pozbawienia korzyści płynących z zastosowania nieprawidłowej praktyki, więc "nadwyżki" jaką wyliczył organ, ponad kwotę, jaka przysługiwałaby, gdyby wniosek o płatności złożył tylko jeden wnioskodawca, brak bowiem jej zdaniem podstaw, by odmawiać udzielenia skarżącej wsparcia co najmniej w kwotach nieprzewyższających dopłat naliczonych z uwzględnieniem przepisów dotyczących limitów powierzchniowych i mechanizmu degresywności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a–c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. – dalej: jako p.p.s.a. – lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli sądowej zaskarżonych decyzji w przedstawionych wyżej granicach Sąd doszedł do wniosku, że skargi są nieuzasadnione, bowiem decyzje te nie są obarczone przypisywanym im przez skarżącą uchybieniom przepisom prawa procesowego czy materialnego. Przedmiotem sporu w niniejszych sprawach jest ocena, czy były podstawy do zastosowania wobec skarżącej klauzuli obchodzenia prawa zawartej w art. 60 rozporządzenia nr 1306/2013, skutkującej odmową przyznania korzyści wynikających z sektorowego prawodawstwa rolnego, polegającej na stwierdzeniu, że warunki wymagane do uzyskania takich korzyści zostały sztucznie stworzone, w sprzeczności z celami tego prawodawstwa. Przyczyną zastosowania tej klauzuli, jak wynika z zaskarżonych decyzji, było stwierdzenie wystąpienia okoliczności wskazanych w treści art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 2988/95 oraz art. 60 rozporządzenia nr 1306/2013 w świetle których, działania skierowane na pozyskanie korzyści w sposób sprzeczny z odpowiednimi celami prawa wspólnotowego mającymi zastosowanie w danym przypadku poprzez sztuczne stworzenie warunków (sprzecznych z celami sektorowego prawodawstwa rolnego) w celu uzyskania tej korzyści, prowadzą do nieprzyznania lub wycofania korzyści. Dla jasności wskazać należy, że organ odnosił się również do treści art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 wprawdzie już nie obowiązującego, ale zawierającego analogiczną regulację co przepis art. 60 rozporządzenia nr 1306/2013. Taki zabieg organu Sąd uznał za uzasadniony dla wykazania, że także na czas powołania Spółki w 2011 r., z czym organ wiąże tworzenie sztucznych warunków płatności, istniały podstawy prawne do stosowania klauzuli obchodzenia prawa. Zwrot - warunki zostały sztucznie stworzone - ma niedookreślony charakter, wobec czego w każdej sprawie należy indywidualnie badać jego znaczenie na tle stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy. Ze względu na to, że jest to uregulowanie ekstraordynaryjne i dotyczy odmowy przyznania płatności pomimo formalnego wypełnienia przesłanek do ich przyznania powinno być stosowane w sytuacjach jednoznacznych, po wyczerpującym postępowaniu dowodowym i naświetleniu wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Słusznie bowiem podkreśla skarżąca, że w tego rodzaju sprawach, w których następuje pozbawienie prawa do płatności ze względu na sztuczne tworzenie warunków, organ nie jest zwolniony z wszelkich obowiązków dowodowych (por. wyrok NSA z dnia 17 sierpnia 2018 r. sygn.. akt I GSK 740/18). Na stronie spoczywa tylko ciężar dowodu w zakresie wykazanie spełnienia warunków do przyznania płatności, a te w niniejszych sprawach nie są kwestionowane. Tak więc organ Agencji może odmówić przyznania płatności z powodu sztucznego stworzenia warunków do jej otrzymania, jeżeli przeprowadził postępowanie, w rezultacie którego udowodnił wszystkie okoliczności, które wskazują stworzenie w sposób sztuczny warunków wymaganych do otrzymania płatności. Zdaniem Sądu pomimo pewnych mankamentów sfery motywacyjnej skarżonych decyzji organy Agencji prawidłowo zinterpretowały przepis art. 60 rozporządzenia nr 1306/2013 i dokonały trafnej subsumpcji tego przepisu pod dokonane w sprawie ustalenia faktyczne. Wprawdzie organ odwoławczy nie odwołał się wprost do tez orzecznictwa TSUE, w szczególności fundamentalnego dla wyjaśnienia klauzuli nadużycia prawa na gruncie płatności jest przywoływany w skargach wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 12 września 2013 r. w sprawie C-434/12. Nie oznacza to wszakże, że wnioski wyciągnięte przez organy na podstawie analizy ustalonych w sprawie okoliczności niniejszych spraw nie odpowiadają tezom przyjętym w orzecznictwie TSUE. Wzmiankowany wyrok zapadł wprawdzie na tle nieobowiązującego już art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011, niemniej, jak to już zasygnalizowano wyżej, treść tego przepisu odpowiada treści art. 60 rozporządzenia nr 1306/2013. Trybunał zawarł w tym wyroku pewne uniwersalne wskazówki uprawniające sięgnięcie przez organy po klauzulę nadużycia prawa na podstawie w/w przepisów. Z treści tego wyroku wynika, że dokonując oceny w konkretnych okolicznościach sprawy, organ powinien wykazać, że doszło do łącznego wystąpienia elementu obiektywnego (ogół obiektywnych okoliczności, z których wynika, że pomimo formalnego poszanowania przesłanek przewidzianych w stosownych uregulowaniach, cel realizowany przez te uregulowania nie został osiągnięty) i elementu subiektywnego (wola uzyskania korzyści wynikającej z uregulowań unijnych poprzez sztuczne stworzenie wymaganych dla jej uzyskania przesłanek). Trybunał wskazał, że zaistnienie tego subiektywnego elementu może zostać wykazane nie tylko poprzez stwierdzenie takich elementów jak więź prawna, ekonomiczna lub personalna pomiędzy osobami zaangażowanymi w podobne projekty inwestycyjne, lecz także na stwierdzeniu istnienia zamierzonej koordynacji pomiędzy tymi osobami (pkt 41 wyroku). Wskazać więc należy, że organy w niniejszej sprawie ustaliły, że Spółka na podstawie zmian w Krajowym Rejestrze Sądowym dokonanych w dniu 2 listopada 2020 r. posiadała dwoje wspólników A. O. posiadającego 24 udziały o łącznej wartości 24.000 zł oraz A.O. posiadającą 96 udziałów o łącznej wartości 96.000 zł; Prezesem Zarządu Spółki został zaś A. O. Organ wprawdzie poprzestał na stwierdzeniu stanu właścicielskiego i zarządzającego Spółki na czas rozstrzygania wniosku, ale z zalegającego w aktach sprawy administracyjnej odpisu KRS Spółki wynika, że na dzień złożenia wniosku, Spółkę tworzyły inne jeszcze podmioty, które według organu były powiązane więzami pokrewieństwa lub powinowactwa. Mianowicie udziałowcami Spółki w tym czasie byli J. D., "B" w S. Sp. z o.o., A. O., D. D., T. A. oraz A. O. Właściciele Spółki na czas wystąpienia z wnioskiem, a także na czas wydzierżawienia Spółce gruntów rolnych w 2015 r. przez niektórych z jej udziałowców, co według organu odwoławczego stanowi przejaw czy istotę kreowania sztucznych warunków płatności, byli członkami rodziny, co nie jest kwestionowane. Wypada tylko zauważyć, że J. D., D. D. oraz A. O. w dołączonych do akt sprawy umowach dzierżawy podają ten sam adres zamieszkania. Jak się okazuje, z w/w podmiotami – osobami fizycznymi powiązana jest nawet spółka "B" w S. – jedyna osoba prawna w strukturze właścicielskiej Spółki, bowiem posiadają obie spółki ten sam adres siedziby, a z ogólnodostępnych danych rejestrowych wynika, że jej prezesem zarządu i jedynym udziałowcem jest M. O. Jest to okoliczność istotna także z tego powodu, że spółka "B" w S. jest w 2019 r. wyłącznym zleceniobiorcą prac agrotechnicznych od Spółki, a prace te są jak to będzie wynikało z dalszych rozważań, jedynym przejawem działalności rolniczej na dzierżawionych przez nią gruntach. Poza tym organy w niniejszej sprawie ustaliły, że Spółka zadeklarowała do płatności w całości grunty rolne, które zostały jej wydzierżawione od M. O. (1,25 ha) za czynsz w kwocie 950 zł, J. i A. O. (2,26 ha) za czynsz w kwocie 1 400 zł, "B" w S. sp. z o.o. (1,41 ha) za czynsz 1 200 zł, A. O. (89,84 ha) za czynsz w kwocie 79 000 zł oraz J. i D. D. (14,13 ha) za czynsz 12 200 zł. Tak więc w przedmiot działalności rolniczej Spółka została wyposażona przez niektórych jej udziałowców i inne jeszcze osoby (J. O. i A. O.), które także są z nimi personalnie powiązane. Z niespornych okoliczności sprawy wynika także to, że osoby, które wydzierżawiły grunt rolny Spółce są również zarejestrowanymi producentami rolnymi, którzy składają roczne wnioski o przyznanie płatności. Organ skupił się na osobie A. O., która po ostatnich zmianach w KRS, posiada większość udziałów w Spółce (drugim wspólnikiem jest A.O.) jak też wydzierżawiła zdecydowaną większość gruntów Spółce. Według szacunków dokonanych przez organy w niniejszych sprawach, taki "podział" swojego gospodarstwa rolnego przez A. O. przynosi jej wymierna korzyść, gdyż gdyby zadeklarowała wszystkie swoje grunty do płatności we wniosku na 2019 r. (OB, ONW, PRSK) to wysokość należnej kwoty wyniosłaby 653 653,14 zł, a w przypadku rozdzielenia swoich gruntów na dwa odrębne podmioty suma płatności wyniosłaby 699 424,08 zł. Niezależnie od tych istotnych uwarunkowań sprawy organ ustalił, że także pozostałe osoby powiązane ze Spółką : W. O., J. O., A. O. oraz D. D. - jako osoby fizyczne wystąpiły o przyznanie płatności na 2019 r. i osiągnęli już w swoich wnioskach limity kwotowe i powierzchniowe obowiązujące dla pojedynczego gospodarstwa. Niejako na marginesie sprawy odnotować należy, że większość wymienionych wyżej osób spokrewnionych lub spowinowaconych z A. O. przewija się w strukturze kapitałowej innych jeszcze spółek , które uzyskały odrębne wpisy do ewidencji producentów ("C" Sp. z o.o., "D" Sp. z o.o., "E" Sp. z o.o.) i wnioskują o płatności do gruntów będących ich własnością. Wynikające z ustalonych okoliczności sprawy, a w szczególności powiązania personalne i kapitałowe pomiędzy Spółką za jej udziałowcami, w tym z A. O., której grunty stanowiły lwią część gruntów dzierżawionych przez Spółkę, sposób prowadzenia działalności przez Spółkę, pozwalają na zaaprobowanie stanowiska organu odwoławczego, że, doszło do zamierzonej koordynacji działań podmiotów tworzących Spółkę polegających na zgłaszaniu gruntów do płatności, w wyniku podziału swojego gospodarstwa rolnego, w celu uzyskania korzyści wynikających z uregulowań systemu wsparcia. Korzyści te in concreto miały wynikać z uzyskania większych płatności w związku ze zgłoszeniem gruntów należących m.in. do A. O. przez podmiot z nią powiązany, aniżeli miałoby to miejsce w przypadku zgłoszenia przez w/w całości tych gruntów. Tak więc zgromadzony w sprawie materiał, pozwalał na ustalenie, że wyłącznym celem utworzenia skarżącej Spółki i dokonania podziału między nią a przede wszystkim A. O. należących do niej gruntów, było uzyskanie korzyści polegających na zawyżeniu płatności przysługujących w "normalnych", a nie "sztucznych" okolicznościach. Jak podkreśla się w orzecznictwie, sztuczne tworzenie warunków może polegać w szczególności na utworzeniu kilku podmiotów powiązanych, na które przeniesiono posiadanie gruntów należących wcześniej do innego podmiotu w taki sposób, by uzyskać płatności większe aniżeli te, które przysługiwałyby, gdyby takich działań nie przeprowadzono (tak np. wyrok WSA w Kielcach z dnia 16 września 2021 r. sygn. akt I SA/Ke 218/21). Powyższa konstatacja pozwala zaś na stwierdzenie zaistnienia subiektywnego elementu, o którym mowa we wcześniejszych rozważaniach, w postaci woli podmiotów zaangażowanych (w tym skarżącej Spółki) uzyskania takich korzyści. Spełniony został zatem jeden z dwóch warunków uzasadniających kwalifikację działań Spółki jako sztucznego stworzenia warunków, o którym mowa w cytowanym wyżej orzeczeniu TSUE. W ocenie Sądu skarżąca tylko formalnie wypełnia definicję "rolnika" z art. 4 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 1307/2013, co tak mocno eksponuje się w skardze. Nie jest sporne, że Spółka stanowi osobę prawną, której gospodarstwo rolne jest położone na obszarze objętym zakresem terytorialnym Traktatów. Jest także Spółka formalnie wpisana do ewidencji producentów rolnych i wykazuje przejawy aktywności rolniczej, w tym wypadku polegających na utrzymywaniu gruntów rolnych w odpowiednim stanie, poprzez dokonywanie odpowiednich, minimalnych zabiegów. Dla oceny czy Spółka prowadzi działalność rolniczą w rozumieniu przepisów prawa unijnego nie jest jednak wystarczające, jak podnosi się w skardze, ustalenie że działa w ramach wyodrębnienia organizacyjno-prawnego jako spółka prawa handlowego i formalnie wykazuje się posiadaniem gruntów rolnych uprawianych rolniczo. Wbrew twierdzeniom skarżącej ocena gospodarstwa rolnego musi obejmować, w sytuacjach budzących wątpliwości, nie tylko okoliczności związane w/w aspektami, ale również te, które wskazują na jej pozycję na rynku rolnym, jej relacje (powiązania) gospodarcze, organizacyjne z innymi podmiotami występującymi na tym rynku. Analiza rachunku zysków i strat za rok 2019 wskazuje, że przychody z podstawowej działalności operacyjnej Spółki wyniosły 39 875,26 zł, natomiast koszty działalności operacyjnej w 2019 r. to kwota 371 731,50 zł. Już tylko zestawienie tych danych prowadzi do wniosku, że otrzymywanie płatności stanowi jej wyłączną rację bytu. Trudno też się zgodzić z twierdzeniem skargi, że Spółka prowadzi samodzielnie gospodarstwo rolne i posiada odpowiedni sprzęt rolniczy, skoro z udostępnionych przez Spółkę dokumentów wynika, że posiada aktywa trwałe o wartości 16 000 zł, a prace agrotechniczne, stanowiące zasadniczy przejaw jej działalności, zlecała jednemu ze swoich udziałowców – "B" w S. Płatności stanowią dofinasowanie prowadzonej działalności rolniczej i zaprzeczeniem takiej działalności jest tworzenie gospodarstwa rolnego wyprofilowanego wyłącznie pod uzyskiwanie tych płatności do gruntów, które przed podziałem nie generowałyby płatności lub w wysokości znacznie niższej. W ocenie Sądu całokształt okoliczności sprawy ujawniony przez organy Agencji wskazuje, że celem powołania i działania Spółki było uzyskanie nienależnej, sprzecznej z celami unijnego systemu wsparcia WPR, korzyści przez podmiot zaangażowany w tworzenie i kierowanie Spółki, której jedynym celem działania było otrzymywanie płatności do gruntów należących do tego podmiotu zaangażowanego, a które to grunty nie generowałyby płatności lub nie na takim poziomie jak miałoby to miejsce w wyniku ich sztucznego rozdzielenia. Słusznie organy akcentują, że o braku samodzielności Spółki świadczą już choćby tylko koszty wynikające z samego czynszu za dzierżawę gruntów, jaki Spółka zobowiązana jest płacić wydzierżawiającym, a więc osobom, które są tak silnie z sobą powiązane oraz z osobami pełniącymi funkcje zarządcze w Spółce. Koszty te są niewspółmiernie wyższe aniżeli wykazywany zysk z tytułu sprzedaży płodów rolnych. Podkreślenia wymaga, że wzmiankowane wyżej powiazania pomiędzy wydzierżawiającymi i członkami zarządu Spółki mają realny wpływ na kształtowanie przez te podmioty stosunków cywilnoprawnych. Celnie konstatuje organ, że korzystając z tego, w wyniku zawartych umów dzierżawy udziałowcy dokonali zmniejszenia areału swojego gospodarstwa (podziału) poprzez wydzierżawienie Spółce gruntów, wskutek czego ominęli limity płatności przyznawanych gruntom w ich gospodarstwach. Pozwoliło to na uzyskanie wyższych płatności, niż w przypadku złożenia jednego wniosku do całości gospodarstwa rolnego, do którego osiągnięto już pułap, jeśli chodzi o zastosowanie degresywności na poziomie gospodarstwa. Przedmiotowa sprawa dotyczy odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, ONW oraz RŚK. Zasady ich przyznawania wynikają z przepisów rozporządzenia nr 1307/2013. Organ omawiając uregulowania krajowe dotyczące poszczególnych płatności wyjaśnił obowiązujące na ich gruncie zasady degresywności i wskazał obowiązujące limity powierzchniowe. Zgodzić się należy z organem, że ze względu na te zasady podział jednego gospodarstwa rolnego, w którym osiągnięto już kreślone limity może powodować ominięcie zasady degresywności. Warto w tym miejscu zwrócić uwagę na pkt 13 preambuły do rozporządzenia nr 1307/2013, gdzie wskazano, że cechą charakterystyczną rozdziału środków bezpośredniego wsparcia dochodów wśród rolników jest przydzielanie nieproporcjonalnych kwot płatności stosunkowo małej liczbie dużych beneficjentów, a więksi beneficjenci, dzięki ich zdolności do eksploatowania korzyści skali, nie wymagają jednolitego wsparcia na tym samym poziomie, aby skutecznie osiągnąć cel polegający na wsparciu dochodu. Cel, jakim jest wspieranie konkurencyjności, ma zapewnić balans i równomierny rozwój całej grupy przedsiębiorców. Służy temu mechanizm zmniejszający wsparcie dla producentów gospodarujących na większym areale poprzez wprowadzenie ograniczeń kwot wsparcia oraz ograniczeń powierzchni upraw, do których przysługują płatności. Wprowadzenie tego mechanizmu miało przeciwdziałać koncentracji środków finansowych w dużych gospodarstwach i zapobiegać niekorzystnemu traktowaniu małych gospodarstw, a w efekcie zmierzać do podniesienia indywidualnych dochodów osób pracujących w tych gospodarstwach. Odnosząc się więc do warunku subiektywnego, o którym mowa w wyroku TSUE z 12 września 2013 r., sygn. akt C-434/12 wskazać należy, że przedstawiony przez organy Agencji mechanizm działania polegający na sztucznym podziale gospodarstw rolnych, przede wszystkim A. O., dla celów wyłącznie ominięcia przepisów dotyczących ograniczeń w przyznawaniu płatności, w czym aktywny udział brała skarżąca, nie może być uznany jako spełniający cele wsparcia wynikające ze Wspólnej Polityki Rolnej. Trudno w takiej sytuacji przyjąć, aby stwierdzone przez organy Agencji działanie miało służyć celom wsparcia obszarów wiejskich, przeciwnie, jest zaprzeczeniem założeń systemu wsparcia, gdyż polega na skoncentrowaniu środków w rękach jednego podmiotu, nie służy poprawie konkurencyjności rolnictwa i nie zapewnia poprawy jakości życia na obszarach wiejskich. Myśląc racjonalnie i logicznie nie sposób bowiem przyjąć, że działanie skierowane wyłącznie na sztuczny podział jednego gospodarstwa w celu otrzymania większych płatności niż przewidują to normy prawa krajowego i unijnego dla jednego rolnika, może być spełnieniem celu wsparcia w postaci zapewnienia odpowiedniego poziomu życia ludności wiejskiej. Przepisy prawa krajowego i unijnego sprzeciwiają się przyznaniu płatności podmiotom, których zasadniczym celem podejmowanych działań jest dążenie do uzyskania jak największej płatności, a nie realizacja jednego z celów WPR. Z tego względu działania polegające na utworzeniu wielu podmiotów powiązanych (organizacyjnie, technicznie czy osobowo), posiadanie gruntów rolnych innego producenta rolnego podmiotu w wyniku podziału jego gospodarstwa rolnego, choć są prawnie dopuszczalne, to jednak muszą być skonfrontowane z przepisami regulującymi mechanizm przyznawania płatności, które wykluczają przyznawanie płatności podmiotom, które z uwagi na swoją sytuację ekonomiczną i pozycję na rynku rolnym takiej pomocy nie powinny oczekiwać. Podmioty te, ukrywając faktyczny sposób i zakres prowadzonej działalności, de facto nie prowadzą działalności rolniczej opartej na zasadzie swobody i konkurencyjności, a więc nie spełniają zasadniczego kryterium pozwalającego na przyznanie jakiejkolwiek pomocy nie tylko w zakresie rolnictwa. Bezzasadne są oczekiwania skarżącej, że organy Agencji powinny przyznać skarżącej cześć dochodzonych płatności, z pominięciem tych kwot, które są wykreowane sztucznymi warunkami płatności. Przepis art. 60 rozporządzenia nr 1306/2013 nie pozostawia wątpliwości, że wskutek zastosowania klauzuli obejścia prawa odmawia się podmiotowi, który dopuścił się nadużycia prawa, przyznania wszelkich płatności. Nie jest to bynajmniej kara (co zresztą wprost wynika z treści art. 4 ust. 4 rozporządzenia Rady nr 2988/95), lecz odmowa uznania, że takiemu podmiotowi przysługują jakiekolwiek płatności. Działania, które w istocie rzeczy zmierzały do osiągnięcia skutków zakazanych przez prawo – stworzenia sztucznych warunków w celu uzyskania płatności rolnych, nie mogą być objęte ochroną prawną i mogą być odpowiednio sankcjonowane (zob. wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 16 marca 2006 r. w sprawie C-94/05, pkt 52 – 53). W niniejszych sprawach organy Agencji zebrały i rozpatrzyły wystarczający materiał dowodowy i na jego podstawie poczyniły prawidłowe, a zarazem niezbędne ustalenia faktyczne dotyczące okoliczności zawiązania Spółki i jej powiązania z A. O. oraz członkami jej rodziny oraz sposobu i wyników działalności prowadzonej przez Spółkę. Chybione są w tym zakresie zarzuty skargi zasadzone na treści art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 7, 8 i 11 k.p.a.. Ocena dowodów i wyciągnięte z niej wnioski tam zaprezentowane, zdaniem Sądu, nie naruszają granic swobodnej oceny bowiem poczynione ustalenia wynikają z przeprowadzonych dowodów, tok rozumowania jest przejrzysty oraz zgodny z zasadami logiki oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Nie zasługują zatem na uwzględnienie zarzuty skarg odwołujące się do zasad wyrażonych w przepisach art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 k.p.a., z uwzględnieniem modyfikacji wynikających ze szczególnych uregulowań dotyczących przedmiotowych płatności. Mając na względzie, że skarżone decyzje zostały wydane w zgodzie z przepisami prawa procesowego i nie naruszają wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargi.