I SA/Rz 1091/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Grzegorz Panek Sędziowie WSA Małgorzata Niedobylska WSA Kazimierz Włoch /spr./ Protokolant ref. st. Eliza Kaplita-Wójcik po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi P. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2006 rok - oddala skargę - Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2012 r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej, utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...] ustalającą P.J. (zwanej dalej: skarżącym) zryczałtowany podatek dochodowy od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2006 r. w kwocie 31.128 zł. Z uzasadnienia decyzji i akt sprawy wynika, że A.J. żona skarżącego P.J. wraz z bratem M.M., na podstawie aktu notarialnego sporządzonego w dniu [...] października 2006 r. (Rep. A nr [...]) nabyli nieruchomości zabudowane i niezabudowane, położone w S., w L. i w WR. za łączną kwotę 4.815.100 zł (umowa przedwstępna dot. sprzedaży ww. nieruchomości została zawarta w dniu [...] maja 2006 r.; akt notarialny Rep. A Nr [...]). Zgodnie z postanowieniami § 6 ww. aktu notarialnego z dnia [...] października 2006 r. cena nabycia była płatna w dwóch ratach, przy czym pierwsza rata w wysokości 1.362.866 zł "została stronie sprzedającej już zapłacona", natomiast druga rata w kwocie 3.452.234 zł miała być zapłacona sprzedającemu z kredytu bankowego w terminie 7 dni od dnia zawarcia umowy sprzedaży gospodarstwa rolnego w S. P.J. wezwany o udokumentowanie źródeł przychodów, z których sfinansowane zostały wydatki wskazał: • grunty niezabudowane o pow. 3,2062 ha i wartości 500.000 zł, • grunty zabudowane o pow. 0,7039 ha i wartości 300.000 zł, • lokale użytkowe o pow. 600 m2 i wartości 3.000.000 zł, • samochody o łącznej wartości 112.246 zł, • środki pieniężne w gotówce, mające pochodzić z pracy na terenie Kanady i Stanów Zjednoczonych Ameryki - w kwocie 120.000 zł • środki pieniężne w gotówce, • na późniejszym etapie postępowania wskazał również na środki mające pochodzić z pracy na wyciągu narciarskim i w restauracji "A" - w kwocie 130.000 zł, • dochody z gospodarstwa rolnego za 2006 r. - 130.328.60 zł, • dochody z agroturystyki za 2006 r. - 23.057 zł • ze sprzedaży drewna opałowego - 100.000 zł, • pożyczkę pieniężną otrzymaną od S.O. - 330.000 zł, • kredyt bankowy z "C" - 3.452.234 zł, • środki z kredytu na działalność P.J. - 400.000 zł. W trakcie postępowania wskazał na nowe źródła dochodów za 2006 r.: * przychody z działalności gospodarczej w ramach firmy "B" P.J. w wysokości 315.668.80 zł, * środki otrzymane od rodziców na zapłatę zaliczki na zakup nieruchomości w K. w kwocie 100.00 zł, * kwotę otrzymaną od E.G. - 200.000 zł, * kwotę otrzymaną z tytułu rozliczeń z R.K. - 143.000 zł. W oświadczeniu dotyczącym wydatków wskazał: nabycie gospodarstwa rolnego w wysokości 2.437.550 zł, eksploatacji samochodu w kwocie 2.000 zł i ubezpieczenia w kwocie 4.000 zł. W toku postępowania skarżący przedstawił następujące dokumenty: kserokopie wybranych stron paszportów (wydanych przez Rzeczpospolitą Polską i Stany Zjednoczone Ameryki), wyliczenie walut przywiezionych ze Stanów Zjednoczonych Ameryki do Polski w latach 1999-2003 (początkowo zadeklarowano kwotę 120.000 zł, w trakcie prowadzonego postępowania zmieniono zeznania - deklarując z tego tytułu kwotę 130.000 zł), umowę pożyczki z dnia [...] maja 2006 r., z treści której wynikało, że S.O. w dniu [...] maja 2006 r. udzieliła A.J. pożyczki pieniężnej w kwocie 300.000 zł. Przesłuchany w toku postępowania P.J. dodatkowo wyjaśnił, że na dzień 1 stycznia 2006 r. był wraz z A.J. właścicielem gruntów zabudowanych o pow. 0,7039 ha o wartości rynkowej ok. 300.000 zł, gruntów niezabudowanych o pow. 3,2062 ha i wartości rynkowej 500.000 zł oraz lokalu użytkowego o pow. 600 m2 , wartości rynkowej 3.000.000 zł. Zadeklarował także, że posiadali gotówkę w kwocie ok. 120.000 zł, którą przechowywał w domu. W zeznaniach złożonych w toku przesłuchania w charakterze strony P.J. zeznała z kolei iż na początku 2006 r. posiadał wraz z żoną gotówkę w kwocie 130.000 zł. Źródłem pochodzenia ww. środków pieniężnych, według obojga małżonków była praca zarobkowa wykonywana przez P.J. na budowach w Stanach Zjednoczonych Ameryki i w Kanadzie w latach 1999-2003, przy czym nie określili, czy była to praca legalna i nie przedstawili dokumentacji, potwierdzającej te okoliczności. Według P.J., wynagrodzenia otrzymywane z ww. tytułów pozwolił na zgromadzenie środków pieniężnych w zadeklarowanej w oświadczeniu kwocie. Podatnicy wyjaśnili przy tym, że dolary po ich przywiezieniu do Polski sprzedawali w kantorach gdy kurs był odpowiednio wysoki. Środki z tego tytułu gromadzili z przeznaczeniem na zakup gospodarstwa rolnego. Niezależnie od powyższego małżonkowie zgodnie przyznali, że w domu przechowywali także środki pieniężne uzyskane ze sprzedaży drewna opałowego w ilości ok. 1.000 m3, przy czym na wycinkę drzew nie uzyskiwano żadnych pozwoleń, nie składano również zgłoszeń do właściwego Urzędu Gminy i Nadleśnictwa. O takie zgłoszenie wystąpiono dopiero w okresie późniejszym. Jak zeznała B.W., która w ich imieniu wystąpiła o wydanie zezwolenia, wycinką faktycznie zajmował się B.M.. Drzewo było sprzedawane za ok. 100 zł za 1 m³. Małżonkowie wskazali również, że źródłami ich przychodów w 2006 r. były także dopłaty bezpośrednie i rolnośrodowiskowe otrzymane z Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Odnosząc się do kwestii dotyczących wydatków, poza informacjami wskazanymi w oświadczeniu wskazali, że nie ponosili wydatków związanych z utrzymaniem rodziny i mieszkaniem, gdyż w okresie zimowym mieszkali u rodziców A.J., natomiast w okresie letnim u rodziców P.J.. Podatnicy mają dwójkę dzieci, a jedyne wydatki, jakie ponosili i ponoszą, to wydatki osobiste. W wyniku kontroli przeprowadzonej w firmie "B", należącej do P.J., ustalono, że w ramach tej działalności uzyskał przychody w łącznej wysokości 315.668,80 zł. Dodatkowym źródłem dochodów była praca P.J. na wyciągu narciarskim u teścia – B.M. w sezonie zimowym od 2000 r. oraz praca A.J. w restauracji "A" u rodziców, choć jak wskazano nie byli formalnie zatrudnieni. Uzyskaną z tego tytułu kwotę 130.000 zł, odłożyli w ramach oszczędności na ewentualne wydatki, co podnieśli w późniejszym stadium postępowania kontrolnego, po dostarczeniu protokołu z postępowania kontrolnego. Celem zweryfikowania powyższych informacji organ przeprowadził obszerne postępowanie dowodowe. W wyniku tych czynności ustalił, że A.J. i P.J., według stanu na dzień 1 stycznia 2006 r. posiadali: • grunty zabudowane o pow. 0,7039 ha o wartości 300.000 zł, • grunty niezabudowane o pow. 3,2062 ha o wartości 500.000zł, • lokale użytkowe o pow. 600 m² o wartości 3.000.000 zł, • samochody: marki VW Passat (cena nabycia 96.700,01 zł w 2002 r., środek trwały firmy "B"), Dodge (cena nabycia 60.000 zł w 2005 r., środek trwały firmy "B"), Renault Rapid (cena nabycia 2.000 zł w 2001 r., środek trwały firmy "B"), GMC 1500 pick-up (cena nabycia 50.000 zł w 2005 r.), • motocykl BMW (cena nabycia 60.890 zł, w 2005 r., środek trwały firmy "B"), przyczepę lekką SAM 750 (nabyta w 2004 r.), • ujemne saldo na rachunku bankowym prowadzonym na rzecz P.J. w "D" w wysokości (-) 2.086,95 zł, • dodatnie saldo na rachunku bankowym prowadzonym na rzecz A.J. w "D" w wysokości (+) 24,54 zł, • ujemne saldo na rachunku bankowym prowadzonym na rzecz A.J. i M.M. w "C" S. A. w wysokości (-) 40,78 zł. Ustalono również, że w 2006 r. A.J. i P.J. zgromadzili środki finansowe, które pochodziły z następujących źródeł: - kredyt bankowy, udzielony przez "C" na zakup gospodarstwa rolnego w S. w kwocie 1.726.117 zł (tj. połowa kredytu w kwocie 3.452.234 zł) - kredyt w "E" S.A. umowa nr [...] z dnia [...] 10.06.2006 w wysokości 400.000 zł, - działalność gospodarcza - "B" P.J. w wysokości 315.668,80 zł, - z agroturystyki i nauki jazdy konnej na podstawie umów meldunkowych (przedpłaty w 2006 r.), - sprzedaż pojazdów: Suzuki Vitara i GMC pick-up w wysokości 38.500 zł, - nadpłata podatku z zeznania PIT-36 P.J. za 2005 r. w wysokości 910,20 zł, - przelewy na konto w "C" od B.M. w wysokości 52.500 zł, - sprzedaż maszyny rolniczej na rzecz S.O. w dniu [...].11.2006r. (PCC-1) za kwotę 11.000 zł oraz pożyczka od S.O. w wysokości 330.000 zł, - sprzedaż drewna 9.650 zł, - rozliczenie z R.K. - 143.000 zł. Odnosząc się z kolei do wydatków za 2006 r. ustalono, że wyniosły one: • 2.413.302,10 zł - z tytułu zakupu gospodarstwa rolnego w S. (w części przypadającej na A.J.), • 101.220 zł - z tytułu zaliczki i zadatku na zakup nieruchomości w K. J.P. oraz 1/2 kosztów sporządzenia aktu notarialnego z dnia [...] listopada 2006 r. (Rep. A [...]), • 452.114,08 zł - z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej, • 993,80 zł - z tytułu ubezpieczenia w KRUS, • 9.805,68 zł - wydatki na utrzymanie (GUS), • 19.607 zł - zakup samochodu BMW X3 oraz zapłata cła, akcyzy i podatek VAT na konto Izby Celnej, • 463,75 zł - zakup samochodu Suzuki Grand Vitara oraz akcyza z tego tytułu, • 2.866,74 zł - zakup motocykla Suzuki, • 13.405,42 zł - wydatki na opłaty polis ubezpieczeniowych "F", • 34.472,66 zł - spłaty rat kredytów w "D", • 3.742,52 zł - spłata kredytu na rzecz "G" S.A. (A.J.), • 23.953,71 zł - spłata kredytu "H", • 705,05 zł - spłata kredytu "M" (część nieujęta w przepływach "B"), • 1.017 zł - wydatki na telewizję kablową na podstawie przelewów z konta "D" na rzecz "I", • 3.493,41 zł - wydatki na usługi telekomunikacyjne na podstawie przelewów z konta "D", • 673,94 zł - podatek od nieruchomości (UD) oraz część podatku od nieruchomości prywatnych (K.), • 30.813,56 zł - opłaty za udzielenie kredytów w "C" i prowizje bankowe z rachunków bankowych "D" i "C", Organ I instancji nie uwzględnił wyjaśnień i argumentów A.J. i P.J. odnośnie uzyskania dochodów: - z pracy zarobkowej w Stanach Zjednoczonych Ameryki i w Kanadzie, gdyż P.J. nie przedłożył żadnej dokumentacji, która potwierdzałaby fakt legalnego zatrudnienia za granicą i osiągania z tego tytułu dochodów oraz wwiezienia do kraju dewiz. Pomimo tego, że przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych obligowały do zadeklarowania dochodów z tego tytułu, nie zostały wykazane w zeznaniach podatkowych ewentualnych dochodów; - z pracy zarobkowej A.J. i P.J. na wyciągu i w restauracji "A", gdyż nie przedłożyli żadnej dokumentacji, która potwierdzałaby fakt legalnego zatrudnienia i osiągania z tego tytułu dochodów pomimo istniejącego wymogu, - ze sprzedaży drewna opałowego we wskazywanej wysokości, gdyż nie przedstawiono żadnej dokumentacji, która potwierdzałaby fakt uzyskania przychodów z tytułu wycinki drzew i zakrzaczeń w określonej wysokości. Nie przedłożono też dokumentacji potwierdzającej dokonanie sprzedaży (rachunki, pokwitowania sprzedaży, dokumenty obmiarowe itp.), nie podano danych dot. nabywców (poza rodziną oraz znajomym), pilarzy (z podaniem wysokości pobieranego przez z nich wynagrodzenia z tego tytułu). Poza tym - w ocenie organu I instancji - osiągnięcie wskazanych dochodów byłoby możliwe tylko w przypadku sprzedaży drewna po znacznie zawyżonych cenach w stosunku do przeciętnie stosowanych i bez ponoszenia jakichkolwiek kosztów; - z tytułu prowadzenia gospodarstwa rolnego, ponieważ zgromadzony materiał dowodowy, w tym zeznania świadków, dokumenty przekazane przez ARiMR, a także dokumentacja przedłożona przez kontrolowanych nie potwierdza, że osiągnęli przychody we wskazanej wysokości, - środków przekazanych ze sprzedaży ratraka w wysokości 200.000 zł. Stwierdzono, że wyjaśnienia P.J. co do kwoty na rachunku nie są wiarygodne. Początkowo Strona nie pamiętała, czego dotyczyła transakcja, zdaniem świadka jedynie technicznie uczestniczyła w przekazaniu tej kwoty. Środki zostały w całości wypłacone po upływie 4 dni od wpłynięcia na rachunek, co również może sugerować, że kwota ta została zwrócona E.G. Nie uwzględniono również wyjaśnień i argumentów A.J. i P.J. odnośnie: • zaliczki na zakup nieruchomości w K.. Przesłuchano Strony (A.J. i P.J.), świadków (A.M. i B.M. i J.P.) – wszystkie osoby, mające związek z zakupem tej nieruchomości. Początkowe zeznania Stron i świadków były zgodne, natomiast po otrzymaniu protokołu z przebiegu postępowania kontrolnego przez organ I instancji, gdzie uwzględniono wysokość niedoboru środków pieniężnych za 2006 r., zeznania zostały zmienione. Uwzględniając całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego, organ I instancji stwierdził, że A.J. i P.J. w 2006 r.: • dysponowali środkami finansowymi w kwocie 3.029.642,81 zł, • ponieśli wydatki w kwocie 3.112.650,42 zł, a zatem nadwyżka wydatków nad przychodami wyniosła - 83.007,61 zł. Mając powyższe na uwadze, organ I instancji, wspomnianą na wstępie decyzją ustalił P.J. zryczałtowany podatek dochodowy od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2006 r. w kwocie 31.128 zł (stanowiącej 75% wydatków niemających pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów), przyjmując, że przypadało na nią 50% ww. nadwyżki wydatków nad przychodami z uwagi na pozostawanie małżonków we wspólności ustawowej. Od ww. decyzji P.J. złożył odwołanie, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. Decyzję zaskarżono "w części dotyczącej": • "nieuwzględnienia dochodów związanych z kierowaniem przez P.J. wyciągiem narciarskim i A.J. restauracją na "A", • "nieuwzględnienia jakichkolwiek przychodów z gospodarstwa rolnego w S.", • "wielkości sprzedaży drewna opalowego", • "nieuwzględnienia dysponowania pieniędzmi pochodzącymi ze sprzedaży ratraka", • "wydatków związanych z zakupem nieruchomości w K.". A.J. i P.J. wnieśli również "o ustalenie przychodów z gospodarstwa według choćby najniższych wskaźników statystycznych", podtrzymując przy tym swoje wcześniejsze zeznania, że uzyskiwali przychody ze sprzedaży siana, owiec i wełny oraz zaznaczając, iż "rolnicy nie są zobowiązani do prowadzenia ewidencji swoich przychodów z gospodarstwa rolnego". Odnosząc się do wyliczeń dotyczących przychodów związanych ze sprzedażą drewna opałowego, zwrócono się o powołanie biegłego z zakresu leśnictwa dla wyliczenia na podstawie jego oględzin wskazanych działek oraz zdjęć przekazanych przez ARiMR ilości pozyskanego drewna opałowego w latach 2006 i 2007. Ponadto wnieśli o przesłuchanie w charakterze świadka P.Sz. "na okoliczność sprzedaży w 2006r. drewna. W kwestii środków mających pochodzić ze sprzedaży ratraka, zwrócono się o przesłuchanie matki P.J. - jako osoby mającej wiedzę na temat "okoliczności (...) tej transakcji i rozliczeń". Odnośnie zakupu nieruchomości w K., odwołujący zarzucili, że pierwsze zeznania świadków: J.P. i B.M. były nieprawdziwe. Ponadto Strony w swych zeznaniach pomyliły okoliczności dotyczące tej sprawy. Wiarę należy dać zeznaniom A.M., ponieważ podała prawdziwe okoliczności związane z zapłatą. W związku z wnioskami dowodowymi A.J. i P.J. o przesłuchanie świadków, organ II instancji, zlecił organowi I instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie - poprzez przesłuchanie świadków: P.Sz., T.H., M.O., A.K., I.J. - z uwagi na okoliczności wskazane w odwołaniu. Po uzupełnieniu przez organ I instancji postępowania dowodowego w zakresie wskazanym przez organ odwoławczy, Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] września 2012r. utrzymał decyzję organu I instancji i podzielił w całości zarówno ustalenia organu I instancji jak i wyciągnięte na ich podstawie wnioski. Dokonując weryfikacji decyzji organu I instancji w zakresie wskazanym w odwołaniu, organ odwoławczy wskazał, że nie bez znaczenia na ocenę wiarygodności składanych przez podatnika zeznań ma fakt, że w toku postępowania były one często odwoływane, cofane i prostowane, w zależności od przebiegu postępowania, co przemawia za pozbawieniem ich wiarygodności. W pierwszej kolejności Dyrektor Izby Skarbowej odniósł się do zarzutu nieuwzględnienia kwoty 130.000 zł jak źródła finansowania wydatków. Organ odwoławczy wskazał, że kwestia pochodzenia tych pieniędzy była w toku postępowania zmieniana. W początkowej fazie postępowania jako pochodzenie tych pieniędzy wskazano prace w Stanach Zjednoczonych przez P.J., po czym zmieniono tę wersję by ostatecznie wskazywać, że były to pieniądze pochodzące z pracy u rodziców. Organ I instancji ustalił jednak zaś organ odwoławczy z tymi ustaleniami się zgodził, że nawet gdyby przyjąć za wiarygodne powyższe twierdzenia, to jednak przeprowadzone postępowanie nie wykazało, że zostały one opodatkowane czy to podatkiem dochodowym od osób fizycznych czy podatkiem od spadków i darowizn. Nie stwierdzono również operacji na rachunkach bankowych, potwierdzających wpływ tych środków a przychody te nie były wolne od opodatkowania. Przechodząc następie do zarzutów dotyczących nieuwzględnienia dochodów z tytułu prowadzenia gospodarstwa rolnego w S. i wniosku strony o ustalenie jego wysokości na poziomie wskaźników statystycznych, organ odwoławczy wskazał, że aby przyjąć zaprezentowane przez stronę rozwiązanie należałoby najpierw stwierdzić, że dochód taki był uzyskiwany, a nie że mógł być uzyskiwany. Tymczasem prawidłowo zebrany materiał dowodowy nie pozwalał na wyciągnięcie takich wniosków. Organ odwoławczy miał na względzie , iż organ I instancji zebrał w tym wypadku obszerny materiał dowodowy i dokonał jego prawidłowej oceny. Skarżący P.J. wskazał, że w 2006r. w ramach prowadzenia nabytego gospodarstwa rolnego w S. uzyskiwał dochód ze sprzedaży siana, sprzedaży i uboju owiec, sprzedaży źrebaków, odszkodowanie za zagryzione przez wilki owce, sprzedaż wełny owczej. Jednakże jak zeznała B.W. zatrudniona przez poprzedniego właściciela, jak i skarżącą A.J. do dnia zawarcia ostatecznej umowy z dnia [...] października 2006r. – poprzedni właściciela nie dopuszczał nowych właścicieli do dysponowania majątkiem gospodarstwa rolnego. Odnośnie sprzedaży siana zeznała, że jesienią w 2006r. mgło być ono sprzedawane, ale nie brała udziału w tego rodzaju transakcjach. Nie potwierdzili natomiast faktu sprzedaży siana przez A.J. świadkowie: A.B., A.Sz. – sołtys wsi S. – WR, a także D.W. sołtys wsi B. i L., J.Sz. sąsiad skarżącej i W.T. oraz J.J. Nie było też dowodów, że żona skarżącego dokonywała w 2006r. sprzedaży owiec. B.W. zeznała, że od maja do października 2006r. nie było żadnego przemieszczania owiec. Również na zapytanie organu ubojnia "M" nie potwierdziła zakupu owiec od skarżącej. Nie wskazują na to również dokumenty przedłożone przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Fakt sprzedaży w 2006r. przez żonę skarżącego koni – nie potwierdziły zeznania B.W. oraz A.B. jako również dane wykazane we wniosku o przyznanie płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt – składane do ARiMR. żona skarżącego przedstawiła protokoły szkodowe z dnia [...] lipca 2006r. i [...] lipca 2006r. odnośnie zagryzienia owiec przez wilki, jednakże jako strona występuje w nich "J" Sp. z o.o. reprezentowana przez B.W.. Odszkodowanie miało być przekazane na rachunek w Banku "K" S.A., podczas gdy skarżący i jego żona nie mieli rachunku w tym Banku. Ponadto B.W. zeznała, że odszkodowanie za zagryzione owce księgowała na konto spółki R.K. tj. poprzedniego właściciela powyższego gospodarstwa rolnego. Odnośnie wełny owczej uzyskiwanej ze sprzedaży owiec to jak wynika z zeznań świadków A.B., B.W., J.Sz., W.T. - nie była ona sprzedawana. Przechodząc z kolei do dochodów ze sprzedaży drewna opałowego organ II instancji wskazał, że skarżący nie przedłożył żadnej dokumentacji potwierdzającej fakt uzyskania przychodów z tytułu wycinki drzew i zakrzaczeń. Informacje przesłane przez Nadleśnictwo UD. wskazują, iż zarówno na rzecz A.J. i P.J., jak i M.M. (współwłaściciela gospodarstwa) nie były wydawane decyzje na wycinkę drzew. Osoby te nie występowały o cechowanie pozyskanego drewna, co jest wymogiem legalnego pozyskiwania drewna w lasach niepaństwowych, wynikającym z postanowień art. 14a ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2005 r. Nr 45, poz. 435 ze zm.). Również z informacji otrzymanych od Burmistrza UD. wynika, że właściwe organy nie zezwalały na wycinkę drzew, co z kolei jest wymogiem w sytuacji usunięcia drzew na terenach niebędących lasami, wynikającym z art. 83 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2004 r. Nr 92, poz. 880 ze zm.). Organ odwoławczy wskazał również na trafną argumentację organu I instancji, że podane przez A.J. i P.J. wartości, które miały być uzyskane ze sprzedaży drewna były nierealne do uzyskania. Przy założeniu przedstawionym w zeznaniach, iż ilość pozyskanego drewna wynosiła około 1000 m3 a cena sprzedaży to około 100 zł za m³, środki finansowe uzyskane ze sprzedaży (w wysokości około 100.000 zł.) przekraczały ceny średnio uzyskiwane w tym okresie ze sprzedaży drewna, co dodatkowo pozbawiało te zeznania wiarygodności. W ocenie organu odwoławczego nie powiodła się również próba wykazania, że drewno było sprzedawane kierowcom. O ile bowiem można było stwierdzić dokonanie samej wycinki, o tyle nie potwierdzały one wskazanego przez stronę rozmiaru. Ponadto podatnik nie przedstawił żadnych dowodów w postaci dokumentów dokonania sprzedaży i uzyskanej ceny. Świadkowie: A.B., B.W., R.D., A.W., A.Sz., D.W., J.Sz. nie potwierdzili faktu sprzedaży drewna przez skarżącego i jego żonę. Natomiast z uwagi, że świadkowie: Z.Dz. i W.O. potwierdzili zakup drewna od P.J., organ uwzględnił, że ten pierwszy kupił 70 m3, a drugi zaś 45m3, wobec czego łączna wartość sprzedanego drewna zamyka się kwotą 9.650 zł. Organ II instancji, podobnie jak organ I instancji nie przyjął za prawdziwe twierdzenia strony dotyczące pochodzenia kwoty 200.000 zł, która znalazła się w dniu 17 marca 2006 r. na koncie "D" prowadzonym przez P.J., a która miała pochodzić ze sprzedaży przez E.G., babcię P.J., ratraka. Świadczył o tym fakt, że P.J. początkowo nie pamiętał czego dotyczyła transakcja, co już budziło uzasadnione wątpliwości - biorąc pod uwagę, że kwota ta była niemal dwukrotnie wyższa od wskazywanego przez stronę dochodu z pracy na wyciągu "A" i w restauracji za okres sześciu lat. Ponadto okoliczności dotyczące kwoty 200.000 zł zostały wyjaśnione i przedstawione szczegółowo dopiero w późniejszym etapie postępowania kontrolnego i odwoławczego. Rozpatrując zarzut dotyczący wydatków poniesionych na zakup nieruchomości w K., po uzupełnieniu postępowania dowodowego przez organ I instancji, organ II instancji za prawidłowe uznał ustalenia organu I instancji, wskazując, że nie mogą być podstawą tych ustaleń zmienione w toku postępowania zeznania A.J. i P.J., pozostające w sprzeczności z zeznaniami J.P. Organ Odwoławczy podzielił również stanowisko organu I instancji o zasadności nieuwzględnienia zaliczenia do kosztów ewentualnego wynagrodzenia jakie miał osiągnąć skarżący P.J. z pracy w Stanach Zjednoczonych Ameryki i w Kanadzie. Nie przedstawiono bowiem w tym względzie żadnych dokumentów potwierdzających fakt legalnego zatrudnienia za granicą i osiągania dochodu, jak również wwiezienia do kraju dewiz. Podatnik nie wykazał tez w zeznaniach podatkowych ewentualnych dochodów z tytułu pracy za granicą, pomimo, iż zobowiązywały go w tym względzie przepisy ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. Dz.U. z 2000r. Nr 14 poz. 176). Organ odwoławczy podniósł, że A.J. i P.J. pozostawali we wspólności ustawowej i powoływali się na wspólne źródła finansowania wszystkich wydatków, nie wskazując również majątku odrębnego, co potwierdza zebrany materiał dowodowy. Zasadne więc było uwzględnienie w końcowym rozliczeniu przychodów i wydatków, że małżonkowie ponosili wspólne wydatki a na ich finansowanie przeznaczali wspólne środki, co uzasadniało przyjęcie w nich udziałów w równych częściach i miało bezpośrednie odzwierciedlenie w wyliczeniu przychodu z nieujawnionych źródeł oraz ustalenie podstawy opodatkowania i zobowiązania podatkowego w określonej wysokości. Organ odwoławczy naprowadził na treść art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Organ odwoławczy podniósł, że w celu zapobieżenia unikaniu przez podatników opodatkowania uzyskanych przychodów, w ramach tzw. innych źródeł; art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, uwzględniono szczególny rodzaj przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, kwalifikowanych jako przychody nieznajdujące pokrycia w ujawnionych źródłach; art. 20 ust. 1 powyższej ustawy. Sposób ustalenia wysokości przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych, określony został w art. 20 ust 3 powyższej ustawy. Stosowanie do jego treści wysokość przychodów, nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych ustala się na podstawie poniesionych przez podatnika w roku podatkowym wydatków i wartości zgromadzonego w tym roku mienia, jeżeli wydatki tej wartości nie znajdują pokrycia w mieniu zgromadzonym w roku podatkowym oraz w latach poprzednich, pochodzących z przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania. W orzecznictwie sadów administracyjnych utrwalił się pogląd, że w przedmiotowym postępowaniu dot. Opodatkowania dochodów z nieujawnionych źródeł lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów, organ podatkowy jest uprawniony do porównania wysokości wydatków jakie poniósł w ciągu roku podatkowego, do wartości opodatkowanych lub zwolnionych z podatków, zasobów finansowych, jakie zgromadził w tym roku, oraz zasobów które zgromadził wcześniej tj. przed rozpoczęciem roku podatkowego. W konsekwencji tego w przypadku gdy stwierdzone zostanie, iż poniesione wydatki nie znajdują pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów oraz zgromadzonych wcześniej zasobach finansowych, organy podatkowe zyskują uprawnienie do przyjęcia, iż podatnik osiągnął przychody ze źródeł których nie ujawnił. W przypadku stwierdzenia przez organ, że poniesione wydatki nie znajdują pokrycia w osiągniętych w tym czasie dochodach, podatnik zobowiązany jest do wykazania w sposób wiarygodny, jakie było źródło finansowania tych wydatków, a więc wskazanie to musi być w sposób dostateczny udowodnione. Organ odwoławczy podniósł, że organ I instancji zebrał obszerny materiał dowodowy, dokonał jego wnikliwej oceny, bez przekroczenia ram swobodnej oceny dowodów i ustalił stan faktyczny na podstawie całokształtu materiał dowodowego, wobec czego nie naruszył art. 122, 180, 187 par. 1, 191 Ordynacji podatkowej. Nie zgadzając się z powyższym stanowiskiem P.J. złożył do tutejszego Sądu skargę. Decyzji zarzucił naruszenie art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej, poprzez nieprawidłową ocenę zebranego materiału dowodowego i bezprawne zastosowanie zasady in dubio pro fisco, art. 20 ust. 3 oraz art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zarzucając naruszenie wyżej wskazanych przepisów wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zwrot kosztów postępowania w wysokości przepisanej przepisami prawa. W uzasadnieniu skargi podniósł, że nieuzasadnione jest ponoszenie odpowiedzialności podatkowej za niewykazanie w przeciągu bardzo długiego okresu źródła pochodzenia 60.000 zł za 2006 r., zwłaszcza w sytuacji dysponowania przez niego kilkuset tysięcznymi kwotami. Zakwestionował ustalenie dochodu pochodzącego z tytułu prowadzenia działalności rolniczej na podstawie danych statystycznych w sytuacji, gdy mając na uwadze niski niedobór środków pieniężnych, należało przyjąć ich wyższą wysokość. Nie zgodził się również z ustaleniami związanymi ze sprzedażą drewna. Podniósł, że nawet jeśli nie była to wskazana przez niego kwota 100.000 zł to jednak przyjęta przez organ kwota 9650 zł była znacznie zaniżona. W dalszej kolejności podjęto próbę podważenia stanowiska, że brak możliwości potwierdzenia zatrudnienia w USA wyklucza możliwość uwzględnienia środków pochodzących z tej pracy, zwłaszcza gdy zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, opodatkowaniu podlegają dochody uzyskane tylko na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Nieuwzględnienie dochodów, uzyskiwanych z pracy w rodzinie uznał za krzywdzące, wskazując na trudności wewnętrznego rozliczania się wśród członków rodziny. W ocenie skarżącej powyższe trudności powinny prowadzić do zakwalifikowania takich środków jako darowizny. Wreszcie skarżący zakwestionował rozliczenia finansowe w firmie P.J. "B", w tym nieuwzględnienie odpisów amortyzacyjnych oraz brak uwzględnienia w rachunkach przychodów firmy wpłat gotówkowych, dokonywanych przez najemców. Ponadto skarżący zarzucił, iż organ bezpodstawnie pominął kwotę 200.000 zł otrzymaną jako darowizna przez P.J. od swojej babci E.G. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powołując się argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei z mocy art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; powoływanej dalej jako p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie; kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na decyzje administracyjne. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując oceny w omawianym zakresie Sąd stanął na stanowisku, że skarga jest bezzasadna. Art. 10 ust. 1 pkt 9 u.p.d.o.f. stanowi, że źródłami przychodów są inne źródła, niż wymienione w art. 10 ust. 1 pkt 1 - 8. Za przychody z innych źródeł rozumie się między innymi przychody nieznajdujące pokrycia w ujawnionych źródłach (art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f.). Z mocy art. 30 ust. 1 pkt 7 u.p.d.o.f. dochodów (przychodów) uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z nieujawnionych źródeł przychodów lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach nie łączy się z dochodami (przychodami) z innych źródeł i pobiera się od nich podatek w formie ryczałtu w wysokości 75% dochodu. Z kolei art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f. określa, że wysokość przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych ustala się na podstawie poniesionych przez podatnika w roku podatkowym wydatków i wartości zgromadzonego w tym roku mienia, jeżeli wydatki te i wartości nie znajdują pokrycia w mieniu zgromadzonym w roku podatkowym oraz w latach poprzednich, pochodzących z przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania. Wskazane zobowiązanie ma charakter szczególny przede wszystkim z uwagi na konieczność stosowania przez organy podatkowe wyjątkowej procedury w celu prawidłowego ustalenia podstawy opodatkowania. W przepisie tym ustawodawca odszedł od zasady przyrostu czystego majątku na rzecz pojmowania dochodu jako sumy dwóch wartości: poniesionych wydatków i posiadanych oszczędności. Opodatkowaniu ryczałtowym podatkiem podlegać będzie ta cześć ww. elementów, która nie znajduje pokrycia w osiągniętych przez podatnika dochodach już opodatkowanych lub zwolnionych od opodatkowania. Przy czym organ podatkowy "obowiązany jest do obliczenia wartości pieniężnej zarówno poniesionych przez podatnika wydatków, czyli konsumpcji, wartości zgromadzonego w tym roku mienia, czyli oszczędności, jak i mienia zgromadzonego w latach poprzednich" (...) ("Ustalenie podstawy opodatkowania w podatku od dochodów nieujawnionych - problemy praktyczne" P. Pietrasz; Glosa Marzec 2004 r. s. 15). Zgodnie z powoływanym już wyżej art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f. pierwszym elementem niezbędnym do ustalenia wysokości omawianych przychodów jest stwierdzenie wysokości poniesionych przez podatnika w roku podatkowym wydatków oraz wartości zgromadzonego w tymże roku mienia, jak również mienia zgromadzonego w latach poprzednich. Na tle powyższego istnieje konieczność analizy pojęcia wydatku i mienia, przy czym w tym ostatnim przypadku z punktu widzenia kryterium czasu, mienie można sklasyfikować zasadniczo jako zgromadzone w roku podatkowym oraz zgromadzone w latach poprzednich, przy czym w obu przypadkach musi ono pochodzić z przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania. Pomiędzy pojęciami wydatku i mienia zachodzi zależność, polegająca zasadniczo na tym, że fakt poniesienia określonego wydatku powoduje uszczuplenie mienia, które co do wartości może jednak zostać zbilansowane w postaci pojawienia się w majątku podatnika np. rzeczy stanowiącej przedmiot wydatku. Istotne znaczenie ma również zastosowana w art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f. in fine formuła "pochodzące z przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania". Przychody opodatkowane to takie, które zostały ujawnione organowi podatkowemu, niezależnie od formy opodatkowania, w szczególności w złożonych organom podatkowym deklaracjach (zeznaniach), ale również wynikające z decyzji podatkowych, a także wynikające z odpowiednich dokumentów potwierdzających dochody uzyskane w innych krajach, wystawione przez właściwe, legitymowane do tego, organy podatkowe tych państw. W świetle powołanych przepisów ustalenia w sprawie wymagało czy skarżący w spornym okresie uzyskał przychody nieznajdujące pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzące ze źródeł nie ujawnionych, przy czym dla określenia wysokości tych ewentualnych przychodów konieczne było ustalenie poniesionych przez niego w roku podatkowym wydatków i wartości zgromadzonego mienia, jak i ustalenie czy wydatki te i wartości nie znajdują pokrycia w mieniu zgromadzonym w roku podatkowym oraz w latach poprzednich, pochodzących z przychodów opodatkowanych lub wolnych od podatku. Można zatem przyjąć, że opodatkowanie w sytuacji, o jakiej mowa w ww. przepisach, następuje na podstawie tzw. znamion zewnętrznych (tj. wydatków) świadczących o położeniu ekonomicznym podatnika. Oznacza to, iż organ podatkowy na podstawie wyżej wskazanych przepisów uprawniony jest do porównania wysokości wydatków, jakie podatnik poniósł w ciągu roku podatkowego, do wartości opodatkowanych bądź zwolnionych z podatków zasobów finansowych, jakie zgromadził w tym roku oraz zasobów, które zgromadził wcześniej, tj. przed rozpoczęciem danego roku podatkowego. W konsekwencji, w przypadku gdy stwierdzone zostanie, iż poniesione wydatki nie znajdują pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów oraz w zgromadzonych wcześniej zasobach finansowych, organy podatkowe zyskują uprawnienie do przyjęcia, iż podatnik osiągnął przychody ze źródeł, których nie ujawnił (por. wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2000 r. sygn. akt I SA/Ka 1580/99). Specyfika postępowania prowadzonego w rozpatrywanym trybie wynika nie tylko z faktu odmiennego niż przyjęty w podatku dochodowym sposobu ustalenia dochodu ale również ze sposobu prowadzenia postępowania dowodowego. Zgodnie bowiem z przyjętą i utrwaloną już linią orzeczniczą jeżeli w postępowaniu podatkowym dotyczącym dochodu z nieujawnionych źródeł zostanie stwierdzone poniesienie wydatków znacznie przekraczających zeznany dochód, to na podatniku spoczywa ciężar wykazania, że wydatki te znajdują pokrycie w określonym źródle lub posiadanych zasobach. (por. wyrok NSA z dnia 21 marca 1996 r. sygn. akt I SA/Wr 1905/96). W sytuacji, gdy podatnik stara się wykazać, iż poniesione wydatki znajdują pokrycie w zgromadzonych wcześniej zasobach finansowych nic nie stoi na przeszkodzie, aby taką okoliczność podniósł i wykazał w prowadzonym postępowaniu podatkowym. Jednak ciężar dowodu obciąża w takim przypadku samego podatnika, gdyż to on, powołując się na taki fakt, wyprowadza korzystne dla siebie skutki prawne (por. wyroki NSA z dnia 13 stycznia 2000 r. sygn. akt I SA/Ka 960/98 oraz z dnia 31 lipca 2001 r., sygn. akt III SA/Ka 643/00). Na organie podatkowym spoczywa natomiast obowiązek przestrzegania zasad procedury administracyjnej i tym samym zagwarantowanie stronie wszechstronne i dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego. Organ podatkowy winien zatem stosując się do zasad procedury, w szczególności do zasady prawdy obiektywnej i swobodnej oceny dowodów dopuścić i ocenić te dowody, które mają istotne znaczenie dla rozpatrywanej sprawy. Przed ustaleniem zgromadzonych zasobów finansowych organ podatkowy bada rzetelność składanych dowodów przez podatnika oraz ocenia jego wnioski dowodowe. Przy czym w omawianym postępowaniu znaczenie szczególne mają zasady logiki i doświadczenia życiowego. Zdaniem Sądu organy słusznie przyjęły, że nie było podstaw do uwzględnienia w dochodach kwoty 120.000 zł, jaką miał otrzymać P.J. z tytułu rzekomej pracy w USA i w Kanadzie. Nie przedstawiono w tym względzie żadnych dokumentów potwierdzających fakt legalnego zatrudnienia za granicą i osiągania dochodów, jak również wwiezienia do kraju dewiz. P.J. nie określił nawet okresów zatrudnienia w powyższych krajach, charakteru wykonywanej pracy, ani też nazw i adresów pracodawców. Wobec braku udowodnienia osiągania zarobków w powyższych krajach, nie można było rzekomo uzyskanego wynagrodzenia potraktować jako darowizny dokonanej przez P.J. na rzecz członków rodziny. Podatnik nie wykazał też w zeznaniach podatkowych ewentualnych dochodów z tytułu pracy w powyższych krajach, do czego był zobowiązany zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu z 2006r., zgodnie z którym osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium RP, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów; przychodów bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy). Prawidłowe również było stanowisko organów odnośnie odmowy zaliczenia kwoty 130.000 zł do dochodów, które miały pochodzić z pracy P.J. na wyciągu narciarskim oraz z pracy A.J. w restauracji, wobec okoliczności, iż nie były w tym względzie zawarte żadne umowy co do źródła pochodzenia tej kwoty, wreszcie kwota ta nie została w żaden sposób opodatkowana, czy to podatkiem dochodowym od osób fizycznych czy też podatkiem od spadków i darowizn, gdyby przedmiotową kwotę potraktować jako darowiznę od rodziców. Za trafne należy również uznać ustalenia organów podatkowych, że w 2006r. nie doszło do sprzedaży przez P.J. i jego żonę drewna w ilości 1000 m³ i uzyskania z tego tytułu kwoty 100.000zł. Informacje uzyskane przez organ I instancji z Nadleśnictwa UD., wskazują że w 2006r. nie wydawano zezwoleń na wycinkę drzew zarówno na rzecz małżonków A.J. i P.J. jak i M.M. - współwłaściciela gospodarstwa, jak również osoby te nie występowały o cechowanie pozyskanego drewna. Ponadto skarżąca i jej mąż nie przedstawili żadnych dokumentów odnośnie sprzedaży drewna. Większość przesłuchanych w tym względzie świadków a to: A.B., B.W., R.D., A.W., A.Sz., D.W., J.Sz. nie potwierdzili faktu sprzedaży w 2006r. przez skarżącego i jego żonę drewna. Jedynie świadkowi Z.Dz. i W.O. potwierdzili zakup przez nich drewna od męża skarżącej, dlatego w uwzględnieniu zeznań tych dwóch świadków organ I instancji przyjął, iż pierwszy z nich kupił 70m³ drewna, a drugi 45m³, a więc wartość sprzedanego drewna w 2006r. zamyka się łączną kwotą 9650zł. Sąd uznał również za zasadne stanowisko organów odnośnie braku podstaw zaliczenia do dochodów kwoty 200.000zł, która miała być ostatecznie podarowana przez E.G. P.J.. Znamienne są okoliczności, iż powyższa kwota została przelana na rachunek P.J., jednak po 4 dniach już wycofana, a obdarowany początkowo nie był zorientowany skąd pochodziła przedmiotowa kwota, jak również na co została ostatecznie przeznaczona. Gdyby natomiast przyjąć, że faktycznie dokonano takiej darowizny, to bezspornie nie została zgłoszona do opodatkowania i opodatkowana według przepisów ustawy o podatku od spadków i darowizn. Organy oparły się na początkowych zeznaniach A.J. i P.J. jak i świadków odnośnie zakupu nieruchomości w K. z której wynikało, że każdy płacił osobiście przypadającą na niego część kwoty związanej z zakupem nieruchomości. Z tego względu przyjęto, że małżonkowie A.J. i P.J. ponieśli w 2006r. zaliczkę na zakup nieruchomości w K. w wysokości 100.000zł oraz dokonali opłaty związanej ze sporządzeniem aktu notarialnego z dnia [...] listopada 2006r. Natomiast zmienione zeznania skarżącej A.J. i jej męża P.J. oraz świadków A.M. i B.M. wskazujące, iż to małżonkowie A.M. i B.M. zapłacili z własnych pieniędzy zaliczkę na kupno nieruchomości w K. jak również koszty notarialne, słusznie wzbudziły w ocenie organów podatkowych poważne wątpliwości co do ich wiarygodności, zwłaszcza wobec jednoznacznych zeznań J.P. - sprzedawcy kamienicy, która stwierdziła, że każdy płacił osobiście przypadającą na niego część kwoty związanej z zakupem nieruchomości. W świetle zgromadzonego bardzo obszernego materiału dowodowego organy wnikliwie go oceniły i dokonały prawidłowych ustaleń, iż skarżący w 2006r. nie uzyskał żadnych przychodów z gospodarstwa rolnego, w tym według jego wskazań ze sprzedaży siana, sprzedaży i uboju owiec, sprzedaży źrebaków oraz odszkodowania za zagryzione owce, jak i sprzedaży wełny owczej. Świadek B.W. zatrudniona przez poprzedniego właściciela gospodarstwa rolnego w S. jak i skarżącą A.J. jednoznacznie stwierdziła, że do chwili zawarcia ostatecznej umowy kupna-sprzedaży z dnia [...] października 2006r., poprzedni właściciel nie dopuszczał nowych właścicieli do dysponowania majątkiem gospodarstwa. Odnośnie sprzedaży siana zeznała, że jesienią 2006r. mogło ono być sprzedawane, ale nigdy nie brała udziału w tego rodzaju transakcjach. Faktu sprzedawania siana w 2006r. przez małżeństwo A.J. i P.J. nie potwierdzili też świadkowie: A.B., A.Sz. - Sołtys Wsi S. i WR., a także D.W. - Sołtys Wsi B. i L., J.Sz. sąsiad skarżącej, W.T. i J.J. Zebrany materiał dowodowy nie wskazywał też, że skarżący dokonywał w 2006r. sprzedaży i uboju owiec. B.W. zeznała w tym względzie, że od maja do października 2006r. nie było żadnego przemieszczenia owiec. Również na zapytanie organu ubojnia nie potwierdziła zakupu owiec od skarżących. Nie wskazywały na to również dokumenty przedłożone przez agencję restrukturyzacji i modernizacji rolnictwa. Faktu sprzedawania przez żonę skarżącego w 2006r. koni, nie potwierdziły zeznania B.W. oraz A.B., jak też dane wykazane we wnioskach o przyznanie płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt składane do ARiMR. Żona skarżącego przedstawiła protokoły szkodowe z dnia [...] lipca 2006r. i [...] lipca 2006r. odnośnie zagryzienia owiec przez wilki, jednakże jako strona występuje w nich "J" Spółka z o.o. reprezentowana przez B.W.. Odszkodowanie miało być przelane na rachunek w Banku "K" S.A., podczas gdy skarżący i jego żona nie mieli rachunku w tym banku. W dodatku B.W. zeznała, że odszkodowanie za zagryzione owce księgowała na konto Spółki R.K. tj. poprzedniego właściciela powyższego gospodarstwa rolnego. Odnośnie wełny owczej uzyskiwanej ze strzyżenia owiec, to jak wynika z zeznań świadków: A.B., B.W., J.Sz., W.T., to nie była ona sprzedawana. Zarzut dotyczący pominięcia odpisów amortyzacyjnych w firmie "B" dotyczy zakupów dokonywanych w 2007r., a więc jest bezprzedmiotowy w sprawie ustalenia zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2006r. Zarzut braku uwzględnienia w rachunku przychodów wpłat gotówkowych dokonywanych przez najemców jest bezzasadny wobec zalegającego w aktach administracyjnych protokołu z postępowania kontrolnego prowadzonego wobec firmy "B". Rozliczenie w związku ze sprzedażą w 2006r. samochodu Passat jest prawidłowe. Przy piśmie z dnia [...] stycznia 2013r. skarżący przedstawił wynik kontroli z dnia [...] sierpnia 2012r. wobec M.M. z którego dowód Sąd dopuścił w trybie art. 106 §3 P.p.s.a. W piśmie z dnia [...] stycznia 2013r. podniesiono, że wobec M.M. przyjęto daleko wyższą kwotę ze sprzedaży drewna w 2006r. niż wobec skarżącego i jego żony. Ponadto w powyższym wyniku kontroli ustalono, że małżonkowie A.M. i B.M. pokryli wszystkie koszty notarialne w związku z kupnem nieruchomości w K. Zauważyć należy, że decyzja organu I instancji z dnia [...] listopada 2011r. wydana została według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w tej dacie. Natomiast decyzja organu II instancji pochodzi z dnia [...] września 2012r. a więc przed jej wydaniem skarżący mógł wynik kontroli wobec M.M. pochodzący z dnia [...] sierpnia 2012r. przedstawić i zawnioskować jako dowód, jednakże nie uczynił tego. Obecnie skarżący w oparciu o przedstawiony wynik kontroli może domagać się wznowienia postępowania administracyjnego w oparciu o art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, jako że wyżej przedstawione okoliczności zostały ujawnione w wyniku kontroli z dnia [...] sierpnia 2012r., a nie były znane Dyrektorowi Izby Skarbowej w chwili wydawania decyzji z dnia [...] września 2012r. Roczne wydatki na utrzymanie czteroosobowej rodziny A.J. i P.J. organ I instancji wyliczył w 2006r. na 9705,68zł, zakładając że mogli oni korzystać z wyżywienia w restauracji w K., lub w okresie zimowym u rodziców skarżącej. Organy podatkowe zebrały obszerny materiał dowodowy i dokonały jego wnikliwej oceny zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, bez naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów, a dokonane ustalenia oparły na całokształcie materiału dowodowego i nie naruszyły art. 120, 121 § 1, 180, 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej a także nie naruszyły prawa materialnego w postaci art. 20 ust. 3 i 30 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z uwagi na powyższe skarga jako bezzasadna podlegała w oparciu o art. 151 P.p.s.a. oddaleniu.