I SA/Rz 112/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S.WSA Jarosław Szaro, Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska /spr./, Asesor WSA Jacek Boratyn, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 kwietnia 2020 r. sprawy ze skargi A.F. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] grudnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej oddala skargę. Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie tego organu z dnia [...] września 2019 r., nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wniosku A. F. (dalej: wnioskodawca/strona/skarżący) o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. Z zaskarżonego postanowienia i akt sprawy wynika, że w dniu 14 czerwca 2019 r. wpłynął do organu interpretacyjnego wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczących uzyskania decyzji o zaniechaniu poboru podatku z zysków giełdowych wykazanych w zeznaniu PIT-38 wynikających z informacji PIT-8C. Z uwagi na to, że wniosek nie spełniał wymogów określonych w art. 14b § 3 i art. 14f § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900, z późn. zm. – dalej: O.p.), organ wezwał stronę do usunięcia jego braków. W ostatecznie sformułowanym wniosku A. F. opisał swoją działalność inwestycyjną, m.in. związaną z firmą "A", wskazując, że w wyniku wrogich i przestępczych działań byłego Zarządu Firmy "A", cena akcji tej firmy, należących do wnioskodawcy, została przeceniona ponad czterokrotnie Dochód wykazany w informacji PIT-8C jest w związku z tym nieprawdziwy, a wnioskodawca nie uzyskał na giełdzie zysku lecz kolosalne straty i nie jest w stanie zapłacić zobowiązania podatkowego od wykazanego dochodu w informacji PIT-8C. Dodał, że nie posiada wolnej gotówki - nie pracuje od 20 lat. W związku z powyższym wnioskodawca wniósł do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej prośbę o spowodowanie odstąpienia od pobierania podatku od dochodu wykazanego w informacji PIT-8C za 2018 r., który jest również wykazany w rocznym zeznaniu PIT-38, a gdyby taka decyzja była prawnie niedopuszczalna, to wnosi o udzielenie informacji o istniejących możliwościach zaniechania pobierania podatku wykazanego w zeznaniu PIT-38, jako osoby fizycznej. W jego ocenie, zysk podany w informacji PIT-8C został źle obliczony, gdyż nie uwzględnia cen akcji pomiędzy 1 stycznia, a 31 grudnia 2018r., a przede wszystkim nie uwzględnia cen akcji na koniec roku podatkowego 2018. Jego zdaniem rozliczenie PIT-8C powinno wykazać wszystkie operacje kupna i sprzedaży wraz z datami ich przeprowadzenia i osiąganymi z tego tytułu zyskami lub stratami. Wnioskodawca po zbilansowaniu zysków gotówkowych i strat w cenie akcji poniósł stratę na giełdzie w roku podatkowym 2018, więc nie powinien płacić podatku wynikającego z informacji PIT-8C, a straty te powinien odpisać, zgodnie z obowiązującym prawem, w pięciu następnych latach podatkowych. W ocenie wnioskodawcy zaistniał przypadek uzasadniony interesem publicznym i ważnym interesem podatników, by zaniechać w całości pobór podatku, który wynika z informacji PIT-8C (zeznania PIT-38). Wnioskodawca prosi o zapoznanie się ze sprawą jego obecności na giełdzie, dokonanie analizy jego interpretacji zdarzeń kupna i sprzedaży akcji firmy "A" i wydanie stosownego rozporządzenia przez Ministra Finansów (art. 22 § 1 ust 1 O.p.) lub przez stosowny organ podatkowy (art 22 § 2 ust. 1 i art. 67a § 1 ust. 3 O.p.) w sprawie zaniechania poboru podatku od akcjonariuszy firmy "A", którzy w roku podatkowym 2018 odnieśli straty finansowe z przyczyn wrogiego działania byłego Zarządu Firmy "A", pomimo, że informacja PIT-8C wykazuje osiągnięty dochód Dodał też, że ma nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce w rozumieniu art 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, natomiast informację PIT-8C za 2018 r., o której mowa we wniosku, wystawił Centralny Dom Maklerski [...] S.A. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie: Czy wnioskodawca może uzyskać decyzję o zaniechaniu poboru podatku z zysków giełdowych, wykazanych w zeznaniu PIT-38 wynikających z informacji PIT-8C? Organ pierwszej instancji, działając na podstawie art. 165a §1 w zw. z art 14h O.p., postanowieniem z dnia [...] września 2019 r., odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego, dotyczącej uzyskania decyzji o zaniechaniu poboru podatku z zysków giełdowych wykazanych w zeznaniu PIT-38 wynikających z informacji PIT-8C. Zdaniem organu, złożony wniosek dotyczy interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego regulujących właściwość, uprawnienia i obowiązki organów podatkowych, dlatego merytoryczne rozpatrzenie wniosku wykraczałoby poza uprawnienia przysługujące mu w ramach postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego Na powyższe postanowienie wnioskodawca wniósł zażalenie, w którym zakwestionował stanowisko organu. Organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie wydane w I instancji uznając, że w odniesieniu do treści żądania wydania interpretacji wymienionych we wniosku przepisów Ordynacji podatkowej, organ pierwszej instancji słusznie stwierdził, że wskazane przepisy nie dotyczą obowiązków podatkowych strony jako podatnika. Przepis art.22 § 1 O.p. reguluje uprawnienia ministra właściwego do spraw finansów publicznych do zaniechania w całości lub w części poboru podatków w drodze rozporządzenia, natomiast przepis art. 22 § 2 pkt 1, jak i przepis art. 67a § 1 pkt 3 O.p. dotyczą uprawnień organu podatkowego. Organ zauważył, że w odniesieniu do wnioskodawcy Naczelnik Urzędu Skarbowego w M. prowadził postępowanie w sprawie odstąpienia od pobierania podatku dochodowego od dochodu wskazanego w informacji PIT-8C za 2018 r., zakończone decyzją z dnia [...] maja 2019 r. w zakresie umorzenia postępowania oraz postępowanie w sprawie odroczenia terminu płatności podatku dochodowego z kapitałów pieniężnych i odpłatnego zbycia praw majątkowych wynikającego z zeznania PIT-38 za 2018 r., zakończone decyzją z dnia [...] maja 2019 r. Organ wskazał, że w myśl art. 14b § 2a pkt 1 O.p., przedmiotem wniosku o interpretację indywidualną nie mogą być przepisy prawa podatkowego regulujące właściwość, uprawnienia i obowiązki organów podatkowych. Istotą prowadzonego postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnych w trybie art. 14b § 1 O.p. jest bowiem interpretacja przepisów prawa podatkowego regulujących prawa i obowiązki podatników, nie zaś interpretacja przepisów regulujących uprawnienia organów podatkowych. W ocenie organu drugiej instancji, treść przedmiotowego wniosku, a w szczególności wskazane przez stronę przepisy prawa podatkowego, mające stanowić przedmiot interpretacji, sposób sformułowania pytania i stanowiska w sprawie, wskazują na to, że zażądała ona w istocie wydania interpretacji co do uprawnień ministra właściwego do spraw finansów publicznych w zakresie zaniechania w całości lub w części poboru podatków w drodze rozporządzenia (art. 22 § 1 O.p.) oraz organów podatkowych w zakresie zwolnienia płatnika na wniosek podatnika z obowiązku poboru podatku oraz w zakresie umorzenia przez organ podatkowy na wniosek podatnika w całości lub w części zaległości podatkowych, odsetek za zwłokę i opłaty prolongacyjnej (art. 22 § 2 pkt 1 i art. 67a § 1 pkt 3 ww. ustawy). Zasadność podjęcia rozstrzygnięć w trybach wskazanych przez stronę, mogą ocenić wyłącznie organy posiadające kompetencje w tym zakresie. Wydając interpretację w tak określonym zakresie, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, przekraczając przyznane mu kompetencje, rozstrzygnąłby w zakresie zastrzeżonym dla innych organów, w odrębnym trybie. Organ dodał też, że warunkiem skorzystania przez wnioskodawcę z ochrony prawnej gwarantowanej interpretacją indywidualną jest zastosowanie się do tej interpretacji, a to jest możliwe wyłącznie wówczas, gdy dotyczy ona przepisów adresowanych do wnioskodawcy (zainteresowanego), zawierających normy wskazujące na obowiązek bądź prawo zachowania się zainteresowanego w określony przez ustawodawcę sposób. Przepisy prawa podatkowego regulujące właściwość, uprawnienia i obowiązki organów podatkowych nie są stosowane przez podatników. Strona nie mogłaby zatem zastosować się do żądanej "interpretacji" dotyczącej przepisów stosowanych przez organy. Tym samym, rozstrzygnięcie to nie mogłoby pełnić funkcji ochronnej, o której mowa w art. 14k-14na O.p. Jednocześnie, nie wiązałoby w żaden sposób ministra właściwego do spraw finansów publicznych, ani właściwych dla strony organów podatkowych. Zaistniała zatem "inna przyczyna", o której mowa w art. 165a § 1 O.p., stanowiąca przesłankę odmowy wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie. W skardze do tut. Sądu na powyższe postanowienie A. F. podniósł, że stosownie do wymogów wynikających z treści art 14b § 3 O.p., składając wniosek o wydanie interpretacji w sposób wyczerpujący przedstawił zaistniały stan faktyczny oraz własne stanowisko w sprawie. Jego zdaniem organy obu instancji nie powinny przepisywać całej treści tego wniosku w swoich uzasadnieniach. Istotą sprawy jest "Przedmiot wniosku", wskazany w części E wniosku ORD-IN, który dotyczy art. 22 § 1 pkt 1, art. 22 § 2 pkt 1, art. 67a § 1 pkt. 3 O.p. Są to dwie ścieżki prawne, które pozwalają mu, jako podatnikowi podatku od osób fizycznych, ubiegać się o wydanie pozytywnej interpretacji indywidualnej w sprawie zaniechania pobierania podatku z zysków giełdowych, wykazanych w zeznaniu PIT-38, wynikających z informacji PIT-8C za 2018 r. Tylko ten zakres przepisów prawnych organ I instancji powinien uwzględnić w swoim postanowieniu. Skarżący dodał, że treść wniosku ORD-IN nie jest żądaniem strony, lecz jej prośbą o wydanie interpretacji indywidualnej, natomiast wskazane przez stronę przepisy w części E nie dotyczą obowiązków podatkowych strony, lecz jej praw jako podatnika, co powinno być odnotowane w uzasadnieniu. Skarżący wniósł o rozpatrzenie sprawy jako mataczenie przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wniósł o jej odrzucenie, z powodu złożenia skargi po terminie. Organ wskazał, że trzydziestodniowy termin do złożenia skargi upłynął w dniu 7 stycznia 2020r., natomiast skarga do organu wpłynęła w dniu 8 stycznia 2020r. Co prawda skarżący nadał przesyłkę zwierającą skargę w dniu 5 stycznia 2020r. w placówce InPost S.A., lecz operator ten nie ma statusu operatora wyznaczonego. Organ wywiódł dalej, że w myśl art.83 § 3 P.p.s.a., dla zachowania terminu konieczne było oddanie skargi w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012r. Prawo pocztowe (Dz.U. z 2018r., poz.2188 ze zm.). Operatorem takim jest – zgodnie z decyzją Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] czerwca 2015r. – Poczta Polska S.A. Organ uznał, że datą złożenia skargi w niniejszej sprawie nie jest dzień nadania przesyłki w placówce In Post S.A. lecz dzień wpływu skargi do organu. Organ powołał się w tym zakresie na wiążącą moc uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2015r. sygn. akt I OPS/15. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień, bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: P.p.s.a.), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W świetle art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje, m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie oraz pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a P.p.s.a.). Na wstępie Sąd stwierdza, że nie uwzględnił zawartego w odpowiedzi na skargę wniosku Dyrektora KIS o odrzucenie skargi z powodu jej wniesienia po terminie. Powoływany przez organ przepis art.83 § 3 P.p.s.a. stanowi, że oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012r. – Prawo pocztowe albo placówce pocztowej operatora świadczącego usługi powszechne w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, albo polskim urzędzie konsularnym, jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. Pierwszym operatorem wyznaczonym została Poczta Polska S.A. na podstawie art.178 § 1 ustawy - Prawo pocztowe i pełni tę funkcje obecnie (aż do 2025r), zgodnie z decyzją Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej. Ustawa – Prawo pocztowe wdrożyła do polskiego porządku prawnego dyrektywę 2008/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lutego 2008 r. zmieniającą dyrektywę 97/67/WE w odniesieniu do pełnego urzeczywistnienia rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty (Dz. Urz. UE L 52 z 27.02.2008, s. 3, ze zm.). Sąd nie kwestionuje, że w dniu 19 października 2015r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów podjął uchwałę w sprawie o sygn. akt I OPS 1/15, której teza brzmi: "Oddanie przed upływem przewidzianego prawem terminu pisma procesowego, w sprawie sądowoadministracyjnej, w polskiej placówce pocztowej innego operatora niż operator wyznaczony w rozumieniu art. 83 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) w zw. z art. 178 ust. 1 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2012 r., poz. 1529) nie skutkuje zachowaniem terminu w sytuacji, gdy pismo dostarczono sądowi po jego upływie". Nie negując wiążącej mocy uchwał Naczelnego Sądu Administracyjnego, orzekający obecnie Sąd dostrzega, że stanowisko wyrażone w powołanej uchwale jest nie do pogodzenia z późniejszym orzeczeniem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W wyroku z dnia 27 marca 2019r. w sprawie C-545/17 Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej stwierdził, że: "Artykuł 7 ust.1 zdanie pierwsze w zw. z art.8 dyrektywy 97/67/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997r. w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/6/WE z dnia 20 lutego 2008r. należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on przepisowi prawa krajowego, który uznaje za równoznaczne z wniesieniem pisma procesowego do danego sądu jedynie złożenie takiego pisma w placówce pocztowej jednego operatora wyznaczonego do świadczenia usługi powszechnej, i to bez obiektywnego uzasadnienia opartego na względach porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego". Powyższe orzeczenie zapadło na skutek pytania prejudycjalnego skierowanego przez Sąd Najwyższy, wobec wątpliwości dotyczących interpretacji przepisu art.165 § 2 k.p.c., którego treść jest co do istoty zbieżna z przepisem art.83 § 3 P.p.s.a. W obu tych przepisach ustawodawca uznaje oddanie pisma m.in. w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu Prawa pocztowego, za równoznaczne z wniesieniem go do danego sądu. W powołanym wyroku TSUE podniósł m.in., że przepis prawa krajowego, w sytuacji gdy dotyczy usługi przesyłki pism procesowych do sądu, należy uważać za dotyczący świadczenia usług pocztowych w rozumieniu art.7 ust.1 zdanie pierwsze w zw. z art.2 pkt 1 i 6 zmienionej dyrektywy (teza 58). W tej sytuacji nie ma wątpliwości co do konieczności zastosowania wykładni wynikającej z orzeczenia TSUE, który dotyczy właśnie wykładni art.7 ust.1 dyrektywy. Jednocześnie z orzeczenia tego wynikają wskazania nie dające się pogodzić ze stanowiskiem wyrażonym w uchwale NSA o sygn. akt I OPS 1/15. W takiej sytuacji, co do zasady sąd orzekający powinien zwrócić się do poszerzonego składu NSA o podjęcie nowej uchwały w trybie określonym w art.269 § 1 P.p.s.a. Jednakże orzekający obecnie Sąd podziela pogląd wyrażony w orzecznictwie, m.in. w wyroku NSA z dnia 27 czerwca 2013r. sygn. akt I FSK 720/13 (Legalis), że należy odstąpić od wszczęcia procedury przewidzianej przez art. 269 § 1 P.p.s.a., uznając za niecelowe kierowanie do poszerzonego składu NSA występującego w sprawie niniejszej, jak i w wyroku TSUE, zagadnienia prawnego dotyczącego interpretacji dyrektywy unijnej. Zgodnie bowiem z art. 267 TFUE tylko Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest uprawniony do dokonywania interpretacji prawa unijnego, w tym dyrektyw, zaś ewentualny poszerzony skład dokonując wykładni art. 83 § 3 P.p.s.a., byłby zobowiązany również do uwzględnienia interpretacji przepisów dyrektywy pocztowej, zawartej w wydanym wyroku TSUE. W świetle powyższego Sąd uznał za niezasadne twierdzenie, że złożenie pisma w placówce pocztowej operatora publicznego jakim jest InPost S.A., nie jest równoznaczne z wniesieniem pisma do sądu. Oznacza to, że skargę w niniejszej sprawie należało uznać za wniesioną w dniu 5 stycznia 2020r., czyli w terminie. Istotą sporu w niniejszej sprawie była zasadność odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej w stosunku do przedstawionego przez wnioskodawcę zdarzenia. Zdaniem skarżącego opisane we wniosku zdarzenie dotyczyło możliwości skorzystania przez niego z prawa do zaniechania pobierania podatku z zysków giełdowych, wykazanych w zeznaniu PIT-38, wynikających z informacji PIT-8C za 2018 r., w oparciu o przepisy art. 22 § 1 pkt 1, art. 22 § 2 pkt 1, art. 67a § 1 pkt. 3 O.p. Natomiast zdaniem Dyrektora KIS przedmiotem wniosku było w istocie zagadnienie dotyczące postępowania organów podatkowych w zakresie przyznanych im kompetencji. W ocenie Sądu, rację w zaistniałym sporze należało przyznać organowi interpretacyjnemu. Na podstawie art. 14b § 1 O.p., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje w indywidualnej sprawie pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Z treści tego przepisu wynika, że przedmiotem wykładni dokonywanej przez organ mogą być jedynie przepisy prawa podatkowego. Pod tym pojęciem należy rozumieć, zgodnie z treścią art. 3 pkt 2 O.p., przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych. Z kolei w myśl art. 3 pkt 1 O.p. przez "ustawy podatkowe", rozumie się ustawy dotyczące podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych określających podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujących prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich. Dla określenia zakresu przedmiotowego interpretacji istotna również jest treść art.14b § 2a O.p., zgodnie z którym, wniosek o interpretację indywidualną nie może dotyczyć przepisów prawa podatkowego regulujących właściwość oraz prawa i obowiązki organów podatkowych oraz organów kontroli skarbowej. Z art. 14b § 3 O.p. wynika, że składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Należy przy tym zgodzić się z poglądem wyrażanym w orzecznictwie, że zapytanie interpretacyjne wnioskodawcy stanowi w istocie rzeczy pytanie o zasadność możliwości subsumcji stanu faktycznego pod wskazane przepisy prawa, w razie potrzeby objęte wykładnią wnioskodawcy, a następnie organu interpretacyjnego (por. wyrok NSA z dnia 7 czerwca 2016r., II FSK 1477/14 – http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie organ podatkowy odmówił wszczęcia postępowania w sprawie interpretacji indywidualnej, podając za podstawę swego rozstrzygnięcia art. 165a § 1 w zw. z art. 14h O.p. Z uwagi na specyfikę postępowania interpretacyjnego w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że użyty w art. 165a § 1 O.p. termin "z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte" dotyczy m.in. sytuacji, w których: przedmiotem wniosku jest interpretacja przepisów innych niż przepisy prawa podatkowego; przedmiotem wniosku jest interpretacja przepisów prawa podatkowego w sprawach pozostających poza zakresem przedmiotowym upoważnienia organu wydającego interpretacje indywidualne; wydanie interpretacji indywidualnej wymagałoby w istocie poddania ocenie (zinterpretowania) stanu faktycznego, a nie przepisu prawa podatkowego (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 2 grudnia 2008 r., sygn. akt I SA/Po 1228/08, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 4 lutego 2009 r., sygn. akt I SA/Ol 551/08 i wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 18 sierpnia 2015 r., sygn. akt I SA/Bd 609/15). Mając na uwadze treść art. 14b § 1 i § 3 O.p. należy wskazać, że organ podatkowy jest związany przedstawionym we wniosku zdarzeniem przyszłym i sformułowaną na jego podstawie oceną prawną takiego zdarzenia. Organ nie może więc wykraczać poza granice sprawy przedstawionej we wniosku, ani też dokonywać oceny zagadnień nie przedstawionych w żądaniu o wydanie interpretacji indywidualnej. Z treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że ocena organu o braku podstaw do merytorycznego rozpatrzenia sprawy została oparta na stanowisku, że zagadnienie budzące wątpliwości wnioskodawcy wykraczało poza ramy postępowania interpretacyjnego, jako że nie dotyczyło przedmiotu, podmiotu, powstania zobowiązania podatkowego, podstawy opodatkowania, czy rozliczenia podatku. Przywołane przez skarżącego w zapytaniu przepisy dotyczą kompetencji właściwego ministra oraz uprawnień organów podatkowych do stosowania w określonych sytuacjach ulg podatkowych. Przepis art. 22 § 1 pkt 1 O.p. stanowi, że minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia, w przypadkach uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym interesem podatników zaniechać w całości lub w części poboru podatków, określając rodzaj podatku, okres, w którym następuje zaniechanie, i grupy podatników, których dotyczy zaniechanie. Z kolei, w myśl art. 22 § 2 pkt 1 ww. ustawy, organ podatkowy, na wniosek podatnika, może zwolnić płatnika z obowiązku pobrania podatku, jeżeli: pobranie podatku zagraża ważnym interesom podatnika, a w szczególności jego egzystencji. Natomiast przepis art. 67a § 1 pkt 3 O.p. stanowi, że organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. W myśl art. 14b § 2a pkt 1 O.p., przedmiotem wniosku o interpretację indywidualną nie mogą być przepisy prawa podatkowego regulujące właściwość, uprawnienia i obowiązki organów podatkowych. Istotą prowadzonego postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnych w trybie art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa jest bowiem interpretacja przepisów prawa podatkowego, regulujących prawa i obowiązki podatników, nie zaś interpretacja przepisów regulujących uprawnienia organów podatkowych. Z powyższego wynika, że skarżący domagał się udzielenia interpretacji przepisów regulujących uprawnienia ministra właściwego do spraw finansów publicznych w zakresie zaniechania w całości lub w części poboru podatków w drodze rozporządzenia (art. 22 § 1 O.p.) oraz organów podatkowych w zakresie zwolnienia płatnika na wniosek podatnika z obowiązku poboru podatku oraz w zakresie umorzenia przez organ podatkowy na wniosek podatnika w całości lub w części zaległości podatkowych, odsetek za zwłokę i opłaty prolongacyjnej (art. 22 § 2 pkt 1 i art. 67a § 1 pkt 3 ww. ustawy). W ocenie Sądu słuszne jest stanowisko Dyrektora KIS, że zasadność podjęcia wobec skarżącego rozstrzygnięć na podstawie powołanych przepisów, nie leży w kompetencji Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, lecz pozostaje w gestii organów wymienionych w tych przepisach. Zatem wydając interpretację w tak określonym zakresie, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej rozstrzygnąłby w zakresie zastrzeżonym dla innych organów i w odrębnym trybie. Słusznie też wskazał organ, że zastosowanie się przez wnioskodawcę do uzyskanej interpretacji (tj. zachowanie się w sposób wskazany w niej jako prawidłowy) jest możliwe wyłącznie wówczas, gdy dotyczy ona przepisów adresowanych do wnioskodawcy (zainteresowanego), zawierających normy wskazujące na obowiązek bądź prawo zachowania się zainteresowanego w określony przez ustawodawcę sposób. Natomiast przepisy prawa podatkowego regulujące właściwość, uprawnienia i obowiązki organów podatkowych nie są stosowane przez podatników. Strona nie mogłaby zatem zastosować się do żądanej "interpretacji" dotyczącej przepisów stosowanych przez organy. Tym samym, rozstrzygnięcie to nie mogłoby pełnić funkcji ochronnej, o której mowa w art. 14k-14na O.p. Jednocześnie, nie wiązałoby w żaden sposób ministra właściwego do spraw finansów publicznych, ani właściwych dla strony organów podatkowych. Zasadnie zatem wywiódł organ, że merytoryczne rozpatrzenie wniosku wykraczałoby poza uprawnienia przysługujące mu w ramach postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Oznacza to, że zaistniała przesłanka do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia interpretacji indywidualnej na podstawie art.165a O.p., dlatego zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. W związku z powyższym Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.