I SA/Rz 398/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Jarosław Szaro Sędziowie SO del. Piotr Popek / spr./ WSA Krystyna Józefczyk Protokolant specjalista Teresa Tochowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lipca 2015r. sprawy ze skargi "A" S.A. w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2015r. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów egzekucyjnych - oddala skargę - Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu zażalenia O. S.A. w W. (dalej: spółka/skarżąca) na postanowienie Wójta Gminy [...] z dnia [...] lutego 2014r., nr [...], zawierające stanowisko wierzyciela w sprawie zarzutów wobec egzekucji administracyjnej, prowadzonej na podstawie tytułów wykonawczych, wystawionych przez Wójta Gminy [...] w dniu 26 listopada 2013r. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Z akt sprawy wynika, że w toku postępowania egzekucyjnego dotyczącego należności pieniężnej z tytułu podatku od nieruchomości za 2008r., pismem z dnia 18 grudnia 2013r. spółka wniosła następujące zarzuty: - decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] listopada 2013r., nr [...] określającej wysokość zobowiązania podatkowego T. S.A. w W. w podatku od nieruchomości za 2008r. w kwocie 93.147,00 zł, nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności i obowiązek wynikający z tej decyzji nie był wykonalny, - w/w decyzji nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności i egzekucja ustalonej w tej decyzji należności była niedopuszczalna, - egzekucja została podjęta na postawie tytułu wykonawczego, który nie spełnia wymagań określonych w art. 27 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012r., poz. 1015 ze zm.; dalej: u.p.e.a.), - egzekucja została podjęta w zakresie nieistniejącego obowiązku tj. w zakresie odsetek, których wielkość została zawyżona w tytule wykonawczym. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2014r. Wójt Gminy [...] uznał za nieuzasadnione zarzuty w zakresie braku rygoru natychmiastowej wykonalności i braku wymagalności obowiązku wynikającego z ww. decyzji z dnia [...] listopada 2013r. oraz niedopuszczalności egzekucji należności w niej ustalonej. Natomiast zarzut w zakresie zawyżenia odsetek za zwłokę uznał za niedopuszczalny. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że przedmiotem egzekucji jest część należnego od zobowiązanego podatku od nieruchomości za 2008r. w wysokości 93.147,00 zł, gdyż zobowiązany wykonał część zobowiązania w poszczególnych miesiącach 2008 r. w łącznej wysokości 66.327,00 zł. Według organu I instancji niezasadne są twierdzenia zobowiązanego, że zobowiązanie nie istnieje, a należność pieniężna wynikająca z decyzji z dnia [...] listopada 2013r. nie jest wymagalna. Wskazano, że w postępowaniu egzekucyjnym nie ma możliwości badania zasadności dochodzonego obowiązku, zatem kwestia błędnego naliczania odsetek za okres zwłoki z winy organów powinna zostać podniesiona na wcześniejszym etapie postępowania. Zdaniem organu I instancji, wbrew twierdzeniom spółki, decyzja z dnia [...] listopada 2013r. jest ostateczna i wymagalna. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2013r. nadano w/w decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Postanowienie to zostało doręczone stronie w dniu [...] listopada 2013r., a więc już po doręczeniu w/w decyzji, co miało miejsce w dniu [...] listopada 2013r. Za nieuzasadniony organ I instancji uznał również zarzut dotyczący doręczenia postanowienia o nadaniu natychmiastowej wykonalności pełnomocnikowi ustanowionemu w postępowaniu podatkowym, który - zdaniem spółki - nie był umocowany do działania w postępowaniu o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności. Zdaniem organu, pełnomocnik ustawiony w postępowaniu podatkowym reprezentował spółkę również w postępowaniu ubocznym o nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Organ I instancji podniósł również, że spółka zarzucając błędy w tytule wykonawczym nie wskazała, w którym z trzech tytułów wykonawczych je popełniono. Podobnie kwestionując wysokość odsetek za zwłokę, spółka nie wskazała okresów, co do których odsetki nie powinny być naliczane, co nie odpowiadało wymogom uzasadnienia zarzutów. Ponadto, zdaniem organu I instancji, do opóźnienia w wydaniu decyzji z dnia [...] lutego 2009r. przyczynił się pełnomocnik spółki. Utrzymując w mocy zaskarżone postanowienie, po rozpoznaniu zażalenia spółki Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało stanowisko organu I instancji stwierdzając, że dokonana przez organ I instancji analiza prawidłowo zebranego materiału dowodowego, zastosowane przepisy prawa procesowego oraz materialnego, a także przywołane orzecznictwo jest prawidłowe i w pełni zasadne. Co do zarzutu spółki w zakresie braku rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Wójta Gminy [...] znak [...] z dnia [... listopada 2013 r. doręczonej zobowiązanemu w dniu 22 listopada 2013 r., określającej wysokość zobowiązania podatkowego T. S.A. w W. w podatku od nieruchomości za 2008 rok w kwocie 93.147,00 zł., organ odwoławczy stwierdził, że ta decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego jest ostateczna i wykonalna. Od powyższej decyzji spółka odwołała się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego i zaskarżona decyzja została utrzymana w mocy. Wskazał ponadto, że postanowieniem Wójta Gminy [...] znak [...] z dnia [...] listopada 2013r., doręczonym zobowiązanemu w dniu 25 listopada 2013r., nadano rygor natychmiastowej wykonalności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] listopada 2013 r. a Samorządowe Kolegium Odwoławczego , po rozpatrzeniu zażalenia na to rozstrzygniecie, postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013 r. znak [...] utrzymało go w mocy. Zauważył organ odwoławczy, że rygor natychmiastowej wykonalności decyzji określającej nadano postanowieniem z dnia [...] listopada 2013r., które doręczono stronie w dniu 25 listopada 2013r., tj. po uprzednim doręczeniu w/w decyzji, które nastąpiło w dniu 22 listopada 2013r. Zdaniem SKO błędny jest zarzut niewłaściwego doręczenia postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji, co potwierdza linia orzecznicza sądów administracyjnych, zgodnie z którą: "W przypadku złożenia pełnomocnictwa do sprawy podatkowej - do akt postępowania podatkowego, będzie ono miało znaczenie procesowo-prawne, również w prowadzonym, jako postępowanie wypadkowe (w czasie i w ramach postępowania podatkowego) postępowaniu o nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności. Doręczenie postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności powinno nastąpić do rąk pełnomocnika ustanowionego i zgłoszonego w postępowaniu podatkowym, dla którego postępowanie w zakresie rygoru natychmiastowej wykonalności jest (tylko) postępowaniem wypadkowym, chyba że pełnomocnictwo to wyłącza udział wskazanego w nim pełnomocnika w ostatnim z wymienionych postępowań" ( tak np. wyrok WSA w Opolu z 16.07.2014r. I SA/Op 430/14, LEX nr 1490072) SKO nie podzieliło również zarzutów dotyczących błędów w tytule wykonawczym, przede wszystkim dlatego, że nie można się do nich było odnieść, jako, że nie wskazano w zażaleniu, w którym z trzech tytułów wykonawczych je popełniono. Organ odwoławczy podtrzymało stanowisko organu I instancji, że kwesta naliczenia wysokości odsetek powinna zostać podniesiona na wcześniejszych etapach postępowania, a takie stanowisko potwierdza linia orzecznicza sądów administracyjnych. Przykładowo Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 11 stycznia 2013r., sygn. III SA/Wa 1609/12 (LEX nr 1326438), rozpatrując zagadnienie podważania merytorycznej zasadności naliczenia przez wierzyciela odsetek od zaległości podatkowej wskazanych jako należne w tytule wykonawczym, stwierdził że. "Odsetki nie mogą być utożsamiane z egzekwowanym obowiązkiem (zaległością podatkową), z którego niewykonaniem przez zobowiązanego są związane oraz którego nieistnienie uzasadnia zarzut z art. 33 pkt 1 u.p.e.a.. Na podstawie art. 33 pkt 10 u.p.e.a. mogą być kwestionowane jedynie wymogi formalne, jakim musi odpowiadać tytuł wykonawczy. W ramach tego zarzutu nie mieści się podważanie merytorycznej zasadności naliczenia przez wierzyciela odsetek od zaległości podatkowej wskazanych jako należne w tytule wykonawczym, w tym okresu, za jaki odsetki te należy naliczyć. Brakiem formalnym tytułu wykonawczego byłoby np. nie wpisanie kwoty odsetek przy jednoczesnym wskazaniu ich stawki i daty, od której należy je naliczać." Ponadto SKO podniósł, że strona, w przypadku kwestionowania wysokości odsetek, zgodnie z art. 72 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa Dz. U. z 2012r. poz. 749, ze zm.; dalej: O.p.) może wystąpić o zwrot nadpłaty. Na postanowienie organu odwoławczego spółka, reprezentowana przez pełnomocnika, złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie: 1) art.33 pkt 1 u.p.e.a. przez zaakceptowanie egzekucji podjętej w zakresie nieistniejącego obowiązku, tj. w zakresie odsetek, których wielkość została zawyżona w tytule wykonawczym, 2) art.33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. przez zaakceptowanie dopuszczalności zastosowania środka egzekucyjnego w sytuacji, gdy obowiązek wynikający z decyzji Wójta Gminy [...] nie był wymagalny, ze względu na to, że decyzji tej nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności, 3) art.33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. przez zaakceptowanie egzekucji podjętej w sytuacji, w której decyzji pierwszoinstancyjnej nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności, co w konsekwencji oznacza, że egzekucja była niedopuszczalna, 4) art.33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. przez uznanie za prawidłowy tytuł wykonawczy, który nie spełnia wymagań określonych w art.27 u.p.e.a. W uzasadnieniu skargi skarżąca zarzuciła, że zasadny był zarzut egzekucji obowiązku nieistniejącego, bowiem Wójt Gminy [...] nie uwzględnił, okresów nienaliczania odsetek, o których mowa w art.54 § 1 pkt 3 i 7 O.p., doprowadzając do wszczęcia egzekucji odsetek z pominięciem okresów, w których nie należało ich naliczać. Skarżąca wskazała, że decyzja organu I instancji została doręczona po upływie 3 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego uchylająca decyzję organu I instancji została doręczona po upływie 2 miesięcy od dnia otrzymania akt przez ten organ, a kolejna decyzja organu I instancji została doręczona po upływie 3 miesięcy od dnia otrzymania akt przez organ I instancji. Zdaniem skarżącej, organ I instancji stwierdzając, że do opóźnienia w zakończeniu postępowania przyczyniła się skarżąca, stwierdzenia tego nie wyjaśnił, ani nie uzasadnił. Skarżąca zarzuciła również, że decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] listopada 2013 r. nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności, gdyż postanowienie w tej sprawie zostało wydane przed doręczeniem tej decyzji, czyli w momencie, kiedy nie weszła ona do obrotu prawnego, co czyni to postanowienie nieskutecznym. Ponadto, postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności zostało doręczone pełnomocnikowi ustanowionemu w postępowaniu podatkowym, który nie został ustanowiony do działania w postępowaniu o nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności, a zatem postanowienie to, jako wadliwie doręczone, nie weszło do obrotu prawnego. Według skarżącej, postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności powinno zostać doręczone samej spółce. W konsekwencji, egzekucja zobowiązania podatkowego ustalonego w decyzji organu I instancji, ze względu na brak nadania rygoru natychmiastowej wykonalności, jest niedopuszczalna. Skarżąca podniosła również, że zgodnie z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. podstawą zarzutu może być niespełnienie wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. Jednym z wymogów tytułu wykonawczego jest zaś wskazanie w nim "treści podlegającego egzekucji obowiązku, podstawy prawnej tego obowiązku oraz stwierdzenia, że obowiązek jest wymagalny, a w przypadku egzekucji należności pieniężnej – także określenia jej wysokości, terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, oraz rodzaju i stawki tych odsetek". Błędne oznaczenie terminów naliczania odsetek za zwłokę i nieprawidłowe określenie ich wysokości, powoduje zdaniem skarżącej, że wymóg określony w art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. nie został zrealizowany. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1259 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wynika, że w przypadku gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Kontrolowane pod tym kątem zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego odpowiada prawu. Przechodząc do meritum sprawy odnieść się wpierw trzeba do stanowiska organów co do uznania za niedopuszczalny zarzutu zobowiązanego opartego o przesłankę z art. 33 pkt 1 u.p.e.a. a tyczącego nieistnienia egzekwowanego obowiązku. Spółka sprecyzowała, że ma tu na myśli wysokość odsetek wskazanych w tytule wykonawczym. Otóż zgodzić się należy ze stanowiskiem organów, że pojęcie "obowiązku", o którym mowa w art. 33 pkt 1 u.p.e.a. nie może być utożsamiane z odsetkami od zaległości podatkowej, ale wyłącznie z obowiązkiem, który jest ustalany bądź określany przez organ podatkowy lub wynika wprost z przepisów prawa i podlega przymusowemu wykonaniu w trybie przepisów u.p.e.a. W niniejszej sprawie postępowanie egzekucyjne prowadzone było w stosunku do spółki celem wyegzekwowania kwoty niezapłaconego podatku od nieruchomości, będącego należnością główną, wynikającą z decyzji wymiarowej organu podatkowego. Strona zaś nie kwestionuje istnienia należności głównej – zaległości w podatku od nieruchomości za 2008 r. Natomiast odsetki za zwłokę są konsekwencją doprowadzenia przez podatnika do powstania zaległości podatkowej (art. 53 O.p.). Nie są one samodzielnym, oderwanym od zaległości podatkowej, świadczeniem i mają charakter akcesoryjny w stosunku do należności głównej, tj. zaległości podatkowej. Za takim stanowiskiem przemawia również brzmienie art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a., który wyraźnie rozgranicza treść obowiązku i jego podstawę prawną oraz określenie wysokości należności pieniężnej od odsetek z tytułu niezapłacenia należności w terminie. W konsekwencji zarzut nieistnienia obowiązku, o którym mowa w art. 33 pkt 1 u.p.e.a. nie może odnosić się do odsetek za zwłokę, a jedynie do samego obowiązku podlegającego egzekucji (tak np. wyrok WSA w Gliwicach z 27 sierpnia 2009 r., I SA/G1 493/09; wyrok WSA w Białymstoku z 11 sierpnia 2010 r.,I SA/Bk 266/10; wyrok WSA w Białymstoku z 13 czerwca 2012 r., I SA/Bk 116/12). Niniejsza sprawa jest o tyle specyficzna, że decyzja Wójta Gminy [...] z dnia [...] listopada 2013 r. określająca wysokość zobowiązania podatkowego skarżącej będącej następcą prawnym T. S.A. w podatku od nieruchomości za 2008 r., stanowiąca tytuł egzekucyjny, rozstrzyga także, co do odsetek od zaległości podatkowej na dzień wydania decyzji. W takiej sytuacji wyłączną drogą do kwestionowania wysokości tych odsetek była droga odwoławcza, z której skarżąca de facto korzystała, lecz tych kwestii – jak podkreślają organy – w zarzutach nie podnosiła. Z tych względów, co do zasady, należy przyznać słuszność organom, że art. 34 § 1a, który znajdzie zastosowanie w tej sprawie, sprzeciwia się dopuszczalności zarzutu kwestionującego w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia. Decyzja Wójta Gminy [...] z dnia [...] listopada 2013 r. określająca wysokość zobowiązania podatkowego w drodze wykorzystania środków odwoławczych przez skarżącą stała ostateczna. Okoliczność wszczęcia egzekucji w stosunku do odsetek obliczonych bez pominięcia okresów, w których nie należało ich naliczyć nie może zatem stanowić podstawy do zgłoszenia zarzutu nieistnienia obowiązku, może być natomiast podstawą zarzutu z art. 33 pkt 10 u.p.e.a. Wymogiem tytułu wykonawczego, w przypadku egzekucji należności pieniężnej, zgodnie z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a., jest m.in. jest określenie jej wysokości, terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, oraz rodzaju i stawki tych odsetek. Jakkolwiek stricte do tego zarzutu podniesionego przez zobowiązanego w piśmie z dnia 18 grudnia 2013 r. wierzyciel, a następnie organ odwoławczy odnieśli się lapidarnie, aczkolwiek kwestię nieuwzględnienia okresów nienaliczania odsetek dostatecznie wyjaśnia zarówno stanowisko wierzyciela jak i zaskarżone postanowienie SKO. Taki stan rzeczy tłumaczy okoliczność, że równie lapidarnie sformułowany jest zarzut zobowiązanego oparty o przepis art. 33 pkt 10 u.p.e.a., który de facto sprowadza się do przytoczenia treści wskazanego przepisu oraz przepisu art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. oraz enigmatycznego stwierdzenia, że egzekucja została wszczęta na podstawie tytułu wykonawczego, który nie spełnia wymagań określonych w art. 27 u.p.e.a. Zobowiązany nie uwzględnił także, że postepowanie egzekucyjne toczy się na podstawie trzech tytułów wykonawczych [...], nie precyzując, który tytuł wykonawczy nie spełnia wymagań formalnych i na czym te nieprawidłowości konkretnie polegają. Tym niemniej organy w niniejszej sprawie odniosły się do okoliczności, które ich zdaniem spowodowały, że w prowadzonym wobec skarżącej postępowaniu podatkowym organy podatkowe przekroczyły terminy przewidziane na załatwienie sprawy, o których mowa w art. 139 § 1 - § 3 O.p., co zgodnie z art. 54 § 1 pkt 3 i pkt 7 O.p. skutkuje tym, że odsetki za okresy wykraczające poza ustawowe terminy załatwienia sprawy nie powinny być naliczane. W tym miejscu dodać jednak należy, że w myśl art. 139 § 4 O. p. do terminów przewidzianych w przepisach § 1-3 nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa podatkowego dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresu opóźnień spowodowanych z nią strony albo z przyczyn niezależnych od organu. Tak więc sam upływ wskazanych wyżej terminów nie przesądza jeszcze tego, że pociągnie to za sobą określone skutki procesowe. Sytuacja taka ma miejsce w przedmiotowej sprawie, gdzie przyczyna przekroczenia terminów jest przedmiotem sporu między stronami, a sąd opowiada się po stronie organów, które dostatecznie wyjaśniły przyczyny niedotrzymania ustawowych okresów, o których mowa w art. 54 § 1 pkt 3 i 7 O.p., na które zobowiązany powołał się w zarzutach w sprawie egzekucyjnej z dnia 18 grudnia 2013 r.. Wierzyciel egzekwowanej należności podniósł i należycie uzasadnił, że wszelkie opóźnienia w załatwieniu sprawy wynikały z działań i zaniechań skarżącej, która utrudniała sprawne prowadzenie postępowania. Słusznie zatem powołały się organy na przepis art. 54 § 2 O.p., z którego mocy wyłącza się zastosowanie przepisów art. 54 § 1 pkt 3 i pkt 7 O.p. W związku z tym obciążenie skarżącej obowiązkiem zapłaty odsetek za opóźnienie, za cały czas trwania postępowania podatkowego jest prawidłowe i odpowiada prawu. Jeszcze raz podkreślenia wymaga, że dla tej konstatacji znaczenie ma również to jakie okresy wskazał zobowiązany w zarzutach z dnia 18 grudnia 2013 r. oraz fakt, że in concreto decyzja określająca stanowiąca tytuł egzekucyjny, odnosiła się także do odsetek od zaległości podatkowej. Nie można się zgodzić też kolejnym z zarzutem skarżącej, że organy nie uwzględniły tego, że decyzji wymiarowej organu I instancji nie nadano skutecznie rygoru natychmiastowej wykonalności, co miałoby jej zdaniem wynikać z faktu wydania postanowienia w tym przedmiocie przed doręczeniem samej decyzji. Przede wszystkim należy podkreślić, że rygor natychmiastowej wykonalności decyzji określającej nadano postanowieniem z dnia [...] listopada 2013r., które doręczono stronie w dniu 25 listopada 2013 r., tj. po uprzednim doręczeniu w/w decyzji, które nastąpiło w dniu 22 listopada 2013 r. Podkreślenia wymaga, że rygor natychmiastowej wykonalności można nadać wydanej decyzji nieostatecznej, a więc takiej, która została podpisana przez uprawnioną osobę, niezależnie od tego czy decyzja ta została już doręczona stronie. Brak jest in concreto podstaw prawnych i faktycznych do wywodzenia wniosku o nieskuteczności nadania rygoru, co czyni skarżąca, utrzymując że w efekcie tego do egzekucji skierowano niewykonalną decyzję. Doręczenie postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowego rygoru decyzji, nastąpiło po doręczeniu samej decyzji i czyniło ją wbrew obawom żywionym przez skarżącą wykonalną. Zresztą podatnik kwestionował w toku instancji także to postanowienie acz nieskutecznie. Jeżeli chodzi zaś o kwestię braku prawidłowości doręczenia postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności pełnomocnikowi strony, który rzekomo nie był umocowany do jej odbioru, to w tym wypadku również nie sposób przychylić się do poglądu skarżącej. Zdaniem sądu, co znajduje ugruntowane oparcie w orzecznictwie sądów administracyjnych, pełnomocnik strony, umocowany do reprezentowania jej w postępowaniu podatkowym, jest także uprawniony do działania w jej imieniu, jeżeli chodzi o wszelkie kwestie związane z tym postępowaniem, także w kwestii nadania rygoru natychmiastowej wykonalności. Wynika to bowiem przede wszystkim z samej istoty tego postępowania, które ma charakter wpadkowy, w stosunku do postępowania podatkowego, brak jest więc podstaw do stwierdzenia, że jest ono od niego odrębne w stopniu powodującym konieczność posiadania dodatkowego umocowania do działania w jego trakcie. Pełnomocnik skarżącej był umocowany do działania w imieniu skarżącej w całym postępowaniu podatkowym, jego legitymacja procesowa nie zawierała ograniczenia dotyczącego kwestii związanych z postepowaniem o nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności, a ponadto pełnomocnik nie kwestionował swojego umocowania w tym zakresie, o czym świadczy chociażby fakt, że złożył zażalenie na postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności. Sąd w pełni podziela w tej mierze zapatrywanie prawne wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 stycznia 2014 r. sygn. akt II FSK 718/2013. Zgodnie z tym poglądem pełnomocnik strony ustanowiony w postępowaniach dla ustalenia lub określenia wysokości zobowiązania podatkowego, będzie upoważniony do działania w postępowaniu o nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności, chyba że pełnomocnictwo stanowić będzie inaczej. Mając to wszystko na uwadze, wobec bezzasadności skargi, Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 151 p.p.s.a.