I SA/Rz 454/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Piotr Popek /spr./ Sędzia WSA Grzegorz Panek Asesor WSA Jacek Boratyn Protokolant ref. Anna Kotowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2018 r. sprawy ze skargi J.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego w podatku od nieruchomości za 2018 rok 1) oddala skargę, 2) przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na rzecz adwokata [...] – Kancelaria Adwokacka w [...] kwotę 221,40 (słownie dwieście dwadzieścia jeden złotych 40/100) złotych w tym 41,40 (czterdzieści jeden złotych 40/100) złotych podatku od towarów i usług tytułem wynagrodzenia pełnomocnika z urzędu. Przedmiotem skargi J. K. (dalej: skarżący/podatnik) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej SKO lub Kolegium) z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] wydaną w przedmiocie ustalenia łącznej wysokości zobowiązania pieniężnego w podatku od nieruchomości za 2018 r. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz z akt sprawy wynika, że organ I instancji na podstawie danych z ewidencji gruntów oraz deklaracji podatkowej na 2017 r. (INRL-1) ustalił wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego poprzez pomnożenie przedmiotu opodatkowania – jego powierzchnię razy stawka podatku, wynik poszczególnych działań doprowadził do następujących wyliczeń: budynek mieszkalny o pow. [...] m2 53,00 zł, budynek mieszkalny o pow. [...] m2 - 17,14 zł, budynek pozostały o pow. [...] m2 - 116,55 zł, grunty pozostałe [...] m2 - 330,83 zł, co daje łączną kwotę 518,00 zł. Wójt Gminy wyjaśnił, że podstawą wyliczeń obok ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 716) stanowiły także przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2017 r. poz. 2101 ze zm., dalej P.g.k.). W odwołaniu, Podatnik podniósł, że nie zgadza się z wydanym rozstrzygnięciem z uwagi na zakwestionowanie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Wskazał na liczne braki w dokumentach dotyczących przedmiotowej sprawy, a to brak pism które kierował do Urzędu Gminy i wyroków wydanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie. Pokreślił, że organy orzekając w jego sprawie notorycznie wskazują w swych decyzjach drugiego użytkownika gruntów, który "się wycofał i nie mieszka pod wskazanym adresem", przy czym zwracał się on już wielokrotnie do różnych organów celem uregulowania spraw dotyczących użytkowanych przez niego nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją opisaną jak na wstępie z dnia [...] kwietnia 2018 r. – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnienie Kolegium wskazało, że z dokumentów zalegających w aktach sprawy - wypisu z rejestru gruntów wynika, że Podatnik i jego współmałżonka posiadają użytkowanie wieczyste nieruchomości przyjętych do opodatkowania. W ocenie organu odwoławczego, prawidłowo organ I instancji ustalił podstawę wymiaru podatku od nieruchomości w oparciu o dane zawarte w ewidencji gruntów. SKO zwróciło uwagę, że jeżeli J. K. kwestionuje zgodność danych wynikających z ewidencji gruntów ze stanem faktycznym, to powinien najpierw wystąpić o ich korektę, a następnie w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji - wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych w oparciu o ewidencję gruntów i budynków. Organ odwoławczy wyjaśnił, że stwierdzenie naruszenia prawa w w/w zakresie, nie mogą odnieść skutku w przedmiotowym postępowaniu, gdyż w zakres postępowania podatkowego nie wchodzi wprowadzenie zmian i uaktualnienie ewidencji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło również, że z zalegającego w aktach sprawy wypisu z rejestru gruntów wynika, że J. K. i K. K. posiadają w użytkowaniu wieczystym działkę nr [...] o powierzchni [...] m2. W oparciu o posiadane dane organ może ustalić osobę podatnika, na którego nakłada obowiązek podatkowy. Bez znaczenia jest również okoliczność, czy właściciel, użytkownik zamieszkuje daną nieruchomość, czy też jest pod jej adresem zameldowany. SKO w odniesieniu do twierdzeń Skarżącego o dokonanych zgłoszeniach do różnych urzędów o nieprawidłowo przeprowadzonej modernizacji wyjaśniło, że zgodnie z art. 21 ust. 1 P.g.k., podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Organy podatkowe nie mogą zatem dokonywać samodzielnych ustaleń co do wielkości gruntu, czy kwestii dotyczących prawa własności gruntu. Od tej reguły, wynikającej z treści ww. przepisu, nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów. Dopóki dane te nie zostaną zmienione, organy podatkowe mają obowiązek wyliczania podatku oraz przyjmowania właściciela gruntu na ich podstawie i nie są władne do kwestionowania, czy korygowania zapisów ewidencji gruntów i budynków. J. K. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję SKO z dnia [...] kwietnia 2018 r. Z jej treści wynika, że nie zgadza się a zapadłym rozstrzygnięciem i domaga się jego uchylenia. W emocjonalnym w treści uzasadnieniu skargi, skarżący wskazał na liczne, toczące się wcześniej postępowania administracyjne i zapadające w sądach administracyjnych wyroki. Wyraził dezaprobatę dla dotychczas przeprowadzanych czynności w poszczególnych postępowaniach obciążając prowadzących je urzędników zarzutem niekompetencji. Ustanowiona w sprawie pełnomocnik z urzędu podtrzymując skargę, podniosła, że dla skarżącego, najbardziej istotne jest to, że dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków nie są prawdziwe, i w związku z tym podjął starania o ich zmianę. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sad Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej: P.p.s.a.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonych decyzji wykazało, że skarga nie zasługują na uwzględnienie. Analiza skargi oraz akt sprawy administracyjnej dowodzi, że skarżący w zasadzie kwestionuje wysokość udziałów w użytkowaniu wieczystym działki ew. o pow. [...] ha, a co za tym idzie wielkość podstawy opodatkowania posiadanego w związku z tym gruntu. Dobitnie wskazuje na to treść notatki służbowej spisanej w dniu [...] lipca 2017 r. (k. 12 akt administracyjnych organu I instancji) w Urzędzie Gminy. Dokonując ustaleń odnośnie tego przedmiotu opodatkowania organy orzekające w sprawie prawidłowo oparły się m.in. na danych wynikających z ewidencji gruntów (wypis k. 7 w/w akt). Zgodnie bowiem z art. 21 ust. 1 P.g.k. podstawą planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki państwowej i gospodarki gruntami, powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Z przywołanego wypisu wynika zaś, że skarżący jest współużytkownikiem udziału w wysokości [...] użytkowania wieczystego nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa. Z cytowanego wyżej przepisu art. 21 ust. 1 P.g.k. tego wynika, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym również w postępowaniu podatkowym. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów. Zatem z mocy powyższego przepisu organ podatkowy ustalając wymiar podatku jest zobowiązany uwzględniać dane wynikające z tej ewidencji. Dopóki dane te nie zostaną zmienione w stosownym trybie, dopóty organ podatkowy będzie zobowiązany uwzględniać je przy ustalaniu wymiaru podatku. To właśnie przeciwne zachowanie organu, a więc przyjęcie danych innych, niż wynikające z ewidencji gruntów i budynków, byłoby działaniem sprzecznym z prawem, gdyż naruszałoby wskazany wyżej przepis art. 21 ust. 1 P.g.k. Pogląd o wiążącej mocy powyższego przepisu dla ustalenia wysokości podatku utrwalony jest w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2010r. sygn. akt II FSK 1243/08, z dnia 26 czerwca 2013 r., sygn. akt II FSK 2043/11, z dnia 4 sierpnia 2017 r., sygn. akt II FSK 897/17 ) i Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni go podziela. Słusznie zatem stwierdziło Kolegium w niniejszej sprawie, że dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków są dla organów podatkowych wiążące, a ich podważenie bądź zmiana mogą nastąpić w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi organami administracji. Stanowisko takie zgodne jest z linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego, z której jednoznacznie wynika, że to podatnik powinien doprowadzić do zgodności zapisów w ewidencji gruntów i budynków z rzeczywistym stanem dotyczącym posiadanych przez siebie nieruchomości, o ile takie różnice zachodzą (np. wyroki NSA z dnia 11 lipca 2012r., sygn. akt II FSK 2632/10, z dnia 8 maja 2002 r. sygn. akt III SA 2466/01, dost. CBOIS). Stan ewidencyjny nieruchomości stanowiącej przedmiot opodatkowania jest niesporny. Ze znajdującego się w aktach wypisu z rejestru gruntów dla jednostki rejestrowej: [...] obręb [...] oraz deklaracji składanych przez podatnika wynika, że J. K. oraz K. K. są użytkownikami wieczystymi nieruchomości oznaczonej jako dz. ew. nr [...] o pow. [...] ha, sklasyfikowana jak tereny przemysłowe (Ba), na którym posadowiony jest budynek mieszkalny o pow. [...] m2, budynek mieszkalny o pow. [...] m2, budynek pozostały o pow. [...] m2 oraz grunt pozostały o pow. [...] m2. Wskazać również należy, że wysokość łącznego zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2018 r. w sposób prawidłowy została ustalona na podstawie uchwały nr [...] Rady Gminy z dnia [...] października 2017r. w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Podkarpackiego poz. 3911). W ocenie Sądu podnoszone przez Skarżącego okoliczności nie mają wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego, dopóki nie znajdą odzwierciedlenia w ewidencji gruntów i budynków. Do tego czasu organ podatkowy będzie obowiązany ustalić wysokość zobowiązania podatkowego na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Sąd na rozprawie nie uwzględnił wniosku pełnomocnika Skarżącego o zawieszenia postępowania sądowego, do czasu zakończenia postepowania administracyjnego mającego na celu doprowadzenie do zgodności z rzeczywistym stanem nieruchomości danych w ewidencji gruntów. Podkreślenia wymaga, że nawet gdyby takie zmiany zostały dokonane zgodnie z oczekiwaniem skarżącego, choć według deklaracji jego pełnomocnika zapadłe rozstrzygnięcia nie są dla niego z tej perspektywy korzystne, zmiany stają się wiążące dla organu dopiero z chwilą powiadomienia o dokonanych zmianach w ewidencji gruntów i budynków przez właściwego starostę. W myśl § 49 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków z dnia 29 marca 2001r. (Dz.U. z 2016r., poz. 1034 ze zm.), o dokonanych zmianach w danych ewidencyjnych starosta zawiadamia organy podatkowe - w przypadku zmian danych mających znaczenie dla wymiaru podatków: od nieruchomości, rolnego i leśnego. Do tego czasu ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym i tymi danymi organ podatkowy jest związany. Z przedstawionych względów, Sąd uznał postępowanie organów podatkowych i wydane rozstrzygnięcie za zgodne z prawem, dlatego na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Stosownie do art. 250 § 1 P.p.s.a., wyznaczony – na zasadzie prawa pomocy, adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1714 ze zm.). W myśl § 21 ust. 1 pkt 1 lit. a) w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna – opłata jest obliczana na podstawie § 8. W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest decyzja określająca wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego w podatku od nieruchomości w wysokości 518,00 zł, stąd też na podstawie § 8 pkt 2 opłata ta wynosi 180 zł, i na podstawie § 4 ust. 3 ulega ona podwyższeniu o kwotę podatku od towarów i usług, którego stawka - zgodnie z art. 41 i art. 146a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1221) wynosi 23 %. Łączna kwota wynagrodzenia dla adwokata wyniosła 221,40 zł.