I SA/Rz 462/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Popek po rozpoznaniu w dniu 18 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W. R. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności skarżącego jako byłego Prezesa Zarządu "A" spółka z o.o. w H. za zaległości w podatku od towarów i usług za miesiące: luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec i grudzień 2011 r. oraz marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec i sierpień 2012 r. - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. I SA/Rz 462/17 Uzasadnienie W skardze na opisaną w sentencji decyzję, skarżący W. R. zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania uzasadniając, że ewentualne wykonanie zaskarżonej decyzji zrodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w stosunku do jego osoby i jego rodziny. Dodał, że uwzględnienie jego wniosku o wstrzymanie jest konieczne celem zabezpieczenia interesów skarżącego oraz rodziny. Wskazał, że nie posiada dochodów i oszczędności, które pozwoliłyby mu na zapłatę ustalonego w decyzji zobowiązania podatkowego. Uzasadniał dalej, że ewentualne wszczęcie postępowania egzekucyjnego spowoduje istotny i trudny do odwrócenia uszczerbek w utrzymaniu koniecznym dla niego oraz rodziny. Na uzasadnienie wniosku wskazał również, że utrzymuje się wyłącznie z wynagrodzenia za pracę w wysokości 2780 zł netto. Jest osobą schorowaną i leczy się regularnie. Na leki i rehabilitację ponosi koszty w wysokości 300 zł, a jego wynagrodzenie konsumowane jest przez wydatki na najpotrzebniejsze potrzeby. Dodał, że nie ma możliwości poczynienia jakichkolwiek oszczędności, a zobowiązanie podatkowe w porównaniu do uzyskiwanych dochodów jest stosunkowo niskie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) dalej zwanej: "Ppsa", Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Udzielenie ochrony tymczasowej może dotyczyć takich aktów, które podlegają wykonaniu, dobrowolnemu lub przymusowemu, i wymagają wykonania, a które w ten sposób prowadzą do zmiany pewnej sytuacji faktycznej i prawnej. Wniosek skarżącego powinien być należycie umotywowany, jakkolwiek, mając na względzie postanowienie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2014 r. sygn. II FPS 9/13, Sąd powinien uwzględnić także materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy. Zaznaczyć jednak należy, że Sąd administracyjny, co do zasady orzeka tylko na podstawie akt sprawy i nie prowadzi własnego postępowania dowodowego. Takie bowiem granice wyznaczają przepisy art. 133 § 1 i art. 106 § 3 Ppsa. Rozpoznanie wniosku odbywa się natomiast bez badania zasadności skargi. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy i może mieć zastosowanie wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. W składanym wniosku wnioskodawca powinien przedstawić okoliczności, które - jego zdaniem - świadczą o konieczności udzielenia mu tymczasowej ochrony oraz uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Wnioskodawca jest bowiem zobowiązany nie tylko do wskazania przedmiotowych przesłanek, ale i do wykazania, że warunki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu czy czynności rzeczywiście zachodzą (por. np. postanowienia NSA z dnia 23 kwietnia 2014r., sygn. akt II FZ 464/14, LEX nr 1452662 oraz z dnia 14 maja 2014r., sygn. akt I OZ 363/14, LEX nr 1464732). Odnosząc się do okoliczności niniejszej sprawy, zdaniem Sądu, nie ma podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż podane przez skarżącego argumenty, przemawiające - według niego - za zasadnością wniosku, nie zostały w żaden sposób uprawdopodobnione. Twierdzenia skarżącego, że natychmiastowe wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do następstw trudnych do odwrócenia, a kwota zobowiązania podatkowego stanowi dla niego duże obciążenie finansowe, nie zostały poparte żadnymi dokumentami obrazującymi jego sytuację finansową, które pozwoliłyby Sądowi na merytoryczną ocenę wniosku. Ogólnikowe twierdzenia, bez szerszego uzasadnienia i stosownych dokumentów, nie mogą stanowić podstawy do pozytywnego dla wnioskodawcy rozpoznania wniosku. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 Ppsa, orzeczono jak w sentencji.