I SA/Rz 534/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Piotr Popek /spr./ Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska Asesor WSA Jacek Boratyn Protokolant sekr. sąd. Anna Kotowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2019 r. sprawy ze skarg "A." spółka z o.o. w T. oraz "B. " S.A. w T. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargi. Przedmiotem skarg "A" Sp. z o.o. oraz "B" S.A. jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] (dalej DIAS) z dnia [...] maja 2018 r. nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało oparte o następujące okoliczności faktyczne i prawne. W dniu [...] lipca 2015 r. w Oddziale Celnym - na wniosek "B" S. A. (jako głównego zobowiązanego) na podstawie dokumentu tranzytowego nr[...] objęto procedurą tranzytu towar – środki ochrony roślin w ilości 24 990 kg. Towar miał być dostarczony do urzędu celnego przeznaczenia [...]) do dnia [...] maja 2015 r. W dniu [...] kwietnia 2015 r. urząd przeznaczenia został zmieniony z [...] na [...]. Tenże ostatni wysłał w systemie NCTS komunikat IE045 "zawiadomienie o zamknięciu operacji tranzytowej". Za pismem z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] Wydział Międzynarodowej Pomocy Administracyjnej Izby Celnej przekazał pismo administracji celnej Bułgarii informujące, że operacje tranzytowe, m.in. przedmiotowa operacja tranzytowa, zostały zakończone nieprawidłowo w urzędzie przeznaczenia tj. [...] ([...]) i [...] ([...]). W związku z powyższym organ celny wezwał głównego zobowiązanego do przedstawienia dokumentów potwierdzających przedstawienie przedmiotowego towaru w urzędzie przeznaczenia. W odpowiedzi "B" S. A. poinformowała, że przedmiotowe zgłoszenie zostało przedstawione w urzędzie przeznaczenia i zamknięte w systemie NCTS. Przedmiotowy tranzyt został otwarty na rzecz klienta tj. firmy "A". Wyjaśniono, że urząd celny nie chciał potwierdzić dowodów alternatywnych, twierdząc, że dowodem dla firmy jest zamknięcie w systemie NCTS i komunikat IE45, który posiadają do przedmiotowej operacji tranzytowej. W kończącej postępowanie celne w przedmiocie długu celnego decyzji z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego (dalej NUC) określił prawnie należną kwotę wynikająca z długu celnego, powstałego w związku z usunięciem spod dozoru celnego towaru w postaci: środków ochrony roślin w ilości 24 990 kg, określając wysokość zobowiązania w łącznej kwocie 36 882,00 zł. Mając na uwadze solidarną odpowiedzialność dłużników ustaloną w postępowaniu celnym, organ celny uznał: firmę "B" S. A. z siedzibą w O., firmę "C" oraz firmę "A" Sp. z o.o. z siedzibą w P., za podatników odpowiadających solidarnie w zakresie podatku VAT. W konsekwencji rozstrzygnięć jakie zapadły w sprawach długu celnego, organ I instancji decyzją opisaną jak na wstępie, stwierdził powstanie obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług na dzień [...] kwietnia 2015 r., w związku z powstaniem długu celnego w stosunku do towaru w postaci: środki ochrony roślin w ilości 24 990 kg oraz określił kwotę podatku od towarów i usług z tytułu importu w/w towaru w wysokości 52 127,00 zł. Za solidarnych dłużników zostali uznani: "B" S. A. z siedzibą w O. - główny zobowiązany, "C" - przewoźnik towaru objętego procedurą tranzytu oraz "A" Sp. z o.o. z siedzibą w P. - zleceniodawca tranzytu i prowadzący magazyn czasowego składowania. Od powyższej decyzji spółka "A" Sp. z o.o. wniosła odwołanie, po rozpatrzeniu którego, powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] maja 2018 r., organ II instancji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy powołując się na brzmienie przepisów art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 19a ust. 9, art. 17 ust. 1 pkt 1, art. 30b ust. 1, art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011 r. poz. 1054 ze zm., dalej: ustawa o VAT) podzielił stanowisko organu I instancji, że w niniejszej sprawie zdarzeniem powodującym powstanie obowiązku podatkowego było powstanie długu celnego, w związku z usunięciem spod dozoru celnego środków ochrony roślin. DIAS wskazał, że zarówno dług celny, jak i obowiązek podatkowy, są zobowiązaniami powstałymi z mocy prawa, a rozstrzygnięcie w sprawie podatkowej wynika i jest powiązane ze sprawą celną, w taki sposób, że prawny byt decyzji podatkowej uzasadniony jest funkcjonowaniem w obrocie prawnym decyzji celnej, której ustalenia mają wpływ na wymiar podatku. Z uwagi zatem na rozstrzygnięcie jakie zapadło w przedmiocie długu celnego, organ odwoławczy uznał, że organ I instancji w decyzji z dnia [...] czerwca 2017 r. zasadnie przyjął za podstawę opodatkowania towaru, kwoty stanowiące sumę wartości celnej oraz długu celnego ustalone i określone w decyzji z dnia [...] czerwca 2017 r., która kolejno została utrzymana w mocy decyzją DIAS z dnia [...] maja 2018 r. nr [...]. Organ odwoławczy uznał za bezpodstawne zarzuty odwołania negujące solidarną odpowiedzialność spółki "A" Sp. z o.o., gdyż odpowiedzialność tejże spółki bezpośrednio wynika z przepisu art. 213 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE serii L nr 302 z dnia 19 października 1992 r. ze zm., dalej: WKC) w zw. z art. 17 ust. 1 pkt 1 i art. 38 ust. 1 ustawy o VAT. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.; dalej: O.p.), organ II instancji stwierdził, że odnoszą się one do postępowania w sprawie długu celnego zakończonego ostateczną decyzją DIAS z dnia [...] czerwca 2017 r., w której organ odniósł się do tych zarzutów w obszerny sposób. Gdyby zaś organ ustosunkował się do kwestionowanych podstaw faktycznych i prawych odrębnej decyzji, jako mających wpływ na kwotę podatku, to mogłoby dojść do ponownego załatwienia sprawy z zakresu długu celnego w odrębnej decyzji wydanej w postępowaniu w przedmiocie podatku od towarów i usług z tytułu importu. W skardze na wyżej opisaną decyzję organu odwoławczego Spółka "A", wnosząc o jej uchylenie w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzuciła organom podatkowym rażące naruszenie przepisów postępowania, a to: - art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 122 O.p. poprzez brak dążenia do ustalenia wszystkich okoliczności dla wyjaśnienia stanu faktycznego zaistniałego w niniejszej sprawie, w tym do ustalenia podmiotów ewentualnie uczestniczących w usunięciu towaru spod dozoru celnego, a tym samym brak ustalenia wszystkich dłużników solidarnych, - art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 122 O.p. poprzez rozpatrzenie materiału dowodowego w sposób wybiórczy i dowolny co skutkowało niesłusznym uznaniem za udowodnioną okoliczność, że doszło do zewnętrznej ingerencji w systemy administracji celnej, w sytuacji gdy brak jest jakiegokolwiek dowodu (np. dokumentu w postaci prawomocnego wyroku skazującego), potwierdzających, że doszło do zewnętrznej ingerencji w systemy administracji celnej, - art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 122 O.p. poprzez rozpatrzenie materiału dowodowego w sposób wybiórczy i dowolny co skutkowało niesłusznym uznaniem za udowodnione z przedmiotowym towarem po wykonaniu procedur celnych w Oddziale Celnym w P., wróciło z towarem na teren magazynu firmy "A", gdzie przebywało przez kilka dni i dokonano wyładowania towaru na terenie spółki "A" Sp. z o.o., w sytuacji gdy: - przewoźnik nie złożył dokumentu potwierdzającego ponowne przyjęcie towaru na magazyn spółki "A" Sp. z o.o., - nie przeprowadzono dowodu z zeznań świadków wnioskowanych przez uczestników postępowania – spółkę "A" Sp. z o.o., - istnieją sprzeczności w wyjaśnieniach składanych przez przewoźnika. - art. 122 w zw. z art. 180 § 1 w zw. z art. 188 O.p. poprzez uznanie przez organ II instancji za słuszne oddalenie wniosków dowodowych w postaci zeznań świadków L. B., G. C. oraz W. P. oraz nieuwzględnienie wniosków dowodowych zawartych w odwołaniu od decyzji, w sytuacji gdy dowody te miały kluczowe znaczenia dla rozstrzygnięcie w sprawie, a ich oddalenie stanowiło naruszenie ciążącego na organie obowiązku dążenia do prawdy obiektywnej, - art. 187 § 1 w zw. z art. 122 O.p. poprzez rozpatrzenie materiału dowodowego w sposób wybiórczy i dowolny, co skutkowało niesłusznym uznaniem, że firma "C", działała na zlecenie firmy "A" Sp. z o.o. w sytuacji, gdy organ sam twierdzi, że brak jest pisemnej umowy pomiędzy firmą "A" Sp. z o.o., a ww. firmą przewozową; - art. 233 § 1 pkt 1 O.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy zachodziły przesłanki do uchylenie decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Powyższe uchybienia o charakterze proceduralnym skutkowały zdaniem Skarżącej naruszeniem przepisów prawa materialnego, a to: - art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT w zw. z art. 38 ust. 1 ustawy o VAT w zw. z art. 203 WKC i uznanie, że Skarżąca jest zobowiązana solidarnie do zapłaty podatku od towarów i usług z tytułu importu. W uzasadnieniu Skarżąca podniosła, że organ odwoławczy opierając się na wadliwych ustaleniach poczynionych w sprawie w przedmiocie długu celnego, również dopuścił się tożsamych uchybień o charakterze proceduralnym, które w efekcie przełożyły się na niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego. W ocenie Skarżącej organy w sprawie uchybiły obowiązkowi dążenia do prawdy obiektywnej, który przejawia się w ustaleniu stanu faktycznego zaistniałego w sprawie w sposób niebudzący żadnych wątpliwości i w oparciu o rzetelne i wiarygodne dowody. Powyższe naruszenie doprowadziło do naruszenia art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT w zw. z art. 38 ust. 1 ustawy o VAT w zw. z art. 203 WKC poprzez uznanie Skarżącej za zobowiązaną solidarnie do zapłaty podatku od towarów i usług z tytułu importu. Skargę wniosła również spółka "B" S. A. z siedzibą w O., która zaskarżyła przedmiotową decyzję w całości, podnosząc, że została ona wydana z naruszeniem przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, a to: - art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 122 O.p. poprzez rozpatrzenie materiału dowodowego w sposób wybiórczy i dowolny co skutkowało niesłusznym uznaniem za udowodnione następujących okoliczności: że auto przewoźnika z przedmiotowym towarem po wykonaniu procedur celnych w Oddziale Celnym w P. wróciło z towarem na teren magazynu firmy "A", gdzie przebywało przez kilka dni i dokonano wyładowania towaru na terenie spółki "A" Sp. z o.o., w sytuacji gdy: - przewoźnik nie złożył dokumentu potwierdzającego ponowne przyjęcie towaru na magazyn spółki "A" Sp. z o.o. - nie przeprowadzono dowodu z zeznań świadków wnioskodawczych przez uczestnika postępowania – spółkę "A" Sp. z o.o. - art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 122 O.p. poprzez rozpatrzenie materiału dowodowego w sposób wybiórczy i dowolny, co skutkowało niesłusznym uznaniem, że firma "C" działała na zlecenie firmy "A" Sp. z o.o. w sytuacji, gdy organ twierdzi, że brak jest pisemnej umowy pomiędzy firmą "A" Sp. z o.o., a ww. firmą przewozową, - art. 122 O.p. w zw. z art. 180 § 1 O.p. poprzez uznanie za słuszne oddalenie wniosków dowodowych w postaci zeznań świadków L. B., G. C. oraz W. P. oraz wniosków dowodowych zawartych w odwołaniu od decyzji, w sytuacji gdy dowody te miały kluczowe znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie, a ich oddalenie stanowiło naruszenie ciążącego na organie obowiązku dążenia do prawdy obiektywnej, - art. 233 § 1 pkt 1 O.p. poprzez utrzymaniem w mocy decyzji organu I instancji, w sytuacji gdy zachodziły przesłanki do uchylenia decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżąca spółka podniosła, że powyższe uchybienia o charakterze proceduralnym skutkowały naruszeniem przepisów prawa materialnego, a to: - art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT w zw. z art. 38 ust. 1 ustawy o VAT w zw. z art. 203 WKC i uznanie, że Skarżąca jest zobowiązana solidarnie do zapłaty podatku od towarów i usług z tytułu importu. Podnosząc powyższe Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Argumentacji skargi wniesionej przez "B" S. A. jest tożsama z argumentacją przedstawioną przez "A" Sp. z o.o. W odpowiedziach na skargi Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o ich oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; zwanej dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Natomiast w myśl art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi. Wychodząc z tak zakreślonych granic kontroli sądowej stwierdzić przychodzi, że skargi wniesione przez "A" Sp. z o.o. oraz "B" S.A. nie zasługują na uwzględnienie. Kwestionując zgodność z prawem zaskarżonej decyzji DIAS w przedmiocie podatku od towarów i usług, skarżące spółki podniosły szereg zarzutów, które w większości odnoszą się jednak do rozstrzygnięcia, które zapadło w sprawie celnej, tj. decyzji w przedmiocie określenia prawnie należnych kwot wynikających z długu celnego powstałego w związku z usunięciem spod dozoru celnego towaru w postaci: środków ochrony roślin w ilości 24 990 kg Z uwagi na powyższe stwierdzić należy, podzielając w tej mierze stanowisko organu odwoławczego, że tego rodzaju zarzuty, związane z materią uregulowaną szeroko rozumianym prawem celnym, nie dotyczą w istocie niniejszej sprawy, ani zapadłego w niej rozstrzygnięcia, ograniczającego się do kwestii podatkowych. Podkreślić bowiem należy, że sprawa dotycząca zagadnień związanych z opodatkowaniem podatkiem od towarów i usług z tytułu importu towarów, chociaż powiązana ze sprawami celnymi i będąca ich konsekwencją (konsekwencją zapadłych rozstrzygnięć), ma status odrębnej sprawy, w której właściwe organy stosują przepisy ustawy VAT do ustalonego stanu faktycznego, dokonując wcześniej wykładni tych regulacji. Zaskarżona decyzja organu odwoławczego, jak również utrzymane nią w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, dotyczą określenia należności podatkowych, będących następstwem spraw celnych, w stanie faktycznym, w którym za podatników odpowiadających solidarnie w zakresie podatku VAT uznano: "B" S. A. z siedzibą w O. (główny zobowiązany), "C" (przewoźnik towaru objętego procedurą tranzytu) oraz "A" Sp. z o.o. z siedzibą w P. (zleceniodawca tranzytu i prowadzący magazyn czasowego składowania). Ustalenia dokonane w postępowaniach celnych doprowadziły do orzeczenia o zmianie wartości celnej towaru oraz stawki celnej i - co za tym idzie - wysokości należności celnych przywozowych (długu celnego). W momencie rozstrzygania o podatku od towarów i usług, organ odwoławczy dysponował decyzją wydaną w sprawie celnej. Jak stanowi prawidłowo powołany przez organ odwoławczy art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT podatnikiem tego podatku są m. in. osoby prawne, na których ciąży obowiązek zapłaty cła na podstawie odrębnych przepisów, niezależnie od tego, czy towar jest zwolniony od cła lub cło na towar zostało zawieszone albo zastosowano preferencyjną, obniżoną lub zerową stawkę celną. Przepis art. 19a ust. 9 ustawy o VAT stanowi, że obowiązek podatkowy w imporcie towarów powstaje z chwilą powstania długu celnego. Zgodnie z art. 38 ust. 1 ustawy o VAT – do poboru należności podatkowych stosuje się odpowiednio przepisy celne dotyczące poboru i wymiaru cła. Powołane wyżej przepisy znajdują również zastosowanie w niniejszej sprawie, w której w związku z zapadłym rozstrzygnięciem w przedmiocie długu celnego organ I instancji wydał decyzję stwierdzającą powstanie obowiązku podatkowego, w następstwie długu celnego, słusznie stwierdzając, że oba te zobowiązania powstają z mocy samego prawa. Wobec tego, wbrew oczekiwaniom Skarżących spółek, organy w rozpoznawanej sprawie nie były uprawnione do weryfikowania okoliczności leżących u podstaw wydania decyzji w przedmiocie ustalenia długu celnego. Powiazanie obydwu spraw powoduje solidarną odpowiedzialność dłużników długu celnego za zobowiązania podatkowe. Podstawę zaś tej odpowiedzialności jest art. 213 WKC. Zgodnie z obowiązującym prawem przyjęto te wielkości za decyzją organu celnego, która stała się ostateczna. Dlatego, co do zasady, organ podatkowy nie mógł naruszyć regulacji WKC, do których Skarżące spółki nawiązują w wywiedzionych skargach, gdyż organy nie stosowały tych przepisów w przedmiotowym postępowaniu. Zatem zarzuty zawarte w skardze dotyczące w istocie decyzji określającej wysokość długu celnego, jako wykraczające poza granice niniejszej sprawy, nie mogły zostać uwzględnione. Tego rodzaju rozumowanie i argumentacja organu odwoławczego przedstawiona w zaskarżonej decyzji jest w pełni prawidłowa. W kontrolowanym postępowaniu podatkowym organ prawidłowo zastosował art. 17 ust. 1 pkt 1 oraz art. 38 ust. 1 ustawy o VAT. Trzeba tutaj wskazać, że zgodnie z art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania. Zasadniczą przesłanką statuującą podatnika VAT z tytułu importu towarów jest powstanie obowiązku uiszczenia cła u określonego w przepisach celnych podmiotu, a obowiązek ten wiąże się z powstaniem długu celnego. Odesłanie zawarte w przepisie art. 38 ust. 1 ustawy o VAT uzasadnia zastosowanie na gruncie niniejszej sprawy podatkowej regulacji zawartej w art. 213 WKC, a tym samym przesądza o odpowiedzialności solidarnej podatników podatku VAT z tytułu importu towarów. W świetle powyższych wywodów, skoro decyzja organu celnego spowodowała powstanie długu celnego w związku z usunięciem spod dozoru celnego towarów objętych procedurą tranzytu, tj. w rozumieniu ustawy VAT import towarów, (obecnie już ostateczna) to niewątpliwie okoliczność ta powoduje powstanie solidarnej odpowiedzialności podmiotów wskazanych w zaskarżonej decyzji za zobowiązanie podatkowe. W tym stanie sprawy kontrolowana decyzja organu podatkowego była wyłącznie konsekwencją decyzji organu celnego. Dlatego nie są zasadne zarzuty Skarżących odnoszące się naruszenia zasad postępowania podatkowego, sposobu gromadzenia i oceny dowodów na okoliczności związane z usunięciem towaru spod dozoru celnego. Organ podatkowy nie prowadził i nie mógł prowadzić własnych ustaleń dotyczących ww. okoliczności, ale miał obowiązek przyjąć wysokość prawnie należnej kwoty wynikającej z długu celnego, zgodnie z decyzją organu celnego, co też w pełni prawidłowo uczynił. Dla potrzeb określenia prawidłowej wysokości zobowiązania podatnika w VAT z tytułu importu organ w istocie był uprawniony poprzestać na tym, co wynika z wiążącej go decyzji organu celnego. Niezależnie od argumentacji zaprezentowanej zarówno w odwołaniu, jak i w uzasadnieniu skarg, stanowisko organów podatkowych wpisuje się w utrwalony w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd, podzielany przez Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, zgodnie z którym w przypadku, gdy dług celny został określony ostateczną decyzją organu celnego, dopóki ta decyzja nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego, wynikające z niej ustalenia dotyczące wartości niezbędnych do ustalenia podstawy opodatkowania, nie mogą być weryfikowane w postępowaniu podatkowym dla potrzeb prawidłowego określenia należnych podatków z tytułu importu towarów. Jak się akcentuje, dokonywanie bowiem w dwóch odrębnych postępowaniach, celnym i podatkowym, z których jedno - celne, zostało ostatecznie zakończone, różnej oceny tych samych faktów i wiążących się z nimi konsekwencji prawnych (odmienna wartość celna towaru i należnego cła na użytek postępowania celnego i postępowania podatkowego od importu takiego samego towaru, który w każdym z tych postępowań mógłby być inaczej określony) godzi w zasady demokratycznego państwa prawnego (por. wyroki NSA: z 10 listopada 2006 r., sygn. akt I FSK 182/06, z dnia 25 marca 2010 r., sygn. akt I FSK 371/09; z dnia 6 grudnia 2011 r., sygn. akt I FSK 252/11; z dnia 23 kwietnia 2013 r., sygn. akt I FSK 977/11; z dnia 10 października 2017 r. sygn. akt I FSK 130/16). Tym samym, jak zaznaczono na wstępie, wszelkie zarzuty naruszenia WKC, a także przepisów prawa procesowego (art. 187 § 1 i art. 122 O.p.) w kontekście przyjęcia w postępowaniu podatkowym ustaleń poczynionych w postępowaniu celnym, a nie czynieniu przez organy podatkowe własnych ustaleń, uznać należy za chybione. Decyzja celna organu odwoławczego ma status ostatecznej, jest wiążąca, zasadne jest zatem twierdzenie, że doszło do powstania długu celnego w wysokości i na podstawie prawnej ustalonej w ostatecznej decyzji celnej. Nadmienić wypada, że w sytuacji, gdyby ostateczna decyzja w sprawie celnej, na której oparł się związany jej treścią organ podatkowy w niniejszej sprawie, została wzruszona w trwającym postępowaniu sądowym, skarżącemu otwiera się droga do ewentualnego wznowienia postępowania w oparciu o przesłankę z art. 240 § 1 pkt 7 O.p.. Z tych względów Sąd nie znalazł podstaw do uznania za uzasadnione podniesionych w skargach zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego. W ocenie Sądu sformułowane w skargach zarzuty naruszenia przepisów prawa zmierzają w istocie do ponownego rozpoznania sprawy w zakresie usunięcia towarów spod dozoru celnego objętych procedurą tranzytu zewnętrznego i powstania z tego tytułu długu celnego, a ta okoliczność mogła być, jak już podkreślono, przedmiotem rozważań organów orzekających w postępowaniu celnym, a nie podatkowym. Z przedstawionych powyżej względów organ odwoławczy, co oczywiste, nie mógł dopuścić się także naruszenia art. 233 § 1 pkt 1 O.p., to jest wydania określonej w tym przepisie decyzji, która ma charakter wynikowy. Rekapitulując, nie stwierdzając naruszenia przepisów postępowania ani przepisów prawa materialnego, na podstawie przepisu art. 151 P.p.s.a., skargi jako niezasadne należało oddalić.