I SA/Rz 574/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Surmacz po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2015 r., w Wydziale I, na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" sp. z o.o., z siedzibą w P., na uchwałę Rady Miasta, z dnia 24 września 2013 r. r., nr LX/1111/2013, w sprawie trybu udzielania i rozliczania dotacji dla przedszkoli, szkół i placówek oświatowych, prowadzonych na terenie Gminy Miasta R. przez podmioty niezaliczane do sektora finansów publicznych oraz trybu i zakresu kontroli prawidłowości ich wykorzystania - postanawia – 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącej kwotę 300 (trzysta) złotych, uiszczona przez nią tytułem wpisu od skargi. Rada Miasta w dniu 24 września 2013 r. podjęła uchwałę nr LX/1111/2013, w sprawie trybu udzielania i rozliczania dotacji dla przedszkoli, szkół i placówek oświatowych, prowadzonych na terenie Gminy Miasta R. przez podmioty niezaliczane do sektora finansów publicznych oraz trybu i zakresu kontroli prawidłowości ich wykorzystania. Skarżąca spółka, w dniu 1 kwietnia 2015 r. (data nadania przesyłki w placówce pocztowej operatora wyznaczonego) zwróciła się do Rady Miasta R. z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, którego to naruszenia organ ten miał się, w jej ocenie, dopuścić, w związku z podjęciem wyżej opisanej uchwały z 24 września 2013 r. Skarżąca zarzuciła przedmiotowej uchwale niezgodność z art. 90 ust. 3 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r., Nr 256, poz. 2572, ze zm.). Rada Miasta R. nie ustosunkowała się do wezwania skarżącej. W dniu 3 czerwca 2015 r. (data nadania przesyłki w placówce pocztowej operatora wyznaczonego) skarżąca złożyła, za pośrednictwem Rady Miasta R. skargę do Sądu, na uchwałę tego organu z dnia 24 września 2013 r. nr LX/1111/2013, domagając się stwierdzenia jej nieważności. Prezydent Miasta R., w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Jak stanowi natomiast art. 3 § 2 pkt 5 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Jeżeli chodzi o termin i sposób wniesienia skargi, to w myśl art. 50 § 1 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). Jeżeli chodzi o inne akty niż określone w art. 3 § 1 pkt 4 i a P.p.s.a., to zgodnie z art. 52 § 4 P.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Termin, o którym mowa w § 3, nie ma zastosowania. Jak stanowi art. 53 § 1 P.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Jednakże, zgodnie z art. 53 § 2 P.p.s.a., w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W niniejszej sprawie skarga wniesiona przez skarżącą dotyczy uchwały jednostki samorządu terytorialnego, stopnia podstawowego, jaką jest Gmina Miasto Rzeszów, tak więc tryb jej zaskarżenia, podmioty uprawnione do wniesienia skargi, regulują przepisy ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594, ze zm.). Zgodnie z art. 101 ust. 1 tego aktu każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. W myśl art. 101 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym w sprawie wezwania do usunięcia naruszenia stosuje się przepisy o terminach załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym. Rozstrzygając wątpliwości interpretacyjne rodzące się na styku regulacji art. 101 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 53 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny, uchwałą siedmiu sędziów z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. II OPS 2/07 (dost. w CBOiS – http://orzeczenia.nsa.gov.pl) stwierdził, że przepis art. 53 § 2 P.p.s.a. ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, a także, że skarga na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym jest wniesiona po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, także wówczas, gdy skargę wniesiono w terminie 60 dni od dnia wezwania przed upływem terminu do załatwienia wezwania (art. 35 § 3 K.p.a. w związku z art. 101 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym), jeżeli organ nie uwzględnił wezwania. W niniejszym przypadku skarżąca zwróciła się do Rady Gminy Miasto Rzeszów z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w dniu 1 kwietnia 2015 r, jednakże organ ten nie ustosunkował się do przedmiotowego wezwania w jakikolwiek sposób. W związku z tym, zgodnie z art. 53 § 2 P.p.s.a. termin do wniesienia skargi dla skarzącej w przedmiotowej sprawie wynosi 60 dni i liczony jest od daty zwrócenia się przez nią do Rady Gminy o usunięcie naruszenia prawa. Za datę zwrócenia się przez skarżącą z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa należy uznać dzień 1 kwietnia 2015 r., tj. datę nadania przesyłki zawierającej to wezwanie w placówce pocztowej operatora publicznego. Sąd podziela w tym zakresie pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażony w postanowieniu z dnia 27 września 2012 r., sygn. II OSK 2202/12 (dost. w CBOiS), że instytucja wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa nie jest instytucją postępowania administracyjnego, lecz formalnym wymogiem wniesienia skargi, określonym w P.p.s.a., dlatego też dla określenia terminu do wniesienia wezwania należy kierować się między innymi art. 83 § 3 P.p.s.a., stosowanym odpowiednio. Zwrócić też należy uwagę, że gdyby wolą ustawodawcy było uzależnienie rozpoczęcia biegu sześćdziesięciodniowego terminu do wniesienia skargi od dnia faktycznego doręczenia wezwania organowi, to sformułowałby to w podobny sposób jak w przypadku terminu trzydziestodniowego posługując się słowem "doręczenie". Jeżeli zaś w tej samej jednostce redakcyjnej aktu prawnego ustawodawca użył dwóch różnych sformułowań do określenia początku biegu terminów (doręczenie i wniesienie), to nie można dokonywać takiej interpretacji, która "wniesienie wezwania" zrównywałaby znaczeniowo z doręczeniem go organowi (post. NSA z dnia 24 lipca 2012 r., sygn. II GSK 1184/12, dost. w CBOiS). Argumentem potwierdzającym zasadność przyjętego przez Sąd sposobu określenia terminu wniesienia wezwania jest ponadto brzmienie art. 52 § 3 P.p.s.a., który choć nie znajduje zastosowania w przedmiotowej sprawie, to pozwala na właściwe rozumienie pojęcia "wniesienie wezwania" na gruncie P.p.s.a. Zgodnie z jego brzmieniem jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Zakładając racjonalność i konsekwencję ustawodawcy stwierdzić należy, że w związku z takim sformułowaniem tego przepisu, nie mógł on założyć, że za datę wniesienia wezwania należy uznać datę jego wpływu do organu, ponieważ oznaczałoby to w praktyce skrócenie ustawowego - czternastodniowego terminu do dokonania tej czynności, prowadząc tym samym do ograniczenia praw procesowych strony. Skoro więc reguły interpretacji systemowej i logicznej prowadzą do wniosku, że w przypadku art. 52 § 3 P.p.s.a. za termin wniesienia wezwania uznać należy datę jego nadania, to nie można stosować odrębnych reguł w przypadku art. 52 § 2 P.p.s.a. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że skarga w niniejszej sprawie została wniesiona (3 czerwca 2015 r.) po upływie sześćdziesięciodniowego terminu do dokonania tej czynności, który, liczony od 1 kwietnia 2015 r.), upłynął z dniem 1 czerwca 2015 r. Z tego więc względu podlega ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., który stanowi, że sąd zwraca cały wpis uiszczony od pisma odrzuconego lub cofniętego. W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji.