I SA/Rz 713/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Małgorzata Niedobylska Sędziowie WSA Grzegorz Panek WSA Piotr Popek /spr./ Protokolant ref. Katarzyna Kubik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2017r. sprawy ze skargi spółki "A" Spółka z o.o. w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy określenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2010 rok oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] (wydaną po ponownym rozpatrzeniu sprawy), odmawiającą "A" Sp. z o.o. (dalej: Skarżąca/Spółka) określenia wysokości nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2010 r. w kwocie 6 979 zł. W stanie faktycznym przedmiotowej sprawy, Skarżąca w dniu [...] stycznia 2015 r. skierowała do Wójta Gminy korektę deklaracji na podatek od nieruchomości za 2010 r. Z uzasadnienia korekty wynika, że w pierwotnie złożonej deklaracji na 2010 r., nie uwzględniono faktu, że na nieruchomości położonej w S., oznaczonej jako działka nr [...], znajduje się zbiornik wodny o pow. [...] ha. Ponadto Skarżąca zauważyła, że na nieruchomości położonej w R. znajduje się budynek gospodarczy o pow. 65 m2, który nie jest przeznaczony prowadzeniu działalności gospodarczej, a więc jest zwolniony z podatku od nieruchomości, na podstawie uchwały Rady Gminy W., nr [...] z [...] grudnia 2006 r. Skarżąca podniosła również, że część należącego do niej budynku byłej lecznicy dla zwierząt położonego w R., o pow. użytkowej 116 m2 jako mieszkalna, również podlegała zwolnieniu z podatku na podstawie wyżej wymienionej uchwały. Na podstawie przeprowadzonego postępowania organ podatkowy ustalił, że Spółka w deklaracji na podatek od nieruchomości na 2010 r. wykazała następujące przedmioty do opodatkowania: • grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, o pow. 50 500 m2, od których podatek, liczony według stawki 0,41 zł za m2, winien wynosić 20 705 zł, • budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, o pow. 3 975 m2, od których podatek, liczony według stawki 11 zł za m2, winien wynosić 43 725 zł, • budowle o wartości 425 000 zł, od których podatek liczony według stawki wynoszącej 2 % wartości, winien wynosić 8 500 zł. Podatek od nieruchomości od wyżej wskazanych składników, według złożonej deklaracji, winien wynosić 72 930 zł. Organ na podstawie danych z ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostwo Powiatowe ustalił, że Skarżąca na dzień [...] stycznia 2010 r. była właścicielem nieruchomości położonych na terenie gminy W.: - dz. ew. nr [...] o pow. 4,77 ha (w obrębie S.) sklasyfikowanej jako Ba - zabudowana budynkami niemieszkalnymi przemysłowymi, zbiornikami, silosami i budynkami magazynowymi, budynkiem biurowym, handlowo – usługowym, przy czym w dniu [...] lipca 2010 r. Starostwo w ramach modernizacji zmieniło klasyfikację w/w gruntów w następujący sposób: Ł.kl.III - 0,07, Ba - 3,5360 ha, Ws-1,1686 ha, - dz. ew. nr [...] w R. o pow. 0,07 ha sklasyfikowanej jako "Bi", - dz. ew. nr [...] w R. o pow. 0,10 ha sklasyfikowanej jako "Bi", - dz. ew. nr [...] w R. o pow. 0,11 ha sklasyfikowanej jako "Bi" z uwidocznionymi trzema budynkami z funkcją "pozostałe budynki niemieszkalne". W wyniku analizy zapisów ewidencji środków trwałych organ stwierdził, że w deklaracji za 2010 r., w jej pierwotnej wersji, zaniżono wartość podlegających opodatkowaniu budowli. Spółka wskazała wartość budowli w wysokości 425 000 zł, a powinna wykazać 875 000 zł. Odnosząc się do poszczególnych pozycji wskazanych we wniosku o nadpłatę Wójt Gminy W. nie zgodził się ze Skarżącą w kwestii częściowo mieszkalnego przeznaczenia budynku byłej lecznicy dla zwierząt znajdującego się w R., tj. odnośnie pow. 116 m2 tego budynku, stwierdzając, że budynek ten nie był przeznaczony na cele mieszkalne, tylko był wynajmowany. Organ I instancji ustalił ponadto, że od wszystkich budynków dokonywana jest amortyzacja oraz ujmowane są koszty za media w miejscowości R. w koszty prowadzonej działalności gospodarczej, a zatem są one związane z działalnością gospodarczą. Wójt Gminy, w przeprowadzonym przez siebie postępowaniu, na podstawie dowodu z przesłuchania Z. S., przesłuchanego w charakterze strony, świadka A. S. oraz dokonanych oględzin uznał, że budynek położony w R. nie był zamieszkały przez podatnika, jak i również przez jego najbliższych. Budynek ten był wynajmowany w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Na podstawie przeprowadzonych oględzin organ I instancji ustalił, że powierzchnia użytkowa budynków wynosi 4 577,81 m2 Ponadto, na podstawie otrzymanego pisma ze Starostwa Powiatowego z dnia [...] kwietnia 2015 r. stwierdzono, że podatnik nie wybudował nowych budynków, a tym samym nie zmieniała się powierzchnia użytkowa budynków, która stanowi podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Ustosunkowując się do wniosku skarżącej organ nie podzielił jej twierdzeń, co do zasadności stwierdzenia nadpłaty, w przypadku działki nr [...], położonej w S. W tej kwestii organ wyraził pogląd, że jezioro, w rozumieniu ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 716; zm., zwanej dalej u.p.o.l.) to zbiornik wodny, powstały w sposób naturalny. Z jeziorem nie mamy natomiast do czynienia, gdy zbiornik wodny powstał w wyniku działalności człowieka. Organ I instancji wyjaśniał również, że z przesłuchania A. C., H. U., A. S. oraz Z. K. jednoznacznie wynika, że zbiornik ten nie powstał w sposób naturalny, tylko w następstwie działań człowieka. Tak więc brak jest podstaw do stwierdzenia, że podatek uiszczony od takiego gruntu, stanowi podatek nienależny. Organ nie podzielił również poglądu Skarżącej, co do powierzchni budynku gospodarczego (65 m2), jako objętej zwolnieniem z podatku od nieruchomości. Podkreślił bowiem, że w tym budynku w 2010 r., nie było koni, gdyż zostały one przeniesione do nowego budynku, po jego oddaniu do użytku. Skarżąca uzyskała pozwolenie na użytkowanie nowego budynku stajni w 2002 r. Oprócz tego w uzasadnieniu decyzji zauważono, że skarżąca Spółka nie posiadała koni, tylko Z. S. jako osoba fizyczna, która bezumownie korzystała z budynku. Wyliczając wysokość podatku od nieruchomości Skarżącej za 2010 r. Wójt Gminy W. przyjął jego wysokość, po uwzględnieniu pominiętej w deklaracji wartości stacji benzynowej, na kwotę 81 123 zł. Mając jednak na względzie upływ terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ nie określił wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r. oraz odmówił określenia wysokości nadpłaty za 2010 r. w kwocie 6 979,00 zł z uwagi na brak odzwierciedlenia korekty deklaracji w zgromadzonym materiale dowodowym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania Skarżącej, decyzją z dnia [...] lipca 2017 r., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy W.. Organ II instancji w odniesieniu do zarzutu niewyjaśnienia wszystkich okoliczności mających wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego wyjaśnił, że organ I instancji w toku prowadzonego postępowania umożliwił stronie możliwość czynnego w nim udziału, wyznaczając mu jednocześnie siedmiodniowy termin do zapoznania się z aktami sprawy, jak również podatnik został poinformowany o obowiązku wskazania uzasadnienia przyczyn korekty. Organ odwoławczy wyjaśnił dalej, że obowiązek poszukiwania i przedstawiania dowodów, co do okoliczności istotnych w sprawie nie spoczywa wyłącznie na organach podatkowych. Rola podatnika w tego rodzaju sprawach sprowadza się do współpracy z organem podatkowym. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że sztucznego zbiornika wodnego, powstałego w wyniku działalności człowieka, nie można uznać za jezioro, w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Podobnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze zgodziło się z Wójtem Gminy W., że brak jest podstaw do przyjęcia, że budynek gospodarczy, o pow. 65 m2, był wykorzystywany jako stajnia dla koni, gdyż nowa stajnia została oddana do użytku już w 2002 r. i do niej, zgodnie z zeznaniami Z. S., zostały przeniesione konie. Organ zgodził się również z organem I instancji, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwala przyjąć, że budynek byłej lecznicy, w 2010 r., był częściowo wykorzystywany na cele mieszkaniowe. W związku z tym nie podlegał on w tym zakresie zwolnieniu z podatku od nieruchomości, gdyż nie służył zaspokajaniu podstawowych potrzeb mieszkaniowych. Organ wyjaśnił, że skoro podatnik miał wątpliwości co do przeznaczenia gruntów na działce nr [...], to powinien on wystąpić do organu prowadzącego ewidencję gruntów i budynków w celu przeklasyfikowania działki lub jej wydzielonej części. W tym zakresie organy podatkowe są związane danymi wykazanymi w ewidencji gruntów. SKO wyjaśniało dalej, że przesłuchiwany Z. S. nie wskazał jednoznacznie, w jakim okresie zamieszkiwał w budynku po byłej lecznicy. Organ dodał, że jeżeli lokal wynajmowany przynosi korzyści w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, to nie służy on zaspokajaniu podstawowych potrzeb mieszkaniowych. Powyższe zostało potwierdzone przez świadka A. S., który zeznał, że budynek po byłej lecznicy nie był przeznaczony na cele mieszkalne, tylko był wynajmowany. Wobec powyższego brak było, zdaniem organu odwoławczego, podstaw do określenia wysokości nadpłaty za 2010 r. w kwocie 6 979,00 zł, ponieważ korekta deklaracji nie ma odzwierciedlenia w zgromadzonym materiale dowodowym. SKO wyjaśniło ponadto, że zgodnie z art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 201; dalej: O.p.) zobowiązanie podatkowe przedawnia się licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności. Mając na względzie powyższy przepis – skoro przedawnienie zobowiązania podatkowego nastąpiło z końcem 2015 r., to organ podatkowy nie mógł określić wysokości zobowiązania podatkowego za 2010 r. ze względu na przedawnienie. Skargę na opisaną na wstępie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2017 r. wniosła Skarżąca. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: a) art. 210 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. O.p. poprzez niewskazanie podstawy prawnej wydanego orzeczenia, b) art. 210 § 1 pkt 6 O.p. poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego dla wydanej decyzji, c) art. 210 § 4 O.p. poprzez niewyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Wywodząc powyższe Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że Skarżąca wystąpiła o stwierdzenie jej nadpłaty w podatku od nieruchomości, za 2010 r., w kwocie 4 791,26 zł od zbiornika wodnego, w kwocie 715 zł od budynku gospodarczego oraz w kwocie 1 276 zł od budynku byłej lecznicy, której część wykorzystywana była na cele mieszkaniowe. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji, zdaniem Skarżącej, nie wyjaśnia na jakiej podstawie organ odmówił określenia nadpłaty tej części podatku od nieruchomości za 2010 r. Oprócz tego Skarżąca podniosła, że zadeklarowana wartość budowli, w jej przypadku jest prawidłowa, a ponadto organ nie odniósł się do pozostałych przedmiotów, co do których wniosła o stwierdzenie nadpłaty. Zdaniem Skarżącej, zaskarżona decyzja nie wskazuje na podstawie jakich okoliczności faktycznych i prawnych nie można stwierdzić nadpłaty w podatku od nieruchomości zbiornika wodnego o pow. [...] ha budynku gospodarczego o pow. 65 m2 poł. w R. dz. nr [...],[...],[...]. Skarżąca podkreśliła również, że wprawdzie nie ma zwierząt, ale posiada grunty rolne, jest więc rolnikiem, a zatem posiadany budynek gospodarczy wykorzystywała na cele rolnicze, które niekoniecznie muszą łączyć się z produkcją zwierzęcą. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w odpowiedzi na skargę, wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: W myśl art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 - dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z perspektywy tak zakreślonych granic kontroli stwierdzić przychodzi, że skarga jest niezasadna, bowiem skarżona decyzja prawa nie narusza. Spór pomiędzy Skarżącą, a organami podatkowymi w niniejszej sprawie, dotyczył kwestii odmowy określenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2010 r., i koncentruje się wokół kwestii związanych z prawidłowością (legalnością) opodatkowania nieruchomości położonych w S., tj. działki nr [...], na której m.in. znajduje się zbiornik wodny o pow. 1,1686 ha oraz w miejscowości R., gdzie znajduje się m.in. budynek gospodarczy o pow. 65 m2, który w ocenie Skarżącej nie jest przeznaczony do prowadzenia działalności gospodarczej, jak również budynek byłej lecznicy dla zwierząt położonego w R., który w części o powierzchni użytkowej 116 m2, był przeznaczony na cele mieszkalne. W zakresie spornych w sprawie przedmiotów opodatkowania, położonych w obrębie S., Skarżąca zarzuca organom poczynienie błędnych ustaleń faktycznych, co do wskazanych wyżej okoliczności, a także uchybienie przepisom prawa materialnego, jeżeli chodzi o odmowę określenia nadpłaty tej części podatku od nieruchomości za 2010 r. Odnośnie kwestii prawidłowości ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie, to w tym zakresie należy stwierdzić, że zarzuty Skarżącej nie znajdują uzasadnionych podstaw. Na wstępie wymaga podkreślenia, że w kontrolowanej sprawie organy podatkowe, stosując się do treści art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2101) przy dokonywaniu ustaleń faktycznych oparły się na danych zamieszczonych w ewidencji gruntów i budynków, co do powierzchni poszczególnych działek oraz posadowionych na jednej z nich budynków. Dodatkowo też, uzupełniły wynikające z ewidencji gruntów informacje o fakty ustalone w trakcie kontroli podatkowej, a dotyczące przeznaczenia poszczególnych gruntów i budowli i sposobu ich wykorzystywania w 2010 r. Podkreślenia wymaga, że z mocy przywołanego wyżej przepisu organ podatkowy ustalając wymiar podatku jest zobowiązany uwzględniać dane wynikające z tej ewidencji. Dopóki dane te nie zostaną zmienione w stosownym trybie, dopóty organ podatkowy będzie zobowiązany uwzględniać je przy ustalaniu wymiaru podatku. To właśnie przeciwne zachowanie organu, a więc przyjęcie danych innych, niż wynikające z ewidencji gruntów i budynków, byłoby działaniem sprzecznym z prawem, gdyż naruszałoby wskazany wyżej przepis art. 21 ust. 1 p.g.k. Słusznie zatem stwierdziło Kolegium w niniejszej sprawie, że dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków są dla organów podatkowych wiążące, a ich podważenie bądź zmiana mogą nastąpić w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi organami administracji. Stanowisko takie zgodne jest z linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego, z której jednoznacznie wynika, że to podatnik powinien doprowadzić do zgodności zapisów w ewidencji gruntów i budynków z rzeczywistym stanem dotyczącym posiadanych przez siebie nieruchomości, o ile takie różnice zachodzą (np. wyroki NSA z dnia 11 lipca 2012r., sygn. akt II FSK 2632/10, z dnia 8 maja 2002 r. sygn. akt III SA 2466/01 ). Co do ustaleń dokonanych przez organy w zakresie spornych budynków: gospodarczego oraz po byłej lecznicy zwierząt, rozważania należy poprzedzić uwagami natury ogólnej. Z treści art. 122 i 187 O.p. wypływa zasada, w świetle której, to na organach podatkowych spoczywa ciężar dowodu w postępowaniu podatkowym. Reguła ta doznaje wyjątku, gdy podatnik przejmuje inicjatywę procesową. Z sytuacją taką będziemy mieli do czynienia w szczególności wówczas, gdy strona formułuje twierdzenia, co do okoliczności stanu faktycznego, które nie znajdują oparcia w materiale dowodowym zebranym przez organ, a nie można poczynić skutecznie zarzutu braku kompletności tego materiału. Podobnie jest w przypadku, gdy strona zaprzecza poprawności dokonanej przez organ podatkowy oceny stanu faktycznego. W takich przypadkach logika podpowiada bowiem, że wraz z tą inicjatywą przechodzą na nią także i wszelkie konsekwencje, jakie wiążą się z wynikiem prowadzonego dowodu. Na uwarunkowanie to zwraca zresztą uwagę orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, które akcentuje, że "generalną zasadą postępowania dowodowego jest to, iż każdy kto z faktów wyprowadza dla siebie konsekwencje prawne, obowiązany jest fakty te udowodnić" (por. wyroki NSA z dnia 17 lutego 2000, sygn. akt I SA/Ka 1150/99, z dnia 13 stycznia 2000, sygn. akt I SA/Ka 960/98). Tymczasem Skarżąca składając wniosek o stwierdzenie nadpłaty z dnia [...] grudnia 2014 r. enigmatycznie podała przyczyny złożenia korekty deklaracji na 2010 r., a wezwana o uzasadnienie tych przyczyn przez organ I instancji pismem z dnia [...] stycznia 2015 r., nie uznała za zasadne wskazać dowodów swoich twierdzeń ani szerszego ich uzasadnienia. W takiej sytuacji organ I instancji przeprowadził postępowanie dowodowe w ramach kontroli podatkowej przesłuchując m.in. świadków oraz przeprowadzając oględziny spornych przedmiotów opodatkowania. Poczynione w ten sposób ustalenia co do sytuacji faktycznej spornych przedmiotów opodatkowania zostały przeprowadzone zgodnie z wymogami prawa, w szczególności przepisów Ordynacji podatkowej, a wypływające z nich wnioski są spójne i logiczne. Skarżąca zaś nie przedstawiła informacji i faktów, które pozwoliłyby podważyć te ustalenia. Stwierdzić przychodzi, że Skarżąca zajmując bierną postawę nie podważyła skutecznie dokonanej przez organy oceny poszczególnych dowodów, w szczególności nie przeciwstawiając im dowodów, z których wynikałaby inny stan rzeczy aniżeli przyjęty jako podstawa faktyczna skarżonych decyzji. Skarżąca neguje ustalenia faktyczne dokonane przez organy podatkowe, wdając się z nimi w polemikę oraz poprzez wytknięcie rzekomych mankamentów zapadłych decyzji. Jednakże w toku postępowania podatkowego nie przedstawiła żadnych konkretnych dowodów, które podważałyby te prawidłowe, zdaniem Sądu, ustalenia faktyczne, mające zakorzenienie w zebranych dowodach. W szczególności cel ten nie mógł być osiągnięty przez forsowanie własnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w oderwaniu od wymowy, kontekstu i wzajemnych relacji dowodów, które legły u podstaw dokonania niewątpliwych, istotnych dla rozstrzygnięcia ustaleń. Zarówno dowody te, jak i ich ocena, wbrew stwierdzeniom skargi, zostały obszernie przedstawione w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji. Organy oparły swoje stanowisko w oparciu o całokształt okoliczności sprawy, wynikający nie tylko z zapisów ewidencji gruntów i budynków, lecz także z depozycji świadków, wyjaśnień Skarżącej oraz wyników przeprowadzonych oględzin przedmiotów opodatkowania. Skarżąca opiera się zaś wyłącznie na swoich twierdzeniach, które nie znajdują potwierdzenia w zebranych dowodach, a tym samym dokonuje wybiórczej i tendencyjnej oceny dowodów, która prowadzi do wniosków dowolnych. W kontekście ustaleń faktycznych nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej spółki, że w przypadku nieruchomości w R. na której znajduje się budynek gospodarczy o pow. 65 m2, jest prowadzona działalność rolnicza. Godzi się zauważyć, że Skarżąca nie sprecyzowała bliżej o jaką działalność gospodarczą chodzi, a z niejasnych wyjaśnień strony wynikało, że chodzi o hodowanie w tym budynku koni. Tymczasem przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie dowodowe wykazało, że Skarżąca nie posiadała zwierząt, zaś budynki były bezumownie użytkowane przez osobę fizyczną, która korzystała z nich w ten sposób do czasu oddania nowej stajni do użytkowania. Nastąpiło to jednak przed badanym rokiem podatkowym, po oddaniu nowej stajni do użytkowania, kiedy to konie zostały przeniesione do nowego budynku, co organ ustalił m.in. także w oparciu o wyjaśnienia strony. W świetle tych okoliczności wykorzystywanie przedmiotowego budynku na potrzeby związane z prowadzeniem działalności gospodarczej nie może budzić wątpliwości, zwłaszcza że Skarżąca nie przedstawiła żadnych innych argumentów, które w sposób wiarygodny pozwoliłyby podważyć te ustalenia. Nie można też mieć zastrzeżeń, w kontekście zgromadzonych w sprawie podatkowej dowodów, do twierdzeń organów, że odnośnie części budynku byłej lecznicy dla zwierząt o pow. 116 m2, nie był on przeznaczony na cele mieszkalne, jak twierdzi Skarżąca, tylko był wynajmowany. W tym zakresie organ odwołał się do wyjaśnień Skarżącej, które nie są precyzyjne, wręcz sprzeczne, a nadto nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Niezależnie od powyższego, organy ustaliły, że od budynków w miejscowości R. dokonywana jest amortyzacja oraz ujmowane są koszty za media w koszty prowadzonej działalności gospodarczej. W tym wypadku organ bazował na dokumentach ewidencyjnych i rachunkowych, których zapisy nie budziły jakichkolwiek wątpliwości i w związku z tym organ prawidłowo uznał, że nieruchomość ta jest związana z działalnością gospodarczą. Nie można też w tym miejscu pominąć, o czym wzmiankowano na wstępie, że w ewidencji gruntów i budynków funkcjonuje określony opis funkcji budynków, odbiegający od twierdzeń Skarżącej. Przy czym Skarżąca ograniczyła się w tym zakresie do niczym nie popartych deklaracji, co sprawia, że jej argumentacja jest gołosłowna i jako taka niemożliwa do weryfikacji. Z tego więc względu brak jest podstaw do czynienia na podstawie tych stwierdzeń Skarżącej ustaleń w zakresie stanu faktycznego sprawy, zwłaszcza, że mieszkalnego przeznaczenia budowli nie potwierdzają świadkowie. Natomiast w przypadku trzeciej spornej kwestii związanej ze zbiornikiem wodnym znajdującym się na działce nr [...] w S. nie budzi wątpliwości Sądu adekwatność ustaleń organów do stanu rzeczywistego, to jest że sporny zbiornik wodny nie powstał w sposób naturalny i jest on wytworem działalności człowieka. Podkreślenia wymaga, że nie każdy grunt posiadający w ewidencji gruntów i budynków oznaczenie "Ws", może być opodatkowany stawką, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b u.p.o.l. Stawka ta obejmuje bowiem tylko takie grunty, które spełniają łącznie następujące warunki: a) posiadają w ewidencji gruntów i budynków klasyfikację właściwą dla objęcia ich opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości, a zatem są objęte zakresem przedmiotowym ustawy o podatkach i opłatach lokalnych; b) nie są to grunty sklasyfikowane jako grunty pod wodami płynącymi lub morskimi wodami wewnętrznymi (gdyż te co do zasady korzystają z ustawowego zwolnienia - art. 7 ust. 1 pkt 8a u.p.o.l. lub wyłączenia od opodatkowania - art. 2 ust. 3 pkt 2 oraz 2a u.p.o.l.); c) są one zajęte wyłączenie pod te kategorie zbiorników wodnych, które wskazuje ustawodawca, a więc: jeziora, zbiorniki wodne retencyjne oraz elektrownie wodne. Wypada zauważyć, że ustawodawca na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych posługując się pojęciem "jeziora" nie definiuje tego terminu, ani nie odsyła do innego aktu, w którym taka definicja mogłaby się znaleźć. W ewidencji gruntów i budynków, grunty pod takimi zbiornikami wodnymi również nie posiadają szczególnego oznaczenia. Powyższe okoliczności uzasadniają przyjęcie potocznego znaczenia pojęcia "jeziora", albowiem w procesie wykładni podstawową dyrektywą jest dyrektywa domniemania języka potocznego. Słownik języka polskiego przez jezioro nakazuje rozumieć zaś "naturalne zagłębienie lądu tworzące zbiornik wodny, nie mające połączenia z morzem" (zob. np. M. Szymczak (red.), Słownik języka polskiego, tom I, Warszawa 1978, s. 842). Istotne jest więc kryterium sposobu powstania misy zbiornika wodnego. Jeżeli powstała ona w sposób naturalny, to mamy do czynienia z jeziorem. Jeżeli natomiast jest ona wytworem działalności człowieka, w tym poprzez wydobycie kamienia, soli, żwiru, węgla itp., to mamy do czynienia ze zbiornikiem sztucznym. Z tej kategorii jedynie zbiorniki zaporowe i elektrowni wodnych korzystają z opodatkowania według stawki, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b u.p.o.l. (zob. też R. Dowgier i B. Pahl, Opodatkowanie gruntów sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako Ws, "Przegląd Podatków lokalnych i finansów samorządowych", 2009, Nr 4). Powyższą konstatację potwierdza również wykładnia systemowa. Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 8a u.p.o.l. zwalnia się bowiem od podatku od nieruchomości będące własnością Skarbu Państwa: grunty pokryte wodami jezior o ciągłym dopływie lub odpływie wód powierzchniowych oraz grunty zajęte pod sztuczne zbiorniki wodne. Tak więc ustawodawca na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wyraźnie odróżnia jeziora od sztucznych zbiorników wodnych. Różne zwroty mają zasadniczo odmienne znaczenie, czyli jezioro należy odróżnić od sztucznego zbiornika wodnego. Decydujące znaczenie na określenie rodzaju akwenu wodnego ma więc sposób powstania misy zbiornika wodnego, co ma bezpośrednie przełożenie na możliwość zakwalifikowania go jako jeziora dla potrzeb opodatkowania (zob. np. wyroki NSA z dnia 19 września 2014 r. sygn. akt II FSK 2361/12, czy z dnia 23 sierpnia 2016 r. sygn. akt II FSK 2130/14). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, w toku postępowania podatkowego okolicznością wykazaną przez organ podatkowy było to, że przedmiotowy zbiornik jest wytworem sztucznym, wynikającym z celowej działalności człowieka. Świadkowie, których organ przesłuchał w sprawie, a którzy wiedzę czerpali z okresu zanim Skarżąca przejęła przedmiotowy grunt jednomyślnie potwierdzili, że jezioro nie powstało w sposób naturalny. Skarżąca polemizując z takimi ustaleniami faktycznymi nie dostarcza ani racjonalnych argumentów ani też nie wskazuje innych dowodów zdatnych do podważenia tych ustaleń. Reasumując stwierdzić należy, że kontrola sądowa niniejszej sprawy wskazuje jednoznacznie, że materiał dowodowy został zebrany przez organy podatkowe w sposób rzetelny i skrupulatny. Był on przy tym kompletny i wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia. Organy wyczerpały wszelkie możliwości dowodowe, a spójna, logiczna i kompleksowa ocena nie naruszała granic swobodnej oceny dowodów. Organy podatkowe rozpatrzyły nie tylko poszczególne dowody z osobna, ale i poddały analizie całość zebranego materiału dowodowego, akcentując jego kompleksową wymowę i wzajemną koherentność. Wobec powyższego zarzuty Skarżącej, dotyczące dokonania błędnych ustaleń faktycznych czy wręcz braku takich ustaleń nie zasługują na uwzględnienie. Z przedstawionych powyżej względów, Sąd rozpoznający niniejszą sprawę uznał, że organy w sprawie nie naruszyły art. 210 § 1 pkt 4, art. 210 § 1 pkt 6 oraz art. 210 § 4 O.p. wskazanych w skardze. Wydane decyzje, zawierają bowiem wskazanie podstawy prawnej wydanego orzeczenia, zawierają również uzasadnienie faktyczne oraz prawne wydanych decyzji, wyjaśniając z przytoczeniem przepisów prawa motywy takiego a nie innego rozstrzygnięcia sprawy. Nie naruszył organ także innych ogólnych zasad postępowania podatkowego bo nie sposób budować skutecznego zarzutu w tym zakresie jedynie w oparciu o to, że organ wyciągnął odmienne wnioski z oceny materiału dowodowego aniżeli oczekiwała Skarżąca. Stwierdzić przychodzi, że organy prowadziły postępowanie podatkowe w sposób budzący zaufanie do organów, działając na podstawie przepisów prawa i w jego granicach, dążąc do dogłębnego wyjaśnienia sprawy. Już tylko na marginesie godzi się zauważyć, że rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie nie "kłóci" się z innym rozstrzygnięciem tut. Sądu w sprawie tego samego podatnika dotyczącego także nadpłaty związanej opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości tych samych przedmiotów opodatkowania za inny rok podatkowy - 2009 r. (wyrok z dnia 26 października 2017 r.). Zasadniczym powodem rozstrzygnięcia kasatoryjnego w przywołanej sprawie był błędny, zdaniem Sądu, pogląd organów, że nie istnieje możliwość stwierdzenia nadpłaty, mimo, że stosowny wniosek został złożony przed upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 O.p., nawet w sytuacji, gdy podatek od nieruchomości od danego przedmiotu opodatkowania zapłacono w zawyżonej wysokości, ale jednocześnie, jak wykazano, podatnik bądź nie wykazał pewnych przedmiotów opodatkowania bądź zaniżył należny podatek od innych przedmiotów opodatkowania, a niemożliwe jest określenie zobowiązania podatkowego ze względu na jego przedawnienie. W istocie prowadziłoby to bowiem do bezpodstawnego prowadzenia postępowania w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego po terminie jego przedawnienia i dokonywania, w zależności od wyników tego postępowania, niejako potrącania należnej nadpłaty. Z przedstawionych względów, Sąd uznał postępowanie organów podatkowych i wydane rozstrzygnięcia za zgodne z prawem, dlatego na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.