I SA/Rz 889/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Jacek Surmacz Sędziowie WSA Tomasz Smoleń SO del. Jarosław Szaro /spr./ Protokolant ref. st. Eliza Kaplita-Wójcik po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 listopada 2012 r. spraw ze skarg "A" T. P. Sp. z o.o. z siedzibą w R. na postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej - z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, - z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania 1) uchyla zaskarżone postanowienia, 2) określa, że postanowienia wymienione w pkt. 1) nie podlegają wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej ‘A" T. P Sp. z o.o. z siedzibą w R. kwotę 714 (słownie: siedemset czternaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I SA/Rz 889/12 U Z A S A D N I E N I E Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia [...] lipca 2012 r. działając na podstawie art. 163 § 2 oraz art. 162 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (j. t. Dz. U. z 2012 r. poz. 749) dalej ordynacja, po rozpatrzeniu wniosku Spółki z o. o. A T. P. z dnia 22.05.2012 r. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...].03.2012 r., znak: [...] wydanej w przedmiocie wymiaru podatku od towarów i usług za okres styczeń - maj 2007 r. i lipiec -grudzień 2007 r. - odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej decyzją ż dnia [...].03.2012 r., znak: [...] określił Spółce z o. o. A T. P. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące od lipca do grudnia 2007r.a także nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy za miesiące: od stycznia do czerwca 2007 r. W treści decyzji organ podatkowy I instancji zawarł prawidłowe pouczenie o terminie wniesienia - za jego pośrednictwem - odwołania do Dyrektora Izby Skarbowej, przy czym wskazał, że termin ten wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie Z adnotacji umieszczonej przez doręczyciela na zwrotnym potwierdzeniu odbioru tej decyzji wynika, że doręczona została ona adresatowi, a jej odbiór w dniu 4.04.2012 r. pokwitowała A. F. używając pieczątki A T. P. Sp. z o. o. Sp. K.". W wyniku złożonej przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej do Poczty Polskiej reklamacji, doręczyciel przesłał duplikat potwierdzenia odbioru przedmiotowej decyzji z dnia 9.05.2012 r., na którym A. F. potwierdziła obiór doręczonej wcześniej tj. w dniu 4.04.2012 r. korespondencji kierowanej do A T. P. Spółka z o. o., posługując się przy tym właściwą pieczątką strony. W dniu 24.05.2012 r. do organu I instancji wpłynęło odwołanie strony z dnia 22.05.2012 r. od wskazanej na wstępie decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w którym "z daleko idącej ostrożności procesowej" zawarto wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od tej decyzji. Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że stosownie do zapisu art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej, w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni on, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin (art. 162 § 2 Ordynacji podatkowej), przy czym przywrócenie terminu do złożenia podania, przewidzianego w cytowanym powyżej art. 162 § 2 Ordynacji podatkowej jest niedopuszczalne (art. 162 § 3 ww. ustawy). Przywrócenie terminu jest uzależnione od uprawdopodobnienia przez osobę zainteresowaną braku swojej winy, a kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Nie jest przy tym wymagany dowód, lecz tylko uprawdopodobnienie, czyli środek zastępczy dowodu, mający na celu uwiarygodnić twierdzenia o wskazanym we wniosku fakcie. Dlatego też niezbędnym jest dokładne zidentyfikowanie przyczyny niedochowania terminu do dokonania czynności procesowej w niniejszej sprawie złożenia odwołania. Przywrócenie nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściłaby się jakiegokolwiek niedbalstwa. Przy ocenie okoliczności sprawy o przywrócenie terminu należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. W ocenie organu orzekającego przedmiotowa decyzja została skutecznie doręczona stronie na wskazany przez nią adres jej siedziby w dniu 4.04.2012 r. Fakt opatrzenia w tej dacie zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji nieprawidłową pieczęcią wyjaśniony został przez doręczającego tj. Pocztę Polską, która poprzez przedłożenie organowi I instancji duplikatu tego potwierdzenia z dnia 9.05.2012 r. potwierdziła, że sporna korespondencja doręczona została w pierwotnej dacie adresatowi na adres jego siedziby. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej A. F. działała w imieniu adresata. Za przyjęciem takiego stanowiska przemawia fakt, że osoba ta w dniu 9.05.2012 r. potwierdziła własnoręcznym podpisem odbiór w dniu 4.04.2012 r. korespondencji adresowanej do strony, a co za tym idzie w dniu tym tj. 4.04.2012 r. uważała się za osobę upoważnioną do odbioru korespondencji adresowanej do podatnika. Organ podatkowy II instancji nie dał wiary twierdzeniom podatnika jakoby o wydanej dla niego decyzji dowiedział się w dniu 22.05.2012. A zatem przyjmując, że sporna decyzja została doręczona spółce 4.04.2012 r. czternastodniowy termin do wniesienia odwołania od tej decyzji, o którym mowa w art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej upłynął z dniem 18.04.2012 r. W ocenie organu brak winy strony nie został uprawdopodobniony, a co za tym idzie wniosek o przywrócenie terminu organ orzekający postanowił rozpatrzyć odmownie. W przedmiotowej sprawie, nie dochowanie przez stronę terminu do wniesienia odwołania nie jest następstwem okoliczności od niej niezależnych, lecz jest konsekwencją niedostatecznej staranności wprowadzeniu własnych spraw, co sprawia, że nie stanowi ono przesłanki do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Powyższe postanowienie Zarząd Spółki A T. P. Spółka z o.o., zaskarżył skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie w całości i wniósł o: 1. uchylenie w całości skarżonego postanowienia 2. zasądzenie na rzecz skarżącego od Dyrektora Izby Skarbowej kosztów postępowania, w tym z tytułu zastępstwa procesowego według norm przepisanych Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił: 1. naruszenie przepisu art. 145 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie a to poprzez niedoręczenie decyzji stronie, 2. naruszenie przepisu art. 151 Ordynacji podatkowej poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji jego niewłaściwe zastosowanie, a to poprzez przyjęcie za skuteczne doręczenie decyzji stronie w sytuacji, gdy doręczenie dokonane zostało na adres osoby prawnej ale do rak osoby nieuprawnionej, 3. naruszenie przepisu art. 150 Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie, 4. naruszenie przepisu art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że podatnik ponosi odpowiedzialność za działanie lub zaniechanie osoby trzeciej, a w konsekwencji również poprzez niezastosowanie powołanego przepisu w sytuacji, gdy stan faktyczny jednoznacznie wskazuje na to, że podatnik nie ponosił winy za nieprawidłowe doręczenie decyzji do rąk nieupoważnionej osoby trzeciej, 5. naruszenie przepisu art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez jego zastosowanie w sytuacji gdy, w sprawie nie doszło do uchybienia terminu do wniesienia odwołania, 6. naruszenie przepisu art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że dniu 4 kwietnia 2012 roku list polecony zawierający zaskarżoną decyzję odebrany został pod wskazanym adresem przez pracownika innej Spółki - nieuprawnionego do odbioru korespondencji kierowanej do podatnika, który nie przekazał decyzji odwołującej się Spółce. W tym miejscu wskazał, że w dniu 4 kwietnia 2012 roku poza członkiem Zarządu Spółki nie było innej osoby uprawnionej do odbioru korespondencji kierowanej do podatnika. W ocenie skarżącego pokwitowanie odbioru decyzji przez pracownika innej spółki, która ma siedzibę lub miejsce prowadzenia działalności w tym samym budynku, nie stanowi skutecznego doręczenia pisma (tak też wyrok WSA w Białymstoku z dnia 3 grudnia 2008 r., I SA/Bk 415/08, Wspólnota 2009, nr 3, s. 42). Ponadto podniósł , że pracownik poczty dokonując doręczenia innych pism na rzecz Spółki wystawił (w konsekwencji złożenia reklamacji przez organ) duplikat pierwszego potwierdzenia odbioru i w dniu 9 maja 2012 roku podsunął je do podpisania A. F. - upoważnionej do odbioru korespondencji na podstawie pełnomocnictwa Zarządu Spółki z dnia 19 kwietnia 2012 roku. Podkreślić jednak należy, że wraz z potwierdzeniem odbioru z dnia 9 maja 2012 roku nie zostało doręczone osobie już wówczas upoważnionej do odbioru korespondencji żadne pismo - co również jest okolicznością bezsporną. A. F. jedynie podpisała duplikat potwierdzenia odbioru, czego w żaden sposób nie można uznać za potwierdzenie otrzymania skarżonej decyzji. Skarżący powołał orzecznictwo Sądów Administracyjnych zapadłe w podobnych stanach faktycznych i prawnych,. Drugim z zaskarżonych postanowień z dnia [...] sierpnia 2012r. (...) Dyrektor Izby Skarbowej, działając na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (j. t. Dz. U., z 2012 r. poz. 749) stwierdził, że odwołanie Spółki z o. o. A T. P. z dnia 22.05.2012 r. od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 30.03.2012 r., znak: [...] wydanej w przedmiocie wymiaru podatku od towarów i usług za okres styczeń - maj 2007 r. i lipiec - grudzień 2007 r., wniesione zostało z uchybieniem terminu do wniesienia odwołania. Dyrektor Izby Skarbowej ustalił ,że zaskarżoną decyzją Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej ustalił podatnikowi A T. P. sp. z o.o. zobowiązanie podatkowe za okres od lip[ca do grudnia 2007 r oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za okres od stycznia do czerwca 2007r. Organ II instancji przyjął, że doręczyciel (co według niego wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wskazanej decyzji) doręczył ją adresatowi na wskazanym przez niego adres jego siedziby, a jej odbiór w dniu 4.04.2012 r. pokwitowała A. F. używając pieczątki "A T. P. Sp. z o. o. Sp. K.' W wyniku postępowania reklamacyjnego organ I instancji otrzymał duplikat potwierdzenia odbioru przedmiotowej decyzji z dnia 9.05.2012 r., na którym A. F. - uznając się za osobę upoważnioną - potwierdziła obiór doręczonej wcześniej tj. w dniu 4.04.2012 r. korespondencji kierowanej do A T. P. Spółka z o. o., posługując się przy tym właściwą pieczątką strony. W konsekwencji organ II instancji uznał , że czternastodniowy termin do wniesienia odwołania od ww. decyzji, o którym mowa w art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej upłynął z dniem 18.04.2012 r. Tymczasem odwołanie zostało nadane w Urzędzie Pocztowym w Ł. w dniu 23.05.2012 r., a więc po upływie terminu do jego wniesienia. Wydający postanowienie wskazał ponadto, że Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia [...].07.2012 r., znak: [...] odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. To z kolei skutkowało stwierdzeniem uchybienia terminowi do wniesienia odwołania albowiem zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą , na co wskazał organ treść art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej wskazuje wyraźnie, iż stwierdzenie uchybienia terminu do złożenia odwołania nie zależy od uznania organu odwoławczego, gdyż obowiązek taki wynika wprost z ustawy. Każde, nawet nieznaczne przekroczenie terminu stanowi samoistną podstawę do wydania postanowienia stwierdzającego jego uchybienie (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1.10.2009r., sygn. akt I FSK 854/08 opublikowany Systemie Informacji Prawnej LEX nr 537058, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 29.01.2009 r., sygn. akt I SA/Rz 612/08 dostępny w Systemie Informacji Prawnej LEX nr 485883). W związku z tym Dyrektor postanowił jak w sentencji. Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wniosła spółka A T. P. sp. z o.o., która zaskarżyła je w całości. Skarżąca zarzuciła 1. naruszenie przepisu art. 145 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji uznanie, że doręczenie decyzji osobie nieupoważnionej do odbioru korespondencji można uznać za doręczenie decyzji stronie, 2. naruszenie przepisu art. 151 Ordynacji podatkowej poprzez jego błędną wykładnią i w konsekwencji przyjęcie, że doręczenie decyzji osobie prawnej dokonane pod adresem jej siedziby lub w miejscu prowadzenia działalności do rąk osoby nieupoważnionej do odbioru korespondencji można uznać za skuteczne doręczenie decyzji stronie, 3. naruszenie przepisu art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez jego zastosowanie w sytuacji gdy w sprawie nie doszło do uchybienia terminu do wniesienia odwołania 4. naruszenie przepisu art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie. W konsekwencji wniosła o : 1. uchylenie w całości skarżonego postanowienia 2. zasądzenie na rzecz skarżącego od Dyrektora Izby Skarbowej kosztów postępowania W uzasadnieniu wskazała, że . w dniu 4 kwietnia 2012 roku list polecony zawierający zaskarżoną decyzję odebrany został pod wskazanym adresem przez pracownika innej Spółki - nieuprawnionego do odbioru korespondencji kierowanej do podatnika, który nie przekazał decyzji odwołującej się Spółce. W dniu 4 kwietnia 2012 roku – według skarżącego - poza członkiem Zarządu Spółki nie było osoby trzeciej uprawnionej do odbioru korespondencji kierowanej do podatnika. W szczególności żaden z pracowników Spółki A T. P. spółka z o.o. Spółka Komandytowa nie był uprawniony do dokonania takiego odbioru, a taka właśnie pieczątka widnieje na znajdującym się w aktach potwierdzeniu odbioru. Ponadto naprowadziła, że pracownik poczty dokonując doręczenia innych pism na rzecz Spółki wystawił (w konsekwencji złożenia reklamacji przez organ) duplikat pierwszego potwierdzenia odbioru i w dniu 9 maja 2012 roku podsunął je do podpisania A. F. - upoważnionej do odbioru korespondencji na podstawie pełnomocnictwa Zarządu Spółki z dnia 19 kwietnia 2012 roku. Jednak wraz z potwierdzeniem odbioru z dnia 9 maja 2012 roku nie zostało doręczone osobie, już wówczas upoważnionej do odbioru korespondencji, żadne pismo . A. F. jedynie podpisała duplikat potwierdzenia odbioru. Według twierdzeń skarżącego o zaistniałej sytuacji, w szczególności o fakcie zakończenia postępowania dotyczącego zobowiązania Spółki w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2007 r. i o wydaniu decyzji Spółka powzięła wiedzę dopiero w dniu 22 maja 2012 roku zapoznając się z aktami postępowania. Dopiero też w tym dniu tj. 22 maja 2012 roku Prezes Zarządu Spółki – T. P. otrzymał z akt sprawy kopię Te argumenty w ocenie spółki wskazują, że odwołanie bądź złożone zostało w terminie bądź też termin do jego wniesienia nie rozpoczął jeszcze biegu. Z uwagi na taki przebieg zdarzeń spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie miał na uwadze , co następuje: Skargi są uzasadnione. W sprawie nie doszło do prawidłowego doręczenia pisma procesowego w postaci decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej dalej Dyrektor UKS stronie tego postępowania, a mianowicie spółce z o.o. A T. P. Jak wynika z akt sprawy administracyjnej decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 30 marca 2012 r. została przesłana na adres podatnika , który ma siedzibie w R. na ulicy T. 7. Przedmiotowe pismo zostało wysłane w dniu 02.04.2012 r. W siedzibie podatnika zostało przekazane 04.04.02012 r. Osoba odbierająca pismo podpisała się na zwrotnym potwierdzeniu odbioru w sposób nieczytelny , nie zamieściła na nim daty odbioru pisma oraz "przybiła" pieczątkę o treści A T. P. sp. z o.o. sp.k. Oddział R.. Zwrotne poświadczenie odbioru zostało przekazane do organu wysyłającego tj. do Dyrektora UKS. Z dokumentu tego nie wynika by doręczenie przesyłki czyniło zadość przepisom regulującym doręczenia przesyłek w postępowaniu podatkowym. Przepis art. 151 ordynacji podatkowej stanowi ,że osobom prawnym lub jednostkom organizacyjnym nie posiadającym osobowości prawnej pisma doręcza się w lokalu ich siedziby lub miejscu prowadzenia działalności gospodarczej – osobie upoważnionej do odbioru korespondencji . Miejscem zatem doręczenia pisma jest alternatywnie bądź lokal siedziby, bądź miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. W przedmiotowej sprawie doręczenie zostało wykonane w lokalu siedziby , gdyż jak wynika z dokumentów zgromadzonych w sprawie podatnik ma siedzibę w R. na ulicy T. 7. Omawiany przepis stawia jednak drugi jeszcze warunek prawidłowego doręczenia pisma stronie będącej osobą prawną , a mianowicie musi to być dokonane do rąk osoby upoważnionej do odbioru w jej imieniu pism. Przepis ordynacji nie wprowadza legalnej definicji tego pojęcia prawnego i w tym zakresie należy sięgnąć do aktów prawnych regulujących funkcjonowanie Urzędów Pocztowych, a w tym konkretnym przypadku do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 9 stycznia 2004 r. w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych ( Dz.U. 2004 nr 5 poz. 34 z zm.) § 35 ust. 4 rozporządzenia stanowi ,że jeżeli adresatem przesyłki lub przekazu pocztowego jest osoba prawna lub jednostka organizacyjna nie posiadująca osobowości prawnej pokwitowanie odbioru powinno zawierać czytelny podpis odbiorcy , datę odbioru i odcisk stempla firmowego, a w przypadku braku stempla firmowego- informację o dokumencie potwierdzającym uprawnienie do odbioru przesyłki. Przepis ten zawiera więc trzy elementy od których zależy prawidłowość doręczenia stronie pisma a to :czytelny podpis odbierającego , data odbioru i wykazanie upoważnienia do odbioru pisma w postaci bądź to stempla firmowego lub co jest z nim równoważne wykazanie pisemnego upoważnienia do odbioru korespondencji. Z tych trzech warunków kluczowe znaczenie w niniejszej sprawie ma warunek trzeci. Co prawda nie zostały spełnione dwa pierwsze warunki bowiem przedmiotowe potwierdzenie odbioru nie zawiera czytelnego podpisu osoby odbierającej, nie opatrzyła ona go datą , jednak w tym zakresie wątpliwości skarżącego nie obejmują tych okoliczności , gdyż zasadniczo nie kwestionuje on osoby odbierającej, ani daty kiedy odebrano przesyłkę. Można zatem przyjąć ,że została ona odebrana przez osobę o nazwisku F. i nastąpiło to dnia 04.04. 2012 r. Wątpliwości budzi natomiast spełnienie warunku trzeciego , mającego charakter warunku ustawowego, a mianowicie doręczenie pisma do rąk osoby upoważnionej do odbioru pisma w imieniu osoby prawnej. Jak już wyżej wspomniano ordynacja nie reguluje kwestii na czym polega upoważnienie do odbioru korespondencji. Przedmiotowe rozporządzenie zawiera natomiast określenie zewnętrznych warunków jakie musza być spełnione, aby uznać ,że dana osoba obecna w lokalu siedziby osoby prawnej lub miejscu prowadzenia przez nią działalności jest upoważniona do odbioru korespondencji. Musi mianowicie posiadać pieczątkę firmową (stempel) lub pisemne upoważnienie do odbioru korespondencji. Należy zastrzec ,że nie jest konieczne aby osoba odbierająca pismo była pracownikiem osoby prawnej której korespondencje odbiera. Warunek taki nie wynika z przepisów prawa . Ważne jest aby była upoważniona do odbioru pism. W chwili podjęcia próby doręczenia korespondencji przez doręczyciela musi posiadać albo pieczęć firmy lub pisemne upoważnienie. Posiadanie jednego z tych atrybutów świadczy ,że jest upoważniona do odbioru korespondencji. W tym zakresie można przywołać orzecznictwo sądów administracyjnych zapadłe na tle podobnych stanów faktycznych i dokonujące analizy prawidłowości doręczenia przesyłki dla osoby prawnej. Kwestia ta była rozważana przez NSA w wyroku z dnia 25.01.2012 r. I FSK 673/11, który stwierdził ,że osoba która w siedzibie podmiotu- adresata przesyłki dysponuje pieczęcią firmową tego podmiotu . dokonuje faktycznego odbioru przesyłki od doręczyciela i taki fakt potwierdza swoim podpisem oraz odbiciem pieczęci firmowej adresata nie może być traktowana jako osoba nieuprawniona do odbioru korespondencji adresowanej do tego podmiotu. W tym samym "duchu" orzekł WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 21.12. 2010r. III SA/GL 1477/10 , który stwierdził , że doręczający wówczas dopiero ma zbadać uprawnienie do odbiory korespondencji przez odbierającego przesyłkę, gdy nie dysponuje on pieczęcią firmową. W sytuacji gdy nią dysponuje domniemywa się ,że jest uprawniony do odbioru przesyłki. Dysponowanie przez osobę odbierającą przesyłkę pieczęcią firmową adresata przesyłki jest zatem jednoznaczne z posiadaniem uprawnienia do odbioru korespondencji w jego imieniu w siedzibie firmy. Gdyby więc w niniejszej sprawie w dniu 04.04.2012 r. osoba odbierająca przesyłkę użyła na zwrotnym potwierdzeniu odbioru pieczęci adresata –firmy A T. P. Spółka z o.o. należało by uznać ,że doręczenie nastąpiło prawidłowo i jest skuteczne niezależnie od stosunków prawnych łączących osobę odbierającą z podmiotem w imieniu którego korespondencja została odebrana. Tak się jednak nie stało bowiem osoba znajdująca się w siedzibie firmy nie użyła jej pieczęci, a użyła pieczęci innej firmy ( niewątpliwie powiązanej – co jest jednak bez znaczenia), przez co nie uczyniła zadość wymaganiom stawianym przez przepis § 35 rozporządzenia. Nie wiadomo nawet czy tego dnia nią dysponowała. Ponieważ osoba odbierająca korespondencję tego dnia nie wykazała swojego uprawnienia właściwą pieczęcią, obowiązkiem doręczyciela było wezwanie jej do wykazania swojego uprawnienia w drugi z alternatywnych sposobów , a mianowicie poprzez przedstawienie pisemnego upoważnienia do odbioru korespondencji. Doręczyciel obowiązkowi temu jednak nie podołał, bowiem poprzestał na odciśnięciu na przedmiotowym zwrotnym poświadczeniu odbioru pieczęci spółki komandytowej , a więc niewłaściwej. Nie zostały spełnione wymagania prawidłowego doręczenia przesyłki w dniu 04.04. 2012 r. bowiem osoba odbierająca w tym dniu przesyłkę nie wykazała swojego uprawnia do jej odbioru w imieniu spółki – adresata decyzji, ani też nie przedstawiła pisemnego upoważnienia do odbiory korespondencji. W takiej sytuacji prawidłowym postępowaniem doręczyciela byłoby uznanie ,że w siedzibie adresata brak jest osoby upoważnionej do odbioru w jej imieniu korespondencji i podjęcie próby doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 150 ordynacji poprzez pozostawienie tzw. awiza w siedzibie podmiotu i przechowywanie pisma w placówce pocztowej przez okres 14 dni. Nie może konwalidować błędnego postępowania doręczyciela postępowanie reklamacyjne oprowadzone przez Pocztę Polska w maju 2012 r. W jego trakcie wystawiono " duplikat " zwrotnego potwierdzenia odbioru z którego ma wynikać ,że doręczenie zostało dokonane osobie uprawnionej do odbioru korespondencji. Z takim stanowiskiem zgodzić się jednak nie można. Po pierwsze należy zauważyć ,że dokument załączony do akt sprawy ( t. XIII k. 4948 ) nie został oznaczony słowem " duplikat". Po drugie wystawiający go organ w żaden sposób nie przedstawił podstawy prawnej wystawienia takiego dokumentu , zaś przepisy regulujące postępowanie reklamacyjne, a to Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 13 października 2003 r. w sprawie reklamacji powszechnej usługi pocztowej w zakresie przesyłki rejestrowanej i przekazu pocztowego nie przewidują możliwości wydawania " duplikatów". Po trzecie – i co najważniejsze- przedmiotowy dokument nie ma charakteru duplikatu . Próbując dokonać zdefiniowania tego pojęcia należy sięgnąć do jego znaczenia leksykalnego. Pojęcie to oznacza drugi egzemplarz dokumentu , odpis kopię, wtórnik . ( Porównaj: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN t. I str.468 Warszawa 1994 wyd. IX ; Słownik Współczesnego Języka Polskiego str.206, Wyd. Wilga , Warszawa 1996 ). Znaczenie tego wyrazu wskazuje zatem na tożsamość duplikatu z dokumentem który jest oryginałem , dokumentem pierwszym, podstawą wykonania duplikatu. Dokumenty te muszą być tożsame pod względem treści. Dokument który zawiera inną treść niż pierwowzór nie może być uznany za duplikat. Duplikat to przecież kopia, odpis , zwielokrotnienie , zdublowanie dokumentu pierwotnego. W niniejszej sprawie wystawiony "duplikat " na który powołuje się organ nie jest nim w rzeczywistości. Zawiera on bowiem inną treść niż dokument pierwotny, również znajdujący się w aktach sprawy. Nie stanowi zatem jego kopii , odpisu. Nie jest jego zwielokrotnieniem. Stąd też nie może być uznany za duplikat. Nie może stanowić podstawy do uznania doręczenia pisma w dniu 04.04.2012r. za prawidłowe. Nie został wystawiony w dniu doręczenia , ale znacznie później. Został już co prawda wystawiony zgodnie z wymogami ( prawidłowy podpis , data, prawidłowa pieczęć), ale został wystawiony w zupełnie innej dacie . Obowiązujące przepisy nie przewidują takiej formy doręczenia, by w przypadku nieprawidłowości dokumentu zwrotnego potwierdzenia odbioru wystawiać go jeszcze raz – po pewnym czasie. W tym zakresie organ oceniając prawidłowość doręczenia powinien wziąć pod uwagę wszystkie istotne kwestie i w przypadku nieprawidłowości (np: doręczenia innej firmie – jak w niniejszej sprawie) podjąć decyzję o ponownym wysłaniu przesyłki. Faktem jest ,że przy wystawianiu ponownego dokumentu osoba go podpisująca posiadała już właściwa pieczątkę ,ale miało to miejsce – jak wynika z twierdzeń stron miesiąc po odebraniu pisma , a więc po upływie – liczonego od dnia 04.04.2012 r. terminu do wniesienia odwołania. Wystawienie zatem takiego dokumentu, jak omawiany nie może konwalidować braków dokumentu pierwotnego, a tym samym nie można w niniejszej sprawie skutecznie twierdzić ,ze doręczenie w dniu 04.04.2012 r. było prawidłowe. Nie można również uznać ,że adresatowi doręczono pismo w dacie wystawienia "duplikatu" skoro nie potwierdzał on odbioru tegoż pisma w tej dacie , a jak wynika z twierdzeń skarżącej , czego nie kwestionuje strona przeciwna , w tym dniu żadnej decyzji adresatowi nie doręczono. W tych okolicznościach – wobec nie wykazania w dniu 04.04.2012 r. przez osobę odbierającą pismo skierowane do A T. P. sp. z o.o. uprawnienia do jego odbioru w tym dniu, należało uznać ,że nie spełniono przesłanki art. 151 ordynacji i tym samym uznać pismo za niedoręczone. To zaś implikuje wniosek ,że zarówno postanowienie o odmowie przywrócenia terminu , jak i o stwierdzeniu uchybienia terminowi do wniesienia odwołania naruszają prawo procesowe, a naruszenie to ma istotny wpływ na treść postanowień. Oba zaskarżone akty opierają się bowiem na założeniu ,że przedmiotowa przesyłka została skutecznie doręczona w dniu 04.04.2012 r. co jak wyżej wykazano nie polega na prawdzie. W tej sytuacji oba postanowienia musiały ulec uchyleniu. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy uwzględni powyżej powołane uwagi i wyda rozstrzygnięcia lub rozstrzygnięcie z uwzględnieniem zawartych w nich poglądów. Podstawą wyroku są przepisy art., 145 § 1 pkt 1 lit. c i 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2012 r. poz. 270 tj.) dalej p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193) oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( Dz.U. 2002, Nr 163, poz.1348 z zm.) mając na uwadze fakt ,w niniejszej sprawie zostały złożone dwie skargi.