I SA/Rz 9/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Panek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 lutego 2016 r. wniosku M.F. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M.F. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki Audi Q7 -postanawia- odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...] Dyrektor Izby Celnej w P. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w R. z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia M. F. (dalej: skarżący) zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu Audi Q7 o nr nadwozia [...], poj. silnika 4134 cm3, rok produkcji 2008, w wysokości 37.193,00 zł. Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na opisaną powyżej decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w R. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i trudne do odwrócenia skutki. Uzasadniając wniosek wskazał na niebezpieczeństwo zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej w przypadku realizacji nałożonego na niego zobowiązania. Skarżący podaje, że jest mikro przedsiębiorcą a obowiązek zapłaty zobowiązania podatkowego z tytułu podatku akcyzowego, które łącznie z odsetkami za zwłokę stanowi blisko 60.000,00 zł znacznie przekracza jego możliwości finansowe. Podkreślił, że kwota zobowiązania wynikająca z zaskarżonej decyzji przekracza nawet łączny dochód osiągnięty przez niego przez ostatnie trzy lata zaś obecne jego dochody są niewielkiej wysokości i pozwalają jedynie na zaspokojenie jego podstawowych potrzeb i potrzeb jego rodziny. Wykonanie zaskarżonej decyzji niewątpliwie zmusi go do podjęcia kroków w kierunku zaprzestania działalności gospodarczej i zwolnienia zatrudnionych pracowników. Podał, że posiada zobowiązanie finansowe wobec banku z tytułu zawartej w 2013 r. pożyczki, które musi na bieżąco regulować. Ponadto podniósł, że ponosi koszty związane z przywróceniem do stanu sprzed lat 2009 -2010 prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej kiedy to miejsce prowadzenia tej działalności było kilkukrotnie nawiedzane przez powódź, która doprowadziła do licznych strat. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi § 3 wyżej wymienionego artykułu, po przekazaniu skargi sądowi, może on, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie. Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Przy czym ocena tych przesłanek pozostawiona jest uznaniu Sądu. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Należy stwierdzić, że użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia: "znaczna szkoda" lub "trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym, który powinien w szczególności przedstawić wnioskodawca (por. postanowienie NSA z dnia 26 września 2013 r., sygn. akt II FSK 2540/13, dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W związku z tym strona skarżąca, dążąc do wstrzymania wykonania decyzji, musi złożyć stosowny wniosek i uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych i wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia (por. postanowienie NSA z dnia 14 maja 2014 r., sygn. akt I OZ 363/14, LEX nr 1464732). Dokonując oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, Sąd musi oprzeć się na materiale dowodowym, pozwalającym zająć stanowisko. W konsekwencji to składająca wniosek - w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. - strona jest zobowiązana nie tylko do wskazania przedmiotowych przesłanek, ale i do wykazania, że warunki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w rzeczywistości zachodzą (tak w postanowieniu NSA z dnia 23 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FZ 464/14, LEX nr 1452662). Przy czym nie wystarczy jedynie wykazać, że na skutek wykonania decyzji dojdzie do utraty płynności finansowej. Bez dokładnego przedstawienia sytuacji finansowej i majątkowej wnioskodawcy nie jest możliwa ocena, czy wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, bądź trudne do odwrócenia skutki. Zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku strony skarżącej, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jej sytuacji majątkowej (posiadanym majątku ruchomym i nieruchomym), wysokości środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych, wysokości uzyskiwanych dochodów i ponoszonych wydatków. W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż podane argumenty przemawiające w jego mniemaniu za zasadnością wniosku nie wyczerpują ustawowych przesłanek wstrzymania. Zdaniem Sądu okoliczności podniesione we wniosku, po skonfrontowaniu z wyłaniającymi się z akt sprawy ustaleniami, nie dostarczyły bowiem dostatecznych przesłanek do uznania, że skarżący zasługuje na szczególna ochronę prawną przed negatywnymi konsekwencjami, jakie dla niego może spowodować wykonanie zaskarżonej decyzji. Wnioskodawca poza ogólnymi twierdzeniami, że brak przyznania ochrony tymczasowej uniemożliwi mu uzyskiwanie dochodów niezbędnych do zaspokojenia bieżących potrzeb życiowych i realizację zobowiązań, nie wykazał na czym konkretnie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków miałoby polegać. Skarżący nie wykazał ponadto, że jeśli decyzja zostanie wykonana przed wydaniem prawomocnego orzeczenia sądowego, wówczas może nastąpić konkretne wydarzenie, które będzie miało charakter nieodwracalny. Skarżący przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. upatruje w pogorszeniu jego sytuacji majątkowej, co doprowadzić by miało do konieczności zakończenia prowadzonej działalności gospodarczej i zwolnienia zatrudnionych pracowników. Sąd podkreśla, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (postanowienie NSA w Warszawie z dnia 28 stycznia 2011r. II GSK 49/11). Wyjaśnić też należy, że obowiązek uregulowania zaległości podatkowych w każdym przypadku, niezależnie od zamożności podatnika, łączy się z obniżeniem jego dochodu. Nie oznacza to jednak automatycznie powstania szkody i to znacznych rozmiarów lub trudnych do odwrócenia skutków, albowiem w przypadku uchylenia decyzji określającej zobowiązanie podatkowe, dochodzi do zwrotu spełnionego świadczenia pieniężnego wraz z odsetkami. Choć istotnie przymusowa realizacja zobowiązań podatkowych w drodze egzekucji ze swej istoty jest dolegliwa i powoduje obciążenie w sferze majątkowej zobowiązanego, to jednak wywieranie skutków finansowych dla strony jest normalną konsekwencją egzekucji administracyjnej. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy bowiem zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, ale jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło (por. postanowienia NSA: z dnia 28 lipca 2009 r. sygn. akt I FSK 450/09; z dnia 6 sierpnia 2014 r., sygn. akt II FSK 2247/14; z dnia 15 grudnia 2014 r., II FZ 1741/14). Sam fakt egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z ostatecznej decyzji, nawet przy istnieniu trudnej sytuacji materialnej strony, nie może być jednak automatycznie utożsamiany z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody, czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu skarżący nie wykazał, że spełnione zostały przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a, a zatem, że wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Jednocześnie Sąd nadmienia, że brak przesłanek do wstrzymania zaskarżonego aktu nie przesądza o losie skargi. Zaskarżona decyzja zostanie poddana odrębnemu badaniu pod kątem zgodności z obowiązującym porządkiem prawnym. Z podanych względów Sąd uznał, że wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie i w związku z tym na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a orzekł, jak w sentencji postanowienia.