I SA/Rz 927/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Jacek Surmacz Sędzia WSA Grzegorz Panek Asesor WSA Jacek Boratyn /spr./ Protokolant sekr. sąd. Anna Kotowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi I.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2018 rok oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania I. P. – zwanej dalej skarżącą, od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] maja 2018 r, nr [...], w przedmiocie ustalenia skarżącej łącznego zobowiązania pieniężnego za 2018 r., w wysokości 756 zł, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W stanie faktycznym przedmiotowej sprawy Prezydent Miasta, decyzją z dnia [...] maja 2018 r, nr [...], ustalił skarżącej łączne zobowiązanie pieniężne w kwocie 756 zł. Przedmiot opodatkowania w przypadku tego zobowiązania stanowiły: - nieruchomości rolne o pow. 1,3291 ha, opodatkowane według stawki 2,5 q ˣ 52,49 zł, - budynki mieszkalne o pow. 344 m2, opodatkowane według stawki wynoszącej 0,68 zł, - grunty pozostałe o pow. 1 046 m2, opodatkowane według stawki wynoszącej 0,30 zł. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji przytoczył przepisy dotyczące stawek podatku oraz zasad odpowiedzialności solidarnej współwłaścicieli nieruchomości. W kwestiach procesowych, związanych z wszczęciem postępowania podatkowego, Prezydent Miasta stwierdził, że zgodnie z art. 165 § 5 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800, ze zm., zwanej dalej Ordynacją podatkową) przepisów o wszczęciu postępowania nie stosuje się do ustalenia zobowiązań podatkowych, które zgodnie z odrębnymi przepisami ustalane są corocznie, jeżeli stan faktyczny, na podstawie którego ustalono wysokość zobowiązania podatkowego za poprzedni okres, nie uległ zmianie. Z sytuacją tego rodzaju mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, decyzją z dnia [...] lipca 2018 r., utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że podstawą wymiaru podatków, zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2016 r., poz. 1629, ze zm., zwanej dalej Prawem geodezyjnym) są dane wynikające z Ewidencji gruntów i budynków. Wypisy z tej ewidencji są dokumentami urzędowymi, w rozumieniu art. 194 Ordynacji podatkowej, korzystającymi z domniemania prawdziwości. W tej więc sytuacji organy podatkowe nie mogą dowolnie dokonywać samodzielnej kwalifikacji przedmiotów opodatkowania, w oderwaniu od tych danych. W odniesieniu do gruntów będących przedmiotem opodatkowania w niniejszym przypadku organ odwoławczy przyznał, że na podstawie decyzji zezwalającej przedsiębiorstwu górniczemu na działalność i korzystanie z nieruchomości następuje ograniczenie w stosunku do właściciela możliwości korzystania z jego nieruchomości. W niniejszej sprawie ograniczenie to dotyczyło działek przeznaczonych na zrealizowanie inwestycji pn. "zagospodarowanie istniejących odwiertów eksploatacyjnych oraz budowa gazociągów kopalnianych i metanociągów, łączących odwierty z ośrodkiem odbioru gazu dla Kopalni Gazu Ziemnego [...]". W wyniku wydania przedmiotowej decyzji skarżąca nie została jednak pozbawiona możliwości korzystania z nieruchomości, w związku z ograniczeniem wynikającym z wydanej decyzji. Tego rodzaju ograniczenie ma bowiem miejsce do czasu zakończenia prac, a po ich wykonaniu przeprowadza się rekultywację terenu i jego uporządkowanie z udziałem inwestora i wykonawcy. Na działkach, na których usytuowano podziemną infrastrukturę górniczą obowiązuje natomiast strefa kontrolna, utworzona zgodnie z § 10 ust. 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki z 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie (Dz. U. z 2013 r., poz. 640). Położenie gazociągu nie ogranicza jednak rolniczego użytkowania działek. W związku z ograniczeniami na działce nie mogą rosnąć jedynie drzewa, w odległości 2 metrów od osi gazociągu. W strefach ochronnych nie można także wznosić obiektów budowlanych, urządzać składów i magazynów, a także podejmować działań mogących uszkodzić gazociąg podczas użytkowania. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wymienione wyżej ograniczenia nie świadczą o tym, że Polskie Górnictwo i Gazownictwo SA (PGNiG SA) należy uznać za samoistnego posiadacza działek należących do skarżącej. Uzyskana przez ten podmiot decyzja zezwalająca mu na podjęcie określonych działań na tym gruncie daje jedynie uprawnienie do wejścia na nieruchomości, w ściśle określonym celu. Podobnie, na skutek wybudowania na działce rurociągów nie dochodzi do zmiany właściciela gruntów. Dla ustalenia rodzaju i wysokości zobowiązania podatkowego znaczenie ma ewentualne zajęcie gruntu na działalność gospodarczą. Zgodnie ze stanowiskiem sądów administracyjnych pojęcie zajęcia gruntów rolnych na działalność gospodarczą oznacza ich faktyczne wyłączenie z produkcji rolnej. Tak więc sam fakt utworzenia strefy ochronnej, bez faktycznego zajęcia gruntu, nie ma wpływu na wymiar podatku. W niniejszej sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, że opodatkowane grunty zostały zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Za zajęcie nie można bowiem uznać przeprowadzenia pod powierzchnią gruntów sieci gazowej. Od budowli sieciowych ich właściciel odprowadza bowiem podatek od nieruchomości. W tej sytuacji występują więc dwa odrębne przedmioty i podmioty opodatkowania. Na marginesie organ zauważył, że ewentualne przyjęcie, że grunt skarżącej został zajęty na potrzeby prowadzenia działalności gospodarczej, nie prowadziłoby do zmiany podatnika. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 20 lipca 2018 r. wniosła skarżąca zarzucając, że została ona wydana z naruszeniem przepisów prawa, skutkującym błędnym ustaleniem stanu faktycznego. Jej zdaniem rozstrzygające jego sprawę organy dopuściły się naruszenia: • art. 120, art. 121, art. 122, art. 180, art. 191, art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej, • art. 3 pkt 3 i pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 z późn. zm.), • art. 6 ust. 1 pkt 18 prawa ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2126 z późn. zm., zwanej dalej Prawem geologicznym), • art. 7, art. 21 Konstytucji RP. Na tej podstawie wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, a także poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, z udziałem biegłego, a także zasądzenie kosztów postepowania. W uzasadnieniu skargi stwierdziła, że do 2006 r. nie była obciążana podatkami od gruntu, w odniesieniu do działki, której niniejsza sprawa dotyczy. Aktualnie grunt ten pozostaje we władaniu przedsiębiorcy górniczego, posiadającego koncesję na wydobycie gazu. Do chwili obecnej nie została wydana decyzja o zakończeniu rekultywacji tego terenu. Zdaniem skarżącej, domniemanie prawdziwości danych z Ewidencji gruntów i budynków jest domniemaniem wzruszalnym, dlatego koniecznym jest podjęcie przez organy podatkowe ustaleń faktycznych, jeżeli chodzi o rzeczywistą sytuację na nieruchomości, oznaczonej jako działka nr 156. Na poparcie swojego stanowiska skarżąca powołała się na prawomocny wyrok tut. Sądu z 9 lipca 2013 r, sygn. I SA/Rz 373/13. Niezależnie od powyższego skarżąca zaznaczyła również, że stwierdzenie organów o możliwości prowadzenia na gruncie działalności górniczej przekracza ich kompetencje, tym bardziej, że specyfika działalności górniczej wyklucza inne wykorzystanie objętego nią gruntu. W piśmie procesowym z 14 stycznia 2019 r. skarżąca podkreśliła, że jej działka, stanowiąca użytek rolny, jest zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej. Za taką bowiem należy uznać działalność w zakresie rekultywacji, która wiąże się z działalnością zakładu górniczego, realizowaną na podstawie udzielonej mu koncesji. W aktach sprawy brak jest jednak dokumentacji architektoniczno-budowlanej kopalni i zakładu górniczego, określonego w art. 6 ust. 1 pkt 18 Prawa geologicznego. Na rozprawie w dniu15 stycznia 2019 r. pełnomocnik skarżącej zwrócił uwagę na konieczność przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, dla ustalenia istotnych w sprawie okoliczności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Spór pomiędzy skarżącą a rozstrzygającymi jej sprawę organami, prowadzony na gruncie przedmiotowej sprawy, dotyczącej ustalenia skarżącej łącznego zobowiązania pieniężnego za 2018 r., toczy się, co do zasady, wokół kwestii związanej z oceną prawidłowości poczynionych przez organy ustaleń faktycznych. Według organów obowiązek podatkowy odnośnie gruntów, oznaczonych jako działka nr [...], a także posadowionych na nich budynków spoczywa jedynie na skarżącej, jako właścicielce całej nieruchomości. Zdaniem zaś skarżącej, grunty te znajdują się we władaniu przedsiębiorcy górniczego i to jego winien obciążać obowiązek podatkowy. Argumentacja skarżącej w opisanym wyżej zakresie, nie jest jednak konsekwentna, gdyż z jednej strony, twierdzi ona, iż grunt znajduje się we władaniu przedsiębiorcy górniczego, jako posiadacza samoistnego, drugiej zaś podnosi, że został on zajęty na prowadzenie tej działalności przez tegoż przedsiębiorcę. Okoliczności te nie są jednak tożsame i ich stwierdzenie pociąga za sobą odmienne skutki, zarówno na gruncie przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1445; zm., zwanej dalej ustawą o podatkach i opłatach lokalnych), jak i ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1892 z późn. zm., zwanej dalej ustawą o podatku rolnym), zwłaszcza jeżeli chodzi o podmiot na którym spoczywać będzie obowiązek podatkowy. Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a. W myśl zaś art. 1 ustawy o podatku rolnym opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Zajęcie gruntów rolnych na prowadzenie działalności gospodarczej powoduje więc, że nie podlegają one opodatkowaniu podatkiem rolnym, lecz podatkiem od nieruchomości. Odnosząc się do głównego przedmiotu sporu pomiędzy stronami, a więc kwestii prawidłowości ustalenia stanu faktycznego stwierdzić należy, organy rozstrzygające przedmiotowa sprawę prawidłowo ustaliły jej stan faktyczny, nie uchybiły również przepisom prawa formalnego, regulującego sposób ich dokonania. Przeprowadzone w sprawie postępowanie podatkowe odpowiadało bowiem wymogom wynikającym z regulujących go przepisów, a prowadzące je organy nie dopuściły się uchybień w tym zakresie, również w zakresie postępowania dowodowego. Organy obu instancji zebrały adekwatny materiał dowodowy, umożliwiający właściwe załatwienie sprawy, a zaprezentowana przez nie ocena tego materiału nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów, wobec czego nie można przypisać jej cech dowolności. W ramach prowadzonego postępowania organy podatkowe zasadnie oparły się przede wszystkich na danych wynikających z Ewidencji gruntów, odpisy z której mają charakter dokumentów urzędowych, a w związku z tym korzystają z domniemania nie tylko autentyczności, ale i prawdziwości. Niemniej jednak, realizując działania zmierzające urzeczywistnieniu zasady prawdy obiektywnej, w niniejszej sprawie podjęto również starania zmierzające do ustalenia faktycznego sposobu wykorzystania gruntów, zwłaszcza w zakresie sugerowanym przez skarżącą, tj. w ramach działalności górniczej przez uprawnionego do tego przedsiębiorcę górniczego. Wzięto więc pod uwagę szereg uwarunkowań wynikających z decyzji zezwalającej przedsiębiorcy górniczemu na działalność i korzystanie z nieruchomości, której skutkiem było ograniczenie możliwości korzystania z niej przez jej właściciela. Podobnie rozważono również kwestię związaną z ustanowieniem strefy kontrolnej, a także jej wpływu na zakres uprawnień właścicielskich. Podejmując działania w kierunku ustalenia ograniczeń w korzystaniu nieruchomości organy zrealizowały wytyczne Sądu, wyrażone w wyroku z dnia 9 lipca 2013 r., sygn. I SA/Rz 373/13, na który w powołuje się skarżąca w przedmiotowej sprawie. Przedmiotowym wyrokiem Sąd uchylił zaskarżoną decyzję, wydaną w stosunku do skarżącej, w zbliżonym stanie faktycznym, nakazując uzupełnienie ustaleń w tym zakresie. Na gruncie przedmiotowej sprawy organy zrealizowały więc te wskazania, ustaliły i poddały ocenie zakres i skutki ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości. W efekcie podjętych działań uznały jednak, iż okoliczności te nie mają wpływu na zakres obowiązków podatkowych właścicielki nieruchomości, jako że nie skutkują przypisaniem przedsiębiorcy górniczemu przymiotu posiadacza samoistnego nieruchomości, ani też nie skutkują przyjęciem, że grunty te należy zakwalifikować jako faktycznie zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Skarżąca wywodzi przeciwne do organów twierdzenia, związane z ograniczeniem w korzystaniu z nieruchomości oraz funkcjonowaniem strefy ochronnej, opierając się w tym zakresie między innymi na definicji pojęcia zakładu górniczego, wynikającej z przepisów Prawa geologicznego, a także regulowanej tymi przepisami specyfiki jego funkcjonowania. W tym zakresie podkreśliła także, że prawidłowe ustalenie przedmiotowych okoliczności wymaga wiadomości specjalnych, których organ nie posiada, wobec czego niezbędnym jest sięgnięcie do opinii biegłego. Odnosząc się do przedmiotowych stwierdzeń podkreślić należy, że rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy nie wymagało wiadomości specjalnych, albowiem wszelkie okoliczności związane z funkcjonowaniem zakładu górniczego pozostawały bez wpływu na kwestie związane z opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości lub podatkiem rolnym. Sama definicja zakładu górniczego, na którą powołuje się skarżąca, zawarta w art. 6 ust. 1 pkt 18 Prawa geologicznego, odnosi się do definiowanego pojęcia od strony funkcjonalnej, nie przesądzając ani co do uprawnień właścicielskich jakiegokolwiek podmiotu ani też władztwa nad definiowanym zespołem środków służących działalności górniczej. W tym miejscu zauważyć też należy, że przepisy Prawa geologicznego określają reguły wykorzystania przez przedsiębiorcę górniczego cudzych nieruchomości, o czym mowa w art. 18. Zgodnie z tymi zasadami wykorzystanie nieruchomości do działalności regulowanej tą ustawą nie skutkuje automatycznym pozbawieniem władztwa nad nią uprawnionego do jego wykonywania podmiotu. Tak więc powoływanie się na te regulacje, jeżeli chodzi o określenie obowiązków podatkowych, nie znajduje uzasadnienia. Wbrew sugestiom skarżącej, odpowiednie urządzenia przesyłowe, położone pod powierzchnią gruntu nie stanowią jego części składowej, lecz część składową przedsiębiorstwa (art. 49 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny [Dz. U. z 2018 r. poz. 1025 ze zm., dalej: K.c.). Zatem elementy podziemnej infrastruktury górniczej położone w gruncie stanowią element składowy budowli – Kopalni Gazu Ziemnego, i jako takie są odrębnym od gruntu przedmiotem opodatkowania, którego niniejsza sprawa nie dotyczy. Takie stanowisko przyjęły też rozstrzygające przedmiotową sprawę organy i nie sposób go skutecznie zakwestionować. Przepisy ustawy o podatku rolnym oraz ustawy o podatkach i opłatach lokalnych stanowią, że obowiązek podatkowy, oprócz właściciela gruntu, może spoczywać na jego samoistnym posiadaczu. Nie definiują jednak tego pojęcia, wobec czego w tym zakresie należy odwołać się do regulacji K.c. Na gruncie jego przepisów rozróżnia się posiadacza samoistnego, władającego gruntem jak właściciel, a więc wypełniającego elementy woli i akty władania danym gruntem w zakresie właścicielskim, posiadającego grunt z zamiarem "posiadania go dla siebie" od posiadacza zależnego, który posiada jedynie wolę posiadania danego gruntu w jakimś zakresie, nie kwestionując, jak w niniejszym przypadku, że kto inny jest jego właścicielem. Posiadacz zależny nie włada gruntem jak właściciel, ale jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (art. 336 K.c.). Niewątpliwie posiadaczem zależnym rzeczy jest osoba, której przysługuje wskazane aktualnie w art. 3051 K.c. prawo służebności przesyłu. Prawo takie polega na tym, że przedsiębiorca może wybudować lub być właścicielem urządzeń, o których mowa w art. 49 § 1K.c. i korzystać w oznaczonym zakresie z nieruchomości obciążonej, zgodnie z przeznaczeniem tych urządzeń. Może on więc wybudować linię przesyłową na cudzym gruncie (np.: gazociąg, linie kablowa itp.) i użytkować grunt w zakresie korzystania z tej linii (tych urządzeń). Takie korzystanie z nieruchomości nie będzie stanowiło o jej posiadaniu samoistnym, ale będzie wyczerpywać jedynie znamiona posiadania zależnego. W niniejszej sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, że posiadanie samoistne gruntu należy przypisać przedsiębiorcy górniczemu, gdyż nie tylko nie realizował on swego prawa w zakresie odpowiadającym uprawnieniom właścicielskim, ale również nie manifestował woli korzystania z takich uprawnień. Celem jego działania było jedynie posadowienie na gruncie elementów podziemnej infrastruktury górniczej i czynności te faktycznie zrealizował, na podstawie czasowego ograniczenia uprawnień właścicielskich skarżącej, które to ograniczenie limitowane było zarówno przedmiotowo, jak i czasowo. W okolicznościach sprawy brak jest też podstaw do przyjęcia, że grunty, których ona dotyczy, zostały faktycznie zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Stwierdzenia tego nie można bowiem wyprowadzić z faktu położenia na gruntach, pod ich powierzchnią, odpowiednich urządzeń przesyłowych, tj. gazociągów itd. Jak słusznie bowiem zauważyły organy, przeprowadzenie pod powierzchnią gruntu urządzeń tego rodzaju, nie skutkuje trwałym i całkowitym wyłączeniem gruntów z produkcji rolnej. Wprawdzie w określonym zakresie, skutkować to może pewnymi ograniczeniami, np. co do możliwości sadzenia drzew, w odpowiedniej odległości od przebiegu gazociągu, w związku z ustanowieniem strefy ochronnej, jednakże nie może to pociągać za sobą konieczności przyjęcia zmiany sposobu wykorzystania całego, podlegającego opodatkowaniu gruntu, a także wyłączenia władztwa nad nim, uprawnionego do jego sprawowania podmiotu. W zakresie powyższych ustaleń stwierdzić należy, że słusznie organy przyjęły, iż przy ustalania podatków są one związane zapisami Ewidencji gruntów. Związanie takie wynika w sposób jednoznaczny z treści art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego, a że brak jest podstaw do zakwestionowania zapisów Ewidencji, w oparciu o informacje wynikające z innych rejestrów publicznych. Pogląd o wiążącej mocy przytoczonego powyżej przepisu art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego dla ustalenia wysokości podatku został ukształtowany w orzecznictwie sądów administracyjnych, czego przykładem są wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2010 r., sygn. II FSK 1243/08, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27 stycznia 2010 r., sygn. I SA/Lu 684/09, WSA w Poznaniu z dnia 21 stycznia 2010r., sygn. III SA/Po 363/09 (dost. CBOIS – www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Tak więc, z uwagi na powyższe, wszelkie zarzuty dotyczące niezebrania odpowiedniego materiału dowodowego, a także dowolnej jego oceny nie znajdują uzasadnienia. Zarzuty skarżącej, dotyczące naruszenia w toku postępowania przepisów postępowania, tj. art. 121, art. 122, art. 180, art. 187, art. 191, art. 194 § 1 i art. 197 Ordynacji podatkowej, są bezzasadne. Wskazane przez nią naruszenia, dotyczące ogólnych zasad postępowania podatkowego, ze szczególnym uwzględnieniem zasad odnoszących się do sposobu prowadzenia postępowania wyjaśniającego, nie miały miejsca. Organy podjęły bowiem wszelkie niezbędne działania zmierzające do wyjaśnienia sprawy, a brak jest podstaw do kwestionowania ich legalności. Rację mają również rozstrzygające przedmiotową sprawę organy, które argumentują, że wobec brzmienia art. 165 § 5 pkt 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym w przypadku zobowiązań podatkowych ustalanych corocznie nie ma obowiązku formalnego wszczynania postępowania, jeżeli stan faktyczny nie uległ zmianie, nie miały obowiązku formalnego wszczynania postępowania w sprawie. Z sytuacją opisaną w art. 165 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej mamy bowiem do czynienia w przedmiotowej sprawie, w której brak jest podstaw do stwierdzenia, że jej stan faktyczny, w stosunku do tego, który był deklarowany przez skarżącego w poprzednich latach uległ zmianie. Na podstawie danych Ewidencji gruntów, które nie uległy zmianie, ustalono w niniejszej sprawie zarówno osobę podatnika – skarżącej, jak również rodzaj i powierzchnię należących do niej gruntów. Następnie zaś wyliczono wysokość zobowiązania podatkowego skarżącego i uczestników z tego tytułu, które to wyliczenie nie budzi wątpliwości. W poruszonych na gruncie niniejszej sprawy kwestiach związanych z konsekwencjami dla opodatkowania podatkiem od nieruchomości i podatkiem rolnym posadowienia na gruntach podatników obiektów należących do KGZ Zalesie, lokalizacją takich gruntów w strefie oddziaływania zakładu górniczego, zbieżnie z wyrażonym powyżej stanowiskiem tut. Sądu, wypowiadał się już NSA w Warszawie m.in. w wyrokach z dnia 13 kwietnia 2017 r. sygn. akt II FSK 762/15, z dnia 5 października 2017 r. sygn. akt II FSK 3296/15, sygn. akt II FSK 2458/15, z dnia 19 grudnia 2017 r. sygn. akt II FSK 3145/15. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, ze zm.), oddalił skargę.