II FSK 3145/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska - Nowacka (sprawozdawca), Sędzia NSA Tomasz Kolanowski, Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz, Protokolant Agata Milewska, po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej I. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 4 sierpnia 2015 r. sygn. akt I SA/Rz 509/15 w sprawie ze skargi I. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 12 marca 2015 r., nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2009 r. oddala skargę kasacyjną 1. Wyrokiem z dnia 4 sierpnia 2015 r., sygn. akt I SA/Rz 509/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił zaskarżoną przez I. P. (dalej: "skarżąca") decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 12 marca 2015 r. w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2009 r. i określił, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku. 2. Ze stanu faktycznego przedstawionego przez sąd pierwszej instancji wynika, że decyzją z dnia 15 grudnia 2014r. Prezydent Miasta R. ustalił skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości oraz w podatku rolnym, pobieranych w formie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2009r., w wysokości 363 zł. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca wskazała, że decyzja została wydana bez wyjaśnienia spraw, które miały istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Na działce nr [...] w obrębie [...] – Z. (obecnie działka nr [...] w obręb [...] - B.) kontynuowana jest budowa gazociągów kopalnianych i metanolociągów łączących odwierty w ośrodkiem odbioru gazu dla Kopalni [...] Z. w R. oraz jest realizowany plan ruchu Kopalni [..] Z., co w sposób istotny ogranicza korzystanie z tej nieruchomości. Organ podatkowy nie wyjaśnił stanu faktycznego na przedmiotowej działce od momentu otrzymania koncesji przez Zakład Górniczy na prowadzenie działalności, do momentu przywrócenia stanu działki sprzed prowadzenia prac eksploatacyjno – górniczych przez przedsiębiorstwo. Podniosła, że ewidencja górniczych środków trwałych, stanowiących budowlę zakładu górniczego pn. "Kopalnia [..] Z." pozostaje jedynie w posiadaniu przedsiębiorcy, w związku z czym brak wpisu obiektu budowlanego jako budowli do ewidencji gruntów i budynków nakłada na organ podatkowy obowiązek ustalenia charakteru tego obiektu dla celów podatkowych. Ponadto wskazała, że opodatkowany przez organ kiosk uliczny nie jest w jej ocenie budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 w zw. z art. 2 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm.; dalej: "Prawo budowlane") i nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie nie podzieliło wskazanych zarzutów i wskazaną na wstępie decyzją utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że z danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków wynika, że w 2009 r., jak i w chwili wydawania decyzji skarżąca była właścicielem działki nr [...], obręb [...], sklasyfikowanej jako użytki rolne oraz tereny mieszkaniowe – B, na której posadowione są: dwa budynki mieszkalne, pięć budynków o funkcji produkcyjnej, usługowej i gospodarczej dla rolnictwa. Ponadto organy ustaliły, że w 2009 r. skarżąca korzystała z terenu, położonego w R., na którym znajduje się kiosk handlowy. Ww. działka jest własnością Gminy Miasta R. Podstawą wymiaru podatku były, zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2000 r., nr 100, poz. 1086 ze zm.; dalej: "Prawo geodezyjne i kartograficzne") dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Organ odwoławczy wskazał, że treść danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków dotycząca działki nr [...] była przedmiotem postępowania administracyjnego, w wyniku którego decyzją z dnia 4 listopada 2008r., [...] Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w R., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia 10 września 2008 r. W wyniku tego postępowania nie doszło do zmiany powierzchni, ani sposobu klasyfikacji gruntów ww. działki, mającej wpływ na wymiar podatku. Ponadto organ zwrócił uwagę, że Prezydent Miasta R. decyzją z dnia 28 lutego 2006 r., orzekł o ograniczeniu w sposobie korzystania z nieruchomości położonych w R., w dzielnicy D. - Z., poprzez udzielenie zezwolenia Zakładowi Górniczemu na założenie i przeprowadzenie między innymi na działce nr [...] obręb [...] ( obecnie działka nr [...] obręb [...]) sieci gazociągów przesyłowych, łączących odwierty z ośrodków odbioru gazu dla kopalni [...] Z. w R. Wyrokiem z dnia 6 marca 2014r., sygn. I OSK 3016/13, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną skarżącej i utrzymał w mocy decyzję Wojewody P. z dnia 27 października 2006 r., utrzymującą z kolei w mocy wcześniej powołaną decyzję Prezydenta Miasta R. Organ odwoławczy zauważył przy tym, że do ww. celów, działka nie została wywłaszczona, a ponadto, że obiekt budowlany Zakładu Górniczego i rozpoczęcie realizacji ruchu zakładu górniczego na działce nr [...] nastąpiło dopiero w 2011 r. W 2009 r. nie były prowadzone żadne prace, tym samym zarzut niemożności wykorzystywania działki oraz użytkowania budynków mieszkalnych w 2009 r. uznał za bezzasadny. Organ II instancji nie zgodził się również z zarzutem, że Zakład Górniczy jest samoistnym posiadaczem gruntów i tym samym podatnikiem. Jak wynika z zapisów ewidencji gruntów to skarżąca jest właścicielem gruntu. Organ odwoławczy zaznaczył również, że kwestia prowadzenia działalności gospodarczej na gruncie opodatkowanym ma znaczenie jedynie dla wymiaru podatku, nie wiąże się natomiast ze zmianą podatnika. 3. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, skarżąca podniosła, że jedną z podstawowych cech prawa własności jest możliwość pobierania pożytków. Sam fakt wydania koncesji na nieruchomości innemu podmiotowi ogranicza prawa podmiotowe właściciela. Wskazała przy tym na ryzyko związane z realizacją koncesji. Argumentowała, że dane z ewidencji gruntów i budynków mogą być w uzasadnionych przypadkach zastąpione danymi wynikającymi z innego dokumentu urzędowego. Zarzuciła naruszenie art. 200a § 1 oraz art. 233 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.; dalej: "O.p." ) w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, a także art. 120, 122, 187 § 1, 191 O.p. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. 4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uznał, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy. Podniósł, że na etapie postępowania odwoławczego skarżąca kwestionowała opodatkowanie kiosku, organ odwoławczy nie odniósł się do tych zarzutów. Sąd wskazał, że kiosk handlowy, stanowiący tymczasowy obiekt budowlany w rozumieniu ustawy Prawo budowlane niepołączony trwale z gruntem, nie został expressis verbis wymieniony w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Jednocześnie organ podatkowy nie wykazał, że jest on traktowany jako budowla w innych przepisach ustawowych uzupełniających, czy precyzujących prawo budowlane. W konsekwencji, kiosku nie można zaliczyć do budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, a tym samym do budowli w rozumieniu art. 1 a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. Nr 9, poz. 31 ze zm.; dalej: "u.p.o.l.") co wyklucza jego opodatkowanie podatkiem od nieruchomości. W pozostałym zakresie, zdaniem Sądu, decyzja odpowiada prawu. Skarżąca nie wskazała żadnego dokumentu, który pozwalałby na obalenie domniemania prawdziwości danych wynikających z ewidencji gruntów. W skardze ogólnie odwołała się do toczących się w przeszłości spraw sądowoadministracyjnych prowadzonych przed Sądem Administracyjnym w Rzeszowie i zapadłych tam wyroków: sygn. akt SA/Rz 1024/02, II SA/Rz 411/09 i II SA/Rz 825/10. W tych wskazanych sprawach rzeczywiście sądy kwestionowały sposób postępowania przed P. Wojewódzkim Inspektorem Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w zakresie modernizacji ewidencji gruntów i budynków. Postępowanie prowadzone w tym zakresie przez Prezydenta Miasta R. związane było z aktualizacją operatu ewidencji gruntów i budynków, która to aktualizacja, jak ustaliły organy, nie miała wpływu na istotne z punktu widzenia wymiaru podatku: powierzchnię działki nr [...] oraz klasyfikację gruntów. Właścicielem nieruchomości, odnosząc to do realiów kontrolowanej sprawy, nadal pozostawała skarżąca, która jak wynika z akt sprawy w 2011 r. została ograniczona czasowo w korzystaniu z nieruchomości. Decyzja Prezydenta Miasta R. z dnia 28 lutego 2006 roku w tym przedmiocie stanowiła dla inwestora dowód posiadania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, co podnosi skarżąca w skardze, ale nie oznaczała zmian w stosunkach własnościowych, ani też tego, że inwestor jako przedsiębiorca górniczy stał się posiadaczem samoistnym gruntu. Przewody służące do dystrybucji gazu po wybudowaniu, stają się odrębnym od gruntu przedmiotem własności stanowiącym własność tego przedsiębiorstwa, które je wybudowało. Nie stanowią one, jak twierdzi skarżąca, części składowej gruntu, "zajętego" w ten sposób na prowadzenie działalności gospodarczej, lecz część składową przedsiębiorstwa (art. 49 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny ( Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ze zm.). Zatem choć rurociągi położone w gruncie stanowią element składowy budowli – Kopalni [...], to jednak są odrębnym od gruntu przedmiotem opodatkowania, którego niniejsza sprawa nie dotyczy. Niedogodności dla właściciela gruntu związane z przebiegiem linii przesyłowych oraz ingerencją w prawo własności, także na przyszłość, chociażby w celu konserwacji czy usuwania awarii tych urządzeń, kompensować należy w oparciu o instrumenty prawne, które przewiduje czy to ustawa o gospodarce gruntami, czy też Kodeks cywilny. Wbrew stanowisku skarżącej postępowanie organów podatkowych w omawianym zakresie nie jest dotknięte uchybieniami, na które powołuje się skarżąca. Za niesłuszny należy uznać zarzut naruszenia art. 120, 121, 187 § 1 oraz 191 O.p. Końcowo Sąd zaznaczył, że podatek od nieruchomości oraz rolny wymierzone w ramach łącznego zobowiązania pieniężnego, mają charakter podatku majątkowego, co oznacza że obowiązek ich zapłaty wiąże się z samym faktem własności lub posiadania samoistnego nieruchomości (gruntu) i nie ma znaczenia czy i jak nieruchomość (grunt) jest wykorzystywana przez właściciela, bo to może mieć znaczenie jedynie na wysokość wymiaru podatków, względnie na zwolnienie od podatków. Przywołane ustawy nie przewidują zwolnienia od tych podatków, związanego z usytuowaniem nieruchomości (gruntu) w sąsiedztwie zakładu górniczego, czy w jego strefie ochronnej. 5. Od powyższego orzeczenia skarżąca wniosła skargę kasacyjną, żądając jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. . Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: I. Prawa materialnego: 1. art. 68 § 1 w zw. z art. 21 § 1 pkt 2 O.p., gdyż decyzja ustalająca zobowiązanie podatkowe została doręczona skarżącej po upływie 3 lat, 2. art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a to: - ustalenie, że posiadanie gruntu nie ma znaczenia dla ustalenia podatku od nieruchomości, - brak poczynienia ustaleń co do posiadania samoistnego przez przedsiębiorcę górniczego przedmiotowego gruntu - gdyż grunt skarżącej nie leży w sąsiedztwie zakładu górniczego, lecz zakład górniczy [...] Z. prowadzi działalność górniczą w granicach przestrzennych działki skarżącej. II. Przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to: art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 170 p.p.s.a. przez: - przyjęcie za wiążące jedynie danych z ewidencji gruntów i budynków - której modernizacja była prowadzona w pełnym zakresie - a której dane nie mogą być brane pod uwagę ze względu na uchylenie postępowania w tym przedmiocie, - przyjęcie, że grunt skarżącej nie jest zajęty pod zakład górniczy, co jest sprzeczne z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, gdyż na nieruchomości skarżącej odbywa się ruch zakładu górniczego [...] Z., - brak ustalenia, czy i ewentualnie jakie budowle (określone dla celów podatkowych) zakładu górniczego [...] Z. znajdują się na nieruchomości skarżącej, - brak ustalenia w jakim zakresie skarżąca jest pozbawiona prawa do korzystania z gruntu w wyniku istniejących na gruncie budowli zakładu górniczego, - brak ustalenia terminu przekazania gruntu inwestycji na rzecz wykonawcy robót budowlanych, - błędne ustalenia poczynione w oparciu o treść wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 9 lipca 2013 r. sygn. akt I SA/Rz 373/13 - który dotyczy tego samego podatnika i tej samej nieruchomości co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ nie skorzystał z możliwości wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną i z udziału w rozprawie. 6. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i z tego powodu podlega oddaleniu. Strona skarżąca oparła skargę na obu podstawach kasacyjnych, wymienionych w art. 174 p.p.s.a. Z tych względów ocenę jej zasadności należy rozpocząć od zarzutów procesowych, ich uwzględnienie może mieć wpływ na podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, w konsekwencji na ocenę prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Strona skarżąca zarzuciła naruszenie 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 170 p.p.s.a. Pierwszy z powołanych przepisów określa wymogi formalne, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie wyroku. Przepis ten obliguje sąd m.in. do przedstawienia w sposób zwięzły stanu faktycznego sprawy, jaki został uznany za podstawę faktyczną rozstrzygnięcia. Stan taki w uzasadnieniu wyroku został niewątpliwie przedstawiony. Art. 141 § 4 p.p.s.a. nie może natomiast stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej jako zarzut zmierzający do podważenia prawidłowości stanu faktycznego (por, uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2-1 r., , sygn. akt II FPS 8/09, wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tymczasem skarżąca, jak wynika z opisu zarzutu, próbuje podważyć za jego pomocą przyjętą w wyroku podstawę faktyczną. W opisie tego zarzutu skarżąca wywodzi bowiem, że niezasadnie przy ustaleniu stanu faktycznego Sąd oparł się wyłącznie na danych z ewidencji gruntów i budynków, nie dokonał ustaleń co do zajęcia nieruchomości na potrzeby zakładu górniczego i zakresu ograniczenia prawa własności skarżącej i możliwości korzystania z niej przez skarżącą, nie ustalił prawidłowo daty przekazania gruntu na rzecz wykonawcy robót budowlanych dla zakładu górniczego. Zarzutem właściwym do podważenia oceny stanu faktycznego, jakiej dokonuje sąd, jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) (lub art. 151) p.p.s.a. w powiązaniu z przepisami regulującymi postępowanie dowodowe w postępowaniu podatkowym. Sąd administracyjny nie prowadzi bowiem postępowania dowodowego w zakresie faktów i okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej (podatkowej), a jedynie ocenia (pod względem zgodności z prawem) prawidłowość ustaleń dokonanych w postępowaniu administracyjnym (podatkowym) na podstawie akt sprawy (art.133 § 1 p.p.s.a., por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 lipca 2017 r., II OSK 2810/15, z 22 grudnia 2012 r., II GSK 1358/10, z 26 maja 2010 r., I FSK 497/09). Wadliwość ustaleń, mogąca mieć wpływ na wynik sprawy, powinna skutkować uchyleniem decyzji stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) p.p.s.a. Zarzutu naruszenia tego ostatniego przepisu jednakże nie postawiono. Naczelny Sąd Administracyjny nie może zastępować strony w formułowaniu podstaw kasacyjnych, związany jest bowiem granicami skargi kasacyjnej i z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania (art. 183 § 1 p.p.s.a.), która w tej sprawie nie występuje. Nie może w związku z tym rozpoznać zarzutu, którego nie postawiono. Ponadto zauważyć należy, że ani organy, ani Sąd pierwszej instancji nie negowały, że dane z ewidencji gruntów i budynków, choć stanowią dowód z dokumentu urzędowego, mogą zostać podważone za pomocą innych dowodów. Przyjęły jednak, a ocena ta i ustalenia nie zostały skutecznie przez stronę skarżącą podważone, pozostałe dowody zebrane w sprawie, w tym dokumenty dotyczące realizacji inwestycji i ograniczenia prawa własności skarżącej w związku z prowadzoną przez zakład górniczy inwestycją, nie potwierdziły bowiem twierdzeń skarżącej o wadliwości zapisów w ewidencji, posiadaniu samoistnym gruntu przez zakład górniczy, zajęcia gruntu na potrzeby inwestycji już w 2009 r. Ponadto ograniczenie prawa własności skarżącej w odniesieniu do gruntu, na którym posadowiono urządzenia przesyłowe, nie jest równoznaczne z pozbawieniem skarżącej prawa własności do tego gruntu, a jedynie z czasowym ograniczeniem sposobu korzystania z niej. Zwracano na to uwagę w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 marca 2014 r., II OSK 3016/13, rozstrzygającym kwestię legalności decyzji wydanych na podstawie art. 124 ustawy z dnia o gospodarce nieruchomościami w odniesieniu m.in. do spornej obecnie działki. Sąd wskazał przy tym, że stronie, której prawo własności ograniczono, przysługują roszczenia o naprawienie szkody spowodowanej ograniczeniem prawa własności i ewentualnym obniżeniem wartości nieruchomości z uwagi na zajęcie jej urządzeniami przesyłowymi, stosownie do art.128 ust. 4 i art. 129 ust.6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010 r., Nr 102, poz. 651 z późn. zm.). Decyzja wydana na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie pozbawia jednak dotychczasowego właściciela nieruchomości prawa własności. Argumentacja zawarta w uzasadnieniu skargi kasacyjnej w tej sprawie zdaje się kwestionować powołany wyrok w sprawie II OSK 3016/13, jego ustalenia, jako wyroku prawomocnego, wiążą jednak inne sądy, stosownie do art.170 p.p.s.a. Zakład górniczy, co zdaje się ponadto pomijać skarżąca, występował do właściwych organów o umożliwienie mu przeprowadzenia inwestycji na nieruchomości skarżącej właśnie na podstawie powołanego art.124 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Skoro tak, to jego zachowanie przeczy tezie skarżącej, że działał on tak jak właściciel nieruchomości, a tym samym, że posiadanie nieruchomości miało charakter samoistny. Wystąpienie o zgodę na zajęcie nieruchomości jednoznacznie wskazuje na wolę posiadania nieruchomości jak podmiot posiadający inne niż prawo własności prawo do nieruchomości, czyli jako posiadacz zależny (art. 336 kodeksu cywilnego). Posiadacz zależny jest podatnikiem podatku od nieruchomości tylko w sytuacjach uregulowanych w art. 3 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l., a takie nie zachodzą w niniejszej sprawie. Sąd pierwszej instancji działał ponadto w granicach danej sprawy, określonej przez jego podmiot i przedmiot, dokonał kontroli decyzji w jej całokształcie. Nie naruszył w związku z tym art.134 § 1 p.p.s.a. Nie mógł badać prawidłowości decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości, bowiem nie było to przedmiotem rozpoznawanej przez niego sprawy, która dotyczyła wyłącznie zobowiązania w podatku od nieruchomości. Sąd pierwszej instancji prawidłowo odwołał się do wyroku tego Sądu w sprawie I SA/Rz 373/13. Wynikającą z niego oceną co legalności decyzji ustalającej skarżącej zobowiązanie w podatku od nieruchomości za rok poprzedzający badany rok podatkowy był związany z mocy art. 170 p.p.s.a. Ponadto okoliczności ustalone w tamtym postępowaniu (rok rozpoczęcia inwestycji na nieruchomości skarżącej), były mu znane z urzędu. Mógł zatem wykorzystać je przy badaniu zgodności z prawem zaskarżonej w tej sprawie decyzji, wynikały one także z materiału dowodowego tej sprawy. Zresztą okoliczność rozpoczęcia prac budowlanych na nieruchomości skarżącej przez zakład gazowniczy z uwagi na przysługujące skarżącej prawo własności nieruchomości, w istocie nie miała znaczenia dla rozstrzygnięcia i mogła być jedynie dodatkowym argumentem przeciwko argumentom strony o niemożności korzystania z nieruchomości już w badanym roku podatkowym. Sąd nie kwestionował też, jak wskazano wyżej możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko dowodowi urzędowemu z ewidencji gruntów i budynków, a jedynie uznał, jak w sprawie przywołanej, że takich dowodów nie przedstawiono. Sąd nie naruszył także określającego jego kognicję art. 3 § 1 p.p.s.a. Zastosował jeden ze środków kontroli przewidzianych ustawą w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego. Skoro zarzuty naruszenia przepisów postępowania są bezzasadne, to zgodnie z art.183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawą faktyczną przyjętą w zaskarżonym wyroku. W związku z tym, że skarżąca nie podważyła prawidłowości oceny Sądu co do niewykazania przez nią w informacji dla potrzeb podatku od nieruchomości wszystkich danych niezbędnych dla ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego (przeciwnie - ustalono, że musiała wykazywać sporną nieruchomość) , niezasadny jest zarzut naruszenia art. 68 § 1 w zw. z art. 21 § 1 pkt 2 O.p. Obowiązek złożenia informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych wynika z art. 6 ust. 6 u.p.o.l. Podatnik nie ma obowiązku jej złożenia jedynie wówczas, gdy w roku podatkowym nie doszło do zmiany okoliczności uzasadniających powstanie lub wygaśnięcie obowiązku podatkowego. Błędne wypełnienie informacji lub jej niezłożenie powoduje, że termin przedawnienia prawa do wydania decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe ulega przedłużeniu do 5 lat od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy (art. 68 § 2 pkt 1 i 2 O.p., por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2016 r., II FSK 2928/15). W tym terminie powinna być doręczona decyzja wydana przez organ pierwszej instancji. Termin ten został w tej sprawie zachowany, a tym samym zarzut naruszenia art. 68 § 1 w zw. z art. 21 § 1 pkt 2 O.p. jest nieuzasadniony. Nie ma także usprawiedliwionych podstaw ostatni z zarzutów – naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. Sąd pierwszej instancji, dokonując wykładni tego przepisu nie kwestionował, że samoistne posiadanie ma wpływ na określenie podatnika podatku od nieruchomości. Jednakże uznał, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, ażeby sporna nieruchomość znajdowała się w posiadaniu samoistnym innego podmiotu niż skarżąca. Z uwagi na treść powołanego zarzutu należy przypomnieć, że zarzuty naruszenia prawa materialnego nie służą podważeniu stanu faktycznego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 września 2017 r., I GSK 1447/15, z dnia 16 października 2014 r., I FSK 1574/13, z dnia 10 maja 2012 r., II OSK 313/11). Tym samym nie można zarzucać sądowi niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego poprzez zaniechanie ustalenia określonego faktu lub okoliczności. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. Sądowi z urzędu przy tym wiadomo, że skarga kasacyjna od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 16 kwietnia 2015 r., I SA/Rz 192/15, dotycząca opodatkowania tych samych nieruchomości za rok 2008, została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 października 2017 r., II FSK 3042/15. Podniesiono w niej, w tożsamym stanie faktycznym i prawnym, zarzuty identyczne jak w sprawie niniejszej.