I SAB/Rz 5/15

Dnia 13 lipca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Szaro po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. R. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem z 13 listopada 2014 r. sygn. I SAB/Rz 8/14 w przedmiocie bezczynności Wójta Gminy [...] w sprawie ustalenia wymiaru podatku rolnego za 2012 rok - postanawia- odrzucić skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 13 listopada 2014 r., sygn. I SAB/Rz 8/14 oddalił skargę D. R. na bezczynność Wójta Gminy [...] w sprawie ustalenia wymiaru podatku rolnego za 2012 rok. Wyrok ten stał się prawomocny z dniem 30 grudnia 2014 r. W dniu 9 czerwca 2015 r. (data nadania pisma w Urzędzie Pocztowym) D. R. złożyła skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wydaniem w dniu 13 listopada 2014 r. ww. wyroku. Podstawą swego żądania Skarżąca uczyniła art. 270 w zw. z art. 271 pkt 2 i art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), określanej dalej w skrócie jako P.p.s.a. W uzasadnieniu skargi Skarżąca po pierwsze podała, że wniosek o wznowienie postępowania sądowego zasługuje na uwzględnienie, gdyż nie była "jako strona reprezentowana prawnie". Po drugie Skarżąca wskazała, że: "wyszły na jaw nowe fakty które przedstawiałam na posiedzeniu w dniu 22.01.2015 r na którym Sąd rozpatrywał mój wniosek o uzupełnienie wyroku (...)". W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy wniósł o odrzucenie skargi podnosząc, że skarga D. R. nie opiera się na ustawowych podstawach wznowienia, o których mowa w art. 271 – 273 P.p.s.a. Skarżąca nie uprawdopodobniła, że była nienależycie reprezentowana. Strona w trakcie postępowania toczącego się w sprawie o sygn. I SAB/Rz 8/14 dokonywała wielu czynności procesowych samodzielnie lub przez pełnomocnika, w tym wnosiła środki zaskarżenia od wydawanych przez Sąd orzeczeń. Wójt Gminy podniósł także, że skarga została złożona z uchybieniem terminu do jej wniesienia. Strona o ww. wyroku dowiedziała się w dniu 13 listopada 2014 r. zatem termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania sądowego upłynął bezskutecznie w dniu 13 lutego 2015r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Ustawodawca w art. 270 P.p.s.a dopuścił możliwość żądana wznowienia postępowania sądowego, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Jednak aby żądanie złożone w tym przedmiocie odniosło zamierzony skutek musi spełniać wymogi formalne stawiane takiej skardze o wznowienie postępowania. Jak stanowi art. 279 P.p.s.a., skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. Zgodnie z art. 280 § 1 P.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. W niniejszej sprawie Skarżąca podała w petitum skargi, że żądanie wznowienia postępowania sądowego opiera na art. 271 pkt 2 i art. 273 § 2 P.p.s.a. zaś w uzasadnieniu odwoływała się do okoliczności, które miały uzasadniać podane przez nią podstawy wznowienia. Oceniając, czy Skarżąca spełniła wymóg podania w skardze podstaw wznowienia i ich uzasadnienia należy wskazać, że Sąd podziela wyrażane w orzecznictwie stanowisko, zgodnie z którym, samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom art. 272-274 P.p.s.a. nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli z samej treści skargi o wznowienie postępowania wynika, że podnoszona podstawa wznowienia nie zachodzi. Skarga taka, jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia, podlega odrzuceniu (tak post. NSA z 23.02.2011r., II OSK 257/11, post. NSA z 7.10.2011r., I OSK 1722/11, wyrok NSA z 26.10.2007r., II FSK 1201/06, post. NSA z 17.04.2007 r., I FSK 607/06 – orzeczenia dostępne na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu przedmiotowa Skarga nie została w istocie oparta na ustawowych podstawach wznowienia mimo, że Skarżąca podała odpowiednie przepisy ustawy P.p.s.a. (art. 271 pkt 2 i art. 273 § 2), które mieszczą się w katalogu podstaw wznowienia (art. 271-274 P.p.s.a.). Jeśli chodzi o wskazaną przez Skarżącą podstawę wznowienia wyrażoną w art. 273 § 2 P.p.s.a., to zgodnie z tym przepisem, można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Oznacza to więc, że można domagać się wznowienia postępowania na tej podstawie, gdy okoliczności faktyczne lub środki dowodowe istniały w dniu wydania orzeczenia sądowego, jednak były Stronie wtedy nieznane, gdyż w poprzednim postępowaniu pozostawały nieujawnione. Zostały zaś wykryte po zakończeniu postępowania sądowego objętego żądaniem jego wznowienia. Nie można więc występować ze skargą o wznowienie postępowania z uwagi na okoliczności lub dowody ujawnione w materiałach poprzedniego postępowania. W niniejszej sprawie Skarżąca wskazała zaś, że "wyszły na jaw nowe fakty które przedstawiałam na posiedzeniu w dniu 22.01.2015 r na którym Sąd rozpatrywał mój wniosek o uzupełnienie wyroku (...)". Zatem Skarżąca już na samym wstępie podniosła, że na "nowe" fakty wskazywała w toku poprzedniego postępowania sądowego (sygn. I SAB/Rz 8/14). W toku postępowania o sygn. I SAB/Rz 8/14, na rozprawie w dniu 22.01.2015 r., na której Sąd rozpatrywał wniosek Skarżącej o uzupełnienie wyroku z dnia 13 listopada 2014 r., Strona przedłożyła do akt sądowych następujące dokumenty: notatkę służbową z dnia 24.01.2014 r. sporządzoną przez pracownika Urzędu Gminy (k. 115 akt sądowych), decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] (k. 116), pismo z SKO z dnia 14.04.2014 r. (k. 121), wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy z [...] marca 2012 r. (k. 122), uchwałę Rady Gminy z dnia 24.04.2014 r. nr [...] (k. 125). W skardze z dnia 9 czerwca 2015 r. Skarżąca wskazała wymienione powyżej dokumenty jako dowody w sprawie, które mają uzasadniać wznowienie postępowania sądowego. Wymieniła ponadto pismo Wójta Gminy z dnia 17.04.2014 r. oraz decyzję SKO z dnia [...].05.2014 r. nr [...], na które powoływała się w toku postępowania o sygn. I SAB/Rz 8/14 w piśmie z dnia 26.11.2014 r. (k. 94-95, ww. decyzja została dołączona jako załącznik do tego pisma – k. 61 akt sądowych). Należy więc stwierdzić, że podnoszona przez Stronę podstawa wznowienia z art. 273 § 2 P.p.s.a. w niniejszej sprawie nie zachodzi. Wszystkie przedstawione w skardze okoliczności i dowody nie mają nowego charakteru, skoro były stronie znane w trakcie postępowania sądowego, którego dotyczy wznowienie. Strona z tych dowodów korzystała powołując się na nie przed Sądem w sprawie, której dotyczy skarga o wznowienie i opierała swoją argumentację na okolicznościach wskazywanych w tych dokumentach. Z tych przyczyn należy stwierdzić, że skarga nie opiera się na podstawie wznowienia wskazanej w art. 273 § 2 Pp.p.s.a., gdyż przedstawione przez Stronę dowody istniały i były znane stronie w dniu wydania kwestionowanego orzeczenia. Odnosząc się do drugiej z podstaw wznowienia wymienionej w art. 271 pkt 2 P.p.s.a. należy wskazać, że zgodnie z tym przepisem, można żądać wznowienia jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. Podstawa braku należytej reprezentacji, jeżeli chodzi o osoby fizyczne dotyczy tych sytuacji, w których osoby fizyczne nie mają zdolności do czynności prawnych i z tej przyczyny w postępowaniu sądowym muszą być reprezentowane przez przedstawicieli ustawowych (art. 26 i art. 27 P.p.s.a.). Strona w skardze nie powołała się na tego rodzaju okoliczności. W toku postępowania Skarżąca działała osobiście i korzystała z przysługujących jej uprawnień procesowych, gdyż m.in. złożyła wniosek o uzasadnienie wyroku a także wniosek o uzupełnienie wyroku. Skarżąca była reprezentowana również przez profesjonalnego pełnomocnika, który złożył skargę kasacyjną, jak również zażalenie na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do jej wniesienia. Nie można też uznać, by Skarżąca była pozbawiona możliwości działania, gdyż była prawidłowo zawiadamiana o wyznaczonych rozprawach, kierowane do niej wezwania a także orzeczenia sądowe wraz z odpowiednimi pouczeniami były doręczane w sposób prawidłowy. Z akt kwestionowanego postępowania sądowego nie wynika więc, by na jakimkolwiek etapie Skarżąca była wadliwie reprezentowana lub też pozbawiona możliwości działania. Skarga o wznowienie postępowania sądowego nie służy natomiast sanowaniu błędów popełnionych przez stronę w trakcie postępowania takich jak uchybienie terminowi do złożenia skargi kasacyjnej. Zatem podana przez Skarżącą podstawa wznowienia – z uzasadnieniem, że nie była reprezentowana prawnie - w rzeczywistości nie zaistniała. Mając na względzie powyższe ustalenia należy stwierdzić, że podane w skardze podstawy wznowienia z art. 271 pkt 2 i art. 273 § 2 P.p.s.a. w istocie nie zaistniały. Tym samym zachodzi przesłanka odrzucenia skargi o wznowienie postępowania sądowego na podstawie art. 280 § 1 P.p.s.a. zgodnie z którym, sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci. Ponieważ brak podstaw do wznowienia postępowania sądowego jest samoistną przesłanką odrzucenia skargi Sąd nie odnosił się do kwestii zachowania terminu do złożenia takiego żądania. Mając na względzie powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie skargę o wznowienie postępowania sądowego odrzucił na podstawie art. 280 § 1 P.p.s.a.