II SA/Rz 1025/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Magdalena Józefczyk po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 października 2017 r. sprawy ze sprzeciwu Z. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzez skarżącej zwrot kosztów postępowania w wysokości 997 zł ( słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: SKO lub Kolegium) uchyliło w całości decyzję Prezydenta Miasta (dalej organ I instancji) z dnia [...] marca 2017 r. nr [...]ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego pod nazwą: "budowa stacji transformatorowej słupowej "P" SN/nN 15/0,4 kV oraz sieci elektroenergetycznej SN 15kV i nN 0,4 kV w ramach inwestycji pn. "Budowa stacji transformatorowej słupowej P.wraz z nawiązaniami do linii SN i nN w R. przy ul. J." - inwestycja o znaczeniu lokalnym (gminnym) na działkach nr 5234, 5377/12, 5377/13, 5378/1, 5384/3, 5235, 5236/1, 5236/2, 5242/2, 5231/6, 5231/3, 5229/4, 5231/5, 5225/14, 5225/13, 5233/1, 5391/11, 5225/12, 4995, 5219/2, 5391/12, 5237/2 i 5232/2 obr. [....] położonych przy ul. J. w R. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W podstawie prawnej Kolegium wskazało art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm. dalej: K.p.a.) Z akt administracyjnych sprawy wynika, że decyzją z dnia [...] marca 2017 r. znak: [...] Prezydent Miasta ustalił lokalizację wyżej opisanej inwestycji celu publicznego. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Z. D., reprezentowana przez radcę prawnego D. K., który zarzucił naruszenie: art. 15 i art. 138 § 2 K.p.a., art. 107 § 3 K.p.a., art. 28a Prawa geodezyjnego i kartograficznego w zakresie obowiązku uzgodnienia inwestycji na naradzie koordynacyjnej oraz zakwestionował zakres dokonanych przez organ uzgodnień oraz ustalony krąg stron postępowania. Uchylając decyzję organ odwoławczy stwierdził naruszenie przez organ I instancji art. 101 § 1 i 3 K.p.a., przez nierozpoznanie przez organ I instancji wniosku Z.D. o zawieszenie postępowania. Ponadto uwzględnił podniesiony w odwołaniu zarzut naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. wobec nieodniesienia się do zarzutów zwartych w odwołaniu od poprzednio wydanej przez organ I instancji decyzji oraz stwierdził brak uzgodnienia decyzji z Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych w [....] - Inspektorat w zakresie kolizji zamierzenia inwestycyjnego z urządzeniem melioracji wodnych szczegółowych - rowem melioracyjnym W sprzeciwie do Sądu skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika zarzuciła decyzji naruszenie art. 138 § 2 K.p.a. W uzasadnieniu wskazała, że organ odwoławczy nie odniósł się do podniesionych przez nią w odwołaniu zarzutów, nie dokonał oceny wykonania przez organ I instancji wytycznych z poprzedniej decyzji kasacyjnej - decyzja z dnia[...] września 2016 r. nr [...], nie odniósł się do formułowanych w toku postępowania wniosków a to: skierowania sprawy do mediacji w postępowaniu administracyjnym, zarzutu niedbałego przygotowania projektu decyzji, nieprzeprowadzenie narady koordynacyjnej pomimo istnienia podstaw z art. 28b ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2016 r., poz. 1629), a także bezpodstawne stwierdzenie braku potrzeby poddania inwestycji ocenie środowiskowej. Końcowo wskazała, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze naruszyło art. 138 § 2 K.p.a., gdyż nie sformułowało jasnego dla organu I instancji stanowiska, czy wydając decyzję organ I instancji spełnił wymogi z art. 53 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. z 2017 r., poz. 1073 ze zm. dalej zwana u.p.z.p.). Podniosła, że analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu wynikających z przepisów odrębnych powinna obejmować wyliczenie przepisów szczególnych, a zwłaszcza tych, pod kątem których projekt decyzji będzie podlegał uzgodnieniu w trybie art. 106 § 1 K.p.a. w zw. z art. 53 ust. 4 u.p.z.p. Zarzuciła także, że organ odwoławczy uchylił się od sformułowania wytycznych, co do dalszego przebiegu postępowania. Zarzucono też naruszenie art. 28 K.p.a. przez pominięcie jako strony postępowania podmiotu korzystającego z wód powszechnie dostępnych należących do Skarbu Państwa (rowy z wodą płynącą), w związku ze zmianą przeznaczenia gruntów w miejscu zajętym pod słupy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w R. zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1-2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 P.p.s.a., sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Z dniem 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 2017, poz. 935 dalej ustawa nowelizująca lub nowela), która wprowadziła zmiany między innymi do P.p.s.a. Zgodnie z art. 9 pkt 7 ustawy nowelizującej, w dziale III ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi po rozdziale 3 dodaje się rozdział 3a o tytule "Sprzeciw od decyzji". W myśl nowowprowadzonego art. 64a od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Postępowanie w przedmiocie sprzeciwu znacznie uproszczono, bowiem organ administracji nie musi udzielać odpowiedzi na skargę (art. 64c § 4), w postępowaniu przed sądem nie biorą udziału uczestnicy, a jedynie strona skarżąca i organ, który wydał zaskarżoną decyzję (art. 64b § 3), sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 64d § 1). Skróceniu uległy też terminy procesowe: sprzeciw wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skarżącemu decyzji (art. 64c. § 1), organ, który wydał zaskarżoną decyzję, przekazuje sprzeciw od decyzji sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy w terminie czternastu dni od dnia jego otrzymania (art. 64c § 4), a sąd rozpoznaje sprzeciw od decyzji w terminie trzydziestu dni od dnia wpływu sprzeciwu od decyzji (art. 64d § 1). Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy nowelizującej, do postępowań przed sądami administracyjnymi, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w brzmieniu dotychczasowym. Z przepisu tego wynika jednocześnie, że do spraw wszczętych po wejściu w życie ustawy nowelizującej stosuje się nowe przepisy. Ponieważ zarówno doręczenie zaskarżonej decyzji, jak i wniesienie sprzeciwu od decyzji (które powoduje wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego) nastąpiło już po wejściu w życie ustawy nowelizującej - zastosowanie do niniejszej sprawy znajdzie ustawa P.p.s.a., objęta tekstem jednolitym opublikowanym w Dz. U. z 2017 r. poz. 1369.). Tak więc pomimo błędnego pouczenia strony skarżącej przez organ, od zaskarżonej decyzji skarżącej przysługiwał sprzeciw, który został złożony w ustawowym terminie. Według nowego brzmienia przepisów P.p.s.a. sąd, rozpoznając sprzeciw od decyzji, ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Uwzględniając sprzeciw od decyzji, sąd uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 K.p.a. (art. 151 a § 1 zd. 1. P.p.s.a.). W przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw (art. 151 a § 2 P.p.s.a.). Kontrola prawidłowości zaskarżonej decyzji w ramach rozpoznania sprzeciwu oznacza zatem konieczność dokonania oceny, czy w realiach konkretnej sprawy organ II instancji w uzasadniony sposób skorzystał z możliwości wydania decyzji kasatoryjnej, czy też bezpodstawnie uchylił się od załatwienia sprawy co do jej istoty. Podstawowym obowiązkiem sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na decyzję kasacyjną będzie przede wszystkim ustalenie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 K.p.a., a więc odstąpienie od zasady ogólnej ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy albo zakończenia jej w inny sposób. Dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. sąd nie jest natomiast władny odnosić się do meritum sprawy w kierunku jej przesądzenia, skoro na skutek uchylenia decyzji organu I instancji sprawa wraca do merytorycznego rozpatrzenia przed tym organem (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 2219/15, wszystkie powołane orzeczenia dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Z orzecznictwa sądów administracyjnych jednoznacznie wynika, że na tle przepisu art. 138 § 2 K.p.a. organ odwoławczy nie jest uprawniony do wydania kasacyjnego rozstrzygnięcia, jeśli organ I instancji nieprawidłowo ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 11 stycznia 2007r., II SA/GI 439/06, LEX nr 930299). Decyzja kasacyjna nie może zostać wydana, jeśli kwestią sporną będzie tylko ocena prawna zebranego materiału dowodowego w sprawie (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 29 maja 2014 r., sygn. akt I SA/Sz 1256/13). W sprzeczności z art. 138 § 2 K.p.a. pozostaje wydanie decyzji kasacyjnej zarówno w przypadku, "gdy zaskarżona decyzja była dotknięta jedynie błędami natury prawnej, jak i w przypadku, gdy postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organ pierwszej instancji jest dotknięte niewielkimi brakami, które z powodzeniem można uzupełnić w postępowaniu odwoławczym na podstawie art. 136 K.p.a." (wyrok WSA w Krakowie z dnia 10 października 2013 r., II SA/Kr 997/13, wyrok NSA z dnia 22 września 1981 r., II SA 400/81). W myśl art. 138 § 2 K.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy uwzględnić przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Reasumując organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną, gdy organ I instancji przy rozpatrywaniu sprawy nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji (zob. wyrok NSA z dnia 14 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1386/15). Kasatoryjne rozstrzygnięcie może zapaść wyłącznie w sytuacji, gdy wątpliwości organu drugiej instancji co do stanu faktycznego nie da się wyeliminować w trybie art. 136 K.p.a. Konieczność natomiast uzupełnienia w niewielkim zakresie postępowania dowodowego, przez przeprowadzenie określonego dowodu, mieści się w kompetencjach organu odwoławczego do uzupełnienia postępowania, wyłączając dopuszczalność decyzji kasacyjnej (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 1427/16). Wszystkie okoliczności, mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej muszą zostać ustalone w toku prawidłowo przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego. Zgodnie zaś z art. 7 K.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Konsekwencją obowiązywania zasady praworządności jest także regulacja zawarta w art. 107 § 1 K.p.a., ustanawiającym obok innych wymogów decyzji obowiązek organu zawarcia w niej podstawy prawnej i uzasadnienia faktycznego, które w myśl § 3 tego artykułu powinno w szczególności obejmować wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Powyższe obowiązki, ciążą na organach administracji publicznej obu instancji. Organ odwoławczy ma obowiązek nie tylko dokonać kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia organu I instancji, ale co do zasady ma również rozpatrzyć całość sprawy i orzec merytorycznie. Na organie odwoławczym ciążą te same, co na organie I instancji obowiązki w zakresie wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i zgromadzenia pełnego materiału dowodowego (art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.). Stosownie do art. 136 K.p.a. organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Jeżeli organ I instancji nie wyjaśnił części istotnych okoliczności sprawy albo zgromadził niepełny, ale obszerny materiał dowodowy, wówczas organ odwoławczy ma obowiązek te uchybienia usunąć we własnym zakresie. Powołane orzeczenia zostały wydane na tle poprzednio obowiązującej ustawy. Aktualna nowelizacja K.p.a. jeszcze bardziej ograniczyła możliwość wydawania decyzji kasacyjnych przez organ odwoławczy. Zgodnie z art. 136 § 2 K.p.a. nawet w przypadku naruszenia przez organ I instancji przepisów postępowania, jeśli konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, na zgodny wniosek wszystkich stron zawarty w odwołaniu organ odwoławczy przeprowadza postępowanie wyjaśniające w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy. Przepis ten stosuje się także w przypadku, gdy jedna ze stron zawarła w odwołaniu wniosek o przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy, a pozostałe strony wyraziłyby na to zgodę w terminie czternastu dni od dnia doręczenie im zawiadomienia o wniesieniu odwołania, zawierającego wniosek o przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie podstawą decyzji kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego było wydanie przez organ I instancji decyzji merytorycznej przed upływem terminu wyznaczonego do uzupełnienia braku formalnego wniosku o zawieszenie postępowania. Jak wynika z akt sprawy, pismem z dnia 10 marca 2017 r. Skarżąca zwróciła się z wnioskiem o zawieszenie postępowania w żaden sposób go nieuzasadniając. Z uwagi na brak podpisu pod wnioskiem, organ wezwał Skarżącą w trybie art. 64 § 2 K.p.a. do podpisania wniosku w terminie 7 dni, od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Powyższe wezwanie zostało skarżącej doręczone w dniu 4 kwietnia 2017 r. Decyzja organu I instancji zapadła w dniu 28 marca 2017 r., a więc zanim rozpoczął bieg wyznaczony termin do uzupełnienia braku formalnego wniosku o zawieszenie postępowania, co w ocenie organu odwoławczego stanowiło podstawę do uchylenia decyzji organu I instancji. Sąd nie zgadza się z tym stanowiskiem. Niewątpliwie wniosek o zawieszenie postępowania determinuje postępowanie organu I instancji w zakresie jego rozpoznania z punktu widzenia przesłanek, o których mowa w art. 98 § 1 K.p.a. Powstaje jednak pytanie, czy w każdym przypadku nierozpoznania przez organ I instancji takiego wniosku prowadzi to do konieczności uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Ocena tego zagadnienia nie może odbywać się bez uwzględnienia okoliczności sprawy. W niniejszej sprawie na ocenę postępowania organu odwoławczego nie bez wpływu pozostaje fakt, że wniosek o zawieszenie postępowania pochodzi od strony, która następnie wniosła odwołanie od decyzji organu I instancji, a w konsekwencji sprzeciw do Sądu. W odwołaniu podniosła wyłącznie zarzuty merytoryczne dotyczące ustaleń organu i wyciągniętych wniosków, zarzuty dotyczące naruszenia postępowania sprowadzały się wyłącznie do pominięcia stron postępowania. Nie pojawił się zarzut nierozpoznania wniosku o zawieszenie postępowania. Z uwagi na treść i wnioski odwołania, organ odwoławczy winien był wyjaśnić czy skarżąca podtrzymuje wniosek o zawieszenie postępowania i uzyskanie odpowiedzi twierdzącej uzasadniałoby zastosowanie art. 138 § 2 K.p.a. Skarżąca mogła też oświadczyć, że jej wolą jest prowadzenie postępowania, co obligowałoby organ II instancji do kontynuowania postępowania odwoławczego. Brak ustaleń w tym zakresie przez organ odwoławczy, przy aktualnym brzmieniu przepisów regulujących postępowania przed organem odwoławczym, czyni zasadnym zarzut uchylenia się od rozpoznania spawy. W ocenie Sądu nie chroni stanowiska Kolegium powołany wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lipca 2006 r. sygn. akt I OSK 1405/05, w którym sformułowana została teza, że każdy wniosek o zawieszenie postępowania - niezależnie od zasadności takiego żądania - musi być rozpatrzony przez organ w drodze postanowienia. Strona powinna być też pouczona o prawie zaskarżenia takiego aktu. (...) Niedopuszczalne jest wydanie decyzji kończącej postępowanie bez uprzedniego rozpatrzenia złożonego żądania zawieszenia postępowania". Pomijając kwestię niezwiązania Sądu wyrokiem wydanym w innej sprawie, stwierdzić należy, że analiza okoliczności w jakich zapadł wyrok wskazuje na brak możliwości posiłkowania się zawartą w nim argumentacją na tle niniejszej sprawy. W powołanym wyroku Sąd uchylając zaskarżoną decyzję, jak i decyzję ją poprzedzającą zwrócił uwagę na znajdujący się w aktach wniosek o zawieszenie postępowania, który nie został rozpoznany ani przez organ I ani II instancji. W niniejszej sprawie z taką sytuacją nie mamy do czynienia. Organ odwoławczy powinien był podjąć próbę naprawienia błędu organu I instancji. Uchylenie się od tego i ograniczenie się wyłącznie do stwierdzenie, że organ I instancji nie rozpoznał wniosku, czyni zasadnym zarzut naruszenia art. 138 § 2 K.p.a., zwłaszcza, że pozostałe postawione organowi I instancji, w ramach tego przepisu, zarzuty okazały się bezzasadne. Za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. polegający na nieodniesieniu się przez organ I instancji do zarzutów zawartych w odwołaniu od poprzednio wydanej decyzji w sprawie. Aktualnie zaskarżona do Sądu decyzja jest drugą z kolei decyzją kasacyjną w sprawie. W poprzednio wydanej decyzji organ odwoławczy zwracając uwagę na uchybienia organu I instancji zawarł szereg wskazówek, co do dalszego przebiegu postępowania. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że organ I instancji przeprowadził uzupełniające postępowanie dowodowe. Słusznie zarzuca skarżąca, że zadaniem organu było przeprowadzenie oceny wykonania wytycznych, a nie ograniczenie się wyłącznie do stwierdzenia nierozpoznania zarzutów poprzedniego odwołania, przy czym SKO nie wskazało, jaki to ma wpływ na wynik sprawy. W tym kontekście przedstawionej sprawy Sąd za zasadny uznał zarzut nadużycia przez organ art. 138 § 2 K.p.a., co po raz kolejny spowodowało uchylenie się przez Kolegium od merytorycznego załatwienia sprawy. Decyzji organu odwoławczego nie usprawiedliwia brak uzgodnienia kolizji zamierzenia inwestycyjnego z urządzeniem melioracji wodnych szczegółowych - rowem melioracyjnym. Z treści postanowienia wydanego z upoważnienia Marszałka Województwa [....] przez Dyrektora Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w [....], na który powołuje się organ odwoławczy, wynika obowiązek uzgodnienia z Dyrektorem [...] Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w [...] na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego tj. pozwolenia na budowę, na co wskazują powołane przez organ przepisy art. 5 ust. 1 pkt 9 oraz art. 20 ust. 1 pkt 2. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( Dz. U. z 2016 r., poz. 290). Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 a § 1 P.p.s.a. O kosztach na które składają się wpis od skargi oraz wynagrodzenie pełnomocnika Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 2 w zw. z art. 64 b § 1 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych ( Dz. U. 2015 r., poz. 1804). W ponownie przeprowadzonym postępowaniu Kolegium pierwszej kolejności wyjaśni kwestię wniosku o zawieszenie postępowania, a następnie w zależności od jego wyników wyda w tym zakresie stosowne rozstrzygnięcie mając na względzie ocenę prawna wyrażoną w uzasadnieniu niniejszego wyroku wyrażoną w granicach wynikających z art64 e P.p.s.a. Sąd nie odniósł się do pozostałych zarzutów postępowania wykraczających poza zakres kontroli zastosowania przez organ odwoławczy art. 138 § 2 K.p.a.