II SA/Rz 1041/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Joanna Zdrzałka Sędziowie NSA Małgorzata Wolska SO del. Elżbieta Mazur - Selwa /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi powiatowej I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej M. C. kwotę 200 zł /słownie: dwieście złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi M. C. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (zwanego dalej SKO, Kolegium) z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...]. Zaskarżonym rozstrzygnięciem utrzymano w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] o odmowie zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi powiatowej na działkę budowlaną. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujące okoliczności faktyczne i prawne: Wnioskiem z 11 czerwca 2012 r. M. C. wystąpiła do Starosty [...] o udzielenie zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi powiatowej nr [...] na działkę budowlaną nr ewid. 1855 w G. Starosta po rozpatrzeniu tego wniosku decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...], odmówił zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi powiatowej nr [...] w miejscowości G. na działkę budowlaną nr ewid. 1855, położoną w G. Decyzja ta na skutek postępowania odwoławczego została uchylona decyzją SKO z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...], a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W sprawie została wydana kolejna decyzja kasacyjna SKO z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...], którą uchylono decyzję Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...] o odmowie zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi powiatowej nr [...] na działkę budowlaną nr ewid. 1855, położoną w miejscowości R., ul. R. W uzasadnieniu Kolegium podniosło, że nie poczyniono żadnych ustaleń na okoliczność wymaganej widoczności wjazdu na drogę, czy natężenia ruchu na drodze. Nadto protokół z oględzin stanowi wyłącznie notatkę służbową dokonaną przez pracowników organu I instancji. Kolegium wskazało, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy Starosta winien w sposób prawidłowy i odpowiadający przepisom procedury administracyjnej - przeprowadzić oględziny w terenie. Winien też rozważyć połączenie wraz z oględzinami rozprawy administracyjnej celem, umożliwienia stronie zaprezentowania swojego stanowiska oraz ustalenia ewentualnych parametrów technicznych wnioskowanego zjazdu. Dokładniejszego wyjaśnienia i zbadania wymaga również okoliczność na jaką powołuje się organ, a dotycząca bezpieczeństwa ruchu na danym odcinku drogi w związku z ewentualnym nowym zjazdem. Rozważenia wymaga ewentualne zasięgnięcie w tym zakresie opinii policji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Starosta [...] decyzją z dnia [...] maja 2013 r., nr [...], nie zezwolił na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi powiatowej nr [...] na działkę budowlaną nr ewid. 1855, położoną w miejscowości R., ul. R. W uzasadnieniu wskazał, że z zabranego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności przeprowadzonych oględzin w terenie wynika, że działka nr ewid. 1855 położona jest w R. przy ul. R. po stronie wschodniej pasa drogowego drogi powiatowej nr [...] (we wniosku strony wpisano w miejscowości G.) i jest skomunikowana z droga powiatową poprzez dwa istniejące zjazdy. Droga nr [...] jest drogą publiczną (powiatową), klasy technicznej Z. Na przedmiotowym odcinku droga ta przebiega w terenie zabudowanym i przeznaczonym pod dalszą zabudowę, co wynika z przeprowadzonej analizy dokumentu pn.; "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i Gminy [...]" przyjętego uchwałą Rady Miejskiej [...] nr [...]. Starosta zwrócił uwagę, że ostatecznie zdecydowano dać prymat interesowi społecznemu z uwagi na konieczność zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego, zwłaszcza, że interes strony jest w pełni zaspokojony w związku z faktycznym i w pełni komfortowym dostępem do drogi publicznej poprzez dwa istniejące zjazdy z drogi powiatowej do działki nr 1855. Podniesiono, że wykonanie każdego kolejnego zjazdu to stworzenie dodatkowego punktu kolizji na drodze, zagrażające bezpieczeństwu ruchu drogowego, zwłaszcza w połączeniu z ciągle wzrastającym natężeniem ruchu drogowego oraz w związku z geometrią drogi. W odwołaniu od tej decyzji M. C. wniosła o jej unieważnienie, odsunięcie Starosty od sprawy i rozpatrzenie całości sprawy przez organ odwoławczy. Podniosła, że decyzja narusza prawo powodując jej nieważność na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., nadto zarzuciła naruszenie art. 107, 6, 8, 9, 77 § 1 i 4 k.p.a. Po rozpatrzeniu sprawy w trybie odwoławczym SKO decyzją z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...], utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Organ stwierdził, że dążenie do ograniczenia liczby zjazdów, w świetle ustalenia, że na działkę nr ewid. 1855 istnieją już dwa zjazdy z przedmiotowej drogi, tym samym wnioskowany zjazd byłby trzecim na tę samą nieruchomość, stanowiło dopuszczalny i istotny powód odmowy wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu. W ocenie Kolegium podany powód sam w sobie mógł być podstawą do odmowy wydania zezwolenia. Zwróciło uwagę na inny dowód odmowy wydania zezwolenia, a mianowicie względy bezpieczeństwa ruchu drogowego. Nie ulega wątpliwości, że wpływ na bezpieczeństwo na drodze publicznej mieć będzie to, że planowany zjazd zlokalizowany ma być w pobliżu łuku drogi, konieczność zaś wyjeżdżania z działki nr ewid. 1855 planowanym zjazdem przy zastosowaniu manewru cofania, znacznie ograniczyłoby możliwość kierowcy obserwowania sytuacji na drodze publicznej oraz zmian zachodzących w tej sytuacji. Zdaniem Kolegium ustalenia dokonane w toku oględzin dokonanych w dniu 10 maja 2013 r. są wystarczające dla uznania, że widoczność związana z planowanym zjazdem jest nie wystarczająca. Jak wynika z tych ustaleń patrząc w lewo widoczność ta wynosi 67 m, a dalej występuje jej brak z uwagi na łuk. Starosta uznał, że ta okoliczność ma wpływ na bezpieczeństwo ruchu, gdyż kierowca miałby mocno ograniczone pole widzenia przy wyjeżdżaniu z posesji. SKO oceniło, że zebrany przez organ I instancji materiał dowodowy w sprawie jest pełny i spełnia wymogi określone w art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Starosta dokonał prawidłowej oceny całokształtu materiału dowodowego. Postępowanie organu I instancji nie wykazuje również żadnych uchybień formalnych. M. C. w skardze na tę decyzję SKO do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wniosła o "stwierdzenie opieszałości SKO w rozpatrywaniu sprawy i przekroczenie terminów rozpatrzenia odwołania", oraz uchylenie decyzji SKO. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1) art. 7 k.p.a., gdyż organ I instancji trzykrotnie wyjaśniał sprawę, mimo to nie zgromadził wszystkich dowodów i nie wziął pod uwagę istotnych faktów, na które strona zwracała uwagę. Natomiast SKO w uzasadnieniu pominął fakt wydania decyzji lokalizacji zajadu na przylegającą działkę 1857. Nadto organy obu instancji opierają się na niepełnej dokumentacji, nie wzięły pod uwagę zagrożenia dla bezpieczeństwa ruchu drogowego jakie powoduje brak wydania warunków lokalizacji zjazdu i kontynuowanie postoju samochodów osobowych na istniejących mostkach, 2) art. 6 k.p.a., gdyż SKO w każdorazowym postępowaniu organu I instancji nie znalazło dowodów świadczących o braku spełnienia art. 77 i 79 "WT" przez lokalizację projektowanego zjazdu. Decyzją z dnia [...] lipca 2013 r., przy dalszym braku podstawy prawnej - SKO utrzymało decyzję odmowną Starosty mimo, że samo uznało, w decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 r. brak dowód świadczących o zagrożeniu dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. Nadto organy obu instancji nie odniosły się w sposób prawidłowy do zebranych dowodów, ustalając rzeczywistą klasę drogi, prędkość projektową miarodajna, a tym samym wymaganą widoczność, 3) art. 8 k.p.a., gdyż SKO utrzymało decyzję odmowną powołując się na manewr cofania tyłem, w sytuacji kiedy wydano warunki lokalizacji zjazdu na działkę 1857, przylegającym do zjazdu na działkę 1855, a oba zjazdy posiadają takie same warunki terenowe i parametry związane z widocznością, a tym samym decyzji wydanej z rażącym naruszenie prawa, określonym w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Skarżąca domagała się również uchylenia w całości decyzji Starosty z dnia [...] maja 2013 r. na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., gdyż została wydana na podstawie domniemań, a nie przepisów prawa. W przeprowadzonym postępowaniu nie udowodniono, że projektowany zjazd zagrozi bezpieczeństwu ruchu drogowego. W związku z bezpodstawną decyzją Starosty i błędną decyzją SKO, skarżąca domagała się stwierdzenia możliwości lokalizacji zjazdu we wnioskowanym miejscu. Nadto skarżąca wniosła o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania oraz reprezentacji przez pełnomocnika. W uzasadnieniu skarżąca podniosła m.in., że organ nie zbadał sytuacji istniejącej obecnie, związanej z przymusowym postojem samochodów na mostkach wjazdowych. Obecnie strona posiada trzy samochody osobowe i jedną wiatę garażową z jednym miejscem postojowym na samochód. Brak w obecnym zagospodarowaniu działki miejsca na postój samochodów, zmusza ją do przetrzymywania dwóch z nich na istniejących mostkach, co wpływa niekorzystnie na widoczność na łuku drogi, a co w żaden sposób nie zostało wzięte przez organy obu instancji pod uwagę. Skarżąca powołała się na stanowisko NSA zawarte w wyroku z dnia 13 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 1243/09 - zgodnie z którym: "zasada bezpieczeństwa w ruchu drogowym jest podstawowym kryterium wyrażania zgody na wykonanie zjazdów z dróg publicznych i może wpływać na uprawnienia właściciela działki w swobodnym korzystaniu z prawa własności, które nie jest prawem absolutnym i może doznawać szeregu ograniczeń, jeżeli wynikają one z przepisów prawa". W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 -powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwana dalej p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Kontroli sądu administracyjnego podlega zarówno prawidłowość ustalenia stanu faktycznego, jak i wpływ ewentualnych uchybień w tym zakresie na treść zaskarżonej decyzji. Nieprawidłowe ustalenie podstawy faktycznej decyzji jest bowiem naruszeniem przepisów postępowania mającym wpływ na wynik sprawy i skutkuje uchyleniem decyzji (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu z dnia 14 maja 1985 r., sygn. akt SA/Wr 198/85). Zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 k.p.a. zobowiązuje organy administracji publicznej prowadzące postępowanie do zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego w ten sposób, by ustalone na jego podstawie okoliczności faktyczne, mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, odpowiadały rzeczywistości i mogły stać się podstawą prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego. Również zasada ustanowiona w art. 77 § 1 k.p.a. nakłada na organy obowiązek ustalenia stanu faktycznego na podstawie całościowo zebranego materiału dowodowego. Tylko realizując wymienione zasady, organ prowadzący postępowanie administracyjne może trafnie ocenić istotne dla sprawy okoliczności faktyczne i prawidłowo rozstrzygnąć o prawach strony. W rozpatrywanej sprawie wystąpiły tego rodzaju wady i uchybienia, bowiem organ przeprowadził postępowanie z naruszeniem przepisów art. 77 § 1 k.p.a., a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podstawę prawną kwestionowanej decyzji w przedmiocie odmowy udzielenia zgody na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi publicznej stanowił art. 29 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 z późn. zm.). Ustawa o drogach publicznych w art. 4 pkt 8 zawiera definicję pojęcia zjazdu. Przez zjazd rozumie się połączenie drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze, stanowiące bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przywołany art. 29 ustawy o drogach publicznych mówi o budowie lub przebudowie zjazdów do nieruchomości przyległych do drogi, przy czym w ust. 4 ww. przepisu stwierdza się, że ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony. W orzecznictwie sądów administracyjnych w odniesieniu do dopuszczalności zjazdów z dróg publicznych na teren nieruchomości podkreśla się przede wszystkim, że z faktem bezpośredniej dostępności (przylegania) działki do drogi publicznej nie wiąże się z mocy samego prawa możliwość ustanowienia zjazdu z tej drogi na działkę. Możliwość ustanowienia w takiej sytuacji zjazdu z drogi publicznej nie jest bowiem wprost związana z prawem własności gruntu, czy z działaniami jego właściciela podejmowanymi na podstawie tzw. prawa sąsiedzkiego, lecz stanowi uprawnienie o charakterze rzeczowym, które związane jest z określoną nieruchomością, przyznawane w drodze zgody zarządu drogi, mającej formę decyzji administracyjnej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 maja 2007 r. sierpnia 2004 r., sygn. VI SA/Wa 376/07). Oznacza to, że organ może wydać decyzję odmowną, która będzie pośrednio ograniczać możliwość pełnego korzystania z nieruchomości przez właściciela. Łagodzić to może ustanowienie prawa służebności względem nieruchomości sąsiednich posiadających zjazd publiczny. Jak przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, w tym m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2011 r. o sygn. I OSK 1068/10 wyrażenie zgody przez zarządcę drogi na lokalizację zjazdu następuje w ramach uznania administracyjnego, którego granice określają interes społeczny i słuszny interes wnioskodawcy ubiegającego się o uzyskanie takiej zgody a także obowiązujące przepisy, w tym w szczególności przepisy § 77 i § 79 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Przepis paragrafu 9 cyt. rozporządzenia reguluje warunki stosowania zjazdów, które zróżnicowane są w zależności od klasy drogi. Organ II instancji ustalił w niniejszej sprawie, że droga publiczna nr [...] jest drogą powiatową, klasy technicznej Z. W aktach sprawy, poza notatką służbową (protokołem) z dnia 21 stycznia 2013 r., w której zawarte jest stwierdzenie o klasie drogi, brak jest na tą okoliczność jakiegokolwiek dokumentu. Skarżąca kwestionuje tę okoliczność z powołaniem się na szerokość jezdni i wskazuje na inną - jej zdaniem - klasę drogi – L. Z § 4 ust. 2 pkt 3 cyt. Rozporządzenia wynika, że drogi powiatowe powinny mieć parametry techniczne i użytkowe drogi klasy G, Z i wyjątkowo L. Z samego powiatowego charakteru drogi nie można więc wnioskować o jej klasie. Ma to znaczenie w sprawie, gdyż z § 9 ust. 1 pkt 5 Rozporządzenia wynika, że na drodze klasy Z należy dążyć do ograniczenia liczby zjazdów, szczególnie do terenów przeznaczonych pod nową zabudowę. SKO z powołaniem się na ten przepis oceniło, że na przedmiotowym odcinku droga przebiega w terenie zabudowanym i przeznaczonym pod dalszą zabudowę, co wynika z przeprowadzonej analizy dokumentu p.n. "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy [...]" przyjętego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej [...]. Dokumentu tego nie ma w aktach sprawy. Sąd nie ma możliwości odniesienia się do zarzutów skargi w tym zakresie w związku z brakiem możliwości zapoznania się z jego treścią. Dokument ten należy dołączyć do akt sprawy. Skarżąca podniosła w odwołaniu, że wątpliwe jest stanowisko organu I instancji co do zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym przez wyrażenie zgody na lokalizację zjazdu zgodnie z jej wnioskiem, a to wobec wyrażenia zgody przez organ na taki zjazd do sąsiedniej nieruchomości. SKO nie odniosło się do tej kwestii, mimo że organ I instancji wyjaśnił motywy, dla których wyraził zgodę na zjazd do sąsiedniej nieruchomości. Rozważania organu II instancji o zagrożeniu bezpieczeństwa ruchu drogowego z uwagi na odległość od łuku drogi i ograniczenie widoczności, zwłaszcza przy cofaniu z projektowanego zjazdu bez odniesienia się do przyczyn, dla których zjazd z działki położonej bliżej tego łuku nie narusza zasad bezpieczeństwa są nie do zaakceptowania. Uznanie administracyjne nie oznacza dowolności, a decyzja, zwłaszcza odmowna winna być szczególnie precyzyjnie uzasadniona. Stwierdzenia zawartego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż istnienie dwóch zjazdów do nieruchomości skarżącej uzasadnia wydanie odmownej decyzji co do zjazdu trzeciego nie można uznać za mające uzasadnienie w przepisach prawa. Owszem liczba istniejących już zjazdów do posesji może być argumentem za tym by szczególnie wnikliwie rozważyć potrzebę lokalizacji trzeciego zjazdu. Do tego jednak konieczne jest rozważenie interesu strony wnioskującej o ten zjazd, przyczyn, dla których zwraca się ona o wyrażenie nań zgody (§ 77 k.p.a.). Następnie konieczne jest skonfrontowanie go z interesem społecznym wyrażającym się przede wszystkim w konieczności zapewnienia bezpieczeństwa w ruchu drogowym (art. 29 ust. 4 ustawy o drogach publicznych i § 77 cyt., rozporządzenia). SKO odnosząc się do zarzutu odwołania – naruszenia przez organ I instancji prawa materialnego, tj. § 113 cyt. rozporządzenia oraz załącznika nr 2 do niego – nie wyjaśniło czy przepis ten ma zastosowanie w niniejszej sprawie, a jeśli tak to dlaczego argumentacja odwołania w tym zakresie jest chybiona. Skwitowanie przez SKO obszernego wywodu odwołania w tej części brakiem dobrej widoczności z uwagi na bliskość łuku drogi, bez odniesienia się do treści normy oznacza, że SKO nie rozpoznało zarzutu jej naruszenia. W tej sytuacji a przede wszystkim wobec braku prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, odnoszenie się przez Sąd do tego zarzutu skargi byłoby przedwczesne. SKO nie ustosunkowało się w żaden sposób do zarzutu odwołania, którym zakwestionowano ustalenia organu I instancji o ponad 50 % udziale zjazdów w długości działki skarżącej od strony drogi publicznej, co stanowiło jedną z przyczyn odmownej decyzji. Obowiązkiem organu odwoławczego przy uzasadnianiu decyzji jest ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się postępowania. Niewykonanie tego obowiązku stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Realizacja obowiązku zebrania i rozpatrzenia pełnego materiału dowodowego przez organ administracji przebiega w dwóch płaszczyznach. Po pierwsze, polega na przeprowadzeniu postępowania dowodowego co do wszystkich okoliczności stanowiących fakty prawotwórcze, a więc takich, z którymi w świetle przepisów obowiązującego prawa związane są określone skutki prawne. Po drugie, zebrany materiał dowodowy powinien znaleźć pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu faktycznym decyzji (wyrok z 12 września 2012r. Sygn. akt II GSK 1548/11 publ. na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Organ odwoławczy w ramach kontroli odwoławczej jest zobowiązany po raz drugi rozstrzygnąć sprawę merytorycznie. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego postawiono w tym względzie następującą tezę: "Fakt, iż postępowanie (...) jest dwuinstancyjne oznacza tyle, że organ odwoławczy jest zobowiązany oprócz odniesienia się do zarzutów zawartych w odwołaniu także do ponownego rozparzenia sprawy. Istotą zasady dwuinstancyjności jest bowiem prawo do dwukrotnego rozpoznania sprawy. Działanie organu odwoławczego nie może zatem ograniczać się do kontroli decyzji organu pierwszej instancji" (por. wyrok NSA z dnia 7 października 2010 r., sygn. akt I GSK 519/09). Z zaskarżonej decyzji nie wynika, aby organ II instancji ponownie przeanalizował materiał dowodowy i rozpatrzył go. Powyższe stanowiło naruszenie art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. w zw z. art. 140 k.p.a. co mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Jednym z podstawowych warunków prawidłowego zastosowania normy prawnej jest ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego sprawy i skonfrontowanie go ze stanem faktycznym opisanym w danej normie w celu ustalenia ich zgodności. Stanowisko organu prowadzącego postępowanie winno zaś znaleźć swój wyraz w uzasadnieniu decyzji, skonstruowanym stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. i z zachowaniem zasady zawartej w art. 11 k.p.a. Motywy rozstrzygnięcia muszą być tak ujęte, aby strona zainteresowana mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy jej wydaniu. Podzielić należy stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, wyrażone w wyroku z dnia 3 kwietnia 2012r. (IV SA/Wr 268/11, LEX nr 1146142), iż prawidłowo zredagowane, pod względem merytorycznym i prawnym, uzasadnienie decyzji administracyjnej ma podstawowe znaczenie dla stosowania zasady przekonywania, wyrażonej w art. 11 k.p.a., a realizowanej na podstawie art. 107 § 3 k.p.a. Mocą przywołanej zasady organ jest zobowiązany do wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. Uzasadnienie decyzji winno być elementem decydującym o przekonaniu strony, co do trafności rozstrzygnięcia. Zasada przekonywania nie zostanie zaś zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia, nie odniesie się do faktów istotnych dla danej sprawy lub nie przedstawi w sposób wyczerpujący wykładni stosowanych przepisów prawa. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. W ponownym postępowaniu SKO poczyni ustalenia i dokona ponownej oceny zebranego materiału dowodowego wg wskazań zawartych w treści uzasadnienia i wyda decyzję uzasadniając ją stosowanie do treści art. 107 k.p.a. W tym zakresie dołączy konieczne dokumenty i akta spraw (w szczególności akta sprawy o zezwoleniu na lokalizację zjazdu do sąsiedniej nieruchomości). O kosztach postępowania Sąd orzekła podstawie art. 200 p.p.s.a.