II SA/Rz 1056/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Stanisław Śliwa Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk /spr./ WSA Piotr Godlewski Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi S. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej uchyla zaskarżoną decyzję. Przedmiotem skargi SB jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [.] lipca 2015 r. nr [.], w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, którą wydano w następującym stanie sprawy: W dniu 2 marca 2014 r. funkcjonariusze [.] Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w [.] w [.] na ul. [.] przeprowadzili kontrolę drogową pojazdu Renault nr rej. [.] kierowanego przez SB wykonującego regularny transport drogowy na regularnej linii [.] – [.]. Następnie na podstawie wyników kontroli utrwalonych w protokole nr [.] 15 zawiadomiono przedsiębiorcę o wszczęciu z urzędu postępowania w zakresie stwierdzonych naruszeń. Decyzją z dnia [.] kwietnia 2015 r. nr [.],[.] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [.] nałożył na SB karę pieniężną w łącznej wysokości 8 000 zł za: 1) wykonywanie przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu w zakresie ustalonej trasy przejazdu oraz wyznaczonych przystanków (3 000 zł) oraz 2) wykonywania przewozu pojazdem nieodpowiadającym warunkom technicznym ze względu na rodzaj wykonywanego przewozu regularnego z powodu braku tablicy kierunkowej (5 000 zł). W odwołaniu zarzucono, że przedsiębiorca nie otrzymał zawiadomienia o wszczęciu z urzędu postępowania, przez co pozbawiono go możności obrony jego praw. Nałożoną na siebie karę uznał za zbyt wysoką, której nie będzie w stanie uregulować, gdyż ma na utrzymaniu trójkę dzieci w wieku szkolnym, a kwotę taką zarabia, ale w całym roku. Opisaną na wstępie decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, w całości podzielając ustalenia faktyczne i prawne organu I instancji. Podkreślił, że w przewozach regularnych przejazdy muszą być realizowane zgodnie z rozkładem jazdy i ustaloną trasą, po wyznaczonych przystankach. Ponadto, jak wynika z § 18b ust. 1 pkt 13 oraz § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów i zakresu i niezbędnego wyposażenia, tablica kierunkowa stanowi wymagane wyposażenie techniczne autobusu, a jej brak podlega sankcji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie SB, domagając się uchylenia wydanych w sprawie decyzji, zarzucił że w toku postępowania pozbawiono go możliwości działania i obrony swych praw, a ponadto nałożoną karę uznał za zbyt surową i nie będzie w stanie jej uregulować. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U z 2014 r. poz. 1647). Zakres kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) zwana dalej w skrócie "p.p.s.a.", z którego wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W myśl art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Poddawszy zaskarżoną decyzję ocenie legalności przez pryzmat wyżej wymienionych przesłanek Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, lecz z przyczyn wziętych przez Sad pod rozwagę z urzędu. Zaskarżoną decyzją nałożono na skarżącego karę pieniężną w łącznej wysokości 8 000 zł. Na kwotę tę składa się: kara w wysokości 3 000 zł z załącznika nr 3 lp. 2.2.3 - za wykonywanie przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu/zaświadczeniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym dotyczących - ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków, oraz kwota 5 000 zł, tj. kara z załącznika nr 3 lp. 251 za wykonywanie przewozu autobusem, który nie odpowiada wymaganym warunkom technicznym ze względu na rodzaj wykonywanego przewozu regularnego - za brak bocznej tablicy kierunkowej. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że w dniu 2 marca 2015 r. w miejscowości [.] ul. [.] zatrzymano do kontroli samochód marki Renault nr rej. [.], którym przedsiębiorca "[.] Przewóz osób [.]" wykonywał krajowy regularny przewóz osób na trasie [.] na podstawie zezwolenia nr [.]. Pojazdem kierował osobiście przedsiębiorca - [.]. Kontrolujący pojazd stwierdzili, że nie są przestrzegane określone w zezwoleniu warunki w zakresie ustalonej trasy przejazdu i wyznaczonych przystanków. Ustalono też, że skarżący [.] nie uzgadniał przystanku autobusowego znajdującego się na parkingu przy zbiegu ulic [.] i [.] do wydanego zezwolenia nr [.] na wykonywanie przewozów regularnych osób w krajowym transporcie drogowym w ramach regularnej linii [.]. Zatem organ wykazał, ze zaistniały przesłanki do nałożenia na przedsiębiorcę kary pieniężnej określonej w załączniku nr 3 lp. 2.2.3 do ustawy o transporcie drogowym. Odmiennie przedstawia się natomiast ocena legalności wymierzenia kary pieniężnej za brak tablicy bocznej kierunkowej z załącznika nr 3 lp. 2.5.1. w wysokości 5000 zł. Przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji argumentacja nie zasługiwała na akceptację. W ocenie Sądu organy obydwu instancji przyjmując, że brak tablicy bocznej kierunkowej oznacza, że pojazd nie odpowiada warunkom technicznym, stanowi naruszenie przepisów prawa materialnego w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit a) p.p.s.a., co obligowało do uwzględnienia skargi. Przepisy zarówno art. 18b ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, jak również regulacje ww. rozporządzenia z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, a także przepis art. 66 ww. ustawy nie precyzują, czym są "warunki techniczne" autobusu wymagane dla danego rodzaju przewozu osób. W rozporządzeniu z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia ustawodawca dokonał już w tytule aktu prawnego rozróżnienia, co do warunków technicznych i niezbędnego wyposażenia pojazdu. To rozróżnienie znajduje też potwierdzenie w normie prawnej określającej rodzaj naruszenia przepisów o wykonywaniu przewozu drogowego osób oraz wysokości kary pieniężnej wymierzanej za to naruszenie zawartej w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Pod liczbą porządkową nr 2.5 w ww. załączniku podano: "Wykonywanie przewozu autobusem, który: 2.5.1. - nie odpowiada wymaganym warunkom technicznym ze względu na rodzaj wykonywanego przewozu regularnego, za co przewidziano karę 5.000 zł; 2.5.2. - nie spełnia wymagań w zakresie wyposażenia i oznakowania w związku z przewozem określonej kategorii pasażerów, za co przewidziano karę 2.000 zł". Przy takim rozróżnieniu "warunków technicznych" i " wymaganego wyposażenia i oznakowania pojazdu" zarówno wykładnia językowa jak i wykładnia logiczna nakazuje uznać, ze tablice kierunkowe informujące o trasie pojazdu autobusu należy zaliczyć do jego "wyposażenia i oznakowania", a nie do "warunków technicznych". Gdyby bowiem były to pojęcia tożsame ustawodawca nie dokonałby podziału funkcjonalnego odnoszących się do ‘"warunków technicznych pojazdu" oraz "wyposażenia i oznakowania pojazdu". Boczne tablice kierunkowe pojazdu pełnią jedynie funkcję informacyjną, są obowiązkowym wyposażeniem niektórych pojazdów, ale nie można im przypisać cechy warunku technicznego, który należy odnieść do sprawności pojazdu jako całości, bądź jego poszczególnych części składowych (por: wyrok WSA w Krakowie z dnia 4 marca 2014 r. sygn. akt III SA/Kr 1042/13 wyrok WSA w Białymstoku z dnia 24 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Bk 754/12 oraz w wyroku WSA w Warszawie z dnia 26 maja 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 628/10, jak również wyroki tut. Sądu z dnia 15 grudnia 2015 r. sygn. akt II SA/Rz 733/15 oraz z dnia 26 sierpnia 2015 r. sygn. akt II SA/Rz 395/15; wszystkie dostępne na stronie internetowej "www.orzeczenia.nsa.gov.pl"). Odnosząc się do zarzutów skargi co do naruszenia przepisów postępowania przez organy orzekające w sprawie Sąd uznał, że nie zasługiwały one na uwzględnienie. Materiał dowodowy wskazuje, że skarżący na każdym etapie postępowania był powiadomiony o podejmowanych przez organy czynnościach takich jak wszczęcie postępowania administracyjnego, a przed wydaniem decyzji wezwany do zapoznania się z materiałem dowodowym sprawy, co czyni zadość zasadzie określonej w art. 10 § 1 k.p.a. Skarżący nie wykazał natomiast, jakie niekorzystne skutki wyniknęłyby dla niego z powodu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., co w niniejsze sprawie nie miało jednak miejsca, bowiem organy działały zgodnie z przepisami prawa. Wysokość osiąganego dochodu nie stanowi zaś przesłanki mającej wpływ na wysokość wymierzanej sankcji, która jest określona w przepisach powszechnie obowiązujących w sposób bezwzględny. Rozpoznając sprawę ponownie organ, uwzględni przedstawioną powyżej wykładnię przepisów ustawy, eliminując dotychczasowe naruszenia prawa w zakresie wysokości kary za brak tablicy bocznej kierunkowej i zastosuje karę określoną w załączniku do ustawy o transporcie drogowym nr 3 l.p. 2.5.2. Za wystarczające dla usunięcia stwierdzonego naruszenia prawa materialnego Sąd uznał uchylenie zaskarżonej decyzji, jako że organ odwoławczy posiada uprawnienia orzecznicze o charakterze reformatoryjnym. Pomimo uwzględnienia skargi Sąd nie orzekł o zwrocie kosztów postępowania, gdyż skarga nie zawierała stosownego wniosku w tym zakresie, a skarżący nie był obecny na rozprawie, aby stosownie do art. 210 p.p.s.a. przed zamknięciem rozprawy zgłosić takie żądanie. W zawiadomieniu o rozprawie otrzymał zaś stosowne pouczenie w tym zakresie (k.36).