II SA/Rz 1059/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Krystyna Józefczyk /spr./ Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka WSA Piotr Godlewski Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 20 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi A. P. na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy - postanawia – I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącej A. P. kwotę 100 zł /słownie: sto złotych/ tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r. Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Sanitarnego, dotyczące uzgodnienia projektu decyzji Wójta Gminy [...] o warunkach zabudowy dla inwestycji "Rozbudowa istniejącego w części utwardzonego placu z przeznaczeniem na składowanie materiałów opałowych wraz z budową osłon przeciwpyłowych" (...) Inwestorem była E. i M. K. Postanowienie o uzgodnieniu zostało doręczone skarżącej, która była uczestnikiem postępowania wraz z pouczeniem o przysługującym jej prawie do zażalenia na to postanowienie. Po jego rozpoznaniu organ odwoławczy utrzymał je w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Przed przystąpieniem do merytorycznej kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia Sąd obowiązany jest w tzw. postępowaniu wstępnym ocenić dopuszczalność skargi. To z przepisów Konstytucji RP wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny i inne sądy administracyjne sprawują w zakresie określonym ustawą, kontrolę działalności administracji publicznej stosownie do treści art. 3 § 2pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Skarżąca A. P. poddała kontroli tut. Sądu postanowienie uzgodnieniowe. Zgodnie z art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu nadanym przez art. 70 pkt 6 lit. b ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, która weszła w życie z dniem 17 lipca 2010 r. w sprawach ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego decyzje wydaje się po uzyskaniu odpowiednich uzgodnień, dokonywanych w trybie art. 106 K.p.a., z tym że zażalenie od decyzji uzgodnieniowej przysługuje wyłącznie inwestorowi. Zgodnie zaś z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przepisy art. 51 ust. 3, art. 52, art. 53 ust. 3 – 5a, art. 54, art. 55 i art. 56 stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy. Na skutek zmiany treści przepisu art. 53 ust. 5 cyt. ustawy doszło do ograniczenia kręgu podmiotów legitymowanych do wniesienia zażalenia na postanowienie o uzgodnieniu projektu decyzji o warunkach zabudowy. Do momentu wejścia w życie ustawy z dnia 7 maja 2010 r. uzgodnień, o których mowa w ust. 4 art. 53 dokonywano w trybie art. 106 K.p.a., przez co każda strona postępowania administracyjnego była uprawniona do złożenia zażalenia na postanowienie w przedmiocie uzgodnienia wydanego na podstawie art. 106 § 5 K.p.a. Od dnia 17 lipca 2010 r. wprowadzono regulację szczególną względem przepisu art. 106 § 5 K.p.a. Zgodnie z nowym brzmieniem przepisu art. 53 ust. 5 u.p.z.p. zażalenie na postanowienie w przedmiocie uzgodnienia przysługuje wyłącznie inwestorowi. Stosownie do art. 80 ustawy o wpieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych do spraw o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie ustawy decyzją ostateczną, przepisy dotychczasowe stosuje się na wniosek inwestora, który może być złożony najpóźniej w terminie 2 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy. Brak takiego wniosku skutkowało tym, że zastosowanie mają przepisy nowe. Warunkiem dopuszczalności skargi na to postanowienie jest ustalenie, że zaskarżone rozstrzygnięcie mieści się w zakresie kognicji sądu określonej w art. 3 § 2 i § 3 P.p.s.a., w szczególności w art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach z dnia 29 stycznia 2015 r., sygn. akt II OSK 1590/13 i z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 2133/11 przepis art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. należy rozumieć w ten sposób, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne jest wyłączona – w drodze odrębnej skargi – w sprawach, które w toku postępowania administracyjnego są załatwione postanowieniem, na które nie służy zażalenie stronie wnoszącej go. Nie budzi wątpliwości, że ustawodawca na etapie rozstrzygania kwestii incydentalnych w toku postępowania o ustalenie warunków zabudowy przyznał legitymację do wniesienia zażalenia, a w konsekwencji i skargi do sądu administracyjnego wyłącznie inwestorowi. "Błędne pouczenie strony przez organ I instancji o możliwości zaskarżenia postanowienia nie tworzy uprawnienia dla złożenia skargi" (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 lipca 2007 r., sygn. akt II SA/Łd 72/07) oraz "Błędne pouczenie nie może dawać stronie specjalnych uprawnień naruszających przepisy prawa" (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 lipca 1998 r., sygn. akt II SA 230/97). Na gruncie obowiązujących przepisów brak jest legitymacji w przypadku innych niż inwestor podmiotów do kontrolowania rozstrzygnięć incydentalnych, zasadnym jest odrzucenie skargi (patrz: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 2133/13. Z tych względów Sąd skargę odrzucił.