II SA/Rz 1079/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Stanisław Śliwa Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk /spr./ WSA Piotr Godlewski Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie nakazu doprowadzenia zbiornika do stanu zgodnego z prawem -skargę oddala- BJ pismem z dnia 23 czerwca 2010 r. zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta [.] o zbadanie legalności budowy zbiornika wodnego na działce przy ul. [.] w [.]. Wydawana w toku postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzja z dnia [.] grudnia 2011 r. została uchylona decyzją [.] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [.] z dnia [.] lutego 2012 r., a skarga na tę ostatnią oddalona wyrokiem WSA w Rzeszowie z dnia 8 stycznia 2013 r. sygn. II SA/Rz 384/12. Kolejna decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [.] lutego 2013 r. została uchylona przez organ odwoławczy decyzją z dnia [.] maja 2013 r. Podobnie uchylona przez WINB w [.] decyzją z dnia [.] listopada 2013 r. została kolejna decyzja pierwszoinstancyjna z dnia [.] lipca 2013 r. o umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego, a skarga na decyzję odwoławczą oddalona wyrokiem WSA w Rzeszowie z dnia 8 maja 2014 r. sygn. II SA/Rz 1389/14. Decyzją z dnia [.] października 2014 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego umorzył ponownie postępowanie, jednak i to rozstrzygnięcie zostało uchylone przez WINB w [.] decyzją z dnia [.] stycznia 2015 r. W aktualnie prowadzonym postępowaniu postanowieniem z dnia [.] lutego 2015 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając z oparciu o art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, nałożył na MK obowiązek wykonania i przedłożenia ekspertyzy stanu technicznego wykonanego samowolnie zbiornika wodnego. Decyzją z dnia [.] maja 2015 r. nakazał zaś doprowadzenie zbiornika do stanu zgodnego z prawem poprzez wykonanie określonych robót w terminie do 30 września 2015 r., a po ich wykonaniu uzyskać pozwolenie na użytkowanie zbiornika. Ustalono, że w okresie budowy zbiornika teren ten nie był objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Plan taki nie obowiązuje także obecnie. Obowiązujący zaś w latach 1982-2003 plan zagospodarowania przestrzennego nie wyłączał tego rodzaju zabudowy. Celem ustalenia, czy zbiornik nie powoduje zagrożenia niebezpieczeństwa dla ludzi i mienia albo niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych i użytkowych dla otoczenia nałożono na inwestora obowiązek przedłożenia ekspertyzy technicznej tego obiektu, który został dopełniony. Z przedłożonej ekspertyzy wynika, że zbiornik nie powoduje zagrożenia dla ludzi i mienia oraz środowiska. Teren jest ogrodzony i nie zagraża bezpieczeństwu ludzi i mienia. W celu dopuszczenia zbiornika do użytkowania niezbędne jest jednak wykonanie określonych robót, który to nakaz orzeczono na podstawie art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. W odwołaniu BJ zarzucił niewyjaśnienie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy oraz sprzeczność dokonanych ustaleń z zebranym materiałem dowodowym i stanem prawnym obowiązującym w dacie wykonania zbiornika wynikającym z Prawa budowlanego z 1974 r. Nie zgodził się z treścią prywatnej opinii opracowanej na zlecenie MK, gdyż pominięto całkowicie informacje od straży pożarnej, że zbiornik był wielokrotnie powodem zalewania biegnącej tuż obok drogi oraz sąsiednich nieruchomości. Stwarza zatem zagrożenie dla bezpieczeństwa osób i mienia oraz pogorszenie warunków użytkowych otoczenia. Obowiązkiem organu było samodzielne powołanie biegłego, który opracowałby niezależną opinię. Nie uwzględniono też, w kontekście uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2013 r. II OPS 2/13, że w obowiązującym w latach 1982 – 2003 plan zagospodarowania przestrzennego zespołu miast Tarnobrzeg i Sandomierz, teren ten przeznaczony był pod zieleń oraz budownictwo jednorodzinne i zagrodowe, a zbiornik wodny nie należy do żadnej z tych kategorii. Dlatego powinna zostać wydana decyzja o nakazie rozbiórki zbiornika. Decyzją z dnia [.] czerwca 2015 r. [.] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. ) zwana dalej w skrócie k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Organ odwoławczy podał, że przedmiotowy zbiornik wodny powstał w 1982 r. w miejscu wcześniej istniejącego rozlewiska. Na budowę takiego zbiornika właściciel nie posiadał pozwolenia na budowę wymaganego przepisami art. 28 Prawa budowlanego z 1974 r. Konieczne zatem było przeprowadzenie procedury legalizacyjnej określonej w przepisach art. 37 tej ustawy. W sytuacji jednak, gdy nie ziszczają się przesłanki do rozbiórki obiektu z art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz brak jest podstaw do nakazania wykonania robót w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem na podstawie art. 40, obowiązkiem organu jest zakończenie postępowania poprzez wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu w trybie art. 42 tej ustawy. Analiza zgromadzonego materiału dowodowego doprowadziła organ odwoławczy do stanowiska, że organ powiatowy nie wyjaśnił dostatecznie wszystkich okoliczności określonych w art. 37 Prawa budowlanego. Nakaz wykonania określonych robót wydano przedwcześnie. Budowa zbiornika naruszała postanowienia planu miejscowego obowiązującego w latach 1982-2003. Aktualnie na tym terenie nie obowiązuje plan miejscowy, dlatego należało umożliwić właścicielowi obiektu uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy. Zwrócono ponadto uwagę, że zakres zleconych prac wykracza poza art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r., gdyż dotyczy konserwacji zbiornika wodnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie MK zarzucił organowi odwoławczemu brak odniesienia się do opinii stanu technicznego zbiornika wodnego oraz niewyjaśnienie przesłanek uzasadniających uchylenie decyzji pierwszej instancji oraz na jakiej podstawie prawnej wywiódł obowiązek inwestora uzyskania decyzji o warunkach zabudowy dla zbiornika wodnego. W istocie, w ocenie skarżącego, wadliwie oceniono zgromadzony materiał dowodowy, czym naruszono przepisy art. 7 i 77 k.p.a. Skarżący nie zgodził się też z ustaleniem organu odwoławczego, że zbiornik wodny narusza ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dacie jego budowy. Za słuszne uznał natomiast stanowisko organu pierwszej instancji, że zbiornik ten ustaleń ówczesnego planów nie narusza, jako że taki rodzaj zabudowy nie był wyłączony. Jest to istotne też z tego względu, że zbiornik ten powstał jedynie poprzez pogłębienie naturalnego zbiornika wodnego. Nie ziściły się zaś przesłanki do orzeczenia nakazu rozbiórki określone w art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r., a niezasadnie powołano się na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w uchwale z dnia 16 grudnia 2013 r. II OPS 2/13. Na tej podstawie skarżący domaga się uchylenia zaskarżonej decyzji i zasądzenia kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę [.] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [.] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U z 2014, poz.1647). Zakres kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwana dalej w skrócie p.p.s.a., z którego wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W myśl art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Poddawszy zaskarżoną decyzję ocenie legalności na podstawie wyżej wymienionych przesłanek Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawą prawną zaskarżonej decyzji jest art. 138 § 2 k.p.a. Zgodnie tym przepisem organ odwoławczy może uchylić decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, a gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W orzecznictwie trafnie wskazuje się, że dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. sąd administracyjny nie jest władny odnosić się do meritum sprawy, gdyż wskutek uchylenia decyzji organu pierwszej instancji sprawa wraca do merytorycznego rozpatrzenia przed tym organem. Rola sądu administracyjnego kontrolującego decyzję o charakterze kasacyjnym sprowadza się natomiast do analizy przyczyn, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej przepisem art. 138 § 2 k.p.a., a w przypadku uznania, że uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy nie wynikało z przyczyn wymienionych w tym przepisie, sąd jest władny uwzględnić skargę (wyrok NSA z 4.11.2014 r., sygn. akt II OSK 2279/13, Lex nr 1592135). W świetle powyższego rozważania wymaga, czy w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym zasadne było zastosowanie przepisu art. 138 § 2 k.p.a. Zasadniczo bowiem rzeczą organu administracji publicznej drugiej instancji jest rozpatrzenie sprawy po raz kolejny i wydanie decyzji co do istoty sprawy. Organ ten winien wówczas utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję (art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.), uchylić ją w całości albo w części i w tym zakresie orzec co do istoty sprawy bądź umorzyć postępowanie pierwszej instancji (art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.), względnie zaś wydać formalne rozstrzygnięcie, umarzające postępowanie odwoławcze (art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a.). Wyjątkiem od tej zasady przewidzianym w art. 138 § 2 k.p.a. jest uchylenie przez organ odwoławczy zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Jednakże wolno to czynić wyłącznie wtedy, kiedy decyzja pierwszoinstancyjna została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Przepis art. 138 k.p.a. realizując zasadę dwuinstancyjności postępowania kształtuje postępowanie przed organem odwoławczym, jako postępowanie merytoryczne. Przyjąć w związku z tym należy, że organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną jedynie wówczas, gdy organ pierwszej instancji z powodu naruszenia przepisów postępowania w ogóle nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego albo przeprowadził je w taki sposób, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie (wyrok WSA w Gdańsku z 12.02.2015 r., sygn. akt III SA/Gd 913/14, Lex nr 1649971). Uchylenie rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji i przekazanie mu sprawy do ponownego rozpoznania jest zatem wyjątkiem od zasady, wedle której organ odwoławczy ma obowiązek rozpoznania sprawy co do meritum. Powody, dla których organ odwoławczy podejmuje tego rodzaju rozstrzygnięcie muszą ściśle odpowiadać przesłankom z art. 138 § 2 k.p.a. Nie wystarczy przy tym ogólne wskazanie, że sprawa wymaga wyjaśnienia, ani samo wymienienie dostrzeżonych czy domniemanych uchybień. Konieczne jest, aby w wyniku stwierdzonych i realnie istniejących wad postępowania przed organem pierwszej instancji lub wad tkwiących w decyzji konieczne było ponowne przeprowadzenie postępowania (wyrok WSA w Krakowie z 12.05.2014 r., sygn. akt II SA/Kr 339/14, Lex nr 1467859). Odnosząc te ogólne rozważania do stanu faktycznego niniejszej sprawy należy stwierdzić, że decyzja organu odwoławczego stanowi powtórne całościowe rozpatrzenie sprawy w drugiej instancji oraz wykazanie, że po raz kolejny sprawa wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego od początku. Organ wyjaśnił, że częściowo uzasadnione jest odwołanie, a ponadto zachodzą okoliczności uwzględnione przez organ wywołujące konieczność zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy podał, że w toku postępowania wyjaśniającego organ I instancji ustalił między innymi, że zbiornik wodny, a dokładnie staw rybny, który powstał w 1982 r. to jest w czasie obowiązywania ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 z późn. zm.) zwana dalej prawem budowlanym z 1974 r. w miejscu wcześniej istniejącego rozlewiska. Data budowy zbiornika została wskazana przez TK - ojca skarżącego MK (protokół rozprawy z dnia 12 września 2014 r.), co potwierdzili również słuchani świadkowie. Zasadą wynikającą z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. było prowadzenie budowy na podstawie pozwolenia na budowę, a prowadzenie postępowania na podstawie Prawa budowlanego z 1974 r. wynika z art. 103 usta. 2 aktualnie obowiązującego Prawa budowlanego to jest z 1994 r. W § 44 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistycznego (Dz. U. Nr 8, poz. 48 ze zm.) stawy rybne, czy zbiorniki wodne nie zostały wyłączone z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Oznacza to, że kontrolowany zbiornik wodny wykonano niezgodnie z przepisami obowiązującymi w dacie budowy. Konsekwencją powyższego w postępowaniu legalizacyjnym jest ustalenie, czy zachodzą przesłanki z art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r., a ich wykluczenie daje możliwość kontynuowania postępowania legalizacyjnego na podstawie art. 40 i art. 42 tej ustawy W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji w całości przywołał treść art. 37 ust. 1 ww. ustawy z 1974 r. i podał, że rzeczą organu jest wyjaśnienie czy obiekt nie znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod tego rodzaju zabudowę oraz czy nie powoduje niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Prawidłowo też organ II instancji wskazał na treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2013 r. sygn. akt II OPS 2/13 zgodnie, z którą przez przepisy o planowaniu przestrzennym, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) należy rozumieć przepisy obowiązujące w dacie orzekania przez organy administracji z tym, że w postępowaniu w przedmiocie nakazania przymusowej rozbiórki należy uwzględnić także przeznaczenie terenu, na którym powstał obiekt budowlany, od daty jego budowy. Podstawą prawną dla uchwały mającej na celu wyjaśnienie przepisów prawnych, których stosowanie wywołało rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych jest art. 15 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Taką właśnie funkcję wyjaśniającą w zakresie stosowania wykładania przepisów erga omnes pełni przywołana wyżej uchwała NSA i dlatego za niezasadny Sąd uznał zarzut skargi, że uchwała ta nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Podjęcie uchwały abstrakcyjnej na podstawie art. 15 § 1 pkt 2 p.p.s.a. jest możliwe wówczas, gdy została spełniona przesłanka materialnoprawna określona w tym przepisie, czyli uchwała ma celu wyjaśnienie przepisów prawnych, których stosowanie wywołało rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych. Przedmiotem uchwały ma być wyjaśnienie nie jakichkolwiek przepisów prawnych, które dotyczą danej materii, danego zagadnienia, ale tych przepisów, których stosowanie wywołało rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych. Tym samym przedmiotem uchwały abstrakcyjnej nie mogą być przepisy, które nie stanowiły podstawy prawnej orzekania, albo te przepisy, które stanowiąc taką podstawę prawną nie wywołały rozbieżności w orzecznictwie. Formułując wniosek o podjęcie uchwały abstrakcyjnej, wnioskodawca winien zatem w pierwszej kolejności prawidłowo wskazać zakres tego wniosku, czyli wskazać przepisy spełniające powyższe przesłanki. Drugą powinnością spoczywającą na wnioskodawcy jest prawidłowe uzasadnienie wniosku o podjęcie uchwały. Uzasadnienie wniosku winno przede wszystkim korespondować z treścią (zakresem) pytania sformułowanego we wniosku, to z uzasadnienia wniosku powinno wynikać, że powołane we wniosku przepisy prawne spełniają przesłankę określoną w art. 15 § 1 pkt 2 p.p.s.a. (Postanowienie NSA 7 sędziów NSA z dnia 17 grudnia 2014 r. sygn. akt II OPS 2/14 Lex nr 1566894). Mając na względzie treść uchwały NSA z dnia 16 grudnia 2013 r. sygn. akt II OPS organ II instancji prawidłowo wskazał na naruszenie art. 7, 77 k.p.a., jako mające istotny wpływ na wynik sprawy. Odniósł się treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zespołu miast T. – S. uchwalonego Uchwałą nr [...] Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia 29 czerwca 1977 r., że obiekt znajdował sie na terenie przeznaczonym pod zieleń na obszarze zainwestowania, a pozostała część działki pod budownictwo jednorodzinne i zagrodowe i przedstawił ocenę prawną tego zapisu na wynik rozpoznawanej sprawy. Z tych przyczyn zasadnie organ II instancji zakwestionował pogląd organu I instancji, że ustalenia przywołanego wyżej planu nie wprowadzają ograniczeń w zakresie budowy zbiorników wodnych wg wskazanego planu, a to wskazuje na koniczność zbadania zgodności budowy z przepisami o planowaniu przestrzennym w dacie orzekania przez organ nadzoru budowlanego, co w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wymaga wydania decyzji o warunkach zabudowy. Zasadnie też organ II instancji wskazał na błędy w sentencji decyzji organu I instancji podstawą prawną, której był art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. To ostatnie naruszenie w zakresie formułowania sentencji decyzji mogło być objęte decyzją reformatoryjną, o której mowa w art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., ale wskazany już wyżej konieczny zakres przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego wskazuje na spełnienie przesłanek do zastosowania w zaskarżonej decyzji jako podstawy działania art. 138 § 2 k.p.a. Organ odwoławczy wskazał też na naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. poprzez pominiecie jako strony postępowania i niedoręczenie decyzji organu I instancji z dnia [...] maja 2015 r. Nr [...] jak i postanowienia tego organu z dnia [...] lutego 2015 r. Organ odwoławczy mógł wprawdzie ustalić, czy KC nie utracił przymiotu strony, ale wobec koniecznego do przeprowadzenia zakresu postępowania wyjaśniającego i przeprowadzenia postępowania odwoławczego w pełnym zakresie procesowym i merytorycznym, ta okoliczność nie ma żadnego wpływu na wynik sprawy. Kwestia ta będzie przedmiotem ustaleń przez organ I instancji w ponownie prowadzonym postępowaniu. Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd stwierdza, że okazały się one nieuzasadnione. Postępowanie odwoławczy przeprowadzone przez organ II instancji w żaden sposób nie naruszyło art. 7, art. 77, art. 107 § 3, art. 80 ani art. 138 § 1 k.p.a. Wręcz przeciwnie, wskazało na naruszenie przepisów postępowania i dlatego decyzja organu I instancji była przedwczesna wobec tak dużych braków postępowania wyjaśniającego, co przekłada się na fakt, że stan faktyczny sprawy nadal nie pozwala na merytoryczne orzekanie przez organy administracji. Ze względu na czas trwania całego postępowania ważne jest aby Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta [.] wykonał wskazania wynikające z zaskarżonej decyzji tym bardziej, że podstawą wcześniejszych kasacyjnych decyzji [.] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego były przyczyny dotyczące stanu faktycznego sprawy. Mając na względzie przedstawiony stan sprawy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a skargę oddalił, jako niezasadną.