II SA/Rz 1156/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Maria Mikolik Sędziowie WSA Elżbieta Mazur - Selwa WSA Karina Gniewek - Berezowska /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 11 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi F. G. sp. z o.o. w [...] na decyzję Podkarpackiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Rzeszowie z dnia 12 lipca 2024 r. nr SP.906.1.33.2024.JW w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej – skargę oddala – Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Podkarpackiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Rzeszowie (dalej: "PPWIS", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z 12 lipca 2024 r. nr SP.906.1.33.2024. JW, wydana w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej. Wydanie decyzji poprzedzało postępowanie administracyjne o następującym przebiegu: Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] (dalej: "organ I instancji" lub "PPIS w [...]") wydał w dniu 1 grudnia 2023 r. decyzję nr [...], o rozpoznaniu choroby zawodowej – choroby skóry, alergicznego kontaktowego zapalenia skóry u pracownika – W. E. Organ I instancji podał, że W. E. był zatrudniony: 1. od 1 września 1977 r. do 21 czerwca 1980 r. w W. S. K. "[...]" Spółka Akcyjna w [...], którego następcą prawnym jest F. G. Spółka z o.o. w [...], ul. [...] na stanowisku pracownika młodocianego ucznia Zasadniczej Szkoły Zawodowej w zawodzie: formierz-odlewnik; 2. od 29 sierpnia 1980 r. do 18 sierpnia 1984 r. w W. S. K. "[...]" Spółka Akcyjna w [...], którego następcą prawnym jest F. G. Spółka z o.o. w [...], ul. [...] na stanowisku operatora kokil ([...]) tożsamym ze stanowiskiem operatora maszyn i urządzeń odlewniczych, w tym: od 28 lipca 1982 r. do 18 sierpnia 1984 r. - odbywał zasadniczą służbę wojskową; 3. od 15 listopada 1984 r. do 31 grudnia 2001 r. w P. P. Sp. z o.o., [...] na stanowisku wydawcy magazynowego, operatora urządzeń do produkcji szyb laminowanych - brak narażenia; 4. od 5 stycznia 2017 r. do 22 grudnia 2017 r. S. I. B. Spółka z o.o. Spółka komandytowa w Likwidacji, [...] (wykonywał pracę tymczasową na rzecz: F. G. Spółka z o.o. [...] na stanowisku operatora maszyn odlewniczych; 5. od 2 stycznia 2018 r. do 9 grudnia 2018 r. S. I. B. Spółka z o.o. Spółka komandytowa w Likwidacji, [...] (wykonywał pracę tymczasową na rzecz: F. G. Spółka z o.o. w [...] na stanowisku operatora maszyn odlewniczych; 6. od 11 grudnia 2018 r. do 30 kwietnia 2020 r. zatrudniony w F. G. Spółka z o.o. w [...], ul. [...], na stanowisku operatora maszyn odlewniczych ([...]). W Ocenie organu I instancji, W. E. w czasie praktycznej nauki zawodu formierza - odlewnika oraz pracy na stanowiskach operatora maszyn odlewniczych był narażony na kontakt m.in. z ciekłym metalem w skład którego wchodziło głównie aluminium oraz dodatki stopowe, w tym nikiel. Z wywiadu medycznego przeprowadzonego w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w [...] (dalej: "WOMP w [...]") przez lekarza orzecznika wynika, że dolegliwości w postaci rozsianych, nasilonych zmian na skórze wymagających leczenia pojawiły się w czasie pracy. W wyniku zastosowanego leczenia i powstrzymywania się od pracy nastąpiła poprawa. Od lipca 2019 r. W. E. był leczony w ramach zwolnień lekarskich, następnie świadczenia rehabilitacyjnego i rentowego. Pracownik leczył się m.in. w Poradni Dermatologicznej NZOZ Centrum Medyczne "X" w [...]. W założonych w dniu 30 września 2019 r. w ww. placówce testach płatkowych stwierdzono dodatni wynik testu z siarczanem niklu - alergen środowiska pracy pacjenta, co stanowi potwierdzenie silnego uczulenia na ten alergen. W ramach postępowania diagnostycznego w WOMP w [...] przeprowadzono badanie podmiotowe, przedmiotowe oraz konsultacje i badania dodatkowe, w tym konsultacje dermatologiczną. Specjalista dermatolog stwierdził, że wywiad, obraz kliniczny choroby oraz dokumentacja medyczna wskazuje na zawodowy charakter zmian skórnych. Dodatni wynik testu płatkowego wskazujący na uczulenie kontaktowe na nikiel - alergen środowiska pracy pacjenta oraz związek charakterystycznych objawów klinicznych z narażeniem zawodowym upoważniają do rozpoznania alergicznego kontaktowego zapalenia skóry pochodzenia zawodowego. Na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, analizy przedstawionej dokumentacji medycznej oraz analizy przebiegu pracy zawodowej i oceny narażenia zawodowego WOMP w [...] orzekł o rozpoznaniu u W. E., choroby zawodowej: alergiczne kontaktowe zapalenie skóry, wymienionej pod poz. [...] wykazu chorób zawodowych. Od powyższej decyzji, pismem z dnia 14 grudnia 2023 r., odwołał się zakład pracy F. G. Spółka z o.o. w [...] (dalej: "Skarżący" lub "Spółka"). Podkarpacki Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny po rozpoznaniu odwołania Skarżącego, decyzją z dnia 26 stycznia 2024 r. nr SP.906.1.18.2024.JW, uchylił decyzję PPIS w [...] z dnia 1 grudnia 2023 r., nr [...] i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania. PPWIS, biorąc pod uwagę zarzuty ujęte w odwołaniu, wskazał organowi I instancji, aby przy ponownym rozpoznaniu sprawy uzupełnił postępowanie dowodowe w kierunku dokładnego ustalenia oceny narażenia zawodowego, pracownika W. E. w zakładzie P. P. Sp. z o.o. [...] w zakresie kontaktu z czynnikami drażniącymi i potencjalnie uczulającymi skórę, w skład których mogą wchodzić związki niklu, zarówno na stanowisku wydawcy magazynowego jak i operatora urządzeń do produkcji szyb laminowanych. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, decyzją z 23 maja 2024 r. nr [...] , Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] stwierdził u W. E. chorobę zawodową – [...] , wymienione w poz. [...] wykazu chorób zawodowych. Odnosząc się do ewentualnego związku choroby z pracą w zakładzie P. P. Sp. z o.o. podniesiono, że W. E. pracował w ww. zakładzie w latach 1984-2001. W wywiadzie chorobowym złożonym w czasie diagnostyki w WOMP w [...] badany podał, że zmiany na skórze pojawiły się w czasie pracy na odlewni, po roku 2017. W związku z powyższym WOMP w [...] stwierdził, że choroba nie wykazuje potencjalnego związku przyczynowo- skutkowego z pracą w P. P. Sp. z o,o., ponieważ w myśl przepisu art. 2351 i 2352 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. kodeks pracy (Dz. U. z 2023 r. poz. 1465) oraz zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych z dnia 30 czerwca 2009 r. (Dz. U. z 2022 r. poz. 1836) od zakończenia tam pracy do wystąpienia udokumentowanych objawów choroby upłynęło ponad 2 lata (dokładnie 18). Wskazano, że w tym przypadku, zgodnie z wiedzą medyczną, nie było merytorycznego uzasadnienia dla poszukiwania ewentualnych alergenów w środowisku pracy w P. P. Sp. z o.o. w okresie pracy 1984-2001. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem Skarżący złożył odwołanie od decyzji PPIS w [...]. Po przeanalizowaniu całości akt sprawy oraz zarzutów wniesionych w odwołaniu Podkarpacki Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, opisaną na wstępie decyzją z 12 lipca 2024 r. nr SP.906.1.33.2024. JW., utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...]. Podzielając w całości stanowisko organu I instancji PPWIS podał, że dla wydania pozytywnego rozstrzygnięcia w sprawie o stwierdzeniu choroby zawodowej organ administracji ustalić musi istnienie trzech przesłanek. Po pierwsze musi ustalić, że strona była w środowisku pracy narażona na działanie czynników mogących potencjalnie wywołać chorobę zawodową. Po drugie musi stwierdzić, że powołani w sprawie biegli rozpoznają u strony rozpatrywaną chorobę w sensie medycznym. Po trzecie musi ustalić związek przyczynowy między narażeniem na działanie czynników szkodliwych w środowisku pracy, a chorobą strony. Organ odwoławczy wskazał, że PPIS w [...] dokonał dogłębnej oceny narażenia zawodowego dla zakładu pracy P. P. Sp. z o.o. oraz zakładu pracy F. G. Sp. z o.o. Nadto, stronom zapewniono czynny udział na każdym etapie prowadzonego postępowania. W niniejszej sprawie w toku postępowania administracyjnego wydane zostało orzeczenie lekarskie nr [...] o rozpoznaniu u pracownika choroby skóry - [...] , tj. choroby wymienionej pod poz. [...] wykazu chorób zawodowych określonej w przepisach w sprawie chorób zawodowych. Orzeczenie to, jest wiążące dla organu administracyjnego w zakresie specjalistycznego rozpoznania. Organ odwoławczy stwierdził, że wydane orzeczenie lekarskie jest zgodne w rozpoznaniu, logiczne i wyczerpujące. Zgodnie z treścią orzeczenia lekarskiego powołani w sprawie biegli z zakresu medycyny pracy stwierdzili występowanie u W. E. choroby zawodowej wymienionej w poz. [...] w wykazie chorób zawodowych nie tylko w sensie medycznym, ale również powiązali jej powstanie z pracą w narażeniu na czynnik szkodliwy (nikiel) obecny w środowisku pracy. W związku z powyższym został stwierdzony związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy narażeniem zawodowym a chorobą rozpoznaną u W. E. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, Spółka zaskarżyła w całości decyzję Podkarpackiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 12 lipca 2024 r. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 7, 8, 77 § 1 oraz 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 572 z późn zm.) – dalej: "k.p.a." poprzez: - nierzetelne i niepełne przeprowadzenie postępowania dowodowego, tj. nieprzeprowadzenie u W. E. ponownego alergologicznego badania lekarskiego oraz oparcie wydanej decyzji na starym badaniu alergologicznym z 2019 r., które jest już nieaktualne i nie powinno być podstawą ustaleń faktycznych decyzji wydanej kilka lat po jego przeprowadzeniu; - nierzetelne i niepełne przeprowadzenie postępowania dowodowego z uwagi na brak ustalenia, gdzie pracował W. E. w latach 2002 - 2017, co skutkowało nieustaleniem czym zajmował się Pan E. w ciągu 16 lat zawodowych, m.in. czy i jakie miał narażenie na alergeny, w tym na nikiel, a tym samym czy faktycznie jego rzekoma choroba miała związek z pracą w Spółce F. G. sp. z o.o.; - nieustalenie przez organ, na podstawie historii choroby Pana E., od kiedy leczył się on na zapalenie skóry, co skutkowało automatycznym założeniem, iż alergiczne kontaktowe zapalenie skóry jest chorobą zawodową związaną z zatrudnieniem w spółce F. G. W ocenie Skarżącego powyższe naruszenie przepisów postępowania doprowadziło do naruszenia art. 2351 kodeksu pracy, poprzez błędne przyjęcie, iż choroba W. E. jest chorobą zawodową, której nabawił się podczas pracy w Spółce F. G. sp. z o.o., podczas gdy z okoliczności faktycznych wynika, iż choroba stwierdzona u W. E. nie spełnia przesłanek uznania jej za chorobę zawodową. Mając na uwadze powyższe Spółka wiosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania, celem uzupełnienia postępowania wyjaśniającego i wydania ponownej decyzji odpowiadającej prawu, tj. odmawiającej stwierdzenia choroby zawodowej powstałej w związku z pracą w F. G. sp. z o.o. W odpowiedzi na skargę PPWIS wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.), dalej "p.p.s.a.", sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględnia skargę w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a.: sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli wyżej zakreślonych granicach Sąd nie stwierdził podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego stwierdzająca u W. E. chorobę zawodową: [...]. Zgodnie z art. 235 ¹ K.p. za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeśli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezopornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". W myśl kolei art. 235 2 k.p. rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych. Na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 237 Kodeksu pracy Rada Ministrów wydała rozporządzenie z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 1836) - zwane dalej rozporządzeniem, które określa: wykaz chorób zawodowych, okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym, sposób i tryb postępowania dotyczący zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmioty właściwe w sprawie rozpoznawania chorób zawodowych (§ 1 ust. 1). Rozpoznawanie chorób zawodowych należy do lekarzy posiadających wymagane kwalifikacje, zatrudnionych w jednostkach orzeczniczych I stopnia (m.in. poradnie chorób zawodowych wojewódzkich ośrodków medycyny pracy) oraz II stopnia (jednostki badawczo-rozwojowe w dziedzinie medycyny pracy) wymienionych w rozporządzeniu. Decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej stwierdzenia wydaje się, zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia, na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim wyspecjalizowanych jednostek diagnostycznych powołanych do rozpoznawania chorób zawodowych, wymienionych w § 5 tego rozporządzenia, oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Specyfikę postępowania w sprawie stwierdzania chorób zawodowych stanowi fakt związania inspektora sanitarnego orzeczeniem lekarskim wydanym w sprawie, w tym znaczeniu, że organ ten nie jest uprawniony do kontroli merytorycznej orzeczeń lekarskich jednostek uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych, ani też do dokonywania własnych ustaleń prowadzących do odmiennego rozpoznania schorzenia (por. wyrok NSA z dnia 5.01.2007 r., sygn. akt II OSK 1078/06; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 18.05.2007 r., sygn. akt IV SA/GL 794/06; wyrok NSA z dnia 12.05.2010 r., sygn. akt II OSK 335/10, dostępne w internetowej bazie orzeczeń CBOSA). Dotyczy to zarówno symptomów choroby, jak i przyczyn jej powstania. Orzeczenie lekarskie ma zatem w postępowaniu o stwierdzenie choroby zawodowej kluczowe znaczenie i stanowi obligatoryjny dowód w sprawie mający walor opinii biegłego w rozumieniu art. 84 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257) – dalej: "k.p.a.". Z tego też powodu, oprócz konkluzji powinno zawierać uzasadnienie zajętego stanowiska, ze wskazaniem przeprowadzonych badań i wyjaśnieniem wszelkich wątpliwości, przy czym zalecane jest, aby użyte w nim sformułowania podane zostały w sposób zrozumiały dla stron organów i sądu, nie posiadających wiadomości specjalnych zastrzeżonych dla biegłych. Ocena opinii lekarskich dokonywana przez inspektora sanitarnego prowadzącego postępowanie sprowadza się do badania ich pod względem formalnym czyli oceny czy wyjaśniają istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności wymagające wiadomości specjalnych i czy są rzeczowo i przekonywująco uzasadnione. Przeprowadzona przez Sąd kontrola wykazała, że poprzedzające wydanie decyzji postępowanie odpowiada wymogom formalnym określonym w rozporządzeniu Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych, a zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdził, że stwierdzone u badanego alergiczne kontaktowe zapalenie skóry pozostaje w bezpośrednim związku z wykonywaną pracą. W sprawie nie ulega wątpliwościom i nie było kwestionowane przez żadną ze stron, że 30 września 2019 r., a więc w trakcie pozostawania w stosunku pracy stwierdzono u badanego silne uczulenie na [...]. W orzeczeniu lekarskim stwierdzono, że czynnikiem narażenia zawodowego stanowiącym przyczynę powstania choroby zawodowej były czynniki drażniące i potencjalnie uczulające skórę (opary ciekłego metalu z dodatkami stopowymi w tym tzw. [...]). Jednocześnie lekarz specjalista medycyny pracy stwierdził w sposób pewnym, że choroba ma charakter zawodowy. Dokonana przez Organy ocena narażenia zawodowego wykazała, że na czynnik ten badany był narażony w związku z praktyczną nauką zawodu formierza- odlewnika oraz pracą na stanowiskach operatora maszyn odlewniczych w [...] komunikacyjnego "[...]" S.A. w [...], którego następcą prawnym jest F. G. sp. z o.o., [...] – [...] S.A. w [...], którego następca prawnym jest F. G. sp. z o .o. w [...], S. I. B. sp. z o.o. sp. kom., F. G. sp. z o.o., w okresie 1 września 1977 r. do 21 czerwca 1980 r., od 29 sierpnia do 27 lipca 1982 r., od 11 grudnia 2018 r. do 30 kwietnia 2020 r. Przedstawiona w karcie narażenia zawodowego charakterystyka wskazuje, na to, że w ramach powierzonych i wykonywanych czynności badany był narażony na czynnik narażenia, wykonywał pracę obejmującą obsługę maszyn odlewniczych i pieców elektrycznych podgrzewczy, jako operator urządzeń odlewniczych w trakcie których dokonywał sprawdzenia metalu i urządzeń. Nie ulega zatem wątpliwości, że w zakładzie pracy F. G. sp. z o.o. w [...] występował czynnik narażenia zawodowego, a wykonywana przez badanego praca, zakres powierzonych czynności świadczył o bezpośrednim narażeniu na ten czynnik. Przeprowadzone początkiem 2019 r. badania potwierdziły wystąpienie choroby kontaktowego zapalenia skóry. W ocenie Sądu zebrany materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia a wyciągnięte na jego podstawie wnioski organu logiczne, konkretne i uzasadnione, poparte orzeczeniem wyspecjalizowanej jednostki. Sąd nie znajduje przy tym jakichkolwiek podstaw do podważenia diagnozy wyspecjalizowanego organu. Wiadomości specjalne stanowią gwarancję fachowości i rzetelności, które w powiązaniu z zebranym w sprawie materiałem dowodowym w tym kartą narażenia zawodowego dają pewność co do prawidłowości wyciągniętych wniosków. Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty opisane w skardze. Stanowią powielenie zarzutów odwołania, do których Organ II instancji się odniósł, a którego argumentację Sąd w pełni podziela. Bezzasadny okazał się zarzut braku ustaleń dotyczących wykonywania pracy w latach 2002 do 2017 i wpływu na powstanie alergii. Jak prawidłowo wyjaśnił tą kwestię organ II instancji badany w tym czasie nie pracował, w związku z powyższym okres ten pozostawał bez wpływu na ocenę ryzyka. Okres przerwy w pracy nie zmienia oceny istnienie narażenia zawodowego w okresie bezpośrednio poprzedzającym ten czas, jak i następujący po nim. Postępowanie wykazało, że tak nauka i praca przed przerwą w pracy, jak i praca po tym okresie były tymi, które stanowiły bezpośrednią przyczynę powstania stwierdzonego schorzenia. Wyjaśniono także, że w okresie przerwy od pracy następowały remisje, co logicznym czyni wnioski organów o bezpośrednim związku pracy na powstanie schorzenia. Dokonane w 2019 r, badania potwierdziły chorobę. Badany był wówczas zatrudniony u strony Skarżącej, co wskazuje na spełnienie wszystkich przesłanek do stwierdzenia choroby zawodowej. Nie powiódł się także zarzut braku ustaleń odnośnie narażenia zawodowego w P. P. sp. z o.o., w której badany był zatrudniony w okresie od 15 listopada 1984 r. do 31 grudnia 2001 r. W karcie oceny narażenia zawodowego wskazano, że badany był zatrudniony jako wykonawca magazynowy oraz operator urządzeń do produkcji szyb laminowanych. Jak ustalono w spółce przy produkcji okien nie używano niklu, a na stanowisku pracy badany nie miał kontaktu z substancjami chemicznymi lub też ich mieszaninami. Sąd zgadza się również ze stanowiskiem organów, że badanie jakiego dokonano w 2019 r. stanowi wystarczający dowód na stwierdzenie choroby zawodowej i nie ma potrzeby dokonywania ponownego badania czego domagała się strona Skarżąca. Jak słusznie argumentują organy warunkiem stwierdzenia choroby zawodowej jest między innymi jej stwierdzenie w określonym czasie tj. bądź w czasie pozostawania na danym stanowisku lub w okresie przewidzianym w rozporządzeniu w sprawie chorób zawodowych. Z tych też powodów nie ma podstaw do późniejszego dokonywania takiego badania. W sprawie badany po 2019 r. przebywał na zwolnieniach lekarskich w związku z pogarszającym się stanem zdrowia i zakończył wykonywanie pracy w 2020 r. Zatem brak jest jakichkolwiek podstaw do dokonywania badania w okresie pozostającym poza zainteresowaniem ustawodawcy ( w przypadku choroby zawodowej jaką jest kontaktowe zapalenie skóry to 2 lata po zakończeniu pracy). Zauważyć przy tym należy, że warunkiem stwierdzenia choroby zawodowej jest jej występowanie w czasie pozostawania w pracy bądź w okresie dwóch lat po jej zakończeniu. Stwierdzenie choroby zawodowej nie jest natomiast uzależnione od utrzymywania się tej choroby przez określony czas. Aktualne są poprzednie argumenty, że przerwa w pracy okres leczenia wpływał na remisje choroby, co nie może przekreślać wniosków o jej stwierdzeniu. W tym stanie rzeczy, mając na względzie całość podniesionej argumentacji, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.